Mahābhārata · Adhyāya 1.239
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.239.1
ततः कतिपयाहस्य तस्मिन्रैवतके गिरौ ।
वृष्ण्यन्धकानामभवदुत्सवो नृपसत्तम ॥ १.२३९.१ ॥
Dann, nach einigen Tagen, fand auf jenem Berg Raivataka ein Fest der Vṛṣṇis und Andhakas statt, o Bester der Könige.
1.239.2
तत्र दानं ददुर्वीरा ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः ।
भोजवृष्ण्यन्धकाश्चैव महे तस्य गिरेस्तदा ॥ १.२३९.२ ॥
Dort, beim Fest jenes Berges, gaben die Helden der Bhojas, Vṛṣṇis und Andhakas den Brahmanen Gaben in Tausenden.
1.239.3
प्रसादै रत्नचित्रैश्च गिरेस्तस्य समन्ततः ।
स देशः शोभितो राजन्कल्पवृक्षैश्च सर्वशः ॥ १.२३९.३ ॥
Rings um jenen Berg war jene Gegend überall geschmückt mit Palästen, die mit Edelsteinen und Gemälden verziert waren, und mit Wunschbäumen, o König.
1.239.4
वादित्राणि च तत्रान्ये वादकाः समवादयन् ।
ननृतुर्नर्तकाश्चैव जगुर्गेयानि गायनाः ॥ १.२३९.४ ॥
Dort ließen andere Spieler Instrumente gemeinsam erklingen, Tänzer tanzten, und Sänger sangen Lieder, die gesungen zu werden verdienten.
1.239.5
अलङ्कृताः कुमाराश्च वृष्णीनां सुमहौजसाम् ।
यानैर्हाटकचित्रैश्च चञ्चूर्यन्ते स्म सर्वशः ॥ १.२३९.५ ॥
Die geschmückten Jünglinge der sehr mächtigen Vṛṣṇis wurden überall in goldverzierten, bunt bemalten Fahrzeugen umhergefahren.
1.239.6
पौराश्च पादचारेण यानैरुच्चावचैस्तथा ।
सदाराः सानुयात्राश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १.२३९.६ ॥
Auch die Bürger kamen zu Fuß und in Fahrzeugen mancherlei Art, mit ihren Frauen und Gefolgsleuten, zu Hunderten und zu Tausenden.
1.239.7
ततो हलधरः क्षीबो रेवतीसहितः प्रभुः ।
अनुगम्यमानो गन्धर्वैरचरत्रत्र भारत ॥ १.२३९.७ ॥
Dann wanderte Balarāma, der Pflugträger, berauscht und von Revatī begleitet, von den Gandharvas gefolgt, hier umher, o Bhārata.
1.239.8
तथैव राजा वृष्णीनामुग्रसेनः प्रतापवान् ।
अनुगीयमानो गन्धर्वैः स्त्रीसहस्रसहायवान् ॥ १.२३९.८ ॥
Ebenso war Ugrasena, der mächtige König der Vṛṣṇi, von den Gandharvas besungen und von tausend Frauen begleitet.
1.239.9
रौक्मिणेयश्च साम्बश्च क्षीबौ समरदुर्मदौ ।
दिव्यमाल्याम्बरधरौ विजह्वातेऽमराविव ॥ १.२३९.९ ॥
Der Sohn Rukmiṇīs und Sāmba, berauscht und kampflustig, mit göttlichen Girlanden und Gewändern geschmückt, vergnügten sich wie Unsterbliche.
1.239.10
अक्रूरः सारणश्चैव गदो बभ्रुर्विदूरथः ।
निशठश्चारुदेष्णश्च पृथुर्विपृथुरेव च ॥ १.२३९.१० ॥
Akrūra, Sāraṇa, Gada, Babhru, Vidūratha, Niśaṭha, Cārudeṣṇa, Pṛthu und Vipṛthu ebenfalls.
1.239.11
सत्यकः सात्यकिश्चैव भङ्गकारमहारवौ ।
हार्दिक्य उद्धवश्चैव ये चान्ये नानुकीर्तिताः ॥ १.२३९.११ ॥
Satyaka und Sātyaki, Bhaṅgakāra und Mahārava, Hārdikya und Uddhava ebenfalls; und die anderen, die hier nicht genannt werden.
1.239.12
एते परिवृताः स्त्रीभिर्गन्धर्वैश्च पृथक्पृथक् ।
तमुत्सवं रैवतके शोभयाञ्चक्रिरे तदा ॥ १.२३९.१२ ॥
Jeweils getrennt von Frauen und Gandharvas umgeben, schmückten sie dann jenes Fest auf dem Berg Raivataka.
1.239.13
वासदेवो ययौ तत्र सह स्त्रीभिर्मुदान्वितः ।
दत्त्वा दानं द्विजातिभ्यः परिव्राजमपश्यत ॥ १.२३९.१३ ॥
Vāsudeva ging dorthin, voller Freude, mit den Frauen. Nachdem er den Zweimalgeborenen Gaben gegeben hatte, sah er einen wandernden Asketen.
1.239.14
चित्रकौतूहले तस्मिन्वर्तमाने महाद्भुते ।
वासुदेवश्च पार्थश्च सहितौ परिजग्मतुः ॥ १.२३९.१४ ॥
Während jenes wunderbare, überaus erstaunliche Fest im Gange war, wanderten Vāsudeva und Pārtha gemeinsam umher.
1.239.15
तत्र चङ्क्रममाणौ तौ वसुदेवसुतां शुभाम् ।
अलङ्कृतां सखीमध्ये भद्रां ददृशतुस्तदा ॥ १.२३९.१५ ॥
Dort umherwandelnd sahen die beiden damals die schöne, geschmückte Tochter Vasudevas, Bhadrā, inmitten ihrer Gefährtinnen.
1.239.16
दृष्ट्वैव तामर्जुनस्य कन्दर्पः समजायत ।
तं तदैकाग्रमनसं कृष्णः पार्थमलक्षयत् ॥ १.२३९.१६ ॥
Als er sie sah, erwachte in Arjuna das Verlangen nach ihr vollständig. Da bemerkte Kṛṣṇa Pārtha, dessen Geist auf einen einzigen Punkt gerichtet war.
1.239.17
अब्रवीत्पुरुषव्याघ्रः प्रसहन्निव भारत ।
वनेचरस्य किमिदं कामेनालोड्यते मनः ॥ १.२३९.१७ ॥
Der Tiger unter den Menschen, Kṛṣṇa, sprach, als könne er das Lachen kaum zurückhalten: »O Bhārata, warum wird der Geist dieses Waldbewohners von Begierde aufgewühlt?«
1.239.18
ममैषा भगिनी पार्थ सारणस्य सहोदरी ।
सुभद्रा नाम भद्रं ते पितुर्मे दयिता सुता।
यदि ते वर्तते बुद्धिर्वक्ष्यामि पितरं स्वयम् ॥ १.२३९.१८ ॥
»O Pārtha, dies ist meine Schwester, die leibliche Schwester Sāraṇas (Balarāmas), namens Subhadrā. Möge dir Glück beschieden sein. Sie ist die geliebte Tochter meines Vaters. Wenn deine Absicht in diese Richtung geht, werde ich selbst mit unserem Vater sprechen.«
1.239.19
दुहिता वसुदेवस्य वासुदेवस्य च स्वसा ।
रूपेण चैषा संपन्ना कमिवैषा न मोहयेत् ॥ १.२३९.१९ ॥
Sie ist die Tochter Vasudevas und die Schwester Vāsudevas; mit Schönheit begabt, wen würde sie nicht betören?
1.239.20
कृतमेव तु कल्याणं सर्वं मम भवेद्ध्रुवम् ।
यदि स्यान्मम वार्ष्णेयी महिषीयं स्वसा तव ॥ १.२३९.२० ॥
Wenn diese Vārṣṇeyī meine Hauptgemahlin wird, obwohl sie deine Schwester ist, dann wird all mein Glück gewiss erfüllt sein.
1.239.21
प्राप्तौ तु क उपायः स्यात्तं व्रवीहि जनार्दन ।
आस्थास्यामि तदा सर्वं यदि शक्यं नरेण तत् ॥ १.२३९.२१ ॥
Doch welches Mittel gäbe es, sie zu gewinnen? Sag es mir, o Janārdana; ich werde alles auf mich nehmen, wenn es einem Menschen möglich ist.
1.239.22
स्वयं वरः क्षत्रियाणां विवाहः पुरुषर्षभ ।
स च संशयितः पार्थ स्वभावस्यानिमित्ततः ॥ १.२३९.२२ ॥
Die Heirat der Kṣatriyas geschieht durch svayaṃvara, o Bester der Menschen; und das ist, o Pārtha, ungewiss, wegen unvorhergesehener Umstände in ihrem Wesen.
1.239.23
प्रसह्य हरणं चापि क्षत्रियाणां प्रशस्यते ।
विवाहहेतुः शूराणामिति धर्मविदो विदुः ॥ १.२३९.२३ ॥
Für die Kṣatriyas wird auch die Entführung mit Gewalt gepriesen; für Helden ist sie ein Grund zur Heirat, so wissen es die Kenner des Dharma.
1.239.24
स त्वमर्जुन कल्याणीं प्रसह्य भगिनीं मम ।
यतिरूपधरस्तं तु यथा कालविपाकता।
हर स्वयंवरे ह्यस्याः को वै वेद चिकीर्षितम् ॥ १.२३९.२४ ॥
So nimm denn, Arjuna, die Gestalt eines Asketen an und entführe meine glückliche Schwester mit Gewalt, wenn die Zeit reif ist; denn wer kennt schon ihre Absicht beim Svayaṃvara?
1.239.25
ततोऽर्जुनश्च कृष्णश्च विनिश्चित्येतिकृत्यताम् ।
शीघ्रगान्पुरुषानन्प्रेषयामासतुस्तदा ॥ १.२३९.२५ ॥
Da beschlossen Arjuna und Kṛṣṇa, was zu tun sei, und sandten sogleich schnelle Boten aus.
1.239.26
धर्मराजाय तत्सर्वमिन्द्रप्रस्थगताय वै ।
श्रुत्वैव च महाबाहुरनुजज्ञे समातृकः ॥ १.२३९.२६ ॥
Dies alles wurde König Dharma berichtet, der nach Indraprastha gegangen war; und der mächtig Armige stimmte, als er es hörte, zusammen mit seiner Mutter zu.
1.239.27
भीमसेनस्तु तच्छ्रुत्वा कृतकृत्यं स्म मन्यते ।
इत्येवं मनुजैरुक्तं कृष्णः श्रुत्वा महामतिः ॥ १.२३९.२७ ॥
Bhīmasena hielt es, als er dies hörte, für erreicht, was er wollte; so sprachen die Menschen, und der großsinnige Kṛṣṇa hörte es.
1.239.28
अनुज्ञाप्य तदा पार्थं हृदि स्थाप्य चिकीर्षितम् ।
इत्येवं मनुजैः सार्धं द्वारकां समुपेयिवान् ॥ १.२३९.२८ ॥
Dann, nachdem er sich von Pārtha verabschiedet und sein Vorhaben im Herzen bewahrt hatte, kehrte Kṛṣṇa mit den Männern nach Dvārakā zurück.