Mahābhārata · Adhyāya 1.249
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.249.1
सोऽब्रवीदर्जुनं चैव वासुदेवं च सात्वतम् ।
लोकप्रवीरौ तिष्ठन्तौ काण्डवस्य समीपतः ॥ १.२४९.१ ॥
Er sprach zu Arjuna und zu Vāsudeva dem Sātvata, den beiden Helden der Welt, die nahe dem Khāṇḍava-Wald standen.
1.249.2
ब्राह्मणो बहुभोक्ताऽस्मि बुञ्जेऽपरिमितं सदा ।
भिक्षे वार्ष्णेयपार्थौ वामेकां तृप्तिं प्रयच्छतम् ॥ १.२४९.२ ॥
"Ich bin ein Brahmane, der stets maßlos isst. O Vārṣṇeya und Pārtha, ich bitte um Almosen; gewährt mir einmal Sättigung."
1.249.3
एवमुक्तो तमब्रूतां ततस्तौ कृष्णपाण्डवौ ।
केनान्नेन भवांस्तृप्येत्तस्यान्नस्य यतावहे ॥ १.२४९.३ ॥
So angesprochen, sagten Kṛṣṇa und der Pāṇḍava zu ihm: "Mit welcher Speise würdet Ihr gesättigt? Um diese Speise werden wir uns bemühen."
1.249.4
एवमुक्तः स भगवानब्रवीत्तावुभौ ततः ।
भाषमाणौ तदा वीरौ किमन्नं क्रियतामिति ॥ १.२४९.४ ॥
So angesprochen, sprach jener Erhabene zu den beiden Helden, die sich damals unterhielten: "Es werde Speise bereitet."
1.249.5
नाहमन्नं बुभुक्षे वै पावकं मां निबोधतम् ।
यदन्नमनुरूपं मे तद्युवां संप्रयच्छतम् ॥ १.२४९.५ ॥
"Ich begehre keine Speise; erkennt mich als Feuer. Gebt mir die Speise, die mir gemäß ist, ihr beide."
1.249.6
इदमिन्द्रः सदा दावं खाण्डवं परिरक्षति ।
न च शक्नोम्यहं दग्धुं रक्ष्यमाणं महात्मना ॥ १.२४९.६ ॥
"Indra beschützt diesen Khāṇḍava-Wald stets, und da er vom Großmütigen bewacht wird, kann ich ihn nicht verbrennen."
1.249.7
वसत्यत्र सखा तस्य तक्षकः पन्नगः सदा ।
सगणस्तत्कृते दावं परिरक्षति वज्रभृत् ॥ १.२४९.७ ॥
Hier wohnt stets sein Freund, die Schlange Takṣaka, und seinetwegen beschützt der Donnerkeilträger mit seinem Gefolge dieses Waldfeuer.
1.249.8
तत्र भूतान्यनेकानि रक्ष्यन्तेऽस्य प्रसङ्गतः ।
तं दिधक्षुर्न शक्नोमि दग्धुं शक्रस्य तेजसा ॥ १.२४९.८ ॥
Dort werden viele Wesen seinetwegen beschützt; obwohl ich es verbrennen will, kann ich es wegen Indras Glanz nicht verbrennen.
1.249.9
स मां प्रज्वलितं दृष्ट्वा मेघाम्भोभिः प्रवर्षति ।
ततो दग्धुं न शक्नोमि दिधक्षुर्दावमीप्सितम् ॥ १.२४९.९ ॥
Sieht er mich lodern, so gießt er Regen aus Wolkenwasser; darum kann ich, obwohl ich diesen ersehnten Wald verbrennen will, es nicht.
1.249.10
स युवाभ्यां सहायाभ्यामस्त्रविद्भ्यां समागतः ।
दहेयं खाण्डवं दावमेतदन्नं वृतं मया ॥ १.२४९.१० ॥
Mit euch beiden, den Waffenkundigen, als Helfern, werde ich diesen Khāṇḍava-Wald verbrennen; das ist die Nahrung, die ich gewählt habe.
1.249.11
युवां ह्युदकधारास्ता भूतानि च समन्ततः ।
उत्तमास्त्रविदौ सम्यक्सर्वतो वारयिष्यथः ॥ १.२४९.११ ॥
Ihr beide seid in der Tat die höchsten Meister der Waffen; ihr werdet jene Wasserströme und die Wesen von allen Seiten vollständig abwehren.
1.249.12
किमर्थं भगवानग्निः खाण्डवं दग्धुमिच्छति ।
रक्ष्यमाणं महेन्द्रेण नानासत्वसमायुतम् ॥ १.२४९.१२ ॥
Aus welchem Grund will der ehrwürdige Agni den Khāṇḍava-Wald verbrennen, der vom großen Indra beschützt wird und voller vielerlei Wesen ist?
1.249.13
न ह्येतत्कारणं ब्रह्मन्नल्पं संप्रतिभाति मे ।
यद्ददाह सुसंक्रुद्धः खाण्डवं हव्यवाहनः ॥ १.२४९.१३ ॥
O Brahmane, der Grund, warum Havyavāhana, zutiefst erzürnt, den Khāṇḍava-Wald verbrannte, erscheint mir nicht gering.
1.249.14
एतद्विस्तरशो ब्रह्मन्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
खाण्डवस्य पुरा दाहो यथा समभवन्मुने ॥ १.२४९.१४ ॥
O Brahmane, o Weiser, ich möchte ausführlich und wahrhaftig hören, wie einst der Khāṇḍava-Wald verbrannt wurde.
1.249.15
शृणु मे ब्रुवतो राजन्सर्वमेतद्यथातथम् ।
यन्निमित्तं ददाहाग्निः खाण्डवं पृथिवीपते ॥ १.२४९.१५ ॥
Höre, o König, wie ich dir all dies genau so erzähle, wie es war, o Herr der Erde: der Grund, weshalb Agni den Khāṇḍava-Wald verbrannte.
1.249.16
हन्त ते कथयिष्यामि पौराणीमृषिसंस्तुताम् ।
कथामिमां नरश्रेष्ठ खाण्डवस्य विनाशिनीम् ॥ १.२४९.१६ ॥
Nun denn, ich will dir diese alte, von den Weisen gepriesene Erzählung berichten, o Bester der Menschen: diese Geschichte von der Vernichtung des Khāṇḍava-Waldes.
1.249.17
पौराणः श्रूयते राजन्राजा हरिहयोपमः ।
श्वेतकिर्नाम विख्यातो बलविक्रमसंयुतः ॥ १.२४९.१७ ॥
Es wird in den alten Überlieferungen erzählt, o König, dass es einen König gab, Indra gleich, berühmt unter dem Namen Śvetaki, begabt mit Stärke und Tapferkeit.
1.249.18
यज्वा दानपतिर्धीमान्यथा नान्योऽस्ति कश्चन ।
जग्राह दीक्षां स नृपः तदा द्वादशवार्षिकीम् ॥ १.२४९.१८ ॥
Jener König, ein Opferer, Herr der Gaben und weise, wie kein anderer war, nahm damals die Weihe auf, die zwölf Jahre währte.
1.249.19
तस्य सत्रे सदा तस्मिन्समागच्छन्महर्षयः ।
वेदवेदाङ्गविद्वांसो ब्राह्मणाश्च सहस्रशः ॥ १.२४९.१९ ॥
Bei seiner Opfersitzung versammelten sich stets Tausende großer Weiser und Brahmanen, die in den Veden und ihren Hilfswissenschaften bewandert waren.
1.249.20
ईजे च स महायज्ञैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः ॥ १.२४९.२० ॥
Er opferte mit großen Opfern und Riten, bei denen reiche Gaben gespendet wurden.
1.249.21
तस्य नान्याऽभवद्बुद्धिर्दिवसे दिवसे नृप ।
सत्रे क्रियासमारम्भे दानेषु विविधेषु च ॥ १.२४९.२१ ॥
O König, sein Sinn war Tag für Tag auf nichts anderes gerichtet als auf die Opfersitzung, den Beginn der Riten und die vielfältigen Gaben.
1.249.22
ऋत्विग्भिः सहितो धीमानेवमीजे स भूमिपः ।
ततस्तु ऋत्विजश्चास्य धूमव्याकुललोचनाः ॥ १.२४९.२२ ॥
Der weise Herr der Erde opferte so mit seinen Priestern. Dann aber seine Priester, deren Augen vom Rauch getrübt waren,
1.249.23
कालेन महता खिन्नास्तत्यजुस्ते नराधिपम् ।
ततः प्रसादयामास ऋत्विजस्तान्महीपतिः ॥ १.२४९.२३ ॥
Ermüdet von der langen Zeit verließen sie jenen Menschenherrscher. Da suchte der Herr der Erde jene Priester zu besänftigen.
1.249.24
चक्षुर्विकलतां प्राप्ता न प्रपेदुश्च ते क्रतुम् ।
ततस्तेषामनुमते तद्विप्रैस्तु नराधिपः ॥ १.२४९.२४ ॥
Da ihnen das Augenlicht versagt war, konnten sie das Opfer nicht fortführen. Dann, mit ihrer Zustimmung, veranlasste der Herr der Menschen durch jene Brahmanen,
1.249.25
सत्रं समापयामास ऋत्विग्भिरपरैः सह ।
तस्यैवंवर्तमानस्य कदाचित्कालपर्यये ॥ १.२४९.२५ ॥
Er ließ die Opfersitzung zusammen mit den anderen Opferpriestern vollenden. Während dies so weiterging, irgendwann, nach dem Verstreichen der Zeit…
1.249.26
सत्रमहार्तुकामस्य संवत्सरशतं किल ।
ऋत्विजो नाभ्यपद्यन्त समाहर्तुं महात्मनः ॥ १.२४९.२६ ॥
Für jenen großherzigen Mann, der die Opfersitzung durchführen wollte, vergingen wahrlich hundert Jahre; doch die Opferpriester willigten nicht ein, sie zu vollziehen.
1.249.27
स च राजाऽकरोद्यत्नं महान्तं ससुहृज्जनः ।
प्रणिपातेन सान्त्वेन दानेन च महायशाः ॥ १.२४९.२७ ॥
Und jener Fürst von großem Ruhm unternahm mit seinen Freunden und Verwandten große Anstrengungen: durch Niederwerfung, besänftigende Worte und Gaben.
1.249.28
ऋत्विजोऽनुनयामास भूयो भूयस्त्वतन्द्रितः ।
ते चास्य तमभिप्रायं न चक्रुरमितौजसः ॥ १.२४९.२८ ॥
Unermüdlich bat er die Priester immer wieder; doch jene Priester von unermesslicher Glut erfüllten seine Absicht nicht.
1.249.29
स चाश्रमस्थान्राजर्षिस्तानुवाच रुषान्वितः ।
यद्यहं पतितो विप्राः शुश्रूषायां न च स्थितः ॥ १.२४९.२९ ॥
Und jener königliche Weise sprach zornerfüllt zu den Bewohnern der Einsiedelei: 'O Brahmanen, wenn ich gefallen bin und nicht im Dienst verharre,'
1.249.30
आशु त्याज्योऽस्मि युष्माभिर्ब्राह्मणैश्च जुगुप्सितः ।
तन्नार्हथ क्रतुश्रद्धां व्याघातयितुमद्य ताम् ॥ १.२४९.३० ॥
'Dann solltet ihr Brahmanen mich rasch verstoßen, denn ich bin verachtenswert. Darum solltet ihr heute meinen Glauben an das Opfer nicht zunichtemachen.'
1.249.31
अस्थाने वा परित्यागं कर्तुं मे द्विजसत्तमाः ।
प्रपन्न एव वो विप्राः प्रसादं कर्तुमर्हथ ॥ १.२४९.३१ ॥
Ihr Besten der zweimal Geborenen, es ziemt sich nicht, dass ihr mich ohne Grund verstoßt. O Brāhmaṇas, ich habe mich euch anvertraut; erweist mir eure Gnade.
1.249.32
सान्त्वदानादिभिर्वाक्यैस्तत्त्वतः कार्यवत्तया ।
प्रसादयित्वा वक्ष्यामि यन्नः कार्यं द्विजोत्तमाः ॥ १.२४९.३२ ॥
Nachdem ich euch mit Worten der Versöhnung, mit Gaben und dergleichen besänftigt habe, werde ich euch, die Besten der zweimal Geborenen, wahrhaftig als einer mit einem Anliegen sagen, was unsere Aufgabe ist.
1.249.33
अथवाऽहं परित्यक्तो भवद्भिर्द्वेषकारणात् ।
ऋत्विजोऽन्यान्गमिष्यामि याजनार्थं द्विजोत्तमाः ॥ १.२४९.३३ ॥
Oder wenn ihr mich aus Feindseligkeit verstoßt, ihr Besten der zweimal Geborenen, so werde ich zu anderen Opferpriestern gehen, um das Opfer ausführen zu lassen.
1.249.34
एतावदुक्त्वा वचनं विरराम स पार्थिवः ।
यदा न शेकू राजानं याजनार्थं परन्तप ॥ १.२४९.३४ ॥
Nachdem er diese Worte gesprochen hatte, schwieg der König. O Feindeverbrenner, da konnten sie das Opfer für den König nicht vollziehen.
1.249.35
ततस्ते याजकाः क्रुद्धास्तमूचुर्नृपसत्तमम् ।
तव कर्माम्यजस्रं वै वर्तन्ते पार्थिवोत्तम ॥ १.२४९.३५ ॥
Da sprachen jene Opferpriester, erzürnt, zu jenem Besten der Könige: "O Bester der Könige, deine Opferhandlungen gehen unablässig weiter."
1.249.36
ततो वयं परिश्रान्ताः सततं कर्मवाहिनः ।
श्रमादस्मात्परिश्रान्तान्स त्वं नस्त्यक्तुमर्हसि ॥ १.२४९.३६ ॥
Daher sind wir, die wir unablässig die Riten vollziehen, erschöpft. Du solltest uns nicht verlassen, die wir durch diese Mühe ermüdet sind.
1.249.37
बुद्धिमोहं समास्थाय त्वरासंभावितोऽनघ ।
गच्छ रुद्रसकाशं त्वं सहि त्वां याजयिष्यति ॥ १.२४९.३७ ॥
O Sündloser, von Verblendung des Verstandes erfasst und durch Eile irregeführt, geh zur Gegenwart Rudras; er wird dich ja das Opfer vollziehen lassen.
1.249.38
साधिक्षेपं वचः श्रुत्वा संक्रुद्धः श्वेतकिर्नृपः ।
कैलासं पर्वतं गत्वा तप उग्रं समास्थितः ॥ १.२४९.३८ ॥
Als der König Śvetaki diese vorwurfsvollen Worte hörte, zornentbrannt, ging er zum Berg Kailāsa und übte strenge Askese.
1.249.39
आराधयन्महादेवं नियतः संशितव्रतः ।
उपवासपरो राजन्दीर्घकालमतिष्ठत ॥ १.२४९.३९ ॥
Den großen Gott Mahādeva verehrend, selbstbeherrscht und strenge Gelübde haltend, o König, dem Fasten ergeben, verweilte er lange Zeit.
1.249.40
कदाचिद्द्वादशे काले कदाचिदपि षोडशे ।
आहारमकरोद्राजा मूलानि च फलानि च ॥ १.२४९.४० ॥
Manchmal in der zwölften Frist, manchmal auch in der sechzehnten, nahm der König Nahrung zu sich: Wurzeln und Früchte.
1.249.41
ऊर्ध्वबाहुस्त्वनिमिषस्तिष्ठन्स्थाणुरिवाचलः ।
षण्मासानभवद्राजा श्वेतकिः सुसमाहितः ॥ १.२४९.४१ ॥
Mit erhobenen Armen, unverwandten Blicks, reglos wie ein Pfahl, verharrte der König Śvetaki sechs Monate lang in vollkommener Sammlung.
1.249.42
तं तथा नृपशार्दूलं तप्यमानं महत्तपः ।
शङ्करः परमप्रीत्या दर्शयामास भारत ॥ १.२४९.४२ ॥
O Bhārata, Śaṅkara zeigte sich jenem Tiger unter den Königen, der in großer Askese brannte, mit höchster Zuneigung.
1.249.43
उवाच चैनं भगवान्स्निग्धगम्भीरया गिरा ।
प्रीतोऽस्मि नरशार्दूल तपसा ते परन्तप ॥ १.२४९.४३ ॥
Der Herr sprach zu ihm mit sanfter, tiefer Stimme: »Ich bin zufrieden mit dir, Tiger unter den Menschen, Versenger der Feinde, wegen deiner Askese.«
1.249.44
वरं वृणीष्व भद्रं ते यं त्वमिच्छसि पार्थिव ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं रुद्रस्यामिततेजसः ॥ १.२४९.४४ ॥
»Wähle die Gabe, die du dir wünschst, o König; möge dir Gutes widerfahren.« Nachdem er diese Worte des Rudra von unermesslichem Glanz gehört hatte...
1.249.45
प्रणिपत्य महात्मानं राजर्षिः प्रत्यभाषत ।
यदि मे भगवान्प्रीतः सर्वलोकनमस्कृतः ॥ १.२४९.४५ ॥
Sich vor dem Großseeligen verneigend, antwortete der königliche Weise: »Wenn der Gesegnete Herr, von allen Welten verehrt, mit mir zufrieden ist...«
1.249.46
स्वयं मां देवदेवेश याजयस्व सुरेश्वर ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं राज्ञा तेन प्रभाषितम् ॥ १.२४९.४६ ॥
»O Gott der Götter, Herr der Götter, führe du selbst mein Opfer durch.« Nachdem er diese Worte des Königs gehört hatte...
1.249.47
उवाच भगवान्प्रीतः स्मितपूर्वमिदं वचः ।
नास्माकमेतद्विषये वर्तते याजनं प्रति ॥ १.२४९.४७ ॥
Der erfreute Herr sprach zuerst lächelnd diese Worte: »Das Ausrichten von Opfern gehört nicht zu unserem Bereich.«
1.249.48
त्वया च सुमहत्तप्तं तपो राजन्वरार्थिना ।
याजयिष्यामि राजंस्त्वां समयेन परन्तप ॥ १.२४९.४८ ॥
Du hast eine sehr große Askese vollbracht, o König, im Streben nach einer Gabe. Zur rechten Zeit, o Versenger der Feinde, werde ich dein Opfer durchführen.
1.249.49
समा द्वादश राजेन्द्र ब्रह्मचारी समाहितः ।
सततं त्वाज्यधाराभिर्यदि तर्पयसेऽनलम् ॥ १.२४९.४९ ॥
O Herr der Könige, wenn du zwölf Jahre lang keusch und gesammelt bleibst und das Feuer beständig mit Strömen von Butterschmalz erfreust…
1.249.50
कामं प्रार्थयसे यं त्वं मत्तः प्राप्स्यसि तं नृप ।
एवमुक्तश्च रुद्रेण श्वेतकिर्मनुजाधिपः ॥ १.२४९.५० ॥
O König, was immer du begehrst, von mir wirst du es erhalten. So von Rudra angesprochen, Śvetaki, Herr der Menschen…
1.249.51
तथा चकार तत्सर्वं यथोक्तं शूलपाणिना ।
पूर्णे तु द्वादशे वर्षे पुनरायान्महेश्वरः ॥ १.२४९.५१ ॥
Er tat alles genau so, wie es ihm der Dreizackträger gesagt hatte. Als das zwölfte Jahr vollendet war, kam der große Herr wieder.
1.249.52
दृष्टैव च स राजानं शङ्करो लोकभावनः ।
उवाच परमप्रीतः श्वेतकिं नृपसत्तमम् ॥ १.२४९.५२ ॥
Als er den König sah, sprach Śaṅkara, der Erhalter der Welten, hoch erfreut zu Śvetaki, dem besten der Könige.
1.249.53
तोषितोऽहं नृपश्रेष्ठ त्वयेहाद्येन कर्मणा ।
याजनं ब्राह्मणानां तु विधिदृष्टं परन्तप ॥ १.२४९.५३ ॥
Ich bin mit dir zufrieden, bester der Könige, für diese Tat, die du heute hier vollbracht hast. O Peiniger der Feinde, das Opfern für die Brahmanen ist nach der Vorschrift bestimmt.
1.249.54
अतोऽहं त्वां स्वयं नाद्य याजयामि परन्तप ।
ममांशस्तु क्षितितले महाभागो द्विजोत्तमः ॥ १.२४९.५४ ॥
Darum, o Peiniger der Feinde, will ich heute nicht selbst für dich opfern. Mein Anteil auf der Erde ist ein hochbeglückter, bester der Zweimalgeborenen.
1.249.55
दुर्वासा इति विख्यातः स हि त्वां याजयिष्यति ।
मन्नियोगान्महातेजाः संभाराः संभ्रियन्तु ते ॥ १.२४९.५५ ॥
Der hochberühmte Weise namens Durvāsas wird das Opfer für dich vollziehen. Auf mein Geheiß sollen die Opfergaben für dich herbeigeschafft werden.
1.249.56
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं रुद्रेण समुदाहृतम् ।
स्वपुरं पुनरागम्य संभारान्पुनरार्जयत् ॥ १.२४९.५६ ॥
Als er diese Worte Rudras gehört hatte, kehrte er in seine Stadt zurück und brachte erneut die Opfergaben zusammen.
1.249.57
ततः संभृतसंभारो भूयो रुद्रमुपागमत् ।
उवाच च महिपालः प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः।
संभृता मम संभाराः सर्वोपकरणानि च ॥ १.२४९.५७ ॥
Da trat der König, nachdem er die Opfergaben zusammengebracht hatte, erneut zu Rudra. Mit gefalteten Händen und demütig geneigt stehend sprach er: "Meine Opfergaben und alle Gerätschaften sind beisammen."
1.249.58
त्वत्प्रसादानमहादेव श्वो मे दीक्षा भवेदिति ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं तस्य राज्ञो महात्मनः ॥ १.२४९.५८ ॥
"O Mahādeva, durch deine Gnade möge meine Weihe morgen stattfinden." Als er diese Worte jenes großherzigen Königs gehört hatte...
1.249.59
दुर्वाससं समाहूय रुद्रो वचनमब्रवीत् ।
एष राजा महाभागः श्वेतकिर्द्विजसत्तम ॥ १.२४९.५९ ॥
Nachdem er Durvāsas gerufen hatte, sprach Rudra: "Bester der Zweimalgeborenen, dieser hochgesegnete König ist Śvetaki."
1.249.60
एनं याजय विप्रेन्द्र मन्नियोगेन भूमिपम् ।
बाढमित्येव वचनं रुद्रं त्वृषिरुवाच ह ॥ १.२४९.६० ॥
"O Herr der Brahmanen, vollziehe das Opfer für diesen Herrn der Erde auf mein Geheiß." Mit den Worten "Gut so" antwortete der Weise Rudra.
1.249.61
ततः सत्रं समभवत्तस्य राज्ञो महात्मनः ।
यथाविधि यथाकालं यथोक्तं बहुदक्षिणम् ॥ १.२४९.६१ ॥
Dann fand das Opfersatra jenes großherzigen Königs statt, nach der Vorschrift, zur rechten Zeit, wie vorgeschrieben, mit reichlichen Dakṣiṇās.
1.249.62
तस्मिन्परिसमाप्ते तु राज्ञः सत्रे महात्मनः ।
दुर्वाससाऽभ्यनुज्ञाता विप्रतस्थुः स्म याजकाः ॥ १.२४९.६२ ॥
Als jenes Satra des großherzigen Königs vollendet war, brachen die Opferpriester auf, nachdem Durvāsas sie entlassen hatte.
1.249.63
ये तत्र दीक्षिताः सर्वे सदस्याश्च महौजसः ।
सोऽपि राजन्महाभागः स्वपुरं प्राविशत्तदा ॥ १.२४९.६३ ॥
Alle dort Eingeweihten und die kraftvollen Versammlungsmitglieder zogen fort; und, o König, auch jener hochbeglückte König betrat damals seine Stadt.
1.249.64
पूज्यमानो महाभागैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
बन्दिभिः स्तूयमानश्च नागरैश्चाभिनन्दितः ॥ १.२४९.६४ ॥
Von den hochbeglückten, in den Veden bewanderten Brahmanen geehrt, von den Barden gepriesen und von den Bürgern begrüßt, zog er ein.
1.249.65
एवंवृत्तः स राजर्षिः श्वेतकिर्नृपसत्तमः ।
कालेन महता चापि ययौ स्वर्गमभिष्टुतः ॥ १.२४९.६५ ॥
Der königliche Weise Śvetaki, der beste der Könige, der so gehandelt hatte, ging nach langer Zeit, gepriesen, in den Himmel.
1.249.66
ऋत्विग्भिः सहितः सर्वैः सदस्यैश्च समन्वितः ।
तस्य सत्रे पपौ वह्निर्हविद्वार्दशवत्सरान् ॥ १.२४९.६६ ॥
Gemeinsam mit allen Priestern und Versammlungsmitgliedern trank Agni in seinem Opfersatra zehn Jahre lang die Opfergaben.
1.249.67
सततं चाज्यधाराभिरैकात्म्ये तत्र कर्मणि ।
हविषा च ततो वह्निः परां तृप्तिमगच्छत ॥ १.२४९.६७ ॥
Dort, in jenem Ritus, mit ununterbrochenen Strömen geklärter Butter und in einmütiger Hingabe, erreichte das Feuer durch die Opfergabe höchste Sättigung.
1.249.68
न चैच्छत्पुनरादातुं हविरन्यस्य कस्यचित् ।
पाण्डुवर्णो विवर्णश्च न यतावत्प्रकाशते ॥ १.२४९.६८ ॥
Er wollte nicht mehr die Opfergabe irgendeines anderen empfangen; bleich und entfärbt leuchtete er nicht mehr wie zuvor.
1.249.69
ततो भघवतो वह्नेर्विकारः समजायत ।
तेजसा विप्रहीणश्च ग्लानिश्चैनं समाविशत् ॥ १.२४९.६९ ॥
Da geschah eine Veränderung am ehrwürdigen Feuer; des Glanzes beraubt, überfiel ihn Erschöpfung.
1.249.70
स लक्षयित्वा चात्मानं तेजोहीनं हुताशनः ।
जगाम सदनं पुण्यं ब्रह्मणो लोकपूजितम् ॥ १.२४९.७० ॥
Das Feuer, sich selbst als des Glanzes beraubt erkennend, ging zur heiligen Wohnstatt Brahmās, die von den Welten verehrt wird.
1.249.71
तत्र ब्रह्माणमासीनमिदं वचनमब्रवीत् ।
भगवन्परमा प्रीतिः कृता श्वेतकिना मम ॥ १.२४९.७१ ॥
Dort sprach er zu dem sitzenden Brahmā diese Worte: »Ehrwürdiger Herr, Śvetaki hat mir höchste Freude bereitet.«
1.249.72
अरुचिश्चाभवत्तीव्रा तां न शक्नोम्यपोहितुम् ।
तेजसा विप्रहीणोऽस्मि बलेन च जगत्पते ॥ १.२४९.७२ ॥
Ein heftiger Widerwille ist in mir entstanden, den ich nicht abschütteln kann. Herr der Welt, ich bin sowohl des Glanzes als auch der Kraft beraubt.
1.249.73
इच्छेयं त्वत्प्रसादेन स्वात्मनः प्रकृतिं स्थिराम् ।
एतच्छ्रुत्वा हुतवहाद्भगवान्सर्वलोककृत् ॥ १.२४९.७३ ॥
»Ich wünsche, durch deine Gnade, meine eigene beständige Natur wiederzuerlangen.« Als er dies von Agni hörte, sprach der erhabene Herr, Schöpfer aller Welten,
1.249.74
हव्यवाहमिदं वाक्यमुवाच प्रहसन्निव ।
त्वया द्वादश वर्षाणि वसोर्धाराहुतं हविः ॥ १.२४९.७४ ॥
Lächelnd sprach er diese Worte zu Agni: »Zwölf Jahre lang hast du die von Vasu als Strom dargebrachte Opfergabe verzehrt.«
1.249.75
उपयुक्तं महाभाग तेन त्वां ग्लानिराविशत् ।
तेजसा विप्रहीणत्वात्सहसा हव्यवाहन ॥ १.२४९.७५ ॥
O Glücklicher, durch deren Genuss hat dich Mattigkeit befallen. O Havyavāhana, weil du deines Glanzes beraubt wurdest, ist dies plötzlich über dich gekommen.
1.249.76
मागमस्त्वं व्यथां वह्ने प्रकृतिस्थो भविष्यसि ।
अरुचिं नाशयिष्येऽहं समयं प्रतिपद्य ते ॥ १.२४९.७६ ॥
O Feuer, quäle dich nicht; du wirst in deiner Natur gefestigt sein. Nachdem ich ein Mittel für dich gefunden habe, werde ich deine Abneigung beseitigen.
1.249.77
पुरा देवनियोगेन यत्त्वया भस्मसात्कृतम् ।
आलयं देवशत्रूणां सुघोरं खाण्डवं वनम् ॥ १.२४९.७७ ॥
Einst hast du auf Geheiß der Götter den Khāṇḍava-Wald, die überaus schreckliche Wohnstatt der Feinde der Götter, zu Asche verbrannt.
1.249.78
तत्र सर्वाणि सत्वानि निवसन्ति विभावसो ।
तेषां त्वं मेदसा तृप्तः प्रकृतिस्थो भविष्यसि ॥ १.२४९.७८ ॥
Dort wohnen alle Wesen. O Vibhāvasu, durch ihr Fett gesättigt, wirst du in deiner Natur gefestigt sein.
1.249.79
गच्छ शीघ्रं प्रदग्धुं त्वं ततो मोक्ष्यसि किल्विषात् ।
एतच्छुत्वा तु वचनं परमेष्ठिमुखाच्च्युतम् ॥ १.२४९.७९ ॥
Geh und verbrenne es schnell; dann wirst du von deiner Sünde befreit. Als er diese Worte vernahm, die aus dem Munde des höchsten Herrn kamen,
1.249.80
उत्तमं जवमास्थाय प्रदुद्राव हुताशनः ।
आगम्य खाण्डवं दावमुत्तमं वीर्यमास्थितः।
सहसा प्राज्वलच्चाग्निः क्रुद्धो वायुसमीरितः ॥ १.२४९.८० ॥
Mit höchster Geschwindigkeit stürzte sich Hutāśana vor. Als er den großen Waldbrand des Khāṇḍava erreichte und höchste Kraft annahm, flammte das Feuer plötzlich auf, zornig und vom Wind getrieben.
1.249.81
प्रदीप्तं खाण्डवं दृष्ट्वा ये स्युस्तत्र निवासिनः ।
परमं यत्नेमातिष्ठन्पावकस्य प्रशान्तये ॥ १.२४९.८१ ॥
Als sie den brennenden Khāṇḍava-Wald sahen, unternahmen die dort Wohnenden die größte Anstrengung, das Feuer zu besänftigen.
1.249.82
करैस्तु करिणः शीघ्रं जलमादाय सत्वराः ।
सिषिचुः पावकं क्रुद्धाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १.२४९.८२ ॥
Die Elefanten nahmen mit ihren Rüsseln schnell Wasser auf und besprengten das Feuer, zornig, zu Hunderten und Tausenden.
1.249.83
बहुशीर्षास्ततो नागाः शिरोभिर्जलसन्ततिम् ।
मुमुचुः पावकाभ्याशे सत्वराः क्रोधमूर्च्छिताः ॥ १.२४९.८३ ॥
Da ließen die vielköpfigen Schlangen, schnell und vom Zorn überwältigt, mit ihren Köpfen Wasserströme nahe dem Feuer hinab.
1.249.84
तथैवान्यानि सत्वानि नानाप्रहरणोद्यमैः ।
विलयं पावकं शीघ्रमनयन्भरतर्षभ ॥ १.२४९.८४ ॥
Ebenso brachten die anderen Lebewesen mit verschiedenen Waffen und Anstrengungen das Feuer schnell zum Erlöschen, o Stier der Bharatas.
1.249.85
अनेन तु प्रकारेण भूयोभूयश्च प्रज्वलन् ।
सप्तकृत्वः प्रशमितः खाण्डवे हव्यवाहनः ॥ १.२४९.८५ ॥
Auf diese Weise, immer wieder aufflammend, wurde der Feuergott Havyavāhana im Khāṇḍava-Wald siebenmal gelöscht.