Mahābhārata · Adhyāya 1.255
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.255.1
किमर्थं शार्ङ्गकानग्निर्न ददाह तथा गते ।
तस्मिन्वने दह्यमाने ब्रह्मन्नेतत्प्रचक्ष्व मे ॥ १.२५५.१ ॥
Warum verbrannte das Feuer die Śārṅgaka nicht, als jener Wald so brannte? O Brahmane, erkläre mir das.
1.255.2
अदाहे ह्यश्वसेनस्य दानवस्य मयस्य च ।
कारणं कीर्तितं ब्रह्मञ्शार्ङ्गकाणां न कीर्तितम् ॥ १.२५५.२ ॥
O Brahmane, der Grund, warum Aśvasena und der Dānava Maya nicht verbrannten, wurde erzählt; der der Śārṅgaka aber nicht.
1.255.3
तदेतदद्भुतं ब्रह्मञ्शार्ङ्गकाणामनामयम् ।
कीर्तयस्वाग्निसंमर्दे कथं ते न विनाशिताः ॥ १.२५५.३ ॥
O Brahmane, erzähle dieses Wunder: wie die Śārṅgaka unversehrt blieben und im Feuerbrand nicht vernichtet wurden.
1.255.4
यदर्थं शार्ङ्गकानग्निर्न ददाह तथा गते ।
तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि यथा भूतमरिन्दम ॥ १.२५५.४ ॥
O Bezwinger der Feinde, ich werde dir alles so erzählen, wie es geschah: den Grund, weshalb das Feuer die Śārṅgaka nicht verbrannte, als der Wald so brannte.
1.255.5
धर्मज्ञानां मुख्यतमस्तपस्वी संशितव्रतः ।
आसीन्महर्षिः श्रुतवान्मन्दपाल इति श्रुतः ॥ १.२५५.५ ॥
Es gab einen großen Weisen, den vornehmsten unter denen, die das Dharma kennen, einen Asketen, fest in seinen Gelübden und gelehrt, bekannt als Mandapāla.
1.255.6
स मार्गमाश्रितो राजन्नृषीणामूर्ध्वरेतसाम् ।
स्वाध्यायवान्धर्मरतस्तपस्वी विजितेन्द्रियः ॥ १.२५५.६ ॥
O König, er folgte dem Pfad der Weisen mit nach oben gerichtetem Samen, war dem Veda-Studium ergeben, erfreute sich am Dharma, war ein Asket, der seine Sinne bezwungen hatte.
1.255.7
स गत्वा तपसः पारं देहमुत्सृज्य भारत ।
जगाम पितृलोकाय न लेभे तत्र तत्फलम् ॥ १.२५५.७ ॥
Nachdem er das äußerste Ende der Askese erreicht hatte, o Bhārata, legte er seinen Körper ab und ging in die Welt der Ahnen, doch dort erlangte er ihre Frucht nicht.
1.255.8
स लोकानफलान्दृष्ट्वा तपसा निर्जितानपि ।
पप्रच्छ धर्मराजस्य समीपस्थान्दिवौकसः ॥ १.२५५.८ ॥
Als er jene Welten sah, durch Askese gewonnen und doch ohne Frucht, befragte er die Himmelsbewohner, die nahe dem König des Dharma standen.
1.255.9
किमर्थमावृता लोका ममैते तपसाऽर्जिताः ।
किं मया न कृतं तत्र यस्यैतत्कर्मणः फलम् ॥ १.२५५.९ ॥
Aus welchem Grund sind diese Welten, durch meine Askese gewonnen, versperrt? Was habe ich dort nicht getan, dessen Frucht dies ist?
1.255.10
तत्राहं तत्करिष्यामि यदर्थमिदमावृतम् ।
फलमेतस्य तपसः कथयध्वं दिवौकसः ॥ १.२५५.१० ॥
Dort werde ich tun, weswegen dies versperrt ist. Sagt mir, ihr Himmelsbewohner, die Frucht dieser Askese.
1.255.11
ऋणिनो मानवा ब्रह्मञ्जायन्ते येन तच्छृणु ।
क्रियाभिर्ब्रह्मचर्येण प्रजया च न संशयः ॥ १.२५५.११ ॥
O Brahmane, die Menschen werden verschuldet geboren. Höre, wodurch sie befreit werden: durch Riten, durch keusches Studium und durch Nachkommenschaft — daran besteht kein Zweifel.
1.255.12
तदपाक्रियते सर्वं यज्ञेन तपसा सुतैः ।
तपस्वी यज्ञकृच्चासि न च ते विद्यते प्रजा ॥ १.२५५.१२ ॥
Durch Opfer, Askese und Söhne wird all dies abgetragen. Du bist asketisch und Opferer, doch hast du keine Nachkommen.
1.255.13
त इमे प्रसवस्यार्थे तव लोकाः समावृताः ।
प्रजायस्व ततो लोकानुपभोक्ष्यसि पुष्कलान् ॥ १.२५५.१३ ॥
Diese Welten sind dir um der Zeugung willen verschlossen. Zeuge Nachkommen, dann wirst du die reichen Welten genießen.
1.255.14
पुन्नाम्नो नरकात्पुत्रस्त्रायते पितरं श्रुतिः ।
तस्मादपत्यसन्ताने यतस्व ब्रह्मसत्तम ॥ १.२५५.१४ ॥
Die Schrift lehrt, dass der Sohn den Vater aus der Hölle namens Put rettet. Darum, bester der Brahmanen, bemühe dich um die Fortführung der Nachkommenschaft.
1.255.15
तच्छ्रुत्वा मन्दपालस्तु वचस्तेषां दिवौकसाम् ।
क्व नु शीघ्रमपत्यं स्याद्बहुलं चेत्यचिन्तयत् ॥ १.२५५.१५ ॥
Als Mandapala jene Worte der Götter hörte, überlegte er: „Wo mag es rasch reiche Nachkommenschaft geben?“
1.255.16
स चिन्तयन्नभ्यगच्छत्सुबहुप्रसवान्खगान् ।
शार्ङ्गिकां शार्ङ्गको भूत्वा जरितां समुपेयिवान् ॥ १.२५५.१६ ॥
Im Nachdenken näherte er sich den Vögeln, die viele Junge gebären. Als männlicher Sārṅga-Vogel wurde er und gesellte sich zur weiblichen Sārṅgikā Jaritā.
1.255.17
तस्यां पुत्रानजनयच्चतुरो ब्रह्मवादिनः ।
तानपास्य स तत्रैव जगाम लपितां प्रति ॥ १.२५५.१७ ॥
Mit ihr zeugte er vier Söhne, Kenner des Veda. Er ließ sie dort zurück und ging zu Lapitā.
1.255.18
बालान्स तानण्डगतान्सह मात्रा मुनिर्वने ।
तस्मिन्गते महाभागे लपितां प्रति भारत ॥ १.२५५.१८ ॥
Jener Weise ließ jene Kleinen, noch in ihren Eiern, im Wald zusammen mit ihrer Mutter zurück und ging zu Lapitā, o Bhārata.
1.255.19
अपत्यस्नेहसंयुक्ता जरिता बह्वचिन्तयत् ।
तेन त्यक्तानसंत्याज्यानृषीनण्डगतान्वने ॥ १.२५५.१९ ॥
Erfüllt von Liebe zu ihren Nachkommen dachte Jaritā lange an die Weisen, noch in ihren Eiern, die er im Wald verlassen hatte und die nicht verlassen werden durften.
1.255.20
न जहौ पुत्रशोकार्ता जरिता खाण्डवे सुतान् ।
बभार चैतान्संजातान्स्ववृत्त्या स्नेहविक्लवा ॥ १.२५५.२० ॥
Von Kummer um ihre Söhne gequält, verließ Jaritā sie nicht im Khāṇḍava; von Zuneigung überwältigt, ernährte sie diese Neugeborenen von ihrem eigenen Lebensunterhalt.
1.255.21
ततोऽग्निं खाण्डवं दग्धुमायान्तं दृष्टवानृषिः ।
मन्दपालश्चरंस्तस्मिन्वने लपितया सह ॥ १.२५५.२१ ॥
Da sah der Weise Mandapāla Agni kommen, um den Khāṇḍava-Wald zu verbrennen; er wanderte mit seiner Frau Lapitā in jenem Wald umher.
1.255.22
तं संकल्पं विदित्वाग्नेर्ज्ञात्वा पुत्रांश्च बालकान् ।
सोऽभितुष्टाव विप्रर्षिब्रार्ह्मणो जातवेदसम् ॥ १.२५५.२२ ॥
Als er Agnis Vorhaben erkannte und auch seine kleinen Söhne bemerkte, pries jener brahmanische Weise-Priester Jātavedas, das Feuer, sehr.
1.255.23
पुत्रान्प्रतिवदन्भीतो लोकपालं महौजसम् ।
त्वमग्ने सर्वलोकानां मुखं त्वमसि हव्यवाट् ॥ १.२५५.२३ ॥
Erschrocken antwortete er seinen Söhnen und sprach zu dem mächtigen Hüter der Welten: »O Agni, du bist der Mund aller Welten; du bist der Träger der Opfergaben.«
1.255.24
त्वमन्तः सर्वभूतानां गूढश्चरसि पावक ।
त्वामेकमाहुः कवयस्त्वामाहुस्त्रिविधं पुनः ॥ १.२५५.२४ ॥
»O Läuterer, du wanderst verborgen im Innern aller Wesen. Die weisen Dichter nennen dich einen, und wiederum nennen sie dich dreifach.«
1.255.25
त्वामष्टधा कल्पयित्वा यज्ञवाहमकल्पयन् ।
त्वया विश्वमिदं सृष्टं वदन्ति परमर्षयः ॥ १.२५५.२५ ॥
Nachdem sie dich in achtfacher Gestalt geformt hatten, machten sie dich zum Träger des Opfers. Die höchsten Seher sagen, dieses Weltall sei von dir geschaffen worden.
1.255.26
त्वदृते हि जगत्कृत्स्नं सद्यो नश्येद्धुताशन ।
तुभ्यं कृत्वा नमो विप्राः स्वकर्मविजितां गतिम् ॥ १.२५५.२६ ॥
O Hutāśana, ohne dich würde diese ganze Welt sogleich zugrunde gehen. Nachdem die Brahmanen dir Ehrerbietung erwiesen haben, erlangen sie das Ziel, das sie durch ihre eigenen Riten gewonnen haben.
1.255.27
गच्छन्ति सह पत्नीभिः सुतैरपि च शाश्वतीम् ।
त्वामग्ने जलदानाहुः खेविषक्तान्सविद्युतः ॥ १.२५५.२७ ॥
Sie gehen zusammen mit ihren Frauen und Söhnen in die ewige Sphäre ein. O Agni, man nennt dich die am Himmel haftenden Wolken samt dem Blitz.
1.255.28
दहन्ति सर्वभूतानि त्वत्तो निष्क्रम्य हेतयः ।
जातवेदस्त्वयैवेदं विश्वं सृष्टं महाद्युते ॥ १.२५५.२८ ॥
Die aus dir hervorbrechenden Flammen verbrennen alle Wesen. O Jātavedas, o du von großem Glanz, dieses Weltall wurde allein von dir geschaffen.
1.255.29
तवैव कर्मविहितं भूतं सर्वं चराचरम् ।
त्वयापो विहिताः पूर्वं त्वयि सर्वमिदं जगत् ॥ १.२५५.२९ ॥
Alle Wesen, bewegliche und unbewegliche, wurden durch dein Wirken bestimmt. Einst wurden die Wasser von dir eingesetzt, und in dir ruht diese ganze Welt.
1.255.30
त्वयि हव्यं च कव्यं च यथावत्संप्रतिष्ठितम् ।
त्वमेव दहनो देव त्वं धाता त्वं बृहस्पतिः ॥ १.२५५.३० ॥
In dir sind Opfergabe und Ahnenspende ordnungsgemäß begründet. O Gott, du bist der Verbrenner, du bist der Schöpfer, du bist Bṛhaspati.
1.255.31
त्वमश्विनौ यमौ मित्रः सोमस्त्वमसि चानिलः ।
एवं स्तुतस्तदा तेन मन्दपालेन पावकः ॥ १.२५५.३१ ॥
Du bist die beiden Aśvins, die Zwillinge Yama, Mitra; du bist Soma, und du bist auch der Wind. So von Mandapāla damals gepriesen, der Reiniger (Agni)…
1.255.32
तुतोष तस्य नृपते मुनेरमिततेजसः ।
उवाच चैनं प्रीतात्मा किमिष्टं करवाणि ते ॥ १.२५५.३२ ॥
O König, er war zufrieden mit diesem Weisen von unermesslichem Glanz. Mit erfreutem Herzen sprach er zu ihm: »Was Erwünschtes soll ich dir gewähren?«
1.255.33
तमब्रवीन्मन्दपालः प्राञ्जलिर्हव्यवाहनम् ।
प्रदहन्खाण्डवं दावं मम पुत्रान्विसर्जय ॥ १.२५५.३३ ॥
Mandapāla sprach mit gefalteten Händen zu jenem Opferträger (Agni): »Wenn du den Khāṇḍava-Wald verbrennst, entlass meine Söhne.«
1.255.34
तथेति तत्प्रतिश्रुत्य भगवान्हव्यवाहनः ।
खाण्डवे तेन काले न प्रजज्वाल दिदक्षया ॥ १.२५५.३४ ॥
Nachdem er »So sei es« versprochen hatte, flammte der erhabene Havyavāhana damals im Khāṇḍava nicht auf, aus dem Wunsch zu sehen.