Mahābhārata · Adhyāya 1.251
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.251.1
एवमुक्तः स भगवान्धूमकेतुर्हुताशनः ।
चिन्तयामास वरुणं लोकपालं दिदृक्षया ॥ १.२५१.१ ॥
So angesprochen, dachte der erhabene Dhūmaketu, das Feuer, an Varuṇa, den Hüter der Welten, aus Verlangen, ihn zu sehen.
1.251.2
आदित्यमुदके देवं निवसन्तं जलेश्वरम् ।
स च तच्चिन्तितं ज्ञात्वा दर्शयामास पावकम् ॥ १.२५१.२ ॥
Der Gott Jaleśvara, der im Wasser als Sonne weilt, erkannte seinen Gedanken und zeigte sich dem Feuer.
1.251.3
तमब्रवीद्भमकेतुः प्रतिगृह्य जलेश्वरम् ।
चतुर्थं लोकपालानां देवदेवं सनातनम् ॥ १.२५१.३ ॥
Dhūmaketu, den Herrn der Gewässer empfangend, sprach zu ihm, dem vierten der Weltenhüter, dem Gott der Götter, dem Ewigen.
1.251.4
सोमेन राज्ञा यद्दत्तं धनुश्चैवेषुधी च ते ।
तत्प्रयच्छोभयं शीघ्रं रथं च कपिलक्षणम् ॥ १.२५१.४ ॥
Gib schnell den Bogen und die beiden Köcher, die König Soma dir gab, und den Wagen mit dem rötlichen Zeichen.
1.251.5
कार्यं च सुमहत्पार्थो गाण्डीवेन करिष्यति ।
चक्रेण वासुदेवश्च तन्ममाद्य प्रदीयताम् ॥ १.२५१.५ ॥
Pārtha wird mit dem Gāṇḍīva und Vāsudeva mit dem Diskus ein sehr großes Werk vollbringen; diese sollen mir heute gegeben werden.
1.251.6
ददानीत्येव वरुणः पावकं प्रत्यभाषत ।
तदद्भुतं महावीर्यं यशःकीर्तिविवर्धनम् ॥ १.२५१.६ ॥
»Ich werde sie geben«, antwortete Varuṇa dem Feuer. Das war wunderbar, von großer Kraft, Ruhm und Ehre mehrend.
1.251.7
सर्वशस्त्रैरनाधृष्यं सर्वशस्त्रप्रमाथि च ।
सर्वायुधमहामात्रं परसैन्यप्रधर्षणम् ॥ १.२५१.७ ॥
Er war unbesiegbar für alle Waffen, vernichtete alle Waffen, war der große Herr aller Rüstungen und zermalmte das feindliche Heer.
1.251.8
एकं शतसहस्रेण संमितं राष्ट्रवर्धनम् ।
चित्रमुच्चावचैर्वर्णैः शोभितं श्लक्ष्णमव्रणम् ॥ १.२५१.८ ॥
Obwohl es eines war, glich es hunderttausend; es mehrte das Reich; es war wunderbar, geschmückt mit Farben hoch und niedrig, glatt und fehlerlos.
1.251.9
देवदानवगन्धर्वैः पूजितं शाश्वतीः समाः ।
प्रादाच्चैव धनूरत्नमक्षय्यौ च महेषुधी ॥ १.२५१.९ ॥
Er gab jenen Juwelenbogen, von Göttern, Dānavas und Gandharvas durch ewige Jahre verehrt, und ebenso zwei große unerschöpfliche Köcher.
1.251.10
रथं च दिव्याश्वयुजं कपिप्रवरकेतनम् ।
उपेतं राजतैरश्वैर्गान्धर्वैर्हेममालिभिः ॥ १.२५१.१० ॥
Er gab auch einen Wagen, bespannt mit göttlichen Pferden, dessen Banner der beste der Affen zierte; er war mit silbernen Pferden und Gandharva-Rossen mit goldenen Girlanden ausgestattet.
1.251.11
पाण्डुराभ्रप्रतीकाशैर्मनोवायुसमैर्जवे ।
सर्वोपकरणैर्युक्तमजय्यं देवदानवैः ॥ १.२५१.११ ॥
Den weißen Wolken gleichend, dem Geist und dem Wind an Schnelle gleich, mit allem Zubehör ausgestattet, war er selbst für Götter und Dānavas unbesiegbar.
1.251.12
भावुमन्तं महाघोषं सर्वरत्नमनोरमम् ।
ससर्ज यं सुतपसा भौमनो भुवनप्रभुः ॥ १.२५१.१२ ॥
Strahlend, von großem Klang, mit allen Edelsteinen anmutig, wurde es vom Herrn der Welten durch strenge Askese geschaffen.
1.251.13
प्रजापतिरनिर्देश्यं यस्य रूपं रवेरिव ।
यं स्म सोमः समारुह्य दानवानजयत्प्रभुः ॥ १.२५१.१३ ॥
Dessen Gestalt unbeschreiblich ist, wie die der Sonne, auf das der Herr Soma stieg und die Dānavas besiegte.
1.251.14
नवमेघप्रतीकाशं ज्ललन्तमिव च श्रिया ।
आश्रितौ तं रथश्रेष्ठं शक्रायुधसमावुभौ ॥ १.२५१.१४ ॥
Einer neuen Wolke gleich, gleichsam leuchtend vor Glanz, auf diesem besten aller Wagen ruhten beide, Indras Waffen gleich.
1.251.15
तापनीया सुरुचिरा ध्वजयष्टिरनुत्तमा ।
तस्यां तु वानरो दिव्यः सिंहशार्दूलकेतनः ॥ १.२५१.१५ ॥
Ein goldener, sehr schöner, unübertrefflicher Fahnenmast; auf ihm war ein göttlicher Affe mit dem Zeichen von Löwe und Tiger.
1.251.16
हनूमान्नाम तेजस्वी कामरूपी महाबलः ।
दिधक्षन्निव तत्र स्म संस्थितो मूर्ध्न्यशोभत।
ध्वजे भूतानि तत्रासन्विविधानि महान्ति च ॥ १.२५१.१६ ॥
Hanumān mit Namen, strahlend, nach Belieben Gestalt annehmend, von großer Kraft, dort oben sitzend, als wolle er verbrennen, erstrahlte. Auf jener Fahne waren auch verschiedene große Wesen.
1.251.17
नादेन रिपुसैन्यानां येषां संज्ञा प्रणश्यति ।
स तं नानापताकाभिः शोभितं रथसत्तमम् ॥ १.२५१.१७ ॥
Dessen Dröhnen das Bewusstsein der feindlichen Heere vernichtet, jenen besten der Wagen, geschmückt mit vielen Fahnen…
1.251.18
प्रदक्षिणमुपावृत्य दैवतेभ्यः प्रणम्य च ।
सन्नद्धः कवची खड्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रकः ॥ १.२५१.१८ ॥
Nachdem er die Götter im Uhrzeigersinn umkreist und sich vor ihnen verneigt hatte, gerüstet, im Panzer, mit dem Schwert, mit ledernem Armschutz und gebundenen Fingerschützern, machte er sich bereit.
1.251.19
आरुरोह तदा पार्थो विमानं सुकृती यथा ।
तच्च दिव्यं धनुः श्रेष्ठं ब्रह्मणा निर्मितं पुरा ॥ १.२५१.१९ ॥
Da bestieg Pārtha den himmlischen Wagen, wie ein Mensch guter Taten es tut. Und jener göttliche, vortreffliche Bogen, einst von Brahmā geschaffen,
1.251.20
गाण्डीवमुपसंगृह्य बभूव मुदितोऽर्जुनः ।
हुताशनं पुरस्कृत्य ततस्तदपि वीर्यवान् ॥ १.२५१.२० ॥
Den Bogen Gāṇḍīva ergreifend, freute sich Arjuna. Dann, Agni vor sich stellend, freute sich auch jener Mächtige.
1.251.21
जग्राह बलमास्थाय ज्यया च युयुजे धनुः ।
मौर्व्यां तु योज्यमानायां बलिना पाण्डवेन ह ॥ १.२५१.२१ ॥
Auf seine Kraft vertrauend, ergriff er den Bogen und spannte ihn mit der Sehne; und während der starke Pāṇḍava die Sehne befestigte,
1.251.22
येऽशृष्वन्कूजितं यत्र तेषां वै व्यथितं मनः ।
लब्ध्वा रथं धनुश्चैव तथाऽक्षय्ये महेषुधी ॥ १.२५१.२२ ॥
Jene, die dort den Schall hörten, waren wahrhaftig im Herzen erschüttert. Nachdem er einen Wagen, einen Bogen und ebenso zwei unerschöpfliche große Köcher erlangt hatte,
1.251.23
बभूव कल्यः कौन्तेयः प्रहृष्टः साह्यकर्मणि ।
वज्रनाभं ततश्चक्रं ददौ कृष्णाय पावकः ॥ १.२५१.२३ ॥
Der Sohn Kuntīs wurde bereit und erfreut bei der helfenden Aufgabe. Dann gab der Feuergott Kṛṣṇa den Diskus namens Vajranābha.
1.251.24
आग्नेयमस्त्रं दयितं स च कल्योऽभवत्तदा ।
अब्रवीत्पावकश्चैवमेतेन मधुसूदन ॥ १.२५१.२४ ॥
Nachdem er die geliebte feurige Waffe erlangt hatte, war er da bereit. Und der Feuergott sprach so: „O Madhusūdana, damit,
1.251.25
अमानुषानपि रणे जेष्यसि त्वमसंशयम् ।
अनेन तु मनुष्याणां देवानामपि चाहवे ॥ १.२५१.२५ ॥
Im Kampf wirst du damit ohne Zweifel auch die Nicht-Menschen besiegen, und damit auch Menschen und Götter.
1.251.26
रक्षःपिशाचदैत्यानां नागानां चाधिकस्तथा ।
भविष्यसि न सन्देहः प्रवरोऽपि निबर्हणे ॥ १.२५१.२६ ॥
Du wirst auch die Rākṣasas, Piśācas, Daityas und Nāgas übertreffen; ohne Zweifel wirst du im Töten der Beste sein.
1.251.27
क्षिप्तं क्षिप्तं रणे चैतत्त्वया माधव शत्रुषु ।
हत्वाऽप्रतिहतं सङ्ख्ये पाणिमेष्यति ते पुनः ॥ १.२५१.२७ ॥
O Mādhava, dieses, das du im Kampf immer wieder auf deine Feinde schleuderst, wird nach unbehinderter Tötung im Gefecht wieder in deine Hand zurückkehren.
1.251.28
वरुणश्च ददौ तस्मै गदामशनिनिःस्वनाम् ।
दैत्यान्तकरणीं घोरां नाम्ना कौमोदकीं प्रभुः ॥ १.२५१.२८ ॥
Auch Varuṇa gab ihm eine Keule, die wie ein Donnerkeil dröhnte, furchtbar und die Daityas vernichtend, mit Namen Kaumodakī — der Herr tat es.
1.251.29
ततः पावकमब्रूतां प्रहृष्टावर्जुनाच्युतौ ।
कृतास्त्रौ शस्त्रसंपन्नौ रथिनौ ध्वजिनावपि ॥ १.२५१.२९ ॥
Da sprachen Arjuna und Acyuta, erfreut, zu Agni — beide kundig der Waffen, mit Waffen ausgestattet, beide Wagenkämpfer und mit Bannern.
1.251.30
कल्यौ स्वो भगवन्योद्धुमपि सर्वैः सुरासुरैः ।
किं पुनर्वज्रिणैकेन पन्नगार्थे युयुत्सता ॥ १.२५१.३० ॥
O Ehrwürdiger, wir beide sind bereit, selbst gegen alle Götter und Asuras zu kämpfen; wie viel mehr dann gegen den Donnerkeilträger allein, der für die Nāgas zu kämpfen begehrt!
1.251.31
चक्रपाणिर्हृषीकेशो विचरन्युधि वीर्यवान् ।
चक्रेण भस्मसात्सर्वं विसृष्टेन तु वीर्यवान्।
त्रिषु लोकेषु तन्नास्ति यन्न कुर्याज्जनार्दनः ॥ १.२५१.३१ ॥
Cakrapāṇi Hṛṣīkeśa, der Mächtige, der in der Schlacht umherzieht; vom Diskus geschleudert macht er alles zu Asche. In den drei Welten gibt es nichts, was Janārdana nicht täte.
1.251.32
गाण्डीवं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
अहमप्युत्सहे लोकान्विजेतुं युधि पावक ॥ १.२५१.३२ ॥
Den Bogen Gāṇḍīva und zwei große, unerschöpfliche Köcher nehmend, bin auch ich imstande, in der Schlacht die Welten zu erobern, o Pāvaka.
1.251.33
सर्वतः परिवार्यैवं दावमेतं महाप्रभो ।
कामं संप्रज्वलाद्यैव कल्यौ स्वः साह्यकर्मणि ॥ १.२५१.३३ ॥
Diesen Waldbrand allseits umschließend, o mächtiger Herr, flamme nun vollständig auf, wie du willst; du bist fähig zur Hilfeleistung für den Himmel.
1.251.34
यदि खाण्डवमेष्यति प्रमादा-
त्सगणो वा परिरक्षितुं महेन्द्रः।
शरताडितगात्रकुण्डलानां ।
कदनं द्रक्ष्यति देववाहिनीनाम् ॥ १.२५१.३४ ॥
Wenn Mahendra aus Nachlässigkeit mit seinem Gefolge kommt, um Khāṇḍava zu schützen, wird er das Gemetzel der göttlichen Heere sehen, deren Glieder und Ohrringe von Pfeilen getroffen sind.
1.251.35
एवमुक्तः स भगवान्दाशार्हेणार्जुनेन च ।
तैजसं रपमास्थाय दावं दग्धुं प्रचक्रमे ॥ १.२५१.३५ ॥
So angesprochen vom Dāśārha und von Arjuna, nahm jener Erhabene eine glühende Gestalt an und begann den Wald zu verbrennen.
1.251.36
सर्वतः परिवार्याथ सप्तार्चिर्ज्वलनस्तथा ।
ददाह खाण्डवं दावं युगान्तमिव दर्शयन् ॥ १.२५१.३६ ॥
Da verbrannte das siebenflammige Feuer, es von allen Seiten umgebend, Khāṇḍava, als zeige es das Ende eines Zeitalters.
1.251.37
प्रतिगृह्य समाविश्य तद्वनं भरतर्षभ ।
मेघस्तनितनिर्घोषः सर्वभूतान्यकम्पयत् ॥ १.२५१.३७ ॥
Nachdem er jenen Wald umringt und betreten hatte, o Stier der Bharatas, ließ er mit einem Getöse wie Donner der Wolken alle Wesen erzittern.
1.251.38
दह्यतस्तस्य च बभौ रूपं दावस्य भारत ।
मेरोरिव नगेन्द्रस्य कीर्णस्यांशुमतोंशुभिः ॥ १.२५१.३८ ॥
Die Gestalt jenes brennenden Waldbrandes leuchtete, o Bhārata, wie der Bergkönig Meru, der mit Sonnenstrahlen übersät ist.