மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.239
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.239.1
ततः कतिपयाहस्य तस्मिन्रैवतके गिरौ ।
वृष्ण्यन्धकानामभवदुत्सवो नृपसत्तम ॥ १.२३९.१ ॥
பின்னர் சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த ரैवतக மலையில் விருஷ்ணிகளுக்கும் அந்தகர்களுக்கும் ஒரு விழா நடைபெற்றது, ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே.
1.239.2
तत्र दानं ददुर्वीरा ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः ।
भोजवृष्ण्यन्धकाश्चैव महे तस्य गिरेस्तदा ॥ १.२३९.२ ॥
அங்கே அந்த மலையின் விழாவில் போஜர்களும் விருஷ்ணிகளும் அந்தகர்களுமான வீரர்கள் பிராமணர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கில் தானங்கள் அளித்தனர்.
1.239.3
प्रसादै रत्नचित्रैश्च गिरेस्तस्य समन्ततः ।
स देशः शोभितो राजन्कल्पवृक्षैश्च सर्वशः ॥ १.२३९.३ ॥
ஓ அரசே, அந்த மலையைச் சுற்றியுள்ள அந்தப் பகுதி எங்கும் ரத்தினங்களாலும் ஓவியங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாளிகைகளாலும் கல்பவிருட்சங்களாலும் அழகுற்றது.
1.239.4
वादित्राणि च तत्रान्ये वादकाः समवादयन् ।
ननृतुर्नर्तकाश्चैव जगुर्गेयानि गायनाः ॥ १.२३९.४ ॥
அங்கே மற்ற இசைக்கலைஞர்கள் இசைக்கருவிகளை இசைத்தனர், நடனக்காரர்கள் ஆடினர், பாடகர்கள் பாடல்களைப் பாடினர்.
1.239.5
अलङ्कृताः कुमाराश्च वृष्णीनां सुमहौजसाम् ।
यानैर्हाटकचित्रैश्च चञ्चूर्यन्ते स्म सर्वशः ॥ १.२३९.५ ॥
மிகுந்த வலிமையுடைய விருஷ்ணிகளின் அலங்கரிக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் பொன்னால் வேலைப்பாடமைந்த வாகனங்களில் எங்கும் சுற்றி ஓட்டப்பட்டனர்.
1.239.6
पौराश्च पादचारेण यानैरुच्चावचैस्तथा ।
सदाराः सानुयात्राश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १.२३९.६ ॥
நகரவாசிகளும் நடந்தும், பலவகையான வாகனங்களிலும், மனைவியருடனும் பரிவாரத்துடனும், நூறாயிரக்கணக்கில் வந்தனர்.
1.239.7
ततो हलधरः क्षीबो रेवतीसहितः प्रभुः ।
अनुगम्यमानो गन्धर्वैरचरत्रत्र भारत ॥ १.२३९.७ ॥
பின்னர் கலப்பையை ஏந்திய பலராமர், போதையுடன், ரேவதியுடன், கந்தர்வர்களால் பின்தொடரப்பட்டு, ஓ பாரதா, இங்கே உலவினார்.
1.239.8
तथैव राजा वृष्णीनामुग्रसेनः प्रतापवान् ।
अनुगीयमानो गन्धर्वैः स्त्रीसहस्रसहायवान् ॥ १.२३९.८ ॥
அதேபோல் விருஷ்ணிகளின் வலிமைமிக்க அரசன் உக்கிரசேனன், கந்தர்வர்களால் பாடப்பட்டவனாய், ஆயிரம் பெண்களின் துணையுடன் இருந்தான்.
1.239.9
रौक्मिणेयश्च साम्बश्च क्षीबौ समरदुर्मदौ ।
दिव्यमाल्याम्बरधरौ विजह्वातेऽमराविव ॥ १.२३९.९ ॥
ருக்மிணியின் மகனும், சாம்பனும், போதையுடன், போரில் வீரமிக்கவர்களும், தெய்வீக மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, அமரர்களைப் போல் விளையாடினர்.
1.239.10
अक्रूरः सारणश्चैव गदो बभ्रुर्विदूरथः ।
निशठश्चारुदेष्णश्च पृथुर्विपृथुरेव च ॥ १.२३९.१० ॥
அக்ரூரன், சாரணன், கதன், பப்ருவும், விதூரதனும், நிசடனும், சாருதேஷ்ணனும், பிருது மற்றும் விபிருதுவும் ஆகியோர்.
1.239.11
सत्यकः सात्यकिश्चैव भङ्गकारमहारवौ ।
हार्दिक्य उद्धवश्चैव ये चान्ये नानुकीर्तिताः ॥ १.२३९.११ ॥
சத்யகனும் சாத்யகியும், பங்கக்காரனும் மகாரவனும், ஹார்திக்கியனும், உத்தவனும்; மேலும் இங்கு பெயர் குறிப்பிடப்படாத மற்றவர்களும்.
1.239.12
एते परिवृताः स्त्रीभिर्गन्धर्वैश्च पृथक्पृथक् ।
तमुत्सवं रैवतके शोभयाञ्चक्रिरे तदा ॥ १.२३९.१२ ॥
இவர்கள் அனைவரும் பெண்களாலும் கந்தர்வர்களாலும் தனித்தனியே சூழப்பட்டவர்களாய், அப்போது ரைவதக மலையில் அந்த விழாவை அலங்கரித்தனர்.
1.239.13
वासदेवो ययौ तत्र सह स्त्रीभिर्मुदान्वितः ।
दत्त्वा दानं द्विजातिभ्यः परिव्राजमपश्यत ॥ १.२३९.१३ ॥
வாசுதேவர் மகிழ்ச்சியுடன் பெண்களுடன் அங்கு சென்றார். துவிஜர்களுக்குத் தானம் கொடுத்த பின்னர் ஒரு பரிவ்ராஜகரைக் கண்டார்.
1.239.14
चित्रकौतूहले तस्मिन्वर्तमाने महाद्भुते ।
वासुदेवश्च पार्थश्च सहितौ परिजग्मतुः ॥ १.२३९.१४ ॥
அந்த அற்புதமான, வியப்பூட்டும் விழா நடந்துகொண்டிருந்தபோது வாசுதேவரும் பார்த்தரும் இணைந்து சுற்றித் திரிந்தனர்.
1.239.15
तत्र चङ्क्रममाणौ तौ वसुदेवसुतां शुभाम् ।
अलङ्कृतां सखीमध्ये भद्रां ददृशतुस्तदा ॥ १.२३९.१५ ॥
அங்கு நடந்து கொண்டிருந்த அவ்விருவரும் அப்போது தோழிகளின் நடுவே அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய வசுதேவரின் மகள் பத்ராவைக் கண்டனர்.
1.239.16
दृष्ट्वैव तामर्जुनस्य कन्दर्पः समजायत ।
तं तदैकाग्रमनसं कृष्णः पार्थमलक्षयत् ॥ १.२३९.१६ ॥
அவளைக் கண்டவுடனேயே அர்ஜுனனின் உள்ளத்தில் காமம் எழுந்தது. அப்போது கிருஷ்ணர் ஒருமனதுடன் இருந்த பார்த்தனைக் கவனித்தார்.
1.239.17
अब्रवीत्पुरुषव्याघ्रः प्रसहन्निव भारत ।
वनेचरस्य किमिदं कामेनालोड्यते मनः ॥ १.२३९.१७ ॥
மனிதர்களில் புலியான கிருஷ்ணர் சிரிப்பை அடக்குபவர் போல சொன்னார்: "பாரதா, காமத்தால் இந்த வனவாசியின் மனம் ஏன் கலங்குகிறது?"
1.239.18
ममैषा भगिनी पार्थ सारणस्य सहोदरी ।
सुभद्रा नाम भद्रं ते पितुर्मे दयिता सुता।
यदि ते वर्तते बुद्धिर्वक्ष्यामि पितरं स्वयम् ॥ १.२३९.१८ ॥
"பார்த்தா, இவள் என் சகோதரி, சாரணனின் (பலராமரின்) உடன்பிறந்தவள், சுபத்ரா என்று பெயர். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். இவள் என் தந்தைக்கு அன்பான மகள். உன் எண்ணம் இதுவாயின், நானே தந்தையிடம் பேசுவேன்."
1.239.19
दुहिता वसुदेवस्य वासुदेवस्य च स्वसा ।
रूपेण चैषा संपन्ना कमिवैषा न मोहयेत् ॥ १.२३९.१९ ॥
இவள் வசுதேவனின் மகள், வாசுதேவனின் சகோதரி; அழகால் நிறைந்த இவள் யாரைத்தான் மயக்காமல் விடுவாள்?
1.239.20
कृतमेव तु कल्याणं सर्वं मम भवेद्ध्रुवम् ।
यदि स्यान्मम वार्ष्णेयी महिषीयं स्वसा तव ॥ १.२३९.२० ॥
இந்த வார்ஷ்ணேயி என் மகிஷியாக ஆனால், அவள் உன் சகோதரியாக இருந்தாலும், என் நலம் அனைத்தும் நிச்சயமாகவே நிறைவேறிவிடும்.
1.239.21
प्राप्तौ तु क उपायः स्यात्तं व्रवीहि जनार्दन ।
आस्थास्यामि तदा सर्वं यदि शक्यं नरेण तत् ॥ १.२३९.२१ ॥
ஆனால் அவளை அடையும் வழி என்ன? ஜனார்தனா, அதைச் சொல்லு. மனிதனால் இயன்றதாக இருந்தால், அனைத்தையும் நான் மேற்கொள்வேன்.
1.239.22
स्वयं वरः क्षत्रियाणां विवाहः पुरुषर्षभ ।
स च संशयितः पार्थ स्वभावस्यानिमित्ततः ॥ १.२३९.२२ ॥
ஓ சிறந்த மனிதனே, சத்திரியர்களின் திருமணம் சுயம்வரமே; ஓ பார்த்தா, அதுவும் அவளுடைய இயல்பிலிருந்து எழும் எதிர்பாராத காரணங்களால் ஐயத்திற்குரியது.
1.239.23
प्रसह्य हरणं चापि क्षत्रियाणां प्रशस्यते ।
विवाहहेतुः शूराणामिति धर्मविदो विदुः ॥ १.२३९.२३ ॥
சத்திரியர்களுக்கு பலவந்தமாகக் கவர்ந்து செல்வதும் போற்றப்படுகிறது; வீரர்களுக்கு அது திருமணத்திற்கான வழி என்று தர்மம் அறிந்தோர் அறிவர்.
1.239.24
स त्वमर्जुन कल्याणीं प्रसह्य भगिनीं मम ।
यतिरूपधरस्तं तु यथा कालविपाकता।
हर स्वयंवरे ह्यस्याः को वै वेद चिकीर्षितम् ॥ १.२३९.२४ ॥
ஆகவே அர்ஜுனா, நீ சந்நியாசி வடிவு தாங்கி, என் அழகிய சகோதரியை காலத்தின் கனிவுக்கேற்ப பலவந்தமாகக் கவர்ந்து செல். சுயம்வரத்திலேயே அவளது விருப்பத்தை யார் அறிவார்?
1.239.25
ततोऽर्जुनश्च कृष्णश्च विनिश्चित्येतिकृत्यताम् ।
शीघ्रगान्पुरुषानन्प्रेषयामासतुस्तदा ॥ १.२३९.२५ ॥
பின்னர் அர்ஜுனனும் கிருஷ்ணனும் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று முடிவு செய்து, உடனே விரைந்து செல்லும் தூதர்களை அனுப்பினார்கள்.
1.239.26
धर्मराजाय तत्सर्वमिन्द्रप्रस्थगताय वै ।
श्रुत्वैव च महाबाहुरनुजज्ञे समातृकः ॥ १.२३९.२६ ॥
இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இருந்த தர்மராஜனிடம் அது அனைத்தும் தெரிவிக்கப்பட்டது. அதைக் கேட்டதும் மகாபாகுவான அவன் தாயுடன் சேர்ந்து இசைவு தெரிவித்தான்.
1.239.27
भीमसेनस्तु तच्छ्रुत्वा कृतकृत्यं स्म मन्यते ।
इत्येवं मनुजैरुक्तं कृष्णः श्रुत्वा महामतिः ॥ १.२३९.२७ ॥
பீமசேனன் அதைக் கேட்டு தன் நோக்கம் நிறைவேறியதாக எண்ணினான். மனிதர்கள் இவ்வாறு சொல்ல, மகாமதியான கிருஷ்ணன் அதைக் கேட்டான்.
1.239.28
अनुज्ञाप्य तदा पार्थं हृदि स्थाप्य चिकीर्षितम् ।
इत्येवं मनुजैः सार्धं द्वारकां समुपेयिवान् ॥ १.२३९.२८ ॥
பின்னர் பார்த்தனிடம் விடைபெற்று, தன் நோக்கத்தை மனதில் வைத்து, இவ்வாறு மனிதர்களுடன் கிருஷ்ணன் துவாரகைக்குத் திரும்பினான்.