மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.244
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.244.1
शासनात्पुरुषेन्द्रस्य बलेन महता बली ।
गिरौ रैवतके नित्यं बभूव विपृथुश्रवाः ॥ १.२४४.१ ॥
புருஷேந்திரரின் ஆணையால், பெரும் படையுடன் வலிமையான விபிருதுஸ்ரவஸ் ரைவதக மலையில் எப்போதும் இருந்தான்.
1.244.2
प्रवासे वासुदेवस्य तस्मिन्हलधरोपमः ।
संबभूव तदा गोप्ता पुरस्य पुरवर्धनः ॥ १.२४४.२ ॥
வாசுதேவர் வெளியூர் சென்றிருந்த போது, அவர் ஹலதரருக்கு ஒப்பானவராக, அப்போது நகரின் காவலனும் நகரை வளர்ப்பவனுமானான்.
1.244.3
प्राप्य पाण्डवनिर्याणं निर्ययौ विपृथुश्रवाः ।
निशम्य पुरनिर्घोषं स्वमनीकमचोदयत् ॥ १.२४४.३ ॥
பாண்டவர்களின் புறப்பாட்டை அறிந்து விபிருதுஸ்ரவஸ் புறப்பட்டான்; நகரின் ஆரவாரத்தைக் கேட்டு தன் படையை முன்னோக்கி நடத்தினான்.
1.244.4
सोऽभिपत्य तदाध्वानं ददर्श पुरुषर्षभम् ।
निःसृतं द्वारकाद्वारादंशुमन्तमिवाम्बिरात् ॥ १.२४४.४ ॥
அப்போது அவன் விரைந்து சென்று, துவாரகையின் வாயிலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த நரரிஷபனைச் சாலையில் கண்டான்; வானிலிருந்து சூரியன் எழுவதுபோல.
1.244.5
सविद्युतमिवाम्भोदं प्रेक्षतां तं धनुर्धरम् ।
पार्थमानर्तयोधानां विस्मयः समपद्यत ॥ १.२४४.५ ॥
மின்னலுடன் கூடிய மேகம்போல அந்த வில்லாளன் பார்த்தனை நோக்கிய ஆனர்த வீரர்களுக்கு வியப்பு உண்டானது.
1.244.6
उदीर्णरथनागाश्वमनीकमभिवीक्ष्य तत् ।
उवाच परमप्रीता सुभद्रा भद्रभाषिणी ॥ १.२४४.६ ॥
எழுந்து வரும் தேர், யானை, குதிரைகளுடைய அந்தப் படையைக் கண்டு, மிகவும் மகிழ்ந்த சுபத்திரை மங்கல வார்த்தைகளைப் பேசினாள்.
1.244.7
संग्रहीतुमभिप्रायो दीर्घकालकृतो मम ।
युध्यमानस्य सङ्ग्रामे रथं तव नरर्षभ ॥ १.२४४.७ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவனே, போரில் போரிடும் உன் தேரைப் பற்றிக்கொள்ள நான் நீண்ட காலமாக விரும்பி வந்தேன்.
1.244.8
ओजस्तेजोद्युतिबलैरन्वितस्य महात्मनः ।
पार्थ ते सारथित्वेन भविता शिक्षितास्म्यहम् ॥ १.२४४.८ ॥
பார்த்தா, ஓஜஸ், தேஜஸ், ஒளி, பலம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய உன் மகாத்மாவிற்கு சாரதியாக இருக்கும்படி நான் பயிற்சி பெற்றுள்ளேன்.
1.244.9
एवमुक्तः प्रियां प्रीतः प्रत्युवाच नरर्षभः ।
चोदयाश्वानसंसक्तान्विश्तु विपृथोर्बलम् ॥ १.२४४.९ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட மகிழ்ச்சியடைந்த நரர்களில் சிறந்தவன் தன் அன்பு மனைவிக்கு மறுமொழி கூறினான்: 'தடையின்றி குதிரைகளை ஓட்டு; பரந்த படையினுள் நுழை.'
1.244.10
बहुभिर्युध्यमानस्य तावकान्विजिघांसतः ।
पश्य बाहुबलं भद्रे शरान्विक्षिपतो मम ॥ १.२४४.१० ॥
நல்லவளே, பலருடன் போரிட்டு உன் ஆட்களைக் கொல்ல விரும்பி அம்புகளை எய்யும் என் கைவலிமையைப் பார்.
1.244.11
एवमुक्ता तदा भद्रा पार्थेन भरतर्षभ ।
चुचोद साश्वान्संहृष्टा ते ततो विविशुर्बलम् ॥ १.२४४.११ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பார்த்தனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது பத்ரா மகிழ்ச்சியுடன் குதிரைகளை ஓட்டினாள்; அவர்கள் படையினுள் நுழைந்தனர்.
1.244.12
तदाहतमहावाद्यं समुदग्रध्वजायुतम् ।
अनीकं विपृथोर्हृष्टं पार्थमेवान्ववर्तत ॥ १.२४४.१२ ॥
பெரிய முரசுகள் ஒலிக்க, ஆயிரக்கணக்கான உயர்ந்த கொடிகளுடன் கூடிய விபிருதுவின் மகிழ்ச்சியான அந்தப் படை பார்த்தனையே பின்தொடர்ந்தது.
1.244.13
रथैर्बहुविधाकारैः सदश्वैश्च महाजवैः ।
किरन्तः शरवर्षाणि परिवव्रुर्धनञ्जयम् ॥ १.२४४.१३ ॥
பல வகை வடிவமுள்ள தேர்களாலும் மிகு வேகமுள்ள நல்ல குதிரைகளாலும், அம்பு மழையைப் பொழிந்தவர்கள் தனஞ்சயனை சூழ்ந்துகொண்டனர்.
1.244.14
तेषामस्त्राणि संवार्य दिव्यास्त्रेण महास्त्रवित् ।
आवृणोन्महदाकाशं शरैः परपुरञ्जयः ॥ १.२४४.१४ ॥
பெரும் படைக்கலங்களை அறிந்தவரும் பகைவர் நகரங்களை வென்றவருமான அவர், திவ்யாஸ்திரத்தால் அவர்களின் படைக்கலங்களைத் தடுத்து, அம்புகளால் பெரிய வானத்தை மூடினார்.
1.244.15
तेषां बाणान्महाबाहुर्मुकुटान्यङ्गदानि च ।
चिच्छेद निशितैर्बाणैः शरांश्चैव धनूंषि च ॥ १.२४४.१५ ॥
அந்தப் பெருந்தோள் வீரன், அவர்களின் அம்புகளையும் மகுடங்களையும் தோள்வளைகளையும், அம்புகளையும் வில்லுகளையும்கூட கூரிய அம்புகளால் வெட்டிவிட்டான்.
1.244.16
युगानीषान्वरूथानि यन्त्राणि विविधानि च ।
अजिघांसन्परान्पार्थश्चिच्छेद निशितैः शरैः ॥ १.२४४.१६ ॥
பகைவரைக் கொல்ல விரும்பாதவனாய் பார்த்தன், அவர்களின் நுகங்கள், அச்சுகள், தேர் மூடிகள் மற்றும் பல்வேறு யந்திரங்களை கூரிய அம்புகளால் வெட்டினான்.
1.244.17
विधनुष्कान्विकवचान्विरथांश्च महारथान् ।
कृत्वा पार्थः प्रियां प्रीतः प्रेक्ष्यतामित्यदर्शयत् ॥ १.२४४.१७ ॥
பார்த்தன் மகாரதர்களை வில்லற்றவர்களாகவும் கவசமற்றவர்களாகவும் தேரற்றவர்களாகவும் ஆக்கி, மகிழ்ச்சியுடன் 'பார், இதை' என்று தன் பிரியைக்குக் காட்டினான்.
1.244.18
सा दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सुभद्रा पार्थमब्रवीत् ।
अवाप्तार्थाऽस्मि भद्रं ते याहि पार्थ यथासुखम् ॥ १.२४४.१८ ॥
அந்த பெரும் அதிசயத்தைக் கண்ட சுபத்திரை பார்த்தனிடம் சொன்னாள்: 'என் விருப்பம் நிறைவேறியது. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், பார்த்தா, உன் விருப்பம்போல் செல்.'
1.244.19
स सक्तं पाण्डुपुत्रेण समीक्ष्य विपृथुर्बलम् ।
त्वरमाणोऽभिसंक्रम्य स्थीयतामित्यभाषत ॥ १.२४४.१९ ॥
பாண்டுவின் மகனுடன் சேர்ந்திருந்த அந்தப் படையைக் கண்டு, விரைந்து முன்னேறி அவன் "நில்லுங்கள்" என்றான்.
1.244.20
ततः सेनापतेर्वाक्यं नात्यवर्तन्त यादवाः ।
सागरे मारुतोद्धूता वेलामिव महोर्मयः ॥ १.२४४.२० ॥
அப்போது யாதவர்கள் தளபதியின் சொல்லை மீறவில்லை; கடலில் காற்றால் எழுந்த பெரிய அலைகள் கரையைத் தாண்டாதது போல.
1.244.21
ततो रथवरात्तूर्णमवरुह्य नरर्षभः ।
अभिगम्य नरव्याघ्रं प्रहृष्टः परिषस्वजे ॥ १.२४४.२१ ॥
பின்னர் நரர்களில் காளையான அர்ஜுனன் விரைவாக சிறந்த தேரிலிருந்து இறங்கி, நரவியாக்கிரனை அணுகி மகிழ்ச்சியுடன் தழுவிக்கொண்டான்.
1.244.22
सोऽब्रवीत्पार्थमासाद्य दीर्घकालमिदं तव ।
निवासमभिजानामि शङ्खचक्रगदाधरात् ॥ १.२४४.२२ ॥
அவன் பார்த்தனிடம் வந்து கூறினான்: "நீண்ட காலமாக இது உன் வாசஸ்தலமாக இருந்ததை நான் அறிவேன், சங்கு, சக்கரம், கதை தரித்தவனிடமிருந்து."
1.244.23
न मेऽस्त्यविदितं किंचिद्यद्यदाचितं त्वया ।
सुभद्रार्थं प्रलोभेन प्रीतस्तव जनार्दनः ॥ १.२४४.२३ ॥
நீ சுபத்ரைக்காக எதை எதை வேண்டினாயோ அது எனக்குத் தெரியாததில்லை; உன் மீது ஜனார்த்தனன் மகிழ்ந்திருக்கிறான்.
1.244.24
प्राप्तस्य यतिलिङ्गेन वासितस्य धनञ्जय ।
बन्धुमानसि रामेण महेन्द्रावरजेन च ॥ १.२४४.२४ ॥
ஓ தனஞ்சயா, துறவி வேடத்தில் வந்து தங்கியிருந்த நீ, பலராமன் மற்றும் மகேந்திரனின் இளைய சகோதரன் (கிருஷ்ணன்) ஆகியோரின் உறவினன்.
1.244.25
मामेव च सदाकाङ्क्षी मन्त्रिणं मधुसूदनः ।
अन्तरेण सुभद्रां च त्वां च तात धनञ्जय ॥ १.२४४.२५ ॥
மதுசூதனன் எப்போதும் என்னையே ஆலோசகனாக விரும்பினான்; சுபத்திரையையும் உன்னையும் தவிர, அன்புள்ள தனஞ்சயா.
1.244.26
इमं रथवरं दिव्यं सर्वशस्त्रसमन्वितम् ।
इदमेवानुयात्रं च निर्दिश्य गदपूर्वजः ॥ १.२४४.२६ ॥
எல்லா ஆயுதங்களுடன் கூடிய இந்த சிறந்த தெய்வீக ரதத்தையும், இந்த பரிவாரத்தையும் சுட்டிக்காட்டி, கதனின் மூத்தவன் (கூறினான்).
1.244.27
अन्तर्द्वीपं तदा वीर गतो वृष्णिसुखावहः ।
दीर्घकालावरुद्धं त्वां संप्राप्तं प्रियया सह ॥ १.२४४.२७ ॥
வீரனே, அப்போது விருஷ்ணிகளுக்கு இன்பம் அளிப்பவன் உள்நாட்டுத் தீவுக்குச் சென்றான்; நெடுங்காலம் தடுக்கப்பட்ட நீ உன் அன்பியுடன் வந்தடைந்தாய்.
1.244.28
पश्यन्तु भ्रातरः सर्वे वज्रपाणिमिवामराः ।
आयाते तु दशार्हाणामृषभे शार्ङ्गधन्वनि ॥ १.२४४.२८ ॥
தசார்ஹர்களில் சிறந்தவனும் சார்ங்க வில்லை ஏந்துபவனுமான அவன் வந்தபோது, அனைத்து சகோதரர்களும் வஜ்ரபாணியைக் காணும் தேவர்களைப் போல் அவனைக் காணட்டும்.
1.244.29
भद्रामनुगमिष्यन्ति रत्नानि च वसूनि च ।
अरिष्टं याहि पन्थानं सुखी भव धनञ्जय ॥ १.२४४.२९ ॥
சுபத்திரையைப் பின்தொடர்ந்து ரத்தினங்களும் செல்வங்களும் வரும். மங்களகரமான பாதையில் செல், தனஞ்சயா, இன்புற்றிரு.
1.244.30
नष्टशोकैर्विशोकस्य सुहृद्भिः संगमोऽस्तु ते ॥ १.२४४.३० ॥
துயரம் நீங்கிய உனக்கு, துயரம் நீங்கிய நண்பர்களுடன் சந்திப்பு உண்டாகட்டும்.
1.244.31
ततो विपृथुमामन्त्र्य पार्थः प्रीतोऽभिवाद्य च ।
कृष्णस्य मतमास्थाय कृष्णस्य रथमास्थितः ॥ १.२४४.३१ ॥
பின்னர் விபிருதுவிடம் விடைபெற்று, மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கிய பார்த்தன் கிருஷ்ணனின் விருப்பத்தை ஏற்று கிருஷ்ணனின் தேரில் ஏறினான்.
1.244.32
पूर्वमेव तु पार्थाय कृष्णेन विनियोजितम् ।
सर्वरत्नसुसंपूर्णं सर्वभोगसमन्वितम् ॥ १.२४४.३२ ॥
முன்னதாகவே கிருஷ்ணன் பார்த்தனுக்காக ஏற்பாடு செய்திருந்தான்; அது எல்லா ரத்தினங்களாலும் நிறைந்து, எல்லா இன்பங்களுடனும் கூடியதாக இருந்தது.
1.244.33
रथेन काञ्चनाङ्गेन कल्पितेन यथाविधि ।
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन किङ्किणीजालमालिना ॥ १.२४४.३३ ॥
பொன்னால் அமைந்த அங்கங்களுடன், முறைப்படி அமைக்கப்பட்ட தேரில்; சைப்யன், சுக்ரீவன் என்னும் குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, சிறு மணிகளின் வலையாலான மாலை அணிந்து.
1.244.34
सर्वशस्त्रोपपन्नेन जीमूतरवनादिना ।
ज्वलनार्चिःप्रकाशेन द्विषतां हर्षनाशिना ॥ १.२४४.३४ ॥
எல்லா ஆயுதங்களுடனும் கூடியதும், மேகக் கர்ஜனை போன்ற ஒலி கொண்டதும், தீச்சுடர் போல ஒளிர்ந்ததும், பகைவரின் மகிழ்ச்சியை அழிப்பதுமான (தேர்).
1.244.35
सन्नद्धः कवची खड्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ।
युक्तः सेनानुयात्रेण रथणारोप्य माधवीम्।
रथेनाकाशगेनैव पययौ स्वपुरं प्रति ॥ १.२४४.३५ ॥
கவசம் அணிந்து, வாள் ஏந்தி, கோதா (பசுத்தோல்) கவசமும் விரல்காப்பும் கட்டியவனாய், சேனை பின்தொடர, மாதவியை (சுபத்திரையை) தேரில் ஏற்றி, வானில் செல்லும் தேரிலேயே தனது நகரத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
1.244.36
ह्रियमाणां तु तां दृष्ट्वा सुभद्रां सैनिका जनाः ।
विक्रोशन्तोऽद्रवन्सर्वे द्वारकामभितः पुरीम् ॥ १.२४४.३६ ॥
சுபத்திரை கொண்டு செல்லப்படுவதைக் கண்ட சேனையினரும் மக்களும் கதறியபடி அனைவரும் துவாரகை நகரை நோக்கி எங்கும் ஓடினர்.
1.244.37
ते समासाद्य सहिताः सुधर्मामभितः सभाम् ।
सभापालस्य तत्सर्वमाचख्युः पार्थविक्रमम् ॥ १.२४४.३७ ॥
அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி சுதர்மா சபையைச் சுற்றி வந்து அடைந்து, பார்த்தனின் (அர்ஜுனனின்) வீரச்செயல் முழுவதையும் சபைக்காவலனிடம் கூறினர்.
1.244.38
तेषां श्रुत्वा सभापालो भेरीं सान्नाहिकीं ततः ।
समाजघ्ने महाघोषां जाम्बूनदपरिष्कृताम् ॥ १.२४४.३८ ॥
அவர்களின் சொல்லைக் கேட்ட சபைக்காவலன், பின்னர் போருக்கு அழைக்கும் சான்னாஹிகீ முரசை முழக்கினான்; அது பெரும் ஒலியுடையதும் ஜாம்பூநதத் தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆகும்.
1.244.39
क्षुब्धास्तेनाथ शब्देन भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा ।
अन्तर्द्वीपात्समुत्पेतुः सहसा सहितास्तदा।
अन्नपानमपास्याथ समापेतुः समन्ततः ॥ १.२४४.३९ ॥
அந்த ஒலியால் கலங்கிய போஜர், விருஷ்ணி, அந்தகர்கள் அப்போது உள்தீவிலிருந்து திடீரென ஒன்றாக எழுந்தனர்; உணவையும் பானத்தையும் விட்டுவிட்டு நாற்புறமும் கூடினர்.
1.244.40
तत्र जाम्बूनदाङ्गानि स्पर्ध्यास्तरणवन्ति च ।
मणिविद्रुमचित्राणि ज्वलिताग्निप्रभाणि च ॥ १.२४४.४० ॥
அங்கே ஜாம்பூநத பொன்னாலான இருக்கைகள் இருந்தன; அவை கண்கவர் விரிப்புகளுடன் இருந்தன, மணிகளும் பவளங்களும் பதித்து வண்ணமயமாக, எரியும் நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தன.
1.244.41
भेजिरे पुरुषव्याघ्रा वृष्ण्यन्धकमहारथाः ।
सिंहासनानि शतशो धिष्ण्यानीव हुताशनाः ॥ १.२४४.४१ ॥
விருஷ்ணி, அந்தகர்களின் பெரும் தேர்வீரர்களாகிய புருஷவ்யாக்ரர்கள் நூற்றுக்கணக்கான சிங்காசனங்களில் அமர்ந்தனர்; யாகக் குண்டங்களில் ஹோமாக்னிகள் அமர்வது போல.
1.244.42
तेषां समुपविष्टानां देवानामिव सन्नये ।
आचख्यौ चेष्टितं जिष्णोः सभापालः सहानुगः ॥ १.२४४.४२ ॥
தேவர்களின் சபையைப் போல அமர்ந்திருந்த அவர்களுக்கு முன், சபைக்காவலன் தன் உதவியாளர்களுடன் ஜிஷ்ணுவின் (அர்ஜுனனின்) செயலை எடுத்துரைத்தான்.
1.244.43
तच्छ्रुत्वा वृष्णिवीरास्ते मदसंरक्तलोचनाः ।
अमृष्यमाणाः पार्थस्य समुत्पेतुरहङ्कृताः ॥ १.२४४.४३ ॥
அதைக் கேட்ட வ்ருஷ்ணி வீரர்கள், மதத்தால் சிவந்த கண்களுடன், பார்த்தனை (அர்ஜுனனை) பொறுக்க இயலாதவர்களாய், அகந்தையால் நிரம்பி எழுந்தனர்.
1.244.44
योजयध्वं रथानाशु प्रासानाहरतेति च ।
धनूंषि च महार्हाणि कवचानि बृहन्ति च ॥ १.२४४.४४ ॥
"விரைவாக தேர்களைப் பூட்டுங்கள், ஈட்டிகளைக் கொண்டு வாருங்கள்" என்றும், விலைமதிப்பற்ற வில்களையும் பெரிய கவசங்களையும் கொண்டு வாருங்கள் என்றும் (கூறினர்).
1.244.45
सूतानुच्चुक्रुशुः केचिद्रथान्योजयतेति च ।
स्वयं च तुरगान्केचिदयुञ्जन्हेमभूषितान् ॥ १.२४४.४५ ॥
சிலர் சாரதிகளைப் பார்த்து "தேர்களைப் பூட்டுங்கள்!" என்று கூச்சலிட்டனர்; சிலர் தாமே பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குதிரைகளைப் பூட்டினர்.
1.244.46
रथेष्वानीयमानेषु कवचेषु ध्वजेषु च ।
अभिक्रन्दे नृवीराणां तदासीत्तुमुलं महत् ॥ १.२४४.४६ ॥
தேர்கள், கவசங்கள், கொடிகள் கொண்டுவரப்படுகையில், நரவீரர்களின் ஆரவாரத்தில் அது பெரும் கலக்கமாக இருந்தது.
1.244.47
वनमाली ततः क्षीबः कैलासशिखरोपमः ।
नीलवासा मदोत्सिक्त इदं वचनमब्रवीत् ॥ १.२४४.४७ ॥
அப்போது வனமாலை அணிந்து, மதமயக்கத்தில், கைலாச சிகரம் போன்ற, நீல ஆடை அணிந்து, மதத்தால் பெருமிதமுற்ற (பலராமர்) இவ்வார்த்தையைக் கூறினார்.
1.244.48
किमिदं कुरुथाप्रज्ञास्तूष्णींभूते जनार्दने ।
अस्य भावमविज्ञाय संक्रुद्धा मोघगर्जिताः ॥ १.२४४.४८ ॥
"அறிவிலிகளே! ஜனார்த்தனர் மௌனமாக இருக்கையில் இதை ஏன் செய்கிறீர்கள்? அவரது கருத்தை அறியாமல், கோபித்து வீணாகக் கர்ஜிக்கின்றீர்களே!"
1.244.49
एष तावदभिप्रायमाख्यातु स्वं महामतिः ।
यदस्य रुचिरं कर्तुं तत्कुरुध्वमतन्द्रिताः ॥ १.२४४.४९ ॥
இந்த மகாமதியானவர் முதலில் தம் கருத்தைச் சொல்லட்டும்; அவருக்கு உகந்ததை அனைவரும் சோம்பலின்றிச் செய்யுங்கள்.
1.244.50
ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा ग्राह्यरूपं हलायुधात् ।
तूष्णींभूतास्ततः सर्वे साधुसाध्विति चाब्रुवन् ॥ १.२४४.५० ॥
பின்பு ஹலாயுதரின் (பலராமரின்) அந்த ஏற்கத்தக்க சொற்களைக் கேட்டு அவர்கள் அனைவரும் மௌனமாகி, 'சாது, சாது' என்றனர்.
1.244.51
समं वचो निशम्यैव बलदेवस्य धीमतः ।
पुनरेवसभामध्ये सर्वे ते समुपाविशन् ॥ १.२४४.५१ ॥
அறிவுடைய பலதேவரின் சொல்லை ஒருமனதாகக் கேட்ட பின், அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் சபையின் நடுவே அமர்ந்தனர்.
1.244.52
ततोऽब्रवीद्वासुदेवं वचो रामः परन्तपः ।
त्रैलोक्यनाथ हे कृष्ण भूतभव्यभविष्यकृत्।
किमवागुपविष्टोऽसि प्रेक्षमाणो जनार्दन ॥ १.२४४.५२ ॥
பின்பு எதிரிகளைத் தகிக்கும் ராமர் (பலராமர்) வாசுதேவரை நோக்கிச் சொன்னார்: 'மூவுலகங்களின் நாதனே, கிருஷ்ணா, இருப்பதையும் வருவதையும் படைப்பவனே, ஜனார்த்தனா, நீ ஏன் தலை குனிந்து அமர்ந்து, பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய்?'
1.244.53
सत्कृतस्त्वत्कृते पार्थः सर्वैरस्माभिरच्युत ।
न च सोऽर्हति तां पूजां दुर्बुद्धिः कुलपांसनः ॥ १.२४४.५३ ॥
அச்சுதா, உன் பொருட்டு பார்த்தனை (அர்ஜுனனை) நாங்கள் அனைவரும் மதித்தோம்; ஆனால் அந்தத் துர்புத்தியும் குலத்துக்கு இழுக்கானவனும் அந்த மரியாதைக்குத் தகுதியற்றவன்.
1.244.54
को हि तत्रैव भुक्तावान्नं भाजनं भेत्तुमर्हति ।
मन्यमानः कुले जातमात्मानं पुरुषः क्वचित् ॥ १.२४४.५४ ॥
எந்த மனிதன், தான் உண்ட அதே பாத்திரத்தை உடைக்கத் தகுதியுடையவன் என்று நினைப்பான், தான் நல்ல குலத்தில் பிறந்தவன் என்று எண்ணி?
1.244.55
इच्छन्नेव हि संबन्धं कृतं पूर्वं च मानयन् ।
को हि नाम भवेनार्थी साहसेन समाचरेत् ॥ १.२४४.५५ ॥
உறவை விரும்பி முன்பு செய்யப்பட்ட உறவை மதிப்பவன், காரியம் விரும்பும் எவன் துணிச்சலுடன் செயல்படுவான்?
1.244.56
सोऽवमन्य तथाऽस्माकमनादृत्य च केशवम् ।
प्रसह्य हृतवानद्य सुभद्रां मृत्युमात्मनः ॥ १.२४४.५६ ॥
அவன் எங்களை அவமதித்து, கேசவனையும் மதிக்காமல், இன்று பலவந்தமாக சுபத்ராவைக் கவர்ந்தான்; தனக்குத் தானே மரணத்தை வரவழைத்துக்கொண்டான்.
1.244.57
कथं हि शिरसो मध्ये कृतं तेन पदं मम ।
मर्षयिष्यामि गोविन्द पादस्पर्शमिवोरगः ॥ १.२४४.५७ ॥
அவன் என் தலையின் நடுவில் எப்படி காலை வைத்தான்? கோவிந்தா, பாம்பு காலின் தொடுதலைப் பொறுக்காதது போல நான் இதை எப்படிப் பொறுப்பேன்?
1.244.58
अद्य निष्कौरवामेकः करिष्यामि वसुन्धराम् ।
न हि मे मर्षणीयोऽयमर्जुनस्य व्यतिक्रमः ॥ १.२४४.५८ ॥
இன்று நான் ஒருவனே பூமியை கௌரவர்கள் அற்றதாகச் செய்வேன்; அர்ஜுனனுக்குச் செய்யப்பட்ட இந்த அத்துமீறலை நான் பொறுக்க மாட்டேன்.
1.244.59
तं तथा गर्जमानं तु मेघदुन्दुभिनिःस्वनम् ।
अन्वपद्यन्त ते सर्वे भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा ॥ १.२४४.५९ ॥
இடிமுழக்கம் போன்ற குரலில் கர்ஜித்த அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர்; அப்போது போஜர், விருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள் அனைவரும் சென்றனர்.