Mahābhārata · Adhyāya 1.249
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.249.1
सोऽब्रवीदर्जुनं चैव वासुदेवं च सात्वतम् ।
लोकप्रवीरौ तिष्ठन्तौ काण्डवस्य समीपतः ॥ १.२४९.१ ॥
Ele falou a Arjuna e a Vāsudeva, o Sātvata, os dois heróis do mundo que estavam de pé perto da floresta de Khāṇḍava.
1.249.2
ब्राह्मणो बहुभोक्ताऽस्मि बुञ्जेऽपरिमितं सदा ।
भिक्षे वार्ष्णेयपार्थौ वामेकां तृप्तिं प्रयच्छतम् ॥ १.२४९.२ ॥
"Sou um brâmane que sempre come em quantidade imensurável. Ó Vārṣṇeya e Pārtha, peço esmola; concedei-me saciedade uma vez."
1.249.3
एवमुक्तो तमब्रूतां ततस्तौ कृष्णपाण्डवौ ।
केनान्नेन भवांस्तृप्येत्तस्यान्नस्य यतावहे ॥ १.२४९.३ ॥
Assim interpelados, Kṛṣṇa e o Pāṇḍava lhe disseram: "Com que alimento ficaríeis saciado? Por esse alimento nos empenharemos."
1.249.4
एवमुक्तः स भगवानब्रवीत्तावुभौ ततः ।
भाषमाणौ तदा वीरौ किमन्नं क्रियतामिति ॥ १.२४९.४ ॥
Assim interpelado, aquele bem-aventurado falou aos dois heróis, que então conversavam: "Que se prepare a comida."
1.249.5
नाहमन्नं बुभुक्षे वै पावकं मां निबोधतम् ।
यदन्नमनुरूपं मे तद्युवां संप्रयच्छतम् ॥ १.२४९.५ ॥
"Não desejo comida; reconhecei-me como fogo. Dai-me o alimento que me convém, vós dois."
1.249.6
इदमिन्द्रः सदा दावं खाण्डवं परिरक्षति ।
न च शक्नोम्यहं दग्धुं रक्ष्यमाणं महात्मना ॥ १.२४९.६ ॥
"Indra protege sempre esta floresta de Khāṇḍava, e, sendo guardada pelo magnânimo, não consigo queimá-la."
1.249.7
वसत्यत्र सखा तस्य तक्षकः पन्नगः सदा ।
सगणस्तत्कृते दावं परिरक्षति वज्रभृत् ॥ १.२४९.७ ॥
Aqui habita sempre seu amigo, a serpente Takṣaka, e por causa dele o portador do raio protege este incêndio da floresta com sua comitiva.
1.249.8
तत्र भूतान्यनेकानि रक्ष्यन्तेऽस्य प्रसङ्गतः ।
तं दिधक्षुर्न शक्नोमि दग्धुं शक्रस्य तेजसा ॥ १.२४९.८ ॥
Ali muitos seres são protegidos por causa dele; embora eu deseje queimá-la, não posso por causa do esplendor de Indra.
1.249.9
स मां प्रज्वलितं दृष्ट्वा मेघाम्भोभिः प्रवर्षति ।
ततो दग्धुं न शक्नोमि दिधक्षुर्दावमीप्सितम् ॥ १.२४९.९ ॥
Ao me ver em chamas, ele derrama chuva com água das nuvens; por isso, embora deseje queimar esta floresta almejada, não consigo.
1.249.10
स युवाभ्यां सहायाभ्यामस्त्रविद्भ्यां समागतः ।
दहेयं खाण्डवं दावमेतदन्नं वृतं मया ॥ १.२४९.१० ॥
Com vocês dois, versados em armas, como auxiliares, queimarei esta floresta de Khāṇḍava; este é o alimento que escolhi.
1.249.11
युवां ह्युदकधारास्ता भूतानि च समन्ततः ।
उत्तमास्त्रविदौ सम्यक्सर्वतो वारयिष्यथः ॥ १.२४९.११ ॥
Vocês dois, de fato, são mestres supremos das armas; afastarão completamente aquelas correntes de água e os seres de todos os lados.
1.249.12
किमर्थं भगवानग्निः खाण्डवं दग्धुमिच्छति ।
रक्ष्यमाणं महेन्द्रेण नानासत्वसमायुतम् ॥ १.२४९.१२ ॥
Por qual razão o venerável Agni deseja queimar a floresta de Khāṇḍava, guardada pelo grande Indra e cheia de muitas espécies de seres?
1.249.13
न ह्येतत्कारणं ब्रह्मन्नल्पं संप्रतिभाति मे ।
यद्ददाह सुसंक्रुद्धः खाण्डवं हव्यवाहनः ॥ १.२४९.१३ ॥
Ó brâmane, a causa pela qual Havyavāhana, muito irado, queimou a floresta de Khāṇḍava não me parece pequena.
1.249.14
एतद्विस्तरशो ब्रह्मन्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
खाण्डवस्य पुरा दाहो यथा समभवन्मुने ॥ १.२४९.१४ ॥
Ó brâmane, ó sábio, desejo ouvir em detalhe e com verdade como, outrora, a floresta de Khāṇḍava foi queimada.
1.249.15
शृणु मे ब्रुवतो राजन्सर्वमेतद्यथातथम् ।
यन्निमित्तं ददाहाग्निः खाण्डवं पृथिवीपते ॥ १.२४९.१५ ॥
Escuta, ó rei, enquanto te conto tudo isto tal como foi, ó senhor da terra: a razão pela qual Agni queimou a floresta de Khāṇḍava.
1.249.16
हन्त ते कथयिष्यामि पौराणीमृषिसंस्तुताम् ।
कथामिमां नरश्रेष्ठ खाण्डवस्य विनाशिनीम् ॥ १.२४९.१६ ॥
Pois bem, vou contar-te esta antiga narrativa, louvada pelos sábios, ó melhor dos homens: esta história da destruição da floresta de Khāṇḍava.
1.249.17
पौराणः श्रूयते राजन्राजा हरिहयोपमः ।
श्वेतकिर्नाम विख्यातो बलविक्रमसंयुतः ॥ १.२४९.१७ ॥
Conta-se nas antigas narrativas, ó rei, que houve um rei semelhante a Indra, famoso pelo nome de Śvetaki, dotado de força e valor.
1.249.18
यज्वा दानपतिर्धीमान्यथा नान्योऽस्ति कश्चन ।
जग्राह दीक्षां स नृपः तदा द्वादशवार्षिकीम् ॥ १.२४९.१८ ॥
Aquele rei, sacrificador, senhor das dádivas e sábio, como nenhum outro, tomou então a consagração que durou doze anos.
1.249.19
तस्य सत्रे सदा तस्मिन्समागच्छन्महर्षयः ।
वेदवेदाङ्गविद्वांसो ब्राह्मणाश्च सहस्रशः ॥ १.२४९.१९ ॥
Em sua sessão sacrificial reuniam-se sempre milhares de grandes sábios e brâmanes versados nos Vedas e em suas ciências auxiliares.
1.249.20
ईजे च स महायज्ञैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः ॥ १.२४९.२० ॥
Ofereceu sacrifícios com grandes ritos, com abundantes honorários distribuídos.
1.249.21
तस्य नान्याऽभवद्बुद्धिर्दिवसे दिवसे नृप ।
सत्रे क्रियासमारम्भे दानेषु विविधेषु च ॥ १.२४९.२१ ॥
Ó rei, sua mente, dia após dia, não se voltava para outra coisa senão a sessão sacrificial, o início dos ritos e as diversas dádivas.
1.249.22
ऋत्विग्भिः सहितो धीमानेवमीजे स भूमिपः ।
ततस्तु ऋत्विजश्चास्य धूमव्याकुललोचनाः ॥ १.२४९.२२ ॥
O sábio senhor da terra assim sacrificava com seus sacerdotes. Então seus sacerdotes, com os olhos turvados pela fumaça,
1.249.23
कालेन महता खिन्नास्तत्यजुस्ते नराधिपम् ।
ततः प्रसादयामास ऋत्विजस्तान्महीपतिः ॥ १.२४९.२३ ॥
Esgotados pelo longo tempo, abandonaram aquele senhor dos homens. Então o senhor da terra procurou apaziguar aqueles sacerdotes.
1.249.24
चक्षुर्विकलतां प्राप्ता न प्रपेदुश्च ते क्रतुम् ।
ततस्तेषामनुमते तद्विप्रैस्तु नराधिपः ॥ १.२४९.२४ ॥
Tendo perdido a visão, não puderam prosseguir o rito. Então, com o consentimento deles, o senhor dos homens, por meio daqueles brâmanes,
1.249.25
सत्रं समापयामास ऋत्विग्भिरपरैः सह ।
तस्यैवंवर्तमानस्य कदाचित्कालपर्यये ॥ १.२४९.२५ ॥
Ele fez concluir a sessão sacrificial junto com os outros sacerdotes oficiantes. Enquanto isso prosseguia, em certo momento, com o passar do tempo…
1.249.26
सत्रमहार्तुकामस्य संवत्सरशतं किल ।
ऋत्विजो नाभ्यपद्यन्त समाहर्तुं महात्मनः ॥ १.२४९.२६ ॥
Para aquele magnânimo que desejava realizar a sessão sacrificial, de fato passaram-se cem anos; mas os sacerdotes não consentiram em conduzi-la.
1.249.27
स च राजाऽकरोद्यत्नं महान्तं ससुहृज्जनः ।
प्रणिपातेन सान्त्वेन दानेन च महायशाः ॥ १.२४९.२७ ॥
E aquele rei de grande fama, junto com seus amigos e parentes, fez um grande esforço: por meio de prostrações, palavras conciliatórias e presentes.
1.249.28
ऋत्विजोऽनुनयामास भूयो भूयस्त्वतन्द्रितः ।
ते चास्य तमभिप्रायं न चक्रुरमितौजसः ॥ १.२४९.२८ ॥
Incansável, suplicou aos sacerdotes repetidas vezes; mas aqueles sacerdotes de esplendor sem limites não cumpriram a sua intenção.
1.249.29
स चाश्रमस्थान्राजर्षिस्तानुवाच रुषान्वितः ।
यद्यहं पतितो विप्राः शुश्रूषायां न च स्थितः ॥ १.२४९.२९ ॥
E aquele rei-sábio, cheio de ira, disse aos que habitavam o eremitério: 'Ó brâmanes, se eu caí e não permaneço no serviço,'
1.249.30
आशु त्याज्योऽस्मि युष्माभिर्ब्राह्मणैश्च जुगुप्सितः ।
तन्नार्हथ क्रतुश्रद्धां व्याघातयितुमद्य ताम् ॥ १.२४९.३० ॥
'Então vós, brâmanes, deveis abandonar-me logo, pois sou repreensível. Portanto, não deveríeis hoje frustrar a minha fé no sacrifício.'
1.249.31
अस्थाने वा परित्यागं कर्तुं मे द्विजसत्तमाः ।
प्रपन्न एव वो विप्राः प्रसादं कर्तुमर्हथ ॥ १.२४९.३१ ॥
Ó melhores dos duas vezes nascidos, não é adequado que me abandoneis sem razão. Ó brâmanes, eu me entreguei à vossa proteção; deveis conceder-me a vossa graça.
1.249.32
सान्त्वदानादिभिर्वाक्यैस्तत्त्वतः कार्यवत्तया ।
प्रसादयित्वा वक्ष्यामि यन्नः कार्यं द्विजोत्तमाः ॥ १.२४९.३२ ॥
Tendo-vos apaziguado com palavras conciliadoras, dádivas e outros meios, falando com verdade como quem tem um propósito, direi, ó melhores dos duas vezes nascidos, qual é a nossa tarefa.
1.249.33
अथवाऽहं परित्यक्तो भवद्भिर्द्वेषकारणात् ।
ऋत्विजोऽन्यान्गमिष्यामि याजनार्थं द्विजोत्तमाः ॥ १.२४९.३३ ॥
Ou se me abandonais por hostilidade, ó melhores dos duas vezes nascidos, irei a outros sacerdotes oficiantes para realizar o sacrifício.
1.249.34
एतावदुक्त्वा वचनं विरराम स पार्थिवः ।
यदा न शेकू राजानं याजनार्थं परन्तप ॥ १.२४९.३४ ॥
Tendo proferido estas palavras, o rei calou-se. Ó destruidor de inimigos, então não puderam realizar o sacrifício pelo rei.
1.249.35
ततस्ते याजकाः क्रुद्धास्तमूचुर्नृपसत्तमम् ।
तव कर्माम्यजस्रं वै वर्तन्ते पार्थिवोत्तम ॥ १.२४९.३५ ॥
Então aqueles sacerdotes oficiantes, irados, disseram àquele melhor dos reis: "Ó melhor dos reis, as tuas obras sacrificiais prosseguem sem cessar."
1.249.36
ततो वयं परिश्रान्ताः सततं कर्मवाहिनः ।
श्रमादस्मात्परिश्रान्तान्स त्वं नस्त्यक्तुमर्हसि ॥ १.२४९.३६ ॥
Por isso nós, que levamos a cabo os ritos sem cessar, estamos exaustos. Não deves abandonar-nos, que esta fadiga desgastou.
1.249.37
बुद्धिमोहं समास्थाय त्वरासंभावितोऽनघ ।
गच्छ रुद्रसकाशं त्वं सहि त्वां याजयिष्यति ॥ १.२४९.३७ ॥
Ó tu, sem pecado, tomado pela ilusão da mente e levado ao erro pela pressa, vai à presença de Rudra; ele certamente te fará realizar o sacrifício.
1.249.38
साधिक्षेपं वचः श्रुत्वा संक्रुद्धः श्वेतकिर्नृपः ।
कैलासं पर्वतं गत्वा तप उग्रं समास्थितः ॥ १.२४९.३८ ॥
Ouvindo estas palavras cheias de censura, o rei Śvetaki, profundamente irado, foi ao monte Kailāsa e entregou-se a uma austeridade severa.
1.249.39
आराधयन्महादेवं नियतः संशितव्रतः ।
उपवासपरो राजन्दीर्घकालमतिष्ठत ॥ १.२४९.३९ ॥
Adorando o grande deus Mahādeva, senhor de si e observando votos rigorosos, ó rei, dedicado ao jejum, permaneceu por longo tempo.
1.249.40
कदाचिद्द्वादशे काले कदाचिदपि षोडशे ।
आहारमकरोद्राजा मूलानि च फलानि च ॥ १.२४९.४० ॥
Às vezes no décimo segundo período, outras vezes também no décimo sexto, o rei tomou alimento: raízes e frutos.
1.249.41
ऊर्ध्वबाहुस्त्वनिमिषस्तिष्ठन्स्थाणुरिवाचलः ।
षण्मासानभवद्राजा श्वेतकिः सुसमाहितः ॥ १.२४९.४१ ॥
Com os braços erguidos, sem pestanejar, imóvel como um poste, o rei Śvetaki permaneceu seis meses, perfeitamente recolhido.
1.249.42
तं तथा नृपशार्दूलं तप्यमानं महत्तपः ।
शङ्करः परमप्रीत्या दर्शयामास भारत ॥ १.२४९.४२ ॥
Ó Bhārata, Śaṅkara, com suprema afeição, mostrou-se àquele tigre entre os reis, que ardia na sua grande austeridade.
1.249.43
उवाच चैनं भगवान्स्निग्धगम्भीरया गिरा ।
प्रीतोऽस्मि नरशार्दूल तपसा ते परन्तप ॥ १.२४९.४३ ॥
O Senhor falou-lhe com voz terna e profunda: «Estou satisfeito contigo, tigre entre os homens, abrasador de inimigos, por tua penitência.»
1.249.44
वरं वृणीष्व भद्रं ते यं त्वमिच्छसि पार्थिव ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं रुद्रस्यामिततेजसः ॥ १.२४९.४४ ॥
«Escolhe o dom que desejas, ó rei; que o bem te acompanhe.» Tendo ouvido estas palavras de Rudra, de esplendor incomensurável...
1.249.45
प्रणिपत्य महात्मानं राजर्षिः प्रत्यभाषत ।
यदि मे भगवान्प्रीतः सर्वलोकनमस्कृतः ॥ १.२४९.४५ ॥
Curvando-se diante do grande de alma, o sábio real respondeu: «Se o bem-aventurado Senhor, reverenciado por todos os mundos, está satisfeito comigo...»
1.249.46
स्वयं मां देवदेवेश याजयस्व सुरेश्वर ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं राज्ञा तेन प्रभाषितम् ॥ १.२४९.४६ ॥
«Ó deus dos deuses, senhor dos deuses, oficia tu mesmo o meu sacrifício.» Tendo ouvido estas palavras proferidas pelo rei...
1.249.47
उवाच भगवान्प्रीतः स्मितपूर्वमिदं वचः ।
नास्माकमेतद्विषये वर्तते याजनं प्रति ॥ १.२४९.४७ ॥
O Senhor, satisfeito, sorrindo primeiro, proferiu estas palavras: «Oficiar sacrifícios não é da nossa alçada.»
1.249.48
त्वया च सुमहत्तप्तं तपो राजन्वरार्थिना ।
याजयिष्यामि राजंस्त्वां समयेन परन्तप ॥ १.२४९.४८ ॥
Realizaste uma penitência muito grande, ó rei, em busca de um dom. No tempo devido, ó abrasador de inimigos, oficiarei o teu sacrifício.
1.249.49
समा द्वादश राजेन्द्र ब्रह्मचारी समाहितः ।
सततं त्वाज्यधाराभिर्यदि तर्पयसेऽनलम् ॥ १.२४९.४९ ॥
Ó senhor dos reis, se por doze anos, celibatário e recolhido, satisfizeres constantemente o fogo com correntes de manteiga clarificada…
1.249.50
कामं प्रार्थयसे यं त्वं मत्तः प्राप्स्यसि तं नृप ।
एवमुक्तश्च रुद्रेण श्वेतकिर्मनुजाधिपः ॥ १.२४९.५० ॥
Ó rei, o que desejares, de mim o obterás. Assim falado por Rudra, Śvetaki, senhor dos homens…
1.249.51
तथा चकार तत्सर्वं यथोक्तं शूलपाणिना ।
पूर्णे तु द्वादशे वर्षे पुनरायान्महेश्वरः ॥ १.२४९.५१ ॥
Fez tudo exatamente como lhe dissera o portador do tridente. Completado o duodécimo ano, o grande senhor voltou.
1.249.52
दृष्टैव च स राजानं शङ्करो लोकभावनः ।
उवाच परमप्रीतः श्वेतकिं नृपसत्तमम् ॥ १.२४९.५२ ॥
Ao ver o rei, Śaṅkara, sustentador dos mundos, muito satisfeito, falou a Śvetaki, o melhor dos reis.
1.249.53
तोषितोऽहं नृपश्रेष्ठ त्वयेहाद्येन कर्मणा ।
याजनं ब्राह्मणानां तु विधिदृष्टं परन्तप ॥ १.२४९.५३ ॥
Estou satisfeito contigo, melhor dos reis, por esta ação que hoje realizaste aqui. Ó atormentador dos inimigos, oficiar sacrifícios para os brâmanes é prescrito pela regra.
1.249.54
अतोऽहं त्वां स्वयं नाद्य याजयामि परन्तप ।
ममांशस्तु क्षितितले महाभागो द्विजोत्तमः ॥ १.२४९.५४ ॥
Portanto, ó atormentador dos inimigos, eu mesmo não oficiarei o teu sacrifício hoje. A minha parte na terra é um brâmane dvija, de grande ventura e o melhor dos duas vezes nascidos.
1.249.55
दुर्वासा इति विख्यातः स हि त्वां याजयिष्यति ।
मन्नियोगान्महातेजाः संभाराः संभ्रियन्तु ते ॥ १.२४९.५५ ॥
O sábio de grande esplendor conhecido como Durvāsas realizará o sacrifício por ti. Por meu mandato, que os materiais do sacrifício sejam reunidos para ti.
1.249.56
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं रुद्रेण समुदाहृतम् ।
स्वपुरं पुनरागम्य संभारान्पुनरार्जयत् ॥ १.२४९.५६ ॥
Tendo ouvido estas palavras proferidas por Rudra, voltou à sua cidade e, de novo, reuniu os materiais do sacrifício.
1.249.57
ततः संभृतसंभारो भूयो रुद्रमुपागमत् ।
उवाच च महिपालः प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः।
संभृता मम संभाराः सर्वोपकरणानि च ॥ १.२४९.५७ ॥
Então o rei, tendo reunido os materiais, aproximou-se de Rudra mais uma vez. De pé, com as mãos postas e curvado em humildade, disse: "Os meus materiais de sacrifício e todos os utensílios foram reunidos."
1.249.58
त्वत्प्रसादानमहादेव श्वो मे दीक्षा भवेदिति ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं तस्य राज्ञो महात्मनः ॥ १.२४९.५८ ॥
"Ó Mahādeva, pela tua graça, que a minha consagração se realize amanhã." Tendo ouvido estas palavras daquele rei magnânimo...
1.249.59
दुर्वाससं समाहूय रुद्रो वचनमब्रवीत् ।
एष राजा महाभागः श्वेतकिर्द्विजसत्तम ॥ १.२४९.५९ ॥
Tendo chamado Durvāsas, Rudra disse: "Melhor dos duas vezes nascidos, este rei de grande fortuna é Śvetaki."
1.249.60
एनं याजय विप्रेन्द्र मन्नियोगेन भूमिपम् ।
बाढमित्येव वचनं रुद्रं त्वृषिरुवाच ह ॥ १.२४९.६० ॥
"Ó senhor dos brâmanes, celebra o sacrifício deste senhor da terra por meu mandato." Dizendo: "Muito bem", o sábio respondeu a Rudra.
1.249.61
ततः सत्रं समभवत्तस्य राज्ञो महात्मनः ।
यथाविधि यथाकालं यथोक्तं बहुदक्षिणम् ॥ १.२४९.६१ ॥
Então realizou-se a sessão sacrificial daquele rei magnânimo, segundo a regra, no tempo devido, como prescrito, com abundantes dakṣiṇās.
1.249.62
तस्मिन्परिसमाप्ते तु राज्ञः सत्रे महात्मनः ।
दुर्वाससाऽभ्यनुज्ञाता विप्रतस्थुः स्म याजकाः ॥ १.२४९.६२ ॥
Quando a sessão daquele rei magnânimo foi concluída, os sacerdotes oficiantes partiram, tendo recebido a permissão de Durvāsas.
1.249.63
ये तत्र दीक्षिताः सर्वे सदस्याश्च महौजसः ।
सोऽपि राजन्महाभागः स्वपुरं प्राविशत्तदा ॥ १.२४९.६३ ॥
Todos os iniciados que ali estavam e os membros da assembleia, de grande vigor, partiram; e, ó rei, aquele monarca de grande fortuna entrou então em sua cidade.
1.249.64
पूज्यमानो महाभागैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
बन्दिभिः स्तूयमानश्च नागरैश्चाभिनन्दितः ॥ १.२४९.६४ ॥
Honrado pelos brâmanes de grande fortuna, mestres dos Vedas, louvado pelos bardos e aclamado pelos cidadãos, entrou.
1.249.65
एवंवृत्तः स राजर्षिः श्वेतकिर्नृपसत्तमः ।
कालेन महता चापि ययौ स्वर्गमभिष्टुतः ॥ १.२४९.६५ ॥
Tendo se conduzido assim, o rei-sábio Śvetaki, o melhor dos reis, após longo tempo, foi ao céu, louvado.
1.249.66
ऋत्विग्भिः सहितः सर्वैः सदस्यैश्च समन्वितः ।
तस्य सत्रे पपौ वह्निर्हविद्वार्दशवत्सरान् ॥ १.२४९.६६ ॥
Junto com todos os sacerdotes e membros da assembleia, Agni bebeu as oblações em sua sessão sacrificial por dez anos.
1.249.67
सततं चाज्यधाराभिरैकात्म्ये तत्र कर्मणि ।
हविषा च ततो वह्निः परां तृप्तिमगच्छत ॥ १.२४९.६७ ॥
Ali, naquele rito, com correntes contínuas de manteiga clarificada e em unidade de propósito, o fogo alcançou a suprema saciedade com a oblação.
1.249.68
न चैच्छत्पुनरादातुं हविरन्यस्य कस्यचित् ।
पाण्डुवर्णो विवर्णश्च न यतावत्प्रकाशते ॥ १.२४९.६८ ॥
Não quis mais receber a oblação de outro qualquer; pálido e descolorido, já não brilhava como antes.
1.249.69
ततो भघवतो वह्नेर्विकारः समजायत ।
तेजसा विप्रहीणश्च ग्लानिश्चैनं समाविशत् ॥ १.२४९.६९ ॥
Então surgiu uma alteração no venerável fogo; privado de brilho, o abatimento apoderou-se dele.
1.249.70
स लक्षयित्वा चात्मानं तेजोहीनं हुताशनः ।
जगाम सदनं पुण्यं ब्रह्मणो लोकपूजितम् ॥ १.२४९.७० ॥
Percebendo-se privado de brilho, o fogo foi à morada sagrada de Brahmā, honrada pelos mundos.
1.249.71
तत्र ब्रह्माणमासीनमिदं वचनमब्रवीत् ।
भगवन्परमा प्रीतिः कृता श्वेतकिना मम ॥ १.२४९.७१ ॥
Ali, dirigiu-se a Brahmā, que estava sentado, e disse estas palavras: "Venerável senhor, Śvetaki proporcionou-me suprema alegria."
1.249.72
अरुचिश्चाभवत्तीव्रा तां न शक्नोम्यपोहितुम् ।
तेजसा विप्रहीणोऽस्मि बलेन च जगत्पते ॥ १.२४९.७२ ॥
Surgiu em mim uma aversão intensa que não consigo afastar. Senhor do mundo, estou privado de brilho e de força.
1.249.73
इच्छेयं त्वत्प्रसादेन स्वात्मनः प्रकृतिं स्थिराम् ।
एतच्छ्रुत्वा हुतवहाद्भगवान्सर्वलोककृत् ॥ १.२४९.७३ ॥
"Desejo, por tua graça, recuperar minha natureza estável." Ao ouvir isto de Agni, o bem-aventurado Senhor, criador de todos os mundos,
1.249.74
हव्यवाहमिदं वाक्यमुवाच प्रहसन्निव ।
त्वया द्वादश वर्षाणि वसोर्धाराहुतं हविः ॥ १.२४९.७४ ॥
Sorrindo, disse estas palavras a Agni: "Durante doze anos consumiste a oferenda derramada em corrente por Vasu."
1.249.75
उपयुक्तं महाभाग तेन त्वां ग्लानिराविशत् ।
तेजसा विप्रहीणत्वात्सहसा हव्यवाहन ॥ १.२४९.७५ ॥
Ó tu, de grande fortuna, foi ao consumi-la que a fadiga te atingiu. Ó Havyavāhana, por teres sido privado de teu brilho, isto subitamente te sobreveio.
1.249.76
मागमस्त्वं व्यथां वह्ने प्रकृतिस्थो भविष्यसि ।
अरुचिं नाशयिष्येऽहं समयं प्रतिपद्य ते ॥ १.२४९.७६ ॥
Ó Fogo, não te aflijas; voltarás à tua natureza. Tendo encontrado um meio para ti, destruirei a tua aversão.
1.249.77
पुरा देवनियोगेन यत्त्वया भस्मसात्कृतम् ।
आलयं देवशत्रूणां सुघोरं खाण्डवं वनम् ॥ १.२४९.७७ ॥
Outrora, por ordem dos deuses, reduziste a cinzas a floresta de Khāṇḍava, morada terrivelmente temível dos inimigos dos deuses.
1.249.78
तत्र सर्वाणि सत्वानि निवसन्ति विभावसो ।
तेषां त्वं मेदसा तृप्तः प्रकृतिस्थो भविष्यसि ॥ १.२४९.७८ ॥
Ali habitam todas as criaturas. Ó Vibhāvasu, saciado com a gordura delas, voltarás à tua natureza.
1.249.79
गच्छ शीघ्रं प्रदग्धुं त्वं ततो मोक्ष्यसि किल्विषात् ।
एतच्छुत्वा तु वचनं परमेष्ठिमुखाच्च्युतम् ॥ १.२४९.७९ ॥
Vai e queima-o depressa; então te libertarás do pecado. Tendo ouvido estas palavras proferidas da boca do Senhor supremo,
1.249.80
उत्तमं जवमास्थाय प्रदुद्राव हुताशनः ।
आगम्य खाण्डवं दावमुत्तमं वीर्यमास्थितः।
सहसा प्राज्वलच्चाग्निः क्रुद्धो वायुसमीरितः ॥ १.२४९.८० ॥
Com suprema velocidade, Hutāśana precipitou-se. Chegando ao grande incêndio da floresta de Khāṇḍava, assumindo poder supremo, o fogo inflamou-se de repente, enfurecido e impelido pelo vento.
1.249.81
प्रदीप्तं खाण्डवं दृष्ट्वा ये स्युस्तत्र निवासिनः ।
परमं यत्नेमातिष्ठन्पावकस्य प्रशान्तये ॥ १.२४९.८१ ॥
Ao ver a floresta de Khāṇḍava em chamas, os que ali habitavam fizeram o máximo esforço para apaziguar o fogo.
1.249.82
करैस्तु करिणः शीघ्रं जलमादाय सत्वराः ।
सिषिचुः पावकं क्रुद्धाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १.२४९.८२ ॥
Os elefantes apanharam rapidamente água com as suas tromas e, enfurecidos, aspergiram o fogo centenas e milhares de vezes.
1.249.83
बहुशीर्षास्ततो नागाः शिरोभिर्जलसन्ततिम् ।
मुमुचुः पावकाभ्याशे सत्वराः क्रोधमूर्च्छिताः ॥ १.२४९.८३ ॥
Então as serpentes de muitas cabeças, rapidamente, tomadas de cólera, derramaram com as cabeças torrentes de água junto ao fogo.
1.249.84
तथैवान्यानि सत्वानि नानाप्रहरणोद्यमैः ।
विलयं पावकं शीघ्रमनयन्भरतर्षभ ॥ १.२४९.८४ ॥
Da mesma forma, as outras criaturas, com diversas armas e esforços, levaram rapidamente o fogo à extinção, ó touro dos Bharatas.
1.249.85
अनेन तु प्रकारेण भूयोभूयश्च प्रज्वलन् ।
सप्तकृत्वः प्रशमितः खाण्डवे हव्यवाहनः ॥ १.२४९.८५ ॥
Assim, flamejando repetidamente, o deus do fogo Havyavāhana foi apagado sete vezes na floresta de Khāṇḍava.