Mahābhārata · Adhyāya 1.244
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.244.1
शासनात्पुरुषेन्द्रस्य बलेन महता बली ।
गिरौ रैवतके नित्यं बभूव विपृथुश्रवाः ॥ १.२४४.१ ॥
Auf Befehl des Herrschers der Menschen, mit einem großen Heer, weilte der mächtige Vipṛthuśravas stets auf dem Berg Raivataka.
1.244.2
प्रवासे वासुदेवस्य तस्मिन्हलधरोपमः ।
संबभूव तदा गोप्ता पुरस्य पुरवर्धनः ॥ १.२४४.२ ॥
Während der Abwesenheit Vāsudevas wurde er dem Pflugträger gleich und war damals der Beschützer und Mehrer der Stadt.
1.244.3
प्राप्य पाण्डवनिर्याणं निर्ययौ विपृथुश्रवाः ।
निशम्य पुरनिर्घोषं स्वमनीकमचोदयत् ॥ १.२४४.३ ॥
Als Vipṛthuśravas vom Aufbruch der Pāṇḍavas erfuhr, zog er los; das Getöse der Stadt hörend, ließ er sein eigenes Heer vorrücken.
1.244.4
सोऽभिपत्य तदाध्वानं ददर्श पुरुषर्षभम् ।
निःसृतं द्वारकाद्वारादंशुमन्तमिवाम्बिरात् ॥ १.२४४.४ ॥
Da stürmte er vorwärts und sah auf dem Weg den Stier unter den Menschen, wie er aus dem Tor Dvārakās hervortrat, gleich der Sonne am Himmel.
1.244.5
सविद्युतमिवाम्भोदं प्रेक्षतां तं धनुर्धरम् ।
पार्थमानर्तयोधानां विस्मयः समपद्यत ॥ १.२४४.५ ॥
Als sie den Bogenschützen Pārtha betrachteten, gleich einer Wolke mit Blitz, da erfasste Staunen die Krieger der Ānartas.
1.244.6
उदीर्णरथनागाश्वमनीकमभिवीक्ष्य तत् ।
उवाच परमप्रीता सुभद्रा भद्रभाषिणी ॥ १.२४४.६ ॥
Als sie jenes Heer mit Streitwagen, Elefanten und Rossen aufsteigen sah, sprach Subhadrā, hocherfreut und mit glückverheißenden Worten:
1.244.7
संग्रहीतुमभिप्रायो दीर्घकालकृतो मम ।
युध्यमानस्य सङ्ग्रामे रथं तव नरर्षभ ॥ १.२४४.७ ॥
Schon lange habe ich die Absicht, deinen Wagen zu ergreifen, während du im Kampf kämpfst, Stier unter den Männern.
1.244.8
ओजस्तेजोद्युतिबलैरन्वितस्य महात्मनः ।
पार्थ ते सारथित्वेन भविता शिक्षितास्म्यहम् ॥ १.२४४.८ ॥
O Pārtha, ich bin ausgebildet, deine Wagenlenkerin zu sein, du Großseeliger, begabt mit Kraft, Glanz, Strahlkraft und Stärke.
1.244.9
एवमुक्तः प्रियां प्रीतः प्रत्युवाच नरर्षभः ।
चोदयाश्वानसंसक्तान्विश्तु विपृथोर्बलम् ॥ १.२४४.९ ॥
So angesprochen, antwortete der Beste der Männer erfreut seiner Geliebten: 'Treibe die Pferde ungehindert an und dringe in das Heer des Vipṛthu ein.'
1.244.10
बहुभिर्युध्यमानस्य तावकान्विजिघांसतः ।
पश्य बाहुबलं भद्रे शरान्विक्षिपतो मम ॥ १.२४४.१० ॥
Sieh die Kraft meiner Arme, o Gesegnete, wie ich gegen viele kämpfe, begierig deine Männer zu erschlagen, und Pfeile abschieße.
1.244.11
एवमुक्ता तदा भद्रा पार्थेन भरतर्षभ ।
चुचोद साश्वान्संहृष्टा ते ततो विविशुर्बलम् ॥ १.२४४.११ ॥
So von Pārtha angesprochen, o Stier der Bharatas, trieb Bhadrā, voller Freude, die Pferde an, und sie drangen in das Heer ein.
1.244.12
तदाहतमहावाद्यं समुदग्रध्वजायुतम् ।
अनीकं विपृथोर्हृष्टं पार्थमेवान्ववर्तत ॥ १.२४४.१२ ॥
Als die großen Trommeln erklangen, folgte das erfreute Heer des Vipṛthu mit tausenden hohen Bannern Pārtha allein.
1.244.13
रथैर्बहुविधाकारैः सदश्वैश्च महाजवैः ।
किरन्तः शरवर्षाणि परिवव्रुर्धनञ्जयम् ॥ १.२४४.१३ ॥
Mit Streitwagen vieler Gestalten und guten Pferden von großer Schnelligkeit, Pfeilregen niedergehen lassend, umzingelten sie Dhanañjaya.
1.244.14
तेषामस्त्राणि संवार्य दिव्यास्त्रेण महास्त्रवित् ।
आवृणोन्महदाकाशं शरैः परपुरञ्जयः ॥ १.२४४.१४ ॥
Nachdem er ihre Waffen mit einer göttlichen Waffe abgewehrt hatte, bedeckte der Kenner großer Waffen, Bezwinger feindlicher Städte, den weiten Himmel mit Pfeilen.
1.244.15
तेषां बाणान्महाबाहुर्मुकुटान्यङ्गदानि च ।
चिच्छेद निशितैर्बाणैः शरांश्चैव धनूंषि च ॥ १.२४४.१५ ॥
Der Starkarmige zerschnitt mit scharfen Pfeilen ihre Pfeile, Kronen und Armreifen, auch ihre Schäfte und Bögen.
1.244.16
युगानीषान्वरूथानि यन्त्राणि विविधानि च ।
अजिघांसन्परान्पार्थश्चिच्छेद निशितैः शरैः ॥ १.२४४.१६ ॥
Ohne die Feinde töten zu wollen, zerschnitt Pārtha mit scharfen Pfeilen ihre Joche, Deichseln, Wagendecken und verschiedene Maschinen.
1.244.17
विधनुष्कान्विकवचान्विरथांश्च महारथान् ।
कृत्वा पार्थः प्रियां प्रीतः प्रेक्ष्यतामित्यदर्शयत् ॥ १.२४४.१७ ॥
Nachdem er die großen Wagenkämpfer ohne Bogen, ohne Rüstung und ohne Wagen gemacht hatte, zeigte es Pārtha erfreut seiner Geliebten mit den Worten: »Sieh!«
1.244.18
सा दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सुभद्रा पार्थमब्रवीत् ।
अवाप्तार्थाऽस्मि भद्रं ते याहि पार्थ यथासुखम् ॥ १.२४४.१८ ॥
Als sie dieses große Wunder sah, sprach Subhadrā zu Pārtha: »Mein Ziel ist erreicht. Mögest du wohlbehalten sein; geh, Pārtha, wie es dir beliebt.«
1.244.19
स सक्तं पाण्डुपुत्रेण समीक्ष्य विपृथुर्बलम् ।
त्वरमाणोऽभिसंक्रम्य स्थीयतामित्यभाषत ॥ १.२४४.१९ ॥
Als er das mit dem Sohn Pāṇḍus verbundene Heer sah, eilte er heran und sprach: "Halt!"
1.244.20
ततः सेनापतेर्वाक्यं नात्यवर्तन्त यादवाः ।
सागरे मारुतोद्धूता वेलामिव महोर्मयः ॥ १.२४४.२० ॥
Da überschritten die Yādavas nicht das Wort des Feldherrn, wie große Wogen, vom Wind im Ozean aufgewühlt, nicht über das Ufer schlagen.
1.244.21
ततो रथवरात्तूर्णमवरुह्य नरर्षभः ।
अभिगम्य नरव्याघ्रं प्रहृष्टः परिषस्वजे ॥ १.२४४.२१ ॥
Da stieg der Stier unter den Männern (Arjuna) rasch vom vortrefflichen Wagen, trat zum Tiger unter den Männern und umarmte ihn voll Freude.
1.244.22
सोऽब्रवीत्पार्थमासाद्य दीर्घकालमिदं तव ।
निवासमभिजानामि शङ्खचक्रगदाधरात् ॥ १.२४४.२२ ॥
Er trat zu Pārtha und sprach: "Ich weiß, dies war lange Zeit deine Wohnstätte, bei dem Träger von Muschel, Diskus und Keule."
1.244.23
न मेऽस्त्यविदितं किंचिद्यद्यदाचितं त्वया ।
सुभद्रार्थं प्रलोभेन प्रीतस्तव जनार्दनः ॥ १.२४४.२३ ॥
Nichts ist mir unbekannt von dem, was du um Subhadrās willen erbeten hast; Janārdana ist mit dir zufrieden durch jene Verlockung.
1.244.24
प्राप्तस्य यतिलिङ्गेन वासितस्य धनञ्जय ।
बन्धुमानसि रामेण महेन्द्रावरजेन च ॥ १.२४४.२४ ॥
O Dhanañjaya, der du in der Gestalt eines Asketen gekommen und geweilt hast, du bist ein Verwandter Rāmas und des jüngeren Bruders Mahendras (Kṛṣṇa).
1.244.25
मामेव च सदाकाङ्क्षी मन्त्रिणं मधुसूदनः ।
अन्तरेण सुभद्रां च त्वां च तात धनञ्जय ॥ १.२४४.२५ ॥
Madhusūdana wünschte stets nur mich als Ratgeber, abgesehen von Subhadrā und dir, lieber Dhanañjaya.
1.244.26
इमं रथवरं दिव्यं सर्वशस्त्रसमन्वितम् ।
इदमेवानुयात्रं च निर्दिश्य गदपूर्वजः ॥ १.२४४.२६ ॥
Auf diesen herrlichen göttlichen Wagen, mit allen Waffen ausgestattet, und auf dieses Gefolge deutend, sprach der ältere Bruder Gadas.
1.244.27
अन्तर्द्वीपं तदा वीर गतो वृष्णिसुखावहः ।
दीर्घकालावरुद्धं त्वां संप्राप्तं प्रियया सह ॥ १.२४४.२७ ॥
Damals, o Held, ging der den Vṛṣṇis Freude Bringende zur inneren Insel; du, lange aufgehalten, kamst mit deiner Geliebten an.
1.244.28
पश्यन्तु भ्रातरः सर्वे वज्रपाणिमिवामराः ।
आयाते तु दशार्हाणामृषभे शार्ङ्गधन्वनि ॥ १.२४४.२८ ॥
Als der Stier der Daśārhas, der Träger des Śārṅga-Bogens, kam, sollen alle Brüder ihn so sehen, wie die Unsterblichen den Donnerkeil-Träger sehen.
1.244.29
भद्रामनुगमिष्यन्ति रत्नानि च वसूनि च ।
अरिष्टं याहि पन्थानं सुखी भव धनञ्जय ॥ १.२४४.२९ ॥
Juwelen und Schätze werden Bhadrā ebenfalls folgen. Geh den glückverheißenden Weg, o Dhanañjaya, und sei glücklich.
1.244.30
नष्टशोकैर्विशोकस्य सुहृद्भिः संगमोऽस्तु ते ॥ १.२४४.३० ॥
Möge dir, der du frei von Kummer bist, das Wiedersehen mit Freunden beschieden sein, deren Kummer geendet hat.
1.244.31
ततो विपृथुमामन्त्र्य पार्थः प्रीतोऽभिवाद्य च ।
कृष्णस्य मतमास्थाय कृष्णस्य रथमास्थितः ॥ १.२४४.३१ ॥
Dann verabschiedete sich Pārtha von Vipṛthu, grüßte ihn ehrerbietig und, erfreut und Kṛṣṇas Rat folgend, bestieg er Kṛṣṇas Wagen.
1.244.32
पूर्वमेव तु पार्थाय कृष्णेन विनियोजितम् ।
सर्वरत्नसुसंपूर्णं सर्वभोगसमन्वितम् ॥ १.२४४.३२ ॥
Schon zuvor hatte Kṛṣṇa für Pārtha ein Gefährt bereitstellen lassen, das voller Edelsteine war und mit allen Genüssen ausgestattet.
1.244.33
रथेन काञ्चनाङ्गेन कल्पितेन यथाविधि ।
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन किङ्किणीजालमालिना ॥ १.२४४.३३ ॥
Mit einem Wagen mit goldenen Verzierungen, ordnungsgemäß hergerichtet, bespannt mit den Pferden Śaibya und Sugrīva, geschmückt mit einer Girlande aus klingelnden Glöckchen.
1.244.34
सर्वशस्त्रोपपन्नेन जीमूतरवनादिना ।
ज्वलनार्चिःप्रकाशेन द्विषतां हर्षनाशिना ॥ १.२४४.३४ ॥
Mit einem Wagen, der mit allen Waffen ausgerüstet ist, mit einem Klang wie donnernde Wolken, strahlend wie eine Feuerflamme, die die Freude der Feinde vernichtet.
1.244.35
सन्नद्धः कवची खड्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ।
युक्तः सेनानुयात्रेण रथणारोप्य माधवीम्।
रथेनाकाशगेनैव पययौ स्वपुरं प्रति ॥ १.२४४.३५ ॥
Gepanzert, das Schwert in der Hand, mit Armschutz und Fingerschutz aus Leder umgebunden, seinem Heer folgend, setzte er Mādhavī (Subhadrā) auf den Wagen und zog in jenem himmelfahrenden Wagen zu seiner Stadt.
1.244.36
ह्रियमाणां तु तां दृष्ट्वा सुभद्रां सैनिका जनाः ।
विक्रोशन्तोऽद्रवन्सर्वे द्वारकामभितः पुरीम् ॥ १.२४४.३६ ॥
Als sie sahen, wie man sie entführte, liefen die Soldaten und das Volk schreiend von allen Seiten zur Stadt Dvārakā.
1.244.37
ते समासाद्य सहिताः सुधर्मामभितः सभाम् ।
सभापालस्य तत्सर्वमाचख्युः पार्थविक्रमम् ॥ १.२४४.३७ ॥
Sie kamen gemeinsam zur Versammlungshalle Sudharmā und berichteten dem Hüter der Halle alle Tapferkeit Pārthas (Arjunas).
1.244.38
तेषां श्रुत्वा सभापालो भेरीं सान्नाहिकीं ततः ।
समाजघ्ने महाघोषां जाम्बूनदपरिष्कृताम् ॥ १.२४४.३८ ॥
Als er sie hörte, schlug der Hüter der Halle die Kriegstrommel, deren Klang gewaltig war und die mit Jāmbūnada-Gold verziert war.
1.244.39
क्षुब्धास्तेनाथ शब्देन भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा ।
अन्तर्द्वीपात्समुत्पेतुः सहसा सहितास्तदा।
अन्नपानमपास्याथ समापेतुः समन्ततः ॥ १.२४४.३९ ॥
Von jenem Klang aufgewühlt, erhoben sich die Bhojas, Vṛṣṇis und Andhakas da plötzlich gemeinsam von der inneren Insel, ließen Speise und Trank stehen und versammelten sich von allen Seiten.
1.244.40
तत्र जाम्बूनदाङ्गानि स्पर्ध्यास्तरणवन्ति च ।
मणिविद्रुमचित्राणि ज्वलिताग्निप्रभाणि च ॥ १.२४४.४० ॥
Dort standen Sitze aus Jāmbūnada-Gold, mit prächtigen Decken, bunt von Edelsteinen und Korallen, und leuchtend wie loderndes Feuer.
1.244.41
भेजिरे पुरुषव्याघ्रा वृष्ण्यन्धकमहारथाः ।
सिंहासनानि शतशो धिष्ण्यानीव हुताशनाः ॥ १.२४४.४१ ॥
Die Tiger unter den Menschen, die großen Wagenkämpfer der Vṛṣṇis und Andhakas, setzten sich auf hunderte Throne, wie Opferfeuer auf ihren Altären.
1.244.42
तेषां समुपविष्टानां देवानामिव सन्नये ।
आचख्यौ चेष्टितं जिष्णोः सभापालः सहानुगः ॥ १.२४४.४२ ॥
Ihnen, die saßen wie in der Versammlung der Götter, erzählte der Hüter der Halle mit seinen Gefolgsleuten die Taten Jiṣṇus (Arjunas).
1.244.43
तच्छ्रुत्वा वृष्णिवीरास्ते मदसंरक्तलोचनाः ।
अमृष्यमाणाः पार्थस्य समुत्पेतुरहङ्कृताः ॥ १.२४४.४३ ॥
Als die Helden der Vṛṣṇi dies hörten, mit von Trunkenheit geröteten Augen, und Pārtha nicht ertragen konnten, sprangen sie stolz empor.
1.244.44
योजयध्वं रथानाशु प्रासानाहरतेति च ।
धनूंषि च महार्हाणि कवचानि बृहन्ति च ॥ १.२४४.४४ ॥
„Spannt schnell die Wagen an, bringt Speere“, und bringt auch kostbare Bögen und große Rüstungen.
1.244.45
सूतानुच्चुक्रुशुः केचिद्रथान्योजयतेति च ।
स्वयं च तुरगान्केचिदयुञ्जन्हेमभूषितान् ॥ १.२४४.४५ ॥
Einige schrien die Wagenlenker an: „Spannt die Wagen an!“, und einige spannten selbst goldgeschmückte Pferde ein.
1.244.46
रथेष्वानीयमानेषु कवचेषु ध्वजेषु च ।
अभिक्रन्दे नृवीराणां तदासीत्तुमुलं महत् ॥ १.२४४.४६ ॥
Während Wagen, Rüstungen und Banner herbeigebracht wurden, entstand im Geschrei der Männerhelden ein gewaltiges Getümmel.
1.244.47
वनमाली ततः क्षीबः कैलासशिखरोपमः ।
नीलवासा मदोत्सिक्त इदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२४४.४७ ॥
Dann sprach Vanamālī, betrunken, dem Gipfel des Kailāsa gleich, in blaue Gewänder gekleidet, von Trunkenheit aufgeblasen, diese Worte.
1.244.48
किमिदं कुरुथाप्रज्ञास्तूष्णींभूते जनार्दने ।
अस्य भावमविज्ञाय संक्रुद्धा मोघगर्जिताः ॥ १.२४४.४८ ॥
„Ihr Toren! Warum tut ihr dies, während Janārdana schweigt? Seine Absicht nicht kennend, im Zorn, brüllt ihr vergeblich!“
1.244.49
एष तावदभिप्रायमाख्यातु स्वं महामतिः ।
यदस्य रुचिरं कर्तुं तत्कुरुध्वमतन्द्रिताः ॥ १.२४४.४९ ॥
Möge dieser Großgesinnte zuerst seine eigene Absicht erklären; was ihm gefällt, das tut ohne Säumen.
1.244.50
ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा ग्राह्यरूपं हलायुधात् ।
तूष्णींभूतास्ततः सर्वे साधुसाध्विति चाब्रुवन् ॥ १.२४४.५० ॥
Als sie diese annehmbaren Worte des Pflugbewaffneten hörten, verstummten alle und sprachen: „Wohl gesagt, wohl gesagt.“
1.244.51
समं वचो निशम्यैव बलदेवस्य धीमतः ।
पुनरेवसभामध्ये सर्वे ते समुपाविशन् ॥ १.२४४.५१ ॥
Als sie die Worte des weisen Balarāma einmütig vernommen hatten, setzten sich alle wieder in die Mitte der Versammlung.
1.244.52
ततोऽब्रवीद्वासुदेवं वचो रामः परन्तपः ।
त्रैलोक्यनाथ हे कृष्ण भूतभव्यभविष्यकृत्।
किमवागुपविष्टोऽसि प्रेक्षमाणो जनार्दन ॥ १.२४४.५२ ॥
Da sprach Rāma (Balarāma), der Feindebezwinger, diese Worte zu Vāsudeva: „O Herr der drei Welten, o Kṛṣṇa, Schöpfer dessen, was ist, was war und was sein wird, o Janārdana, warum sitzt du mit gesenktem Haupt und schaust nur zu?“
1.244.53
सत्कृतस्त्वत्कृते पार्थः सर्वैरस्माभिरच्युत ।
न च सोऽर्हति तां पूजां दुर्बुद्धिः कुलपांसनः ॥ १.२४४.५३ ॥
O Acyuta, um deinetwillen haben wir alle Pārtha (Arjuna) geehrt; doch jener Übelgesinnte, die Schande seiner Sippe, verdient diese Ehre nicht.
1.244.54
को हि तत्रैव भुक्तावान्नं भाजनं भेत्तुमर्हति ।
मन्यमानः कुले जातमात्मानं पुरुषः क्वचित् ॥ १.२४४.५४ ॥
Welcher Mensch, der aus einem Gefäß gegessen hat, hielte sich für würdig, es zu zerbrechen, in dem Glauben, in einer edlen Familie geboren zu sein?
1.244.55
इच्छन्नेव हि संबन्धं कृतं पूर्वं च मानयन् ।
को हि नाम भवेनार्थी साहसेन समाचरेत् ॥ १.२४४.५५ ॥
Wer, der die Verbindung wünscht und die früher geschlossene ehrt, würde als Zielstrebiger in Verwegenheit handeln?
1.244.56
सोऽवमन्य तथाऽस्माकमनादृत्य च केशवम् ।
प्रसह्य हृतवानद्य सुभद्रां मृत्युमात्मनः ॥ १.२४४.५६ ॥
Nachdem er uns beleidigt und auch Keśava missachtet hat, hat er heute Subhadrā gewaltsam entführt und sich selbst den Tod herbeigerufen.
1.244.57
कथं हि शिरसो मध्ये कृतं तेन पदं मम ।
मर्षयिष्यामि गोविन्द पादस्पर्शमिवोरगः ॥ १.२४४.५७ ॥
Wie konnte er seinen Fuß mitten auf mein Haupt setzen? O Govinda, wie soll ich das ertragen, wie eine Schlange die Berührung eines Fußes nicht erträgt?
1.244.58
अद्य निष्कौरवामेकः करिष्यामि वसुन्धराम् ।
न हि मे मर्षणीयोऽयमर्जुनस्य व्यतिक्रमः ॥ १.२४४.५८ ॥
Heute werde ich allein die Erde von den Kauravas befreien; diese Übertretung gegen Arjuna kann ich nicht ertragen.
1.244.59
तं तथा गर्जमानं तु मेघदुन्दुभिनिःस्वनम् ।
अन्वपद्यन्त ते सर्वे भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा ॥ १.२४४.५९ ॥
Da folgten ihm alle Bhoja, Vṛṣṇi und Andhaka, während er brüllte, seine Stimme wie der Donner von Wolkentrommeln.