மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.251
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.251.1
एवमुक्तः स भगवान्धूमकेतुर्हुताशनः ।
चिन्तयामास वरुणं लोकपालं दिदृक्षया ॥ १.२५१.१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவராய், தூமகேது என்ற பகவான் அக்னி, லோகபாலனான வருணனைக் காண விரும்பி எண்ணினார்.
1.251.2
आदित्यमुदके देवं निवसन्तं जलेश्वरम् ।
स च तच्चिन्तितं ज्ञात्वा दर्शयामास पावकम् ॥ १.२५१.२ ॥
நீரில் வசிக்கும் ஆதித்யரான ஜலேசுவரனாகிய தேவன், அதை அறிந்து அக்னிக்குத் தன்னைக் காட்டினார்.
1.251.3
तमब्रवीद्भमकेतुः प्रतिगृह्य जलेश्वरम् ।
चतुर्थं लोकपालानां देवदेवं सनातनम् ॥ १.२५१.३ ॥
தூமகேது அக்னி, ஜலேசுவரனை வரவேற்று, லோகபாலர்களில் நான்காமவரும் தேவர்களின் தேவனும் நித்தியருமான அவரிடம் சொன்னார்.
1.251.4
सोमेन राज्ञा यद्दत्तं धनुश्चैवेषुधी च ते ।
तत्प्रयच्छोभयं शीघ्रं रथं च कपिलक्षणम् ॥ १.२५१.४ ॥
சோமன் அரசன் உனக்குக் கொடுத்த வில்லையும் இரண்டு அம்பறாத்துணிகளையும், செம்பழுப்பு அடையாளமுள்ள தேரையும் உடனே கொடு.
1.251.5
कार्यं च सुमहत्पार्थो गाण्डीवेन करिष्यति ।
चक्रेण वासुदेवश्च तन्ममाद्य प्रदीयताम् ॥ १.२५१.५ ॥
பார்த்தன் காண்டீவத்தாலும், வாசுதேவன் சக்கரத்தாலும் மிகப் பெரிய காரியத்தைச் செய்வர்; அதை இன்று எனக்குக் கொடுக்கப்படட்டும்.
1.251.6
ददानीत्येव वरुणः पावकं प्रत्यभाषत ।
तदद्भुतं महावीर्यं यशःकीर्तिविवर्धनम् ॥ १.२५१.६ ॥
"கொடுக்கிறேன்" என்று வருணன் அக்னிக்குப் பதில் சொன்னார். அது அற்புதமானது, மகா வீரியமுள்ளது, புகழையும் கீர்த்தியையும் பெருக்குவது.
1.251.7
सर्वशस्त्रैरनाधृष्यं सर्वशस्त्रप्रमाथि च ।
सर्वायुधमहामात्रं परसैन्यप्रधर्षणम् ॥ १.२५१.७ ॥
அது எல்லா ஆயுதங்களாலும் வெல்ல முடியாதது; எல்லா ஆயுதங்களையும் அழிப்பது; எல்லா படைக்கலன்களுக்கும் மகா தலைவன்; எதிரிப் படையை நொறுக்குவது.
1.251.8
एकं शतसहस्रेण संमितं राष्ट्रवर्धनम् ।
चित्रमुच्चावचैर्वर्णैः शोभितं श्लक्ष्णमव्रणम् ॥ १.२५१.८ ॥
அது ஒன்றாயினும் நூறாயிரம் (பொருட்களுக்குச்) சமமானது; அரசை வளர்ப்பது; விசித்திரமானது; பலவிதமான வண்ணங்களால் அழகுற்றது; மிருதுவானது, குறையற்றது.
1.251.9
देवदानवगन्धर्वैः पूजितं शाश्वतीः समाः ।
प्रादाच्चैव धनूरत्नमक्षय्यौ च महेषुधी ॥ १.२५१.९ ॥
தேவர்களும் தானவர்களும் கந்தர்வர்களும் நித்திய ஆண்டுகளாக வணங்கிய அந்த வில்-ரத்தினத்தைக் கொடுத்தார்; இரண்டு அழியாத பெரிய அம்பறாத்தூணிகளையும் கொடுத்தார்.
1.251.10
रथं च दिव्याश्वयुजं कपिप्रवरकेतनम् ।
उपेतं राजतैरश्वैर्गान्धर्वैर्हेममालिभिः ॥ १.२५१.१० ॥
தெய்வ குதிரைகளைப் பூட்டிய தேரையும் கொடுத்தார்; அதன் கொடியில் குரங்குகளில் சிறந்தவன் இருந்தான்; வெள்ளிக் குதிரைகளும் பொன் மாலை அணிந்த கந்தர்வக் குதிரைகளும் அதில் பூட்டப்பட்டிருந்தன.
1.251.11
पाण्डुराभ्रप्रतीकाशैर्मनोवायुसमैर्जवे ।
सर्वोपकरणैर्युक्तमजय्यं देवदानवैः ॥ १.२५१.११ ॥
வெண்மேகங்களைப் போன்றவையும், மனம் காற்று போல வேகமானவையுமான குதிரைகளுடன், எல்லா உபகரணங்களுடனும் கூடியது; தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் வெல்ல முடியாதது.
1.251.12
भावुमन्तं महाघोषं सर्वरत्नमनोरमम् ।
ससर्ज यं सुतपसा भौमनो भुवनप्रभुः ॥ १.२५१.१२ ॥
ஒளி மிகுந்ததும், பெரும் ஒலியுடையதும், எல்லா ரத்தினங்களாலும் மனம் கவர்வதுமான அதை, உலகங்களின் தலைவன் கடுந்தவத்தால் படைத்தான்.
1.251.13
प्रजापतिरनिर्देश्यं यस्य रूपं रवेरिव ।
यं स्म सोमः समारुह्य दानवानजयत्प्रभुः ॥ १.२५१.१३ ॥
விவரிக்க இயலாத வடிவம் கொண்ட, சூரியனைப் போன்ற, அதில் ஏறி ஆற்றல்மிக்க சோமன் தானவர்களை வென்றான்.
1.251.14
नवमेघप्रतीकाशं ज्ललन्तमिव च श्रिया ।
आश्रितौ तं रथश्रेष्ठं शक्रायुधसमावुभौ ॥ १.२५१.१४ ॥
புதிய மேகம் போல, ஒளியால் ஜொலிக்கும் அந்தச் சிறந்த தேரில் இந்திரனின் ஆயுதங்கள் போன்ற இருவர் இருந்தனர்.
1.251.15
तापनीया सुरुचिरा ध्वजयष्टिरनुत्तमा ।
तस्यां तु वानरो दिव्यः सिंहशार्दूलकेतनः ॥ १.२५१.१५ ॥
பொன்னாலான, மிக அழகான, மேலான கொடிக்கம்பம்; அதில் சிங்கமும் புலியும் சின்னமாகக் கொண்ட தெய்வீக வானரம் இருந்தது.
1.251.16
हनूमान्नाम तेजस्वी कामरूपी महाबलः ।
दिधक्षन्निव तत्र स्म संस्थितो मूर्ध्न्यशोभत।
ध्वजे भूतानि तत्रासन्विविधानि महान्ति च ॥ १.२५१.१६ ॥
ஒளிமிக்க, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும், பெரும் வலிமையுள்ள ஹனுமான் என்ற அவன் எரிக்க விரும்புவது போல அங்கு உச்சியில் அமர்ந்து ஒளிர்ந்தான். அந்தக் கொடியில் பல பெரிய உயிரினங்களும் இருந்தன.
1.251.17
नादेन रिपुसैन्यानां येषां संज्ञा प्रणश्यति ।
स तं नानापताकाभिः शोभितं रथसत्तमम् ॥ १.२५१.१७ ॥
எதிரிப் படைகளின் நினைவு எதன் ஒலியால் அழிந்துபோகுமோ, பல கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த தேரை அவன்…
1.251.18
प्रदक्षिणमुपावृत्य दैवतेभ्यः प्रणम्य च ।
सन्नद्धः कवची खड्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रकः ॥ १.२५१.१८ ॥
தெய்வங்களை வலம் வந்து வணங்கி, கவசம் அணிந்து, வாள் ஏந்தி, கோதாச் சருமக் கைக்கவசமும் விரல்-பாதுகாப்பும் கட்டி அவன் ஆயத்தமானான்.
1.251.19
आरुरोह तदा पार्थो विमानं सुकृती यथा ।
तच्च दिव्यं धनुः श्रेष्ठं ब्रह्मणा निर्मितं पुरा ॥ १.२५१.१९ ॥
அப்போது பார்த்தன் அந்த விமானத்தில் ஏறினான், புண்ணியம் செய்தவன் போல. பண்டைய காலத்தில் பிரம்மனால் படைக்கப்பட்ட அந்த தெய்வீக, உயர்ந்த வில்லும் அவனுடையதாயிற்று.
1.251.20
गाण्डीवमुपसंगृह्य बभूव मुदितोऽर्जुनः ।
हुताशनं पुरस्कृत्य ततस्तदपि वीर्यवान् ॥ १.२५१.२० ॥
காண்டீவத்தை எடுத்துக்கொண்டு அர்ஜுனன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். பின்னர் அக்கினியை முன்னிறுத்திக்கொண்டு, அந்த வீரனும் அவ்வாறே மகிழ்ந்தான்.
1.251.21
जग्राह बलमास्थाय ज्यया च युयुजे धनुः ।
मौर्व्यां तु योज्यमानायां बलिना पाण्डवेन ह ॥ १.२५१.२१ ॥
வலிமையை நம்பி அவன் வில்லைப் பற்றினான்; நாணால் வில்லைப் பூட்டினான். வலிமைமிக்க பாண்டவன் நாணைப் பூட்டும்போது.
1.251.22
येऽशृष्वन्कूजितं यत्र तेषां वै व्यथितं मनः ।
लब्ध्वा रथं धनुश्चैव तथाऽक्षय्ये महेषुधी ॥ १.२५१.२२ ॥
அங்கே அந்த நாணொலியைக் கேட்டவர்களின் மனம் உண்மையிலேயே கலங்கியது. தேர், வில், அதுபோல் இரண்டு அழியாத பெரிய அம்பறாத்தூணிகளைப் பெற்று.
1.251.23
बभूव कल्यः कौन्तेयः प्रहृष्टः साह्यकर्मणि ।
वज्रनाभं ततश्चक्रं ददौ कृष्णाय पावकः ॥ १.२५१.२३ ॥
குந்தியின் மகன் உதவும் செயலுக்குத் தயாராகி மகிழ்ந்தான். பின்னர் அக்கினி கிருஷ்ணனுக்கு வஜ்ரநாபம் என்ற சக்கரத்தை அளித்தான்.
1.251.24
आग्नेयमस्त्रं दयितं स च कल्योऽभवत्तदा ।
अब्रवीत्पावकश्चैवमेतेन मधुसूदन ॥ १.२५१.२४ ॥
அவன் விரும்பிய ஆக்னேய அஸ்திரத்தைப் பெற்று அப்போது தயாரானான். அப்போது அக்கினி இவ்வாறு கூறினான்: ஓ மதுசூதனா, இதைக்கொண்டு.
1.251.25
अमानुषानपि रणे जेष्यसि त्वमसंशयम् ।
अनेन तु मनुष्याणां देवानामपि चाहवे ॥ १.२५१.२५ ॥
போரில் இதனால் நீ மனிதரல்லாதவர்களையும் சந்தேகமின்றி வெல்வாய்; இதனால் மனிதர்களையும் தேவர்களையும் போரில் வெல்வாய்.
1.251.26
रक्षःपिशाचदैत्यानां नागानां चाधिकस्तथा ।
भविष्यसि न सन्देहः प्रवरोऽपि निबर्हणे ॥ १.२५१.२६ ॥
ராட்சசர்கள், பிசாசுகள், தைத்தியர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரிலும் நீ மேம்பட்டவனாவாய்; ஐயமில்லை, அழிப்பதிலும் நீயே சிறந்தவனாவாய்.
1.251.27
क्षिप्तं क्षिप्तं रणे चैतत्त्वया माधव शत्रुषु ।
हत्वाऽप्रतिहतं सङ्ख्ये पाणिमेष्यति ते पुनः ॥ १.२५१.२७ ॥
மாதவா, போரில் பகைவர்கள் மீது நீ பலமுறை எறியும் இது, போரில் தடையின்றி அவர்களைக் கொன்று மீண்டும் உன் கைக்கே வரும்.
1.251.28
वरुणश्च ददौ तस्मै गदामशनिनिःस्वनाम् ।
दैत्यान्तकरणीं घोरां नाम्ना कौमोदकीं प्रभुः ॥ १.२५१.२८ ॥
வருணனும் அவருக்கு இடியோசையுடைய, தைத்தியர்களை அழிக்கும் பயங்கரமான கௌமோதகீ என்ற கதையைக் கொடுத்தார்; அவனே பிரபு.
1.251.29
ततः पावकमब्रूतां प्रहृष्टावर्जुनाच्युतौ ।
कृतास्त्रौ शस्त्रसंपन्नौ रथिनौ ध्वजिनावपि ॥ १.२५१.२९ ॥
பின்னர் மகிழ்ச்சியடைந்த அர்ஜுனனும் அச்யுதனும் அக்கினியிடம் கூறினர் — இருவரும் படைக்கலன்களில் திறமையுள்ளவர்கள், ஆயுதம் நிறைந்தவர்கள், தேர்வீரர்கள், கொடியுடையவர்கள்.
1.251.30
कल्यौ स्वो भगवन्योद्धुमपि सर्वैः सुरासुरैः ।
किं पुनर्वज्रिणैकेन पन्नगार्थे युयुत्सता ॥ १.२५१.३० ॥
பகவானே, நாங்கள் இருவரும் எல்லா தேவர்களையும் அசுரர்களையும் எதிர்த்துப் போரிட தயார்; பாம்புகளின் பொருட்டு போரிட விரும்பும் வஜ்ரதாரியுடன் ஒருவனாக போரிடுவதில் என்ன கேள்வி?
1.251.31
चक्रपाणिर्हृषीकेशो विचरन्युधि वीर्यवान् ।
चक्रेण भस्मसात्सर्वं विसृष्टेन तु वीर्यवान्।
त्रिषु लोकेषु तन्नास्ति यन्न कुर्याज्जनार्दनः ॥ १.२५१.३१ ॥
சக்ரபாணியாகிய ஹ்ருஷீகேசன் போரில் திரியும் வீரியவான். சக்கரத்தால் எறியப்பட்டால் எல்லாவற்றையும் சாம்பலாக்குவார். மூவுலகிலும் ஜனார்த்தனன் செய்ய முடியாதது எதுவும் இல்லை.
1.251.32
गाण्डीवं धनुरादाय तथाऽक्षय्ये महेषुधी ।
अहमप्युत्सहे लोकान्विजेतुं युधि पावक ॥ १.२५१.३२ ॥
காண்டீவ வில்லையும், அழியாத இரண்டு பெரிய அம்பறாத்தூணிகளையும் எடுத்து, நானும் போரில் உலகங்களை வெல்ல முடியும், ஓ பாவகா.
1.251.33
सर्वतः परिवार्यैवं दावमेतं महाप्रभो ।
कामं संप्रज्वलाद्यैव कल्यौ स्वः साह्यकर्मणि ॥ १.२५१.३३ ॥
ஓ மகாபிரபு, இந்தக் காட்டுத் தீயை எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்து, உமக்கு விருப்பம்போல் இப்போதே முழுமையாக எரியுங்கள்; சொர்க்கத்தில் உதவிச் செயலுக்கு நீர் தகுதியுடையவர்.
1.251.34
यदि खाण्डवमेष्यति प्रमादा-
त्सगणो वा परिरक्षितुं महेन्द्रः।
शरताडितगात्रकुण्डलानां ।
कदनं द्रक्ष्यति देववाहिनीनाम् ॥ १.२५१.३४ ॥
பிரமாதத்தால் மகேந்திரன் தன் கணங்களுடன் காண்டவத்தைக் காக்க வந்தால், அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு அங்கங்களும் குண்டலங்களும் சிதறிய தேவசேனையின் படுகொலையைக் காண்பார்.
1.251.35
एवमुक्तः स भगवान्दाशार्हेणार्जुनेन च ।
तैजसं रपमास्थाय दावं दग्धुं प्रचक्रमे ॥ १.२५१.३५ ॥
தாசார்ஹனும் அர்ஜுனனும் இவ்வாறு சொல்லவே, அந்த பகவான் தேஜோமய உருவம் கொண்டு காட்டை எரிக்கத் தொடங்கினார்.
1.251.36
सर्वतः परिवार्याथ सप्तार्चिर्ज्वलनस्तथा ।
ददाह खाण्डवं दावं युगान्तमिव दर्शयन् ॥ १.२५१.३६ ॥
அப்போது சப்தார்ச்சிஸ் நெருப்பு எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்து காண்டவக் காட்டைத் தீயிட்டது; யுகாந்தத்தைக் காட்டுவது போல்.
1.251.37
प्रतिगृह्य समाविश्य तद्वनं भरतर्षभ ।
मेघस्तनितनिर्घोषः सर्वभूतान्यकम्पयत् ॥ १.२५१.३७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்தக் காட்டைச் சுற்றிக்கொண்டு அதில் புகுந்து, இடியோசை போன்ற முழக்கத்தால் எல்லா உயிர்களையும் நடுங்கச் செய்தான்.
1.251.38
दह्यतस्तस्य च बभौ रूपं दावस्य भारत ।
मेरोरिव नगेन्द्रस्य कीर्णस्यांशुमतोंशुभिः ॥ १.२५१.३८ ॥
பாரதனே, எரியும் அந்தக் காட்டுத்தீயின் வடிவம் சூரியனின் கதிர்களால் பரவிய மேரு மலைகளின் அரசனைப் போல ஒளிர்ந்தது.