மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.249
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.249.1
सोऽब्रवीदर्जुनं चैव वासुदेवं च सात्वतम् ।
लोकप्रवीरौ तिष्ठन्तौ काण्डवस्य समीपतः ॥ १.२४९.१ ॥
அவன் அர்ஜுனனிடமும் சாத்வதனான வாசுதேவனிடமும் பேசினான்; அவ்விருவரும் காண்டவ வனத்திற்கு அருகில் நின்றிருந்த உலகின் இரு வீரர்கள்.
1.249.2
ब्राह्मणो बहुभोक्ताऽस्मि बुञ्जेऽपरिमितं सदा ।
भिक्षे वार्ष्णेयपार्थौ वामेकां तृप्तिं प्रयच्छतम् ॥ १.२४९.२ ॥
"நான் ஒரு பிராமணன், எப்போதும் அளவற்ற உணவை உண்பவன். வார்ஷ்ணேயனே, பார்த்தனே, நான் பிச்சை கேட்கிறேன்; நீங்கள் இருவரும் எனக்கு ஒருமுறை திருப்தி அளியுங்கள்."
1.249.3
एवमुक्तो तमब्रूतां ततस्तौ कृष्णपाण्डवौ ।
केनान्नेन भवांस्तृप्येत्तस्यान्नस्य यतावहे ॥ १.२४९.३ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், கிருஷ்ணனும் பாண்டவனும் அவனிடம் சொன்னார்கள்: "எந்த உணவால் நீர் திருப்தி அடைவீர்? அந்த உணவிற்காக நாங்கள் முயல்வோம்."
1.249.4
एवमुक्तः स भगवानब्रवीत्तावुभौ ततः ।
भाषमाणौ तदा वीरौ किमन्नं क्रियतामिति ॥ १.२४९.४ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அந்த பகவான் பேசிக்கொண்டிருந்த அவ்விரு வீரர்களிடமும் கூறினான்: "உணவு ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்."
1.249.5
नाहमन्नं बुभुक्षे वै पावकं मां निबोधतम् ।
यदन्नमनुरूपं मे तद्युवां संप्रयच्छतम् ॥ १.२४९.५ ॥
"நான் உணவை விரும்பவில்லை; என்னை அக்னி என்று அறியுங்கள். எனக்கு ஏற்ற உணவை நீங்கள் இருவரும் எனக்குக் கொடுங்கள்."
1.249.6
इदमिन्द्रः सदा दावं खाण्डवं परिरक्षति ।
न च शक्नोम्यहं दग्धुं रक्ष्यमाणं महात्मना ॥ १.२४९.६ ॥
"இந்திரன் எப்போதும் இந்த காண்டவ வனத்தைக் காக்கிறான்; மகாத்மாவால் காக்கப்படுவதால் என்னால் இதை எரிக்க முடியவில்லை."
1.249.7
वसत्यत्र सखा तस्य तक्षकः पन्नगः सदा ।
सगणस्तत्कृते दावं परिरक्षति वज्रभृत् ॥ १.२४९.७ ॥
இங்கு அவனுடைய நண்பனான பாம்பு தக்ஷகன் எப்போதும் வசிக்கிறான். அவனுக்காக வஜ்ரதாரி இந்திரன் தன் கணங்களுடன் இந்தக் காட்டுத் தீயைக் காக்கிறான்.
1.249.8
तत्र भूतान्यनेकानि रक्ष्यन्तेऽस्य प्रसङ्गतः ।
तं दिधक्षुर्न शक्नोमि दग्धुं शक्रस्य तेजसा ॥ १.२४९.८ ॥
அங்கு அவன் காரணமாக எண்ணற்ற உயிரினங்கள் காக்கப்படுகின்றன. அவனை எரிக்க விரும்பியும், இந்திரனின் தேஜஸால் என்னால் எரிக்க இயலவில்லை.
1.249.9
स मां प्रज्वलितं दृष्ट्वा मेघाम्भोभिः प्रवर्षति ।
ततो दग्धुं न शक्नोमि दिधक्षुर्दावमीप्सितम् ॥ १.२४९.९ ॥
நான் கொழுந்துவிட்டு எரிவதைக் கண்டு அவன் மேகநீரால் பொழிகிறான். ஆகவே விரும்பிய இந்தக் காட்டை எரிக்க விரும்பியும் என்னால் இயலவில்லை.
1.249.10
स युवाभ्यां सहायाभ्यामस्त्रविद्भ्यां समागतः ।
दहेयं खाण्डवं दावमेतदन्नं वृतं मया ॥ १.२४९.१० ॥
அஸ்திரவித்தையில் வல்ல உங்கள் இருவரின் துணையுடன் நான் இந்த காண்டவக் காட்டை எரிப்பேன். இதுவே நான் தேர்ந்தெடுத்த உணவு.
1.249.11
युवां ह्युदकधारास्ता भूतानि च समन्ततः ।
उत्तमास्त्रविदौ सम्यक्सर्वतो वारयिष्यथः ॥ १.२४९.११ ॥
நீங்கள் இருவரும் உயர்ந்த அஸ்திரவித்தை வல்லுநர்கள்; அந்த நீரோடைகளையும் எல்லாப் பக்கங்களிலுமுள்ள உயிரினங்களையும் நன்கு தடுப்பீர்கள்.
1.249.12
किमर्थं भगवानग्निः खाण्डवं दग्धुमिच्छति ।
रक्ष्यमाणं महेन्द्रेण नानासत्वसमायुतम् ॥ १.२४९.१२ ॥
பகவான் அக்னி எதற்காக காண்டவக் காட்டை எரிக்க விரும்புகிறார்? அதை மகேந்திரன் காக்கிறான்; அது பல உயிரினங்கள் நிறைந்தது.
1.249.13
न ह्येतत्कारणं ब्रह्मन्नल्पं संप्रतिभाति मे ।
यद्ददाह सुसंक्रुद्धः खाण्डवं हव्यवाहनः ॥ १.२४९.१३ ॥
பிராமணரே, அதிக கோபம் கொண்ட ஹவ்யவாஹனன் காண்டவத்தை எரித்ததற்கான காரணம் எனக்கு சிறியதாகத் தோன்றவில்லை.
1.249.14
एतद्विस्तरशो ब्रह्मन्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
खाण्डवस्य पुरा दाहो यथा समभवन्मुने ॥ १.२४९.१४ ॥
பிரம்மனே, முனிவரே, காண்டவம் முன்பு எவ்வாறு எரிக்கப்பட்டது என்பதை விரிவாகவும் உண்மையாகவும் கேட்க விரும்புகிறேன்.
1.249.15
शृणु मे ब्रुवतो राजन्सर्वमेतद्यथातथम् ।
यन्निमित्तं ददाहाग्निः खाण्डवं पृथिवीपते ॥ १.२४९.१५ ॥
அரசே, நான் சொல்வதை கேள், இவை அனைத்தும் உள்ளபடியே; பூமியின் தலைவனே, அக்னி எந்த காரணத்திற்காக காண்டவத்தை எரித்தான் என்பதை.
1.249.16
हन्त ते कथयिष्यामि पौराणीमृषिसंस्तुताम् ।
कथामिमां नरश्रेष्ठ खाण्डवस्य विनाशिनीम् ॥ १.२४९.१६ ॥
சரி, முனிவர்களால் போற்றப்படும் இந்தப் பழங்கதையை உனக்குச் சொல்கிறேன், நரர்களில் சிறந்தவனே — காண்டவத்தின் அழிவைப் பற்றிய இந்தக் கதையை.
1.249.17
पौराणः श्रूयते राजन्राजा हरिहयोपमः ।
श्वेतकिर्नाम विख्यातो बलविक्रमसंयुतः ॥ १.२४९.१७ ॥
அரசே, இந்திரனைப் போன்ற ஒரு அரசன் இருந்ததாகப் பழங்கதைகளில் கேட்கப்படுகிறது; அவன் சுவேதகி என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன், பலமும் வீரமும் கொண்டவன்.
1.249.18
यज्वा दानपतिर्धीमान्यथा नान्योऽस्ति कश्चन ।
जग्राह दीक्षां स नृपः तदा द्वादशवार्षिकीम् ॥ १.२४९.१८ ॥
அந்த அரசன் யாகம் செய்பவனும், கொடையாளர்களின் தலைவனும், அறிவாளியுமாக இருந்தான்; வேறு எவனும் அவனைப்போல இல்லை; அப்போது அவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த தீட்சையை ஏற்றான்.
1.249.19
तस्य सत्रे सदा तस्मिन्समागच्छन्महर्षयः ।
वेदवेदाङ्गविद्वांसो ब्राह्मणाश्च सहस्रशः ॥ १.२४९.१९ ॥
அவனது அந்த வேள்விச் சத்திரத்தில் எப்போதும் ஆயிரக்கணக்கான மகரிஷிகளும், வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் வல்லவர்களான அந்தணர்களும் கூடினர்.
1.249.20
ईजे च स महायज्ञैः क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः ॥ १.२४९.२० ॥
அவன் பெரும் வேள்விகளாலும், போதுமான தட்சிணைகள் வழங்கப்பட்ட கிரதுக்களாலும் யாகம் செய்தான்.
1.249.21
तस्य नान्याऽभवद्बुद्धिर्दिवसे दिवसे नृप ।
सत्रे क्रियासमारम्भे दानेषु विविधेषु च ॥ १.२४९.२१ ॥
அரசே, அவனது மனம் நாள்தோறும் வேள்விச் சத்திரத்திலும், கிரியைகளின் தொடக்கத்திலும், பல்வேறு தானங்களிலுமே நிலைத்திருந்தது; வேறெதிலும் சென்றதில்லை.
1.249.22
ऋत्विग्भिः सहितो धीमानेवमीजे स भूमिपः ।
ततस्तु ऋत्विजश्चास्य धूमव्याकुललोचनाः ॥ १.२४९.२२ ॥
அறிவுள்ள அந்த மன்னன் இவ்வாறு ருத்விக்குகளுடன் யாகம் செய்தான். பின்னர் அவனுடைய ருத்விக்குகள், புகையால் கண்கள் கலங்கியவர்களாய்,
1.249.23
कालेन महता खिन्नास्तत्यजुस्ते नराधिपम् ।
ततः प्रसादयामास ऋत्विजस्तान्महीपतिः ॥ १.२४९.२३ ॥
நீண்ட காலத்தால் களைத்துப் போய் அவர்கள் அந்த மன்னனைக் கைவிட்டனர். பின்னர் அந்த மன்னன் அந்த ருத்விக்குகளைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான்.
1.249.24
चक्षुर्विकलतां प्राप्ता न प्रपेदुश्च ते क्रतुम् ।
ततस्तेषामनुमते तद्विप्रैस्तु नराधिपः ॥ १.२४९.२४ ॥
கண்பார்வை குன்றியதால் அவர்கள் கிரதுவை மேற்கொள்ளவில்லை. பின்னர் அவர்களின் அனுமதியுடன், அந்த அந்தணர்களால் அந்த மன்னன்...
1.249.25
सत्रं समापयामास ऋत्विग्भिरपरैः सह ।
तस्यैवंवर्तमानस्य कदाचित्कालपर्यये ॥ १.२४९.२५ ॥
அவன் பிற ருத்விஜர்களுடன் சேர்ந்து யாகச் சத்திரத்தை நிறைவுசெய்தான். இவ்வாறு நடந்துகொண்டிருந்தபோது, காலம் கழிந்த ஒரு சமயத்தில்…
1.249.26
सत्रमहार्तुकामस्य संवत्सरशतं किल ।
ऋत्विजो नाभ्यपद्यन्त समाहर्तुं महात्मनः ॥ १.२४९.२६ ॥
சத்திரம் நடத்த விரும்பிய அந்த மகாத்மாவுக்கு உண்மையில் நூறு ஆண்டுகள் கழிந்தன; ஆனால் ருத்விஜர்கள் அதை நடத்த ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.
1.249.27
स च राजाऽकरोद्यत्नं महान्तं ससुहृज्जनः ।
प्रणिपातेन सान्त्वेन दानेन च महायशाः ॥ १.२४९.२७ ॥
அந்த மகாயசஸ்வியான அரசன் தன் நண்பர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் பெரும் முயற்சி செய்தான்; வணக்கத்தாலும், இனிய சொற்களாலும், தானத்தாலும்.
1.249.28
ऋत्विजोऽनुनयामास भूयो भूयस्त्वतन्द्रितः ।
ते चास्य तमभिप्रायं न चक्रुरमितौजसः ॥ १.२४९.२८ ॥
அவன் சோர்வின்றி ருத்விஜர்களை மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினான்; ஆனால் அந்த அளவற்ற ஒளியுடைய ருத்விஜர்கள் அவனுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றவில்லை.
1.249.29
स चाश्रमस्थान्राजर्षिस्तानुवाच रुषान्वितः ।
यद्यहं पतितो विप्राः शुश्रूषायां न च स्थितः ॥ १.२४९.२९ ॥
அந்த ராஜரிஷி ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்த அவர்களிடம் கோபத்துடன் சொன்னான்: 'அந்தணர்களே, நான் வீழ்ந்தவனாகி, சேவையில் நிலைபெறாதவனாக இருந்தால்,'
1.249.30
आशु त्याज्योऽस्मि युष्माभिर्ब्राह्मणैश्च जुगुप्सितः ।
तन्नार्हथ क्रतुश्रद्धां व्याघातयितुमद्य ताम् ॥ १.२४९.३० ॥
'அப்படியானால் நீங்கள் அந்தணர்களாகிய உங்களால் நான் விரைவில் கைவிடப்பட வேண்டியவன், ஏனெனில் நான் இகழ்ச்சிக்குரியவன். ஆகையால் இன்று யாகத்தின் மீதான என் நம்பிக்கையை முறியடிப்பது உங்களுக்குத் தகாது.'
1.249.31
अस्थाने वा परित्यागं कर्तुं मे द्विजसत्तमाः ।
प्रपन्न एव वो विप्राः प्रसादं कर्तुमर्हथ ॥ १.२४९.३१ ॥
அநியாயமாக என்னைக் கைவிடுவது உங்களுக்குத் தகாது, சிறந்த இருபிறப்பாளர்களே. நான் உங்களிடம் சரணடைந்தவன்; ஓ விப்பிரர்களே, எனக்கு அருள் புரியுங்கள்.
1.249.32
सान्त्वदानादिभिर्वाक्यैस्तत्त्वतः कार्यवत्तया ।
प्रसादयित्वा वक्ष्यामि यन्नः कार्यं द्विजोत्तमाः ॥ १.२४९.३२ ॥
சாந்தவார்த்தைகளாலும், கொடைகளாலும், உண்மையாகவே நோக்கமுடையவனாக உங்களை மகிழ்வித்த பின், ஓ சிறந்த இருபிறப்பாளர்களே, எங்களுக்குரிய காரியத்தைச் சொல்வேன்.
1.249.33
अथवाऽहं परित्यक्तो भवद्भिर्द्वेषकारणात् ।
ऋत्विजोऽन्यान्गमिष्यामि याजनार्थं द्विजोत्तमाः ॥ १.२४९.३३ ॥
அல்லது, பகையின் காரணமாக நீங்கள் என்னைக் கைவிட்டால், ஓ சிறந்த இருபிறப்பாளர்களே, யாகம் செய்விப்பதற்காக மற்ற ருத்விஜர்களிடம் செல்வேன்.
1.249.34
एतावदुक्त्वा वचनं विरराम स पार्थिवः ।
यदा न शेकू राजानं याजनार्थं परन्तप ॥ १.२४९.३४ ॥
இவ்வளவு சொல்லி அந்த அரசன் பேச்சை நிறுத்தினான். ஓ பரந்தபனே, அப்போது அவர்கள் அரசனுக்காக யாகம் செய்விக்க இயலவில்லை.
1.249.35
ततस्ते याजकाः क्रुद्धास्तमूचुर्नृपसत्तमम् ।
तव कर्माम्यजस्रं वै वर्तन्ते पार्थिवोत्तम ॥ १.२४९.३५ ॥
அப்போது அந்த யாஜகர்கள் கோபமடைந்து அந்தச் சிறந்த அரசனிடம் சொன்னார்கள்: "ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, உன் யாகக் கர்மங்கள் இடைவிடாமல் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன."
1.249.36
ततो वयं परिश्रान्ताः सततं कर्मवाहिनः ।
श्रमादस्मात्परिश्रान्तान्स त्वं नस्त्यक्तुमर्हसि ॥ १.२४९.३६ ॥
ஆகவே, இடைவிடாது கர்மங்களைச் செய்துவரும் நாங்கள் களைத்துப் போயிருக்கிறோம். இந்த உழைப்பால் களைத்த எங்களை நீ கைவிடுவது தகாது.
1.249.37
बुद्धिमोहं समास्थाय त्वरासंभावितोऽनघ ।
गच्छ रुद्रसकाशं त्वं सहि त्वां याजयिष्यति ॥ १.२४९.३७ ॥
பாவமற்றவனே, அறிவின் மயக்கத்தைப் பற்றி, அவசரத்தால் வழிதவறி, நீ ருத்திரனிடம் செல். அவரே உன்னைக் யாகம் செய்விப்பார்.
1.249.38
साधिक्षेपं वचः श्रुत्वा संक्रुद्धः श्वेतकिर्नृपः ।
कैलासं पर्वतं गत्वा तप उग्रं समास्थितः ॥ १.२४९.३८ ॥
அவமானமான சொற்களைக் கேட்டு மிகவும் சினந்த மன்னன் சுவேதகி கைலாச மலைக்குச் சென்று கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டான்.
1.249.39
आराधयन्महादेवं नियतः संशितव्रतः ।
उपवासपरो राजन्दीर्घकालमतिष्ठत ॥ १.२४९.३९ ॥
கட்டுப்பாடுடனும் கடுமையான விரதங்களுடனும், மகாதேவனை ஆராதித்தவராய், ஓ அரசே, உபவாசத்தில் ஈடுபட்டு நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்தான்.
1.249.40
कदाचिद्द्वादशे काले कदाचिदपि षोडशे ।
आहारमकरोद्राजा मूलानि च फलानि च ॥ १.२४९.४० ॥
சில சமயம் பன்னிரண்டாம் காலத்திலும், சில சமயம் பதினாறாம் காலத்திலும், அரசன் வேர்களையும் பழங்களையும் உணவாகக் கொண்டான்.
1.249.41
ऊर्ध्वबाहुस्त्वनिमिषस्तिष्ठन्स्थाणुरिवाचलः ।
षण्मासानभवद्राजा श्वेतकिः सुसमाहितः ॥ १.२४९.४१ ॥
கைகளை உயர்த்தி, இமைக்காமல், தூணைப் போல அசைவற்று நின்று, அரசன் சுவேதகி ஆறு மாதங்கள் முழு ஒருமுகத்துடன் இருந்தான்.
1.249.42
तं तथा नृपशार्दूलं तप्यमानं महत्तपः ।
शङ्करः परमप्रीत्या दर्शयामास भारत ॥ १.२४९.४२ ॥
ஓ பாரதா, மகத்தான தவத்தில் தகித்துக்கொண்டிருந்த அந்த அரசப்புலியிடம் சங்கரன் மிகுந்த அன்புடன் காட்சியளித்தார்.
1.249.43
उवाच चैनं भगवान्स्निग्धगम्भीरया गिरा ।
प्रीतोऽस्मि नरशार्दूल तपसा ते परन्तप ॥ १.२४९.४३ ॥
பகவான் அன்பும் ஆழமும் நிறைந்த குரலில் அவரிடம் கூறினார்: ஹே நரசார்த்தூலா, எதிரிகளைச் சுடுபவனே, உன் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்.
1.249.44
वरं वृणीष्व भद्रं ते यं त्वमिच्छसि पार्थिव ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं रुद्रस्यामिततेजसः ॥ १.२४९.४४ ॥
அரசே, நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள், உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். அளவற்ற ஒளியுடைய ருத்திரனின் இந்த சொற்களைக் கேட்டு...
1.249.45
प्रणिपत्य महात्मानं राजर्षिः प्रत्यभाषत ।
यदि मे भगवान्प्रीतः सर्वलोकनमस्कृतः ॥ १.२४९.४५ ॥
மகாத்மாவை வணங்கி ராஜரிஷி பதிலளித்தார்: அனைத்து உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் பகவான் எனக்கு மகிழ்ந்திருந்தால்...
1.249.46
स्वयं मां देवदेवेश याजयस्व सुरेश्वर ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं राज्ञा तेन प्रभाषितम् ॥ १.२४९.४६ ॥
தேவதேவா, சுரேஸ்வரா, நீயே என் யாகத்தை நடத்தி வைக்க வேண்டும். அரசனால் சொல்லப்பட்ட இந்த சொற்களைக் கேட்டு...
1.249.47
उवाच भगवान्प्रीतः स्मितपूर्वमिदं वचः ।
नास्माकमेतद्विषये वर्तते याजनं प्रति ॥ १.२४९.४७ ॥
மகிழ்ந்த பகவான் புன்னகையுடன் இவ்வாறு கூறினார்: யாகம் நடத்துவது எங்கள் பணி அல்ல.
1.249.48
त्वया च सुमहत्तप्तं तपो राजन्वरार्थिना ।
याजयिष्यामि राजंस्त्वां समयेन परन्तप ॥ १.२४९.४८ ॥
அரசே, வரம் வேண்டி நீ மிகக் கடுமையாகத் தவம் செய்தாய். எதிரிகளைச் சுடுபவனே, உரிய காலத்தில் நான் உனக்காக யாகம் நடத்தி வைப்பேன்.
1.249.49
समा द्वादश राजेन्द्र ब्रह्मचारी समाहितः ।
सततं त्वाज्यधाराभिर्यदि तर्पयसेऽनलम् ॥ १.२४९.४९ ॥
ராஜேந்திரா, நீ பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பிரம்மச்சரியத்தில் ஒருமுகப்பட்டு, தொடர்ந்து நெய்த்தாரைகளால் அக்னியை திருப்திப்படுத்தினால்…
1.249.50
कामं प्रार्थयसे यं त्वं मत्तः प्राप्स्यसि तं नृप ।
एवमुक्तश्च रुद्रेण श्वेतकिर्मनुजाधिपः ॥ १.२४९.५० ॥
அரசே, நீ எதை விரும்புகிறாயோ, அதை என்னிடமிருந்து பெறுவாய். ருத்ரரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மனிதர்களின் தலைவன் ஸ்வேதகி…
1.249.51
तथा चकार तत्सर्वं यथोक्तं शूलपाणिना ।
पूर्णे तु द्वादशे वर्षे पुनरायान्महेश्वरः ॥ १.२४९.५१ ॥
சூலபாணி சொன்னபடியே அவன் அனைத்தையும் செய்தான். பன்னிரண்டாம் ஆண்டு நிறைவடைந்ததும் மகேஸ்வரன் மீண்டும் வந்தார்.
1.249.52
दृष्टैव च स राजानं शङ्करो लोकभावनः ।
उवाच परमप्रीतः श्वेतकिं नृपसत्तमम् ॥ १.२४९.५२ ॥
அரசனைக் கண்டதும் உலகைத் தாங்கும் சங்கரர் மிகவும் மகிழ்ந்து மன்னர்களில் சிறந்த ஸ்வேதகியிடம் பேசினார்.
1.249.53
तोषितोऽहं नृपश्रेष्ठ त्वयेहाद्येन कर्मणा ।
याजनं ब्राह्मणानां तु विधिदृष्टं परन्तप ॥ १.२४९.५३ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவனே, இன்று நீ செய்த இந்தச் செயலால் நான் மகிழ்ந்தேன். பகைவரை வாட்டுபவனே, பிராமணர்களுக்காக யாகம் செய்வது விதிப்படி அமைந்ததே.
1.249.54
अतोऽहं त्वां स्वयं नाद्य याजयामि परन्तप ।
ममांशस्तु क्षितितले महाभागो द्विजोत्तमः ॥ १.२४९.५४ ॥
ஆகவே, பகைவரை வாட்டுபவனே, இன்று நானே உனக்காக யாகம் செய்விக்கமாட்டேன். பூமியில் என் பங்கு மிகுந்த பாக்கியம் கொண்ட உத்தம துவிஜனே.
1.249.55
दुर्वासा इति विख्यातः स हि त्वां याजयिष्यति ।
मन्नियोगान्महातेजाः संभाराः संभ्रियन्तु ते ॥ १.२४९.५५ ॥
துர்வாசஸ் என்று புகழ் பெற்ற அந்த மாபெரும் தேஜஸ் உடையவர் உனக்காக யாகம் நடத்துவார். என் கட்டளைப்படி யாகப் பொருட்கள் உனக்காகச் சேகரிக்கப்படட்டும்.
1.249.56
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं रुद्रेण समुदाहृतम् ।
स्वपुरं पुनरागम्य संभारान्पुनरार्जयत् ॥ १.२४९.५६ ॥
ருத்திரன் சொன்ன இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பி, மீண்டும் யாகப் பொருட்களைத் திரட்டினான்.
1.249.57
ततः संभृतसंभारो भूयो रुद्रमुपागमत् ।
उवाच च महिपालः प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः।
संभृता मम संभाराः सर्वोपकरणानि च ॥ १.२४९.५७ ॥
பிறகு யாகப் பொருட்களைத் திரட்டிய அந்த அரசன் மீண்டும் ருத்திரனிடம் சென்றான். கைகூப்பி, பணிந்து நின்று கூறினான்: "என் யாகப் பொருட்களும் அனைத்து உபகரணங்களும் சேகரிக்கப்பட்டுவிட்டன."
1.249.58
त्वत्प्रसादानमहादेव श्वो मे दीक्षा भवेदिति ।
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं तस्य राज्ञो महात्मनः ॥ १.२४९.५८ ॥
"மகாதேவா, உங்கள் அருளால் நாளை எனக்குத் தீட்சை நடக்கட்டும்" என்று அந்த மகாத்மா அரசன் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டு...
1.249.59
दुर्वाससं समाहूय रुद्रो वचनमब्रवीत् ।
एष राजा महाभागः श्वेतकिर्द्विजसत्तम ॥ १.२४९.५९ ॥
ருத்திரன் துர்வாசஸை அழைத்துச் சொன்னான்: "இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, இவர்தான் மகாபாக்கியவான் அரசன் சுவேதகி."
1.249.60
एनं याजय विप्रेन्द्र मन्नियोगेन भूमिपम् ।
बाढमित्येव वचनं रुद्रं त्वृषिरुवाच ह ॥ १.२४९.६० ॥
"பிராமணத் தலைவனே, என் கட்டளைப்படி இந்த மன்னனுக்கு யாகம் நடத்துவாய்." "சரி" என்று சொல்லி அந்த முனிவர் ருத்திரனுக்கு மறுமொழி கூறினார்.
1.249.61
ततः सत्रं समभवत्तस्य राज्ञो महात्मनः ।
यथाविधि यथाकालं यथोक्तं बहुदक्षिणम् ॥ १.२४९.६१ ॥
பின்னர் அந்த மகாத்மா அரசனின் யாகச் சத்திரம் விதிப்படியும், உரிய காலத்திலும், கூறப்பட்டபடியும், ஏராளமான தக்ஷிணைகளுடனும் நடைபெற்றது.
1.249.62
तस्मिन्परिसमाप्ते तु राज्ञः सत्रे महात्मनः ।
दुर्वाससाऽभ्यनुज्ञाता विप्रतस्थुः स्म याजकाः ॥ १.२४९.६२ ॥
அந்த மகாத்மா அரசனின் சத்திரம் முடிந்ததும், துர்வாசரின் அனுமதி பெற்று யாகம் நடத்திய புரோகிதர்கள் புறப்பட்டனர்.
1.249.63
ये तत्र दीक्षिताः सर्वे सदस्याश्च महौजसः ।
सोऽपि राजन्महाभागः स्वपुरं प्राविशत्तदा ॥ १.२४९.६३ ॥
அங்கு தீட்சை பெற்றிருந்த அனைவரும், மகா தேஜஸ்வி சபையினரும் சென்றனர்; ஓ அரசே, அந்த மகாபாக்கியவானான அரசனும் அப்போது தன் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.
1.249.64
पूज्यमानो महाभागैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
बन्दिभिः स्तूयमानश्च नागरैश्चाभिनन्दितः ॥ १.२४९.६४ ॥
வேதம் கற்றுத் தேர்ந்த மகாபாக்கிய பிராமணர்களால் வணங்கப்பட்டவனும், பாடகர்களால் புகழப்பட்டவனும், நகரவாசிகளால் மகிழ்வுடன் வரவேற்கப்பட்டவனுமாக (அவன் இருந்தான்).
1.249.65
एवंवृत्तः स राजर्षिः श्वेतकिर्नृपसत्तमः ।
कालेन महता चापि ययौ स्वर्गमभिष्टुतः ॥ १.२४९.६५ ॥
இவ்வாறு நடந்துகொண்ட அந்த ராஜரிஷி ஷ்வேதகி, அரசர்களில் சிறந்தவன், நீண்ட காலத்திற்குப் பின் புகழப்பட்டவனாக சொர்க்கம் சென்றான்.
1.249.66
ऋत्विग्भिः सहितः सर्वैः सदस्यैश्च समन्वितः ।
तस्य सत्रे पपौ वह्निर्हविद्वार्दशवत्सरान् ॥ १.२४९.६६ ॥
அனைத்து ருத்விக்குகளும், சபையினரும் சேர்ந்திருக்க, அவனது சத்திரத்தில் அக்னி பத்து ஆண்டுகள் ஹவிஸ்ஸை அருந்தினான்.
1.249.67
सततं चाज्यधाराभिरैकात्म्ये तत्र कर्मणि ।
हविषा च ततो वह्निः परां तृप्तिमगच्छत ॥ १.२४९.६७ ॥
அங்கு அந்தச் சடங்கில் தொடர்ந்து நெய்த்தாரைகளாலும், ஒருமித்த மனத்தோடு செய்த அவிர்ப்பாலும் அக்கினி மிகுந்த திருப்தியை அடைந்தான்.
1.249.68
न चैच्छत्पुनरादातुं हविरन्यस्य कस्यचित् ।
पाण्डुवर्णो विवर्णश्च न यतावत्प्रकाशते ॥ १.२४९.६८ ॥
பின்னர் வேறு எவருடைய அவிர்ப்பாகத்தையும் ஏற்க அவன் விரும்பவில்லை; வெளிறி நிறம் மாறியவனாக முன்போல் ஒளிர்ந்திலன்.
1.249.69
ततो भघवतो वह्नेर्विकारः समजायत ।
तेजसा विप्रहीणश्च ग्लानिश्चैनं समाविशत् ॥ १.२४९.६९ ॥
அப்பொழுது அந்த பகவானான அக்கினியில் மாற்றம் தோன்றியது; ஒளியிழந்தவனாக, சோர்வு அவனை ஆட்கொண்டது.
1.249.70
स लक्षयित्वा चात्मानं तेजोहीनं हुताशनः ।
जगाम सदनं पुण्यं ब्रह्मणो लोकपूजितम् ॥ १.२४९.७० ॥
தன்னைத் தேஜஸ் குன்றியவனாகக் கண்ட அக்கினி, உலகங்களால் வணங்கப்படும் பிரம்மனின் புனித இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.
1.249.71
तत्र ब्रह्माणमासीनमिदं वचनमब्रवीत् ।
भगवन्परमा प्रीतिः कृता श्वेतकिना मम ॥ १.२४९.७१ ॥
அங்கு அமர்ந்திருந்த பிரம்மனிடம் அவன் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்: "பகவானே, சுவேதகி எனக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியை அளித்தான்."
1.249.72
अरुचिश्चाभवत्तीव्रा तां न शक्नोम्यपोहितुम् ।
तेजसा विप्रहीणोऽस्मि बलेन च जगत्पते ॥ १.२४९.७२ ॥
கடுமையான வெறுப்பு என்னுள் எழுந்துவிட்டது; அதை என்னால் நீக்க முடியவில்லை. உலகப் பதியே, நான் தேஜஸும் வலிமையும் இழந்துவிட்டேன்.
1.249.73
इच्छेयं त्वत्प्रसादेन स्वात्मनः प्रकृतिं स्थिराम् ।
एतच्छ्रुत्वा हुतवहाद्भगवान्सर्वलोककृत् ॥ १.२४९.७३ ॥
உமது அருளால் என் இயல்பை நிலையாகப் பெற விரும்புகிறேன். இதைக் கேட்டு, அக்கினியிடமிருந்து, அனைத்து உலகங்களையும் படைத்த பகவான்,
1.249.74
हव्यवाहमिदं वाक्यमुवाच प्रहसन्निव ।
त्वया द्वादश वर्षाणि वसोर्धाराहुतं हविः ॥ १.२४९.७४ ॥
அக்கினியிடம் சிரித்தபடி இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்: "நீ பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வசுவின் தாரையாக ஊற்றப்பட்ட ஹவிஸை உண்டிருக்கிறாய்."
1.249.75
उपयुक्तं महाभाग तेन त्वां ग्लानिराविशत् ।
तेजसा विप्रहीणत्वात्सहसा हव्यवाहन ॥ १.२४९.७५ ॥
ஓ மகாபாகனே, அதை உண்டதால் உனக்குச் சோர்வு வந்தது. ஓ ஹவ்யவாஹனனே, தேஜஸை இழந்ததால் திடீரென அது உன்னைச் சூழ்ந்தது.
1.249.76
मागमस्त्वं व्यथां वह्ने प्रकृतिस्थो भविष्यसि ।
अरुचिं नाशयिष्येऽहं समयं प्रतिपद्य ते ॥ १.२४९.७६ ॥
ஓ அக்கினியே, துன்பம் அடையாதே; நீ உன் இயல்பில் நிலைபெறுவாய். உனக்கான ஒரு வழியை மேற்கொண்டு, உன் வெறுப்பை நான் அழிப்பேன்.
1.249.77
पुरा देवनियोगेन यत्त्वया भस्मसात्कृतम् ।
आलयं देवशत्रूणां सुघोरं खाण्डवं वनम् ॥ १.२४९.७७ ॥
முன்பு தேவர்களின் ஆணையால் நீ தேவர்களின் எதிரிகளின் வாசஸ்தலமும் மிகக் கொடியதுமான காண்டவ வனத்தைச் சாம்பலாக்கினாய்.
1.249.78
तत्र सर्वाणि सत्वानि निवसन्ति विभावसो ।
तेषां त्वं मेदसा तृप्तः प्रकृतिस्थो भविष्यसि ॥ १.२४९.७८ ॥
அங்கு எல்லா உயிர்களும் வாழ்கின்றன. ஓ விபாவசுவே, அவற்றின் கொழுப்பால் திருப்தியடைந்து நீ உன் இயல்பில் நிலைபெறுவாய்.
1.249.79
गच्छ शीघ्रं प्रदग्धुं त्वं ततो मोक्ष्यसि किल्विषात् ।
एतच्छुत्वा तु वचनं परमेष्ठिमुखाच्च्युतम् ॥ १.२४९.७९ ॥
விரைவாகச் சென்று எரித்துவிடு; அப்போது நீ பாவத்திலிருந்து விடுபடுவாய். பரமேஷ்டியின் வாயிலிருந்து வந்த இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு.
1.249.80
उत्तमं जवमास्थाय प्रदुद्राव हुताशनः ।
आगम्य खाण्डवं दावमुत्तमं वीर्यमास्थितः।
सहसा प्राज्वलच्चाग्निः क्रुद्धो वायुसमीरितः ॥ १.२४९.८० ॥
சிறந்த வேகத்துடன் ஹுதாசனன் விரைந்தான். காண்டவக் காட்டின் பெரும் காட்டுத்தீயை அடைந்து, உயர்ந்த வலிமை கொண்டு, அக்னி திடீரென்று சுடர்விட்டான்; சினந்து காற்றால் தூண்டப்பட்டு.
1.249.81
प्रदीप्तं खाण्डवं दृष्ट्वा ये स्युस्तत्र निवासिनः ।
परमं यत्नेमातिष्ठन्पावकस्य प्रशान्तये ॥ १.२४९.८१ ॥
எரியும் காண்டவக் காட்டைக் கண்டு, அங்கு வசித்தவர்கள் நெருப்பை அமைதிப்படுத்த பெரும் முயற்சி செய்தனர்.
1.249.82
करैस्तु करिणः शीघ्रं जलमादाय सत्वराः ।
सिषिचुः पावकं क्रुद्धाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १.२४९.८२ ॥
யானைகள் தங்கள் துதிக்கைகளால் விரைவாக நீரை எடுத்துக்கொண்டு, சினந்து நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் நெருப்பின் மீது தெளித்தன.
1.249.83
बहुशीर्षास्ततो नागाः शिरोभिर्जलसन्ततिम् ।
मुमुचुः पावकाभ्याशे सत्वराः क्रोधमूर्च्छिताः ॥ १.२४९.८३ ॥
அப்போது பல தலை நாகங்கள் தங்கள் தலைகளால் நீர்ப்பெருக்கை நெருப்பின் அருகே விரைவாகப் பொழிந்தன; கோபத்தால் மயங்கி.
1.249.84
तथैवान्यानि सत्वानि नानाप्रहरणोद्यमैः ।
विलयं पावकं शीघ्रमनयन्भरतर्षभ ॥ १.२४९.८४ ॥
அதேபோல் மற்ற உயிரினங்களும் பல்வேறு ஆயுதங்களாலும் முயற்சிகளாலும் நெருப்பை விரைவில் அணைத்தன, பரதர்களில் காளையே.
1.249.85
अनेन तु प्रकारेण भूयोभूयश्च प्रज्वलन् ।
सप्तकृत्वः प्रशमितः खाण्डवे हव्यवाहनः ॥ १.२४९.८५ ॥
இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் எரிந்து, காண்டவ வனத்தில் ஹவ்யவாஹனன் ஏழு முறை அணைக்கப்பட்டான்.