மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.246
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.246.1
क्रोशणात्रे पुरस्यासीद्गोष्ठं पार्थस्य शोभनम् ।
तत्रापि यात्वा बीभत्सुर्निविष्टो यदुकन्यया ॥ १.२४६.१ ॥
நகரத்திலிருந்து ஒரு குரோசத் தொலைவில் பார்த்தனுக்கு அழகிய கோஷ்டம் இருந்தது. அங்கும் சென்று, யாதவ குலக் கன்னியுடன் பீபத்சு தங்கினான்.
1.246.2
ततः सुभद्रां सत्कृत्य पार्थो वचनमब्रवीत् ।
गोपिकानां तु वेषेण गच्छ त्वं वृजिनं पुरम् ॥ १.२४६.२ ॥
பின்னர் சுபத்ரையை மதித்து பார்த்தன் இவ்வாறு கூறினான்: "நீ கோபிகைகளின் வேடத்தில் அந்தத் துன்பமான நகரத்திற்குச் செல்."
1.246.3
कामव्याहारिणी कृष्णा रोचतां ते वचो मम ।
दृष्ट्वा तु परुषं ब्रूयात्सह तत्र मयागताम् ॥ १.२४६.३ ॥
"விருப்பம்போல் பேசும் கிருஷ்ணை, என் இந்தச் சொல் உனக்கு உகந்ததாகட்டும். நான் உடன் வந்திருக்கும் அங்கே அவள் உன்னைக் கண்டு கடுஞ்சொல் கூறக்கூடும்."
1.246.4
अन्यवेषेण तु गतां दृष्ट्वा सा त्वां प्रियं वदेत् ।
यत्तु सा प्रथमं ब्रूयान्न तस्यास्ति निवर्तनम् ॥ १.२४६.४ ॥
"வேறு வேடத்தில் சென்ற உன்னைக் கண்டு அவள் இனிய சொற்களைச் சொல்லலாம். ஆனால் அவள் முதலில் சொல்வதை திரும்பப் பெற முடியாது."
1.246.5
तस्मान्मानं च दर्पं च व्यपनीय स्वयं व्रज ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सुभद्रा प्रत्यभाषत ॥ १.२४६.५ ॥
"ஆகையால் மானத்தையும் செருக்கையும் விட்டுவிட்டு நீயே செல்." அவனுடைய இந்தச் சொற்களைக் கேட்டு சுபத்ரை மறுமொழி கூறினாள்.
1.246.6
एवमेतत्करिष्यामि यथा त्वं पार्थ भाषसे ।
सुभद्रावचनं श्रुत्वा सुप्रीतः पाकशासनिः ॥ १.२४६.६ ॥
"பார்த்தா, நீ சொல்வது போலவே இதைச் செய்வேன்." சுபத்ரையின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டு இந்திரன் மகன் மிகவும் மகிழ்ந்தான்.
1.246.7
गोपालान्स समानीय त्वरितो वाक्यमब्रवीत् ।
तरुम्यः सन्ति यावन्त्यस्ताः सर्वा व्रजयोषितः ॥ १.२४६.७ ॥
அவன் இடையர்களை ஒன்று கூட்டி விரைந்து இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்: "வ்ரஜத்தின் பெண்கள் எத்தனை உள்ளனரோ அவர்கள் அனைவரும்..."
1.246.8
आगच्छन्तु गमिष्यन्त्या भद्रया सह सङ्गताः ।
इन्द्रप्रस्थं पुरवरं कृष्णां द्रष्टुं यशस्विनीम् ॥ १.२४६.८ ॥
"பத்ரையுடன் செல்பவர்கள் வரட்டும்; சேர்ந்து இந்திரப்ரஸ்த நகரத்திற்கு புகழ்மிக்க கிருஷ்ணையைக் காண வாருங்கள்"
1.246.9
एतच्छ्रुत्वा तु गोपालैरानीता व्रजयोषितः ।
ततस्ताभिः परिवृतां व्रजस्त्रीभिः समन्ततः ॥ १.२४६.९ ॥
இதைக் கேட்டு இடையர்களால் வ்ரஜப் பெண்கள் அழைத்து வரப்பட்டனர். பிறகு அந்த வ்ரஜப் பெண்களால் எல்லாப் பக்கமும் சூழப்பட்ட (சுபத்திரை)…
1.246.10
सुभद्रां त्वरमाणश्च रक्तकौशेयवासिनीम् ।
पार्थः प्रस्थापयामास कृत्वा गोपालिकावपुः ॥ १.२४६.१० ॥
பார்த்தன் விரைந்து சிவப்புப் பட்டு உடுத்திய சுபத்திரையை அனுப்பினான்; அவனே இடைப்பெண்ணின் உருவம் கொண்டு (உடன் சென்றான்).
1.246.11
साऽधिकं तेन रूपेण शोभमाना यशस्विनी ।
गोपालिकामध्यगता प्रययौ वृजिनं पुरम् ॥ १.२४६.११ ॥
அந்தப் புகழ்மிக்க பெண் அந்த உருவத்தால் மிகவும் ஒளிர்ந்து, இடைப்பெண்களின் நடுவில் இருந்து வஞ்சகமான நகரத்தை நோக்கிச் சென்றாள்.
1.246.12
त्वरिता खाण्डवप्रस्थमाससाद विवेश च ।
भवनं श्रेष्ठमासाद्य वीरपत्नी वराङ्गना ॥ १.२४६.१२ ॥
விரைந்து அவள் காண்டவப்பிரஸ்தத்தை அடைந்து உள்ளே நுழைந்தாள்; சிறந்த மாளிகையை அடைந்த அந்த வீரர் மனைவியான உத்தம மங்கை (உள்ளே சென்றாள்).
1.246.13
ववन्दे पृथुताम्राक्षी पृथां भद्रा पितृष्वसाम् ।
तां कुन्ती चारुसर्वाङ्गीमुपाजिघ्रत मूर्धनि ॥ १.२४६.१३ ॥
அகன்ற சிவந்த கண்களை உடைய பத்திரை தன் அத்தை பிருதையை வணங்கினாள்; குந்தியோ அந்த அழகிய அங்கங்களை உடையவளின் தலையை முகர்ந்தாள்.
1.246.14
प्रीत्या परमया युक्ता आशीर्भिर्युञ्जताऽतुलाम् ।
ततोऽभिगम्य त्वरिता पूर्णेन्दुसदृशानना ॥ १.२४६.१४ ॥
மிகுந்த அன்புடன், அதுவிகற்ற ஆசிகளை அளித்தபடி, அப்போது முழுநிலவு போன்ற முகம் கொண்டவள் விரைந்து அணுகினாள்.
1.246.15
ववन्दे द्रौपदीं भद्रा प्रेष्याऽहमिति चाब्रवीत् ।
प्रत्युत्थाय तदा कृष्णा स्वसारं माधवस्य च ॥ १.२४६.१५ ॥
பத்திரை திரௌபதியை வணங்கி, 'நான் உமது ஏவல்காரி' என்று சொன்னாள்; அப்போது கிருஷ்ணை எழுந்து மாதவனின் சகோதரியை (எழுப்பினாள்).
1.246.16
परिष्वज्यावदत्प्रीत्या निःसपत्नोस्तु ते पतिः ।
वीरसूर्भव भद्रे त्वं भव भर्तृप्रिया तथा ॥ १.२४६.१६ ॥
அணைத்துக்கொண்டு அன்புடன் சொன்னாள்: 'உன் கணவன் எதிரியற்றவனாக இருக்கட்டும்; ஓ பத்திரையே, நீ வீரர்களைப் பெற்ற தாயாகவும், கணவனுக்குப் பிரியமானவளாகவும் இரு.'
1.246.17
ओजसा निर्मिता बह्वीरुवाच परमाशिषः ।
तथैव मुदिता भद्रा तामुवाच तथास्त्विति ॥ १.२४६.१७ ॥
வலிமையால் உருவாக்கப்பட்ட பல உயர்ந்த ஆசிகளை அவள் சொன்னாள்; அதுபோலவே மகிழ்ந்த பத்திரை அவளிடம், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்றாள்.
1.246.18
ततः सुभद्रां वार्ष्णेयी परिष्वज्य शुभाननाम् ।
अङ्के निवेश्य मुदिता वसुदेवं प्रशस्य च ॥ १.२४६.१८ ॥
பின்னர் வார்ஷ்ணேயி சுபத்திரையை அணைத்துக்கொண்டு, அழகிய முகம் கொண்டவளை மடியில் அமர்த்தி, மகிழ்ந்து வசுதேவனைப் புகழ்ந்தாள்.
1.246.19
ततः किलकिलाशब्दः क्षणेन समपद्यत ।
हर्षादानर्तयोधानामासाद्य वृजिनं पुरम् ॥ १.२४६.१९ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்தில் ஆனர்த வீரர்களின் மகிழ்ச்சியால் ஆர்ப்பரிக்கும் ஒலி எழுந்தது; அவர்கள் வ்ருஜின நகரை அடைந்தனர்.
1.246.20
देवपुत्रप्रकाशास्ते जाम्बूनदमयध्वजाः ।
पृष्ठतोऽनुययुः पार्थं पुरुहूतमिवामराः ॥ १.२४६.२० ॥
தேவபுத்திரர்களைப் போல் ஒளிர்ந்த, பொன் கொடிகளுடைய அவர்கள் பார்த்தனைப் பின்தொடர்ந்தனர்; தேவர்கள் புருஹூதனை (இந்திரனை) பின்தொடர்வது போல்.
1.246.21
गोभिरुष्ट्रैः सदश्वैश्च युक्तानि बहुला जनाः ।
ददृशुर्यानमुख्यानि दाशार्हपुरवासिनाम् ॥ १.२४६.२१ ॥
காளைகள், ஒட்டகங்கள் மற்றும் சிறந்த குதிரைகள் பூட்டிய பல சிறந்த வாகனங்களை தாசார்ஹ நகரவாசிகள் கண்டனர்.
1.246.22
ततः पुरवरे यूनां पुंसां वाच उदीरिताः ।
अर्जुने प्रतियाति स्म अश्रूयन्त समन्ततः ॥ १.२४६.२२ ॥
பின்னர் சிறந்த நகரத்தில் இளைஞர்களின் குரல்கள் எங்கும் கேட்டன; அவை திரும்பி வரும் அர்ஜுனனைப் பற்றி பேசின.
1.246.23
प्रवासादागतं पार्थं दृष्ट्वा स्वमिव बान्धवम् ।
सोऽभिगम्य नरश्रेष्ठो दाशार्हशतसंवृतः। ॥ १.२४६.२३ ॥
வெளியூர் பயணத்திலிருந்து திரும்பிய பார்த்தனை தன் உறவினனைப் போலக் கண்டு, சிறந்த மனிதர் நூற்றுக்கணக்கான தாசார்ஹர்களால் சூழப்பட்டு அவரை அணுகினார்.
1.246.24
पौरैः पुरवरं प्रीत्या परया चाभिनन्दितः ।
प्राप्य चान्तःपुरद्वारमवरुह्य नरर्षभः ॥ १.२४६.२४ ॥
நகர மக்களால் மிகுந்த அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டு, அந்தப்புர வாயிலை அடைந்து, அந்த நரர்களில் காளை (அர்ஜுனன்) இறங்கினான்.
1.246.25
ववन्दे धौम्यमासाद्य मातरं च धनञ्जयः ।
स्पृष्ट्वा च चरणौ राज्ञो भीमस्य च धनञ्जयः ॥ १.२४६.२५ ॥
தனஞ்சயன் தௌம்யரை அணுகி வணங்கினான்; தாயையும் வணங்கினான். பின்னர் தனஞ்சயன் அரசனுடையவும் பீமனுடையவும் பாதங்களைத் தொட்டான்.
1.246.26
यमाभ्यां वन्दितो हृष्टः सस्वजे तौ ननन्द च ।
ब्राह्मणप्रमुखान्सर्वान्भ्रातृभिः सह सङ्गतः ॥ १.२४६.२६ ॥
யமனின் இரு மகன்களால் வணங்கப்பட்டு மகிழ்ந்த அர்ஜுனன் அவர்களைத் தழுவி மகிழ்ந்தான். பின்னர் சகோதரர்களுடன் கூடி, பிராமணர்கள் தலைமையிலான அனைவரையும் சந்தித்தான்.
1.246.27
यथार्हं मानयामास पौरजानपदानपि ।
तत्रस्थान्यनुयातानि तीर्थान्यायतनानि च ॥ १.२४६.२७ ॥
நகரவாசிகளையும் கிராமவாசிகளையும் தகுதிக்கேற்ப அவன் மதித்தான்; அங்கு தங்கியிருந்தவர்களையும் பின்தொடர்ந்து வந்தவர்களையும், புனிதத் தலங்களையும் ஆலயங்களையும் கூட (மதித்தான்).
1.246.28
निवेदयामास तदा राज्ञे सर्वं स्वनुष्ठितम् ।
भ्रातृभ्यश्चैव सर्वेभ्यः कथयामास भारत ॥ १.२४६.२८ ॥
அப்போது தான் செய்தவை அனைத்தையும் அரசனிடம் அவன் தெரிவித்தான்; பாரதனே, சகோதரர்கள் அனைவருக்கும் அதைச் சொன்னான்.
1.246.29
श्रुत्वा सर्वं महाप्राज्ञो धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
पुरस्तादेव तेषां तु पूजयामास चार्जुनम् ॥ १.२४६.२९ ॥
இவை அனைத்தையும் கேட்ட மகாபுத்திமானான தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன், அவர்கள் முன்னிலையிலேயே அர்ஜுனனைக் கௌரவித்தான்.
1.246.30
पाण्डवेन यथार्हं तु पूजार्हेण सुपूजितः ।
न्यविशच्चाभ्यनुज्ञातो राज्ञा तुष्टो यशस्विना ॥ १.२४६.३० ॥
பாண்டவனால் தகுதிக்கேற்ப மிக்க மரியாதையுடன் கௌரவிக்கப்பட்டு, புகழ்மிக்க அரசனின் அனுமதி பெற்று மகிழ்ந்து உள்ளே நுழைந்தான்.
1.246.31
तामदीनां सुपूजार्हां सुभद्रां प्रीतिवर्धिनीम् ।
साक्षाच्छ्रियममन्यन्त पार्थाः कृष्णसहोदराम् ॥ १.२४६.३१ ॥
துன்பமற்ற, மிகவும் போற்றத்தக்க, அன்பை வளர்க்கும் அந்த சுபத்திரையை, கிருஷ்ணனின் சகோதரியை, பார்த்தர்கள் நேரில் திருமகளாகக் கருதினர்.
1.246.32
गुरूणां श्वशुराणां च देवराणां तथैव च ।
सुभद्रा स्वेन वृत्तेन बभूव परमप्रिया ॥ १.२४६.३२ ॥
பெரியோர், மாமனார்கள், கொழுந்தனார்கள் ஆகியோருக்கும் சுபத்திரை தனது நடத்தையால் மிகவும் அன்பிற்குரியவளானாள்.
1.246.33
ततस्ते हृष्टमनसः पाण्डवेया महारथाः ।
कुन्ती च परमप्रीता कृष्णा च सततं तथा ॥ १.२४६.३३ ॥
பின்னர் மகிழ்ந்த மனமுடைய மகாரதர்களான பாண்டவர்களும், மிகவும் மகிழ்ந்த குந்தியும், கிருஷ்ணையும் எப்போதும் அவ்வாறே இருந்தனர்.