Mahābhārata · Adhyāya 1.242
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.242.1
कुकुरान्धकवृष्णीनामपयानं च पाण्डवः ।
विनिश्चित्य ततः पार्थः सुभद्रामिदमब्रवीत् ॥ १.२४२.१ ॥
Nachdem er den Abzug der Kukura, Andhaka und Vṛṣṇi beschlossen hatte, sprach der Pāṇḍava Pārtha da zu Subhadrā diese Worte.
1.242.2
शृणु भद्रे यथाशास्त्रं हितार्थं मुनिभिः कृतम् ।
विवाहं बहुधा सत्सु वर्णानां धर्मसंयुतम् ॥ १.२४२.२ ॥
Höre, Liebe: Gemäß den Schriften haben die Weisen die Ehe zum Wohl auf vielfache Weise eingerichtet, verbunden mit dharma, unter den Guten der Stände.
1.242.3
कन्यायास्तु पिता भ्राता माता मातुल एव वा ।
पितुः पिता पितुर्भ्राता दाने तु प्रभुतां गतः ॥ १.२४२.३ ॥
Bei der Hingabe einer Jungfrau liegt die Befugnis beim Vater, Bruder, bei der Mutter oder dem Onkel mütterlicherseits, oder beim Großvater väterlicherseits oder dem Bruder des Vaters.
1.242.4
महोत्सवं पशुपतेर्द्रष्टुकामः पिता तव ।
अन्तर्द्वीपं गतो भद्रे पुत्रैः पौत्रैः सबान्धवैः ॥ १.२४२.४ ॥
Liebe, dein Vater ist, da er das große Fest Paśupatis sehen wollte, mit Söhnen, Enkeln und Verwandten auf die innere Insel gegangen.
1.242.5
मम चैव विशालाक्षि विदेशस्था हि बान्धवाः ।
तस्मात्सुभद्रे गान्धर्वो विवाहः पञ्चमः स्मृतः ॥ १.२४२.५ ॥
Du Großäugige, auch meine Verwandten leben in der Fremde; daher, o Subhadrā, gilt die gāndharva-Ehe als die fünfte.
1.242.6
समागमे तु कन्यायाः क्रियाः प्रोक्ताश्चतुर्विधाः ।
तेषां प्रवृत्तिं साधूनां शृणु माधवि तद्यथा ॥ १.२४२.६ ॥
Bei der Vereinigung mit einer Jungfrau werden vier Arten von Riten verkündet; höre, o Mādhavī, wie die Guten sie vollziehen.
1.242.7
वरमाहूय विधिना पित्रा दत्ता तथार्थिने ।
सा पत्नी तु परैरुक्ता सा वश्या तु पतिव्रता ॥ १.२४२.७ ॥
Wenn der Vater den Bräutigam nach dem Ritus herbeigerufen und sie gegeben hat, heißt sie Gattin; auch andere nennen sie so; sie ist gehorsam und ihrem Gatten treu ergeben.
1.242.8
भृत्यानां भरणार्थाय आत्मनः पोषणाय च ।
दाने गृहीता या नारी सा भार्येति स्मृता बुधैः ॥ १.२४२.८ ॥
Die als Gabe empfangene Frau, genommen zum Unterhalt der Angehörigen und zu ihrem eigenen Unterhalt, wird von den Weisen als Gattin, bhāryā, erinnert.
1.242.9
धर्मतो वरयित्वा तु आनीय स्वं निवेशनम् ।
न्यायेन दत्तातारुण्ये दाराः पितृकृताः स्मृताः ॥ १.२४२.९ ॥
Die Gattinnen, nach dem Dharma gegeben, nachdem der Bräutigam gewählt und in das eigene Haus gebracht wurde, rechtmäßig gegeben bis zur Reife der Jugend, gelten als von den Vätern bestimmt.
1.242.10
गान्धर्वेण विवाहेन रागात्पुत्रार्थकारणात् ।
आत्मनाऽनुगृहीता या वश्या सा तु प्रजावती ॥ १.२४२.१० ॥
Die, durch die gāndharva-Ehe, aus Verlangen und um Söhne zu gebären, von ihm aus eigenem Willen begünstigt wird, ist gefügig und mit Nachkommen gesegnet.
1.242.11
जनयेद्या तु भर्तारं जाया इत्येव नामतः ।
पत्नी भार्या च दाराश्च जाया चेति चतुर्विधाः ॥ १.२४२.११ ॥
Diejenige, die dem Gatten einen Sohn gebiert, heißt beim Namen jāyā; patnī, bhāryā, dārā und jāyā sind die vierfachen Bezeichnungen der Gattin.
1.242.12
चतस्र एवाग्निसाक्ष्याः क्रियायुक्ताश्च धर्मतः ।
गान्धर्वस्तु क्रियाहीनो रागादेव प्रवर्तते ॥ १.२४२.१२ ॥
Nur vier Ehen werden mit dem Feuer als Zeugen, mit Riten und nach dem Dharma vollzogen; die gāndharva-Ehe ist ohne Riten und entsteht allein aus Leidenschaft.
1.242.13
सकामायाः सकामेन निर्मन्त्रो रहसि स्मृतः ।
मयोक्तमक्रियं चापि कर्तव्यं माधवि त्वया ॥ १.२४२.१३ ॥
Eine begehrende Frau mit einem begehrenden Mann, ohne Mantra, im Verborgenen, gilt als überliefert. Und was ich ohne Ritus gesagt habe, das sollst auch du tun, Mādhavī.
1.242.14
अयनं चैव मासश्च ऋतुः पक्षस्तथा तिथिः ।
करणं च मुहूर्तं च लग्नसंपत्तथैव च ॥ १.२४२.१४ ॥
Der Lauf der Sonnenwende, der Monat, die Jahreszeit, die Mondhälfte, der Mondtag, das Karaṇa, der günstige Augenblick und ebenso der günstige Aszendent.
1.242.15
विवाहस्य विशालाक्षि प्रशस्तं चोत्तरायणम् ।
वैशाखश्चैव मासानां पक्षाणां शुक्ल एव च ॥ १.२४२.१५ ॥
Für die Hochzeit, o Großäugige, wird die nördliche Sonnenwende gepriesen, unter den Monaten Vaiśākha und unter den Mondhälften die helle.
1.242.16
नक्षत्राणां तथा हस्तस्तृतीया च तिथिष्वपि ।
लग्नो हि मकरः श्रेष्ठः करणानां बवस्तथा ॥ १.२४२.१६ ॥
Unter den Mondhäusern Hasta, unter den Mondtagen ebenfalls der dritte; der beste Aszendent ist Steinbock, und unter den Karaṇas ebenso Bava.
1.242.17
मैत्रो मुहूर्तो वैवाह्य आवयोः शुभकर्मणि ।
सर्वसंपदियं भद्रे अद्य रात्रौ भविष्यति ॥ १.२४२.१७ ॥
Für unser glückverheißendes Werk ist der Maitra-Augenblick für die Ehe gekommen; o Gütige, all dieser Wohlstand wird heute Nacht geschehen.
1.242.18
भगवानस्तमभ्येति आदित्यस्तपतां वरः ।
रात्रौ विवाहकालोऽयं भविष्यति न संशयः ॥ १.२४२.१८ ॥
Der ehrwürdige Āditya, der Beste der Brennenden, nähert sich seinem Untergang; in der Nacht wird dies die Zeit der Hochzeit sein, kein Zweifel.
1.242.19
नारायणोऽपि सर्वज्ञो नावबुध्येत विश्वकृत् ।
धर्मसङ्कटमापन्ने किं नु कृत्वा सुखं भवेत् ॥ १.२४२.१९ ॥
Selbst Nārāyaṇa, der allwissende Schöpfer der Welt, würde den nicht bemerken, der in eine Pflichtenkollision geraten ist; was könnte dann Glück bringen?
1.242.20
मनोभवेन कामेन मोहितं मां प्रलापिनम् ।
प्रतिवाक्यं च मे देवि किं न वक्ष्यसि माधवि ॥ १.२४२.२० ॥
Warum antwortest du mir nicht, o Göttin Mādhavī, der ich vom Verlangen des Liebesgottes verwirrt bin und im Wahn rede?
1.242.21
अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा चिन्तयन्ती जनार्दनम् ।
नोवाच किंचिद्वचनं बाष्पदूषितलोचना ॥ १.२४२.२१ ॥
Als sie Arjunas Worte hörte und an Janārdana dachte, sagte sie, mit tränenverschleierten Augen, gar nichts.
1.242.22
रागोन्मादप्रलापी सन्नर्जुनो जयतां वरः ।
चिन्तयामास पितरं प्रविश्य च लतागृहम् ॥ १.२४२.२२ ॥
Arjuna, der Beste der Sieger, im Wahnsinn der Leidenschaft redend, dachte an seinen Vater und trat in die Laubhütte ein.
1.242.23
चिन्तयानं तु कौन्तेयं मत्वा शच्या शचीपतिः ।
सहितो नारदाद्यैश्च मुनिभिश्च महामनाः ॥ १.२४२.२३ ॥
Als er erkannte, dass der Sohn Kuntīs in Gedanken versunken war, kam Indra, der Gemahl Śacīs, der Hochgesinnte, zusammen mit Nārada und anderen Weisen.
1.242.24
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च चारणैश्चापि गुह्यकैः ।
अरुन्धत्या वसिष्ठेन ह्याजगाम कुशस्थलीम् ॥ १.२४२.२४ ॥
Zusammen mit Gandharven, Apsarasen, Cāraṇas und Guhyakas sowie mit Arundhatī und Vasiṣṭha kam er nach Kuśasthalī.
1.242.25
चिन्तितं च सुभद्रायाश्चिन्तयित्वा जनार्दनः ।
निद्रयापहृतज्ञानं रौहिणेयं विना तदा ॥ १.२४२.२५ ॥
Janārdana, nachdem er über Subhadrās Gedanken nachgedacht hatte, da ohne Rauhiṇeya (Balarāma), dessen Bewusstsein vom Schlaf geraubt war.
1.242.26
सहाक्रूरेण शिनिना सत्यकेन गदेन च ।
वसुदेवेन देवक्या आहूकेन च धीमता ॥ १.२४२.२६ ॥
Zusammen mit Akrūra, Śini, Satyaka, Gada, Vasudeva, Devakī und dem weisen Āhuka.
1.242.27
आजगाम पुरीं रात्रौ द्वारकां स्वजनैर्वृतः ।
पूजयित्वा तु देवेशो नारदादीन्महायशाः ॥ १.२४२.२७ ॥
Bei Nacht, von seinen Verwandten umgeben, kam er in die Stadt Dvārakā; und der Herr der Götter, von großem Ruhm, ehrte Nārada und die anderen.
1.242.28
कुशलप्रश्नमुक्त्वा तु देवेन्द्रेणाभियाचितः ।
वैवाहिकीं क्रियां कृष्णः स तथेत्येवमुक्तवान् ॥ १.२४२.२८ ॥
Nachdem er sich nach seinem Wohlergehen erkundigt hatte und vom Herrn der Götter gebeten worden war, sagte Kṛṣṇa über das Hochzeitsritual: "So sei es."
1.242.29
आहुको वसुदेवश्च सहाक्रूरः ससात्यकिः ।
अभिप्रणम्य शिरसा पाकशासनमब्रुवन्।
देवदेव नमस्तेस्तु लोकनाथ जगत्पते ॥ १.२४२.२९ ॥
Āhuka, Vasudeva, Akrūra und Sātyaki verneigten sich mit dem Haupt und sprachen zu Indra, dem Bezwinger Pakas: "Verehrung sei dir, Gott der Götter, Herr der Welten, Herr des Alls."
1.242.30
वयं धन्याः स्म सहितैर्बान्धवैः सहिताः प्रभो ।
कृतप्रसादास्तु वयं तव वाक्येन विश्वजित् ॥ १.२४२.३० ॥
Wir sind gesegnet, o Herr, da wir mit unseren Verwandten vereint sind; durch dein Wort wurden wir begnadet, o Bezwinger aller.
1.242.31
एवमुक्त्वा प्रसाद्यैनं पूजयित्वा प्रयत्नतः ।
महेन्द्रशासनात्सर्वे सहिता ऋषिभिस्तदा ॥ १.२४२.३१ ॥
So gesprochen, ihn besänftigt und sorgfältig geehrt, da, auf Mahendras Geheiß, alle gemeinsam mit den Weisen.
1.242.32
विवाहं कारयामासुः शक्रपुत्रस्य शास्त्रतः ।
अरुन्धती शची देवी रुग्मिणी देवकी तथा ॥ १.२४२.३२ ॥
Sie ließen die Hochzeit des Sohnes Indras nach den Schriften vollziehen; auch die Göttinnen Arundhatī, Śacī, Rukmiṇī und Devakī.
1.242.33
दिव्यस्त्रीभिश्च सहिताः सुभद्रायाः शुभाः क्रियाः ।
अर्जुनेऽपि तथा सर्वाः क्रिया भद्राः प्रयोजयन् ॥ १.२४२.३३ ॥
Gemeinsam mit himmlischen Frauen vollzogen sie Subhadrās glückverheißende Riten; ebenso ließen sie für Arjuna alle glückverheißenden Riten vollziehen.
1.242.34
महर्षिः काश्यपो होता सदस्या नारदादयः ।
पुण्याशिषः प्रयोक्तारः सर्वे ते हि तदार्जुने ॥ १.२४२.३४ ॥
Der große Weise Kāśyapa war der Opferpriester, Nārada und die anderen die Versammlung; alle sprachen dann verdienstvolle Segenswünsche über Arjuna aus.
1.242.35
अभिषेकं तदा कृत्वा महेन्द्रः पाकशासनिम् ।
लोकपालैस्तु सहितः सर्वदेवैरभिष्टुतः ॥ १.२४२.३५ ॥
Dann vollzog der große Indra die Salbung Pākaśāsanis (Arjunas), begleitet von den Weltenhütern und gepriesen von allen Göttern.
1.242.36
किरीटाङ्गदहाराद्यैर्हस्ताभरणकुण्डलैः ।
भूषयित्वा तदा पार्थं द्वितीयमिव वासवम् ॥ १.२४२.३६ ॥
Nachdem er Pārtha (Arjuna) mit Diadem, Armreifen, Halskette und dergleichen sowie mit Handschmuck und Ohrringen geschmückt hatte, erschien Pārtha da wie ein zweiter Vāsava (Indra).
1.242.37
पुत्रं परिष्वज्य तदा प्रीतिमाप पुरन्दरः ।
शछी देवी तदा भद्रामरुन्धत्यादिभिस्तथा ॥ १.२४२.३७ ॥
Als er seinen Sohn umarmte, empfand Purandara damals Freude; und die Göttin Śacī mit Bhadrā, Arundhatī und den übrigen ebenso.
1.242.38
कारयामास वैवाह्यमङ्गलान्यादवस्त्रियः ।
सहाप्सरोभिर्मुदिता भूषयित्वा स्वभूषणैः ॥ १.२४२.३८ ॥
Die Yādava-Frauen ließen die glückbringenden Hochzeitsriten vollziehen, fröhlich zusammen mit den Apsarasen, mit ihrem eigenen Schmuck geschmückt.
1.242.39
पौलोमीमिव मन्यन्ते सुभद्रां तत्र योषितः ।
ततो विवाहो ववृधे कृतः सर्वगुणान्वितः ॥ १.२४२.३९ ॥
Die Frauen dort hielten Subhadrā für Paulomī (Śacī). Dann gedieh die mit allen Vorzügen begabte Hochzeit und wurde vollzogen.
1.242.40
तस्याः पाणिं गृहीत्वा तु मन्त्रैर्होमपुरस्कृतम् ।
सुभद्रया बभौ जिष्णुः शच्या इव शचीपतिः ॥ १.२४२.४० ॥
Nachdem er ihre Hand mit Mantras ergriffen hatte, das Feueropfer vorangestellt, strahlte Jiṣṇu (Arjuna) mit Subhadrā wie Śacīpati (Indra) mit Śacī.
1.242.41
सा जिष्णुमधिकं भेजे सुभद्रा चारुदर्शना ।
पार्थस्य सदृशी भद्रा रूपेण वयसा तथा ॥ १.२४२.४१ ॥
Jene schön anzusehende Subhadrā ergab sich sehr dem Jiṣṇu (Arjuna). Die glückverheißende Subhadrā war an Schönheit und Alter dem Pārtha gleich.
1.242.42
सुभद्रायाश्च पार्थोऽपि सदृशो रूपलक्षणैः ।
इत्यूचुश्च तदा देवाः प्रीताः सेन्द्रपुरोगमाः ॥ १.२४२.४२ ॥
Und Pārtha war Subhadrā auch an Gestalt und Zeichen gleich. So sprachen damals die erfreuten Götter, von Indra angeführt.
1.242.43
एवं निवेश्य देवास्ते गन्धर्वैः साप्सरोगणैः ।
आमन्त्र्य यादवाः सर्वे विप्रजग्मुर्यथागतम् ॥ १.२४२.४३ ॥
So richteten die Götter es mit den Gandharvas und Scharen von Apsarasen ein; dann verabschiedeten sie sich von allen Yādavas und zogen wieder davon, wie sie gekommen waren.
1.242.44
यादवाः पार्थमामन्त्र्य अन्तर्द्वीपं गतास्तदा ।
वासुदेवस्तदा पार्थमुवाच यदुनन्दनः ॥ १.२४२.४४ ॥
Nachdem sie sich von Pārtha verabschiedet hatten, zogen die Yādavas dann zur inneren Insel; und Vāsudeva, die Freude der Yadus, sprach zu Pārtha.
1.242.45
द्वाविंशद्दिवसान्पार्थ इहोष्य भरतर्षभ ।
मामकं रथमारुह्य शैब्यसुग्रीवयोजितम् ॥ १.२४२.४५ ॥
Pārtha, Stier der Bharatas, bleibe hier zweiundzwanzig Tage; dann besteige meinen Wagen, der mit Śaibya und Sugrīva bespannt ist.
1.242.46
सुभद्रया सुखं पार्थ खाण्डवप्रस्थमाविश ।
यादवैः सहितः पश्चादागमिष्यामि भारत।
यतिवेषेण नियतो वस त्वं रुक्मिणीगृहे ॥ १.२४२.४६ ॥
Pārtha, zieh glücklich mit Subhadrā in Khāṇḍavaprastha ein; Bhārata, ich komme später mit den Yādavas nach. Wohne, selbstbeherrscht in der Gestalt eines Asketen, im Haus Rukmiṇīs.
1.242.47
एवमुक्त्वा प्रचक्राम अन्तर्द्वीपं जनार्दनः ।
कृतोद्वाहस्ततः पार्थः कृतकार्योऽभवत्तदा ॥ १.२४२.४७ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, zog Janārdana zur inneren Insel; und Pārtha, nun vermählt, hatte sein Vorhaben vollbracht.
1.242.48
तस्यां चोपगतो भावः पार्थस्य सुमहात्मनः ।
तस्मिन्भावः सुभद्राया अन्योन्यं समवर्धत ॥ १.२४२.४८ ॥
In ihr erwachte die Zuneigung des großherzigen Pārtha, und zu ihm wuchs die Zuneigung Subhadrās, einander gegenseitig.
1.242.49
स तथा युयुजे वीरो भद्रया भरतर्षभः ।
अभिनिष्पन्नया रामः सीतयेव समन्वितः ॥ १.२४२.४९ ॥
So vereinigte sich der Held, Stier der Bharatas, mit Bhadrā, wie Rāma mit der vollkommenen Sītā vereint war.
1.242.50
अपि जिष्णुर्विजज्ञे तां ह्रीं श्रियं सन्नतिक्रियाम् ।
देवतानां वरस्त्रीणां रूपेण सदृशीं सतीम् ॥ १.२४२.५० ॥
Arjuna, der Sieger, bemerkte in ihr Scham, Glanz und anmutiges Betragen; die tugendhafte Frau war an Schönheit den besten himmlischen Frauen gleich.
1.242.51
स प्रकृत्या श्रिया दीप्त्या संदिदीपे तयाऽधिकम् ।
उद्यत्सहस्रदीप्तांशुः शरदीव दिवाकरः ॥ १.२४२.५१ ॥
Durch Wesen, Glanz und Strahlkraft leuchtete er durch sie noch mehr, wie die Sonne mit tausend Strahlen, die im Herbst aufsteigt.
1.242.52
सा तु तं मनुजव्याघ्रमनुरक्ता यशस्विनी ।
कन्यापुरगता भूत्वा तत्परा समपद्यत ॥ १.२४२.५२ ॥
Diese berühmte Frau, dem Tiger unter den Menschen ergeben, ging in die Gemächer der Jungfrauen und war ganz auf ihn gerichtet.