மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.255
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.255.1
किमर्थं शार्ङ्गकानग्निर्न ददाह तथा गते ।
तस्मिन्वने दह्यमाने ब्रह्मन्नेतत्प्रचक्ष्व मे ॥ १.२५५.१ ॥
அந்தக் காடு எரிந்துகொண்டிருந்தபோது, அவ்வாறு நிலைமை இருக்க, நெருப்பு ஏன் சார்ங்ககர்களை எரிக்கவில்லை? பிராமணரே, இதை எனக்கு விளக்குங்கள்.
1.255.2
अदाहे ह्यश्वसेनस्य दानवस्य मयस्य च ।
कारणं कीर्तितं ब्रह्मञ्शार्ङ्गकाणां न कीर्तितम् ॥ १.२५५.२ ॥
பிராமணரே, அஸ்வசேனன் மற்றும் தானவன் மயன் எரியாததற்குக் காரணம் சொல்லப்பட்டது; ஆனால் சார்ங்ககர்களின் காரணம் சொல்லப்படவில்லை.
1.255.3
तदेतदद्भुतं ब्रह्मञ्शार्ङ्गकाणामनामयम् ।
कीर्तयस्वाग्निसंमर्दे कथं ते न विनाशिताः ॥ १.२५५.३ ॥
பிராமணரே, நெருப்புப் பெருந்தீயில் சார்ங்ககர்கள் அழியாமல் காக்கப்பட்ட இந்த அற்புதத்தைச் சொல்லுங்கள் — அவர்கள் எவ்வாறு அழியவில்லை?
1.255.4
यदर्थं शार्ङ्गकानग्निर्न ददाह तथा गते ।
तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि यथा भूतमरिन्दम ॥ १.२५५.४ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவரே, அவ்வாறு காடு எரிந்துகொண்டிருந்தபோது நெருப்பு சார்ங்ககர்களை எரிக்காத காரணத்தை, நடந்தபடியே எல்லாவற்றையும் உங்களுக்குச் சொல்வேன்.
1.255.5
धर्मज्ञानां मुख्यतमस्तपस्वी संशितव्रतः ।
आसीन्महर्षिः श्रुतवान्मन्दपाल इति श्रुतः ॥ १.२५५.५ ॥
தருமம் அறிந்தவர்களில் தலைசிறந்தவரும், கடுமையான விரதம் கொண்ட தவசியும், கற்றறிந்தவருமான மகரிஷி ஒருவர் இருந்தார்; அவர் மந்தபாலர் என்று புகழ்பெற்றவர்.
1.255.6
स मार्गमाश्रितो राजन्नृषीणामूर्ध्वरेतसाम् ।
स्वाध्यायवान्धर्मरतस्तपस्वी विजितेन्द्रियः ॥ १.२५५.६ ॥
அரசே, அவர் ஊர்த்வரேதஸ் ரிஷிகளின் வழியைப் பின்பற்றினார்; வேதக் கல்வியில் ஈடுபட்டவராய், தருமத்தில் இன்பம் கொண்டவராய், தவசியாய், புலன்களை வென்றவராய் இருந்தார்.
1.255.7
स गत्वा तपसः पारं देहमुत्सृज्य भारत ।
जगाम पितृलोकाय न लेभे तत्र तत्फलम् ॥ १.२५५.७ ॥
அவன் தவத்தின் எல்லையை அடைந்து, பரதனின் வழித்தோன்றலே, உடலை நீத்து பितृலோகத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே அதன் பலனைப் பெறவில்லை.
1.255.8
स लोकानफलान्दृष्ट्वा तपसा निर्जितानपि ।
पप्रच्छ धर्मराजस्य समीपस्थान्दिवौकसः ॥ १.२५५.८ ॥
தவத்தால் வென்றடைந்தவையாயினும் பலனற்றவையாகக் காணப்பட்ட அந்த உலகங்களைக் கண்டு, தர்மராஜனின் அருகில் நின்ற தேவர்களிடம் அவன் கேட்டான்.
1.255.9
किमर्थमावृता लोका ममैते तपसाऽर्जिताः ।
किं मया न कृतं तत्र यस्यैतत्कर्मणः फलम् ॥ १.२५५.९ ॥
தவத்தால் ஈட்டப்பட்ட என் இந்த உலகங்கள் எதற்காகத் தடுக்கப்பட்டுள்ளன? நான் அங்கு எதைச் செய்யவில்லை, இந்த கர்மத்தின் பலன் எதுவோ?
1.255.10
तत्राहं तत्करिष्यामि यदर्थमिदमावृतम् ।
फलमेतस्य तपसः कथयध्वं दिवौकसः ॥ १.२५५.१० ॥
எதற்காக இது தடுக்கப்பட்டுள்ளதோ, அதை நான் அங்கு செய்வேன். தேவர்களே, இந்தத் தவத்தின் பலனை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
1.255.11
ऋणिनो मानवा ब्रह्मञ्जायन्ते येन तच्छृणु ।
क्रियाभिर्ब्रह्मचर्येण प्रजया च न संशयः ॥ १.२५५.११ ॥
பிராமணனே, மனிதர்கள் கடனுடன் பிறக்கிறார்கள். அதிலிருந்து விடுபடும் வழியைக் கேள்: சடங்குகளாலும், பிரம்மசரியத்தாலும், மக்கட்பேற்றாலும் — இதில் ஐயமில்லை.
1.255.12
तदपाक्रियते सर्वं यज्ञेन तपसा सुतैः ।
तपस्वी यज्ञकृच्चासि न च ते विद्यते प्रजा ॥ १.२५५.१२ ॥
யாகத்தாலும், தவத்தாலும், மகன்களாலும் அது முழுவதும் நீக்கப்படுகிறது. நீ தவசியும் யாகம் செய்பவனும் ஆவாய்; ஆனால் உனக்கு மக்கட்பேறு இல்லை.
1.255.13
त इमे प्रसवस्यार्थे तव लोकाः समावृताः ।
प्रजायस्व ततो लोकानुपभोक्ष्यसि पुष्कलान् ॥ १.२५५.१३ ॥
இந்த உலகங்கள் அனைத்தும் உன் சந்ததிக்காகவே சூழப்பட்டுள்ளன. குழந்தைகளைப் பெறு; பின்னர் நிறைந்த உலகங்களை அனுபவிப்பாய்.
1.255.14
पुन्नाम्नो नरकात्पुत्रस्त्रायते पितरं श्रुतिः ।
तस्मादपत्यसन्ताने यतस्व ब्रह्मसत्तम ॥ १.२५५.१४ ॥
'புத்' என்ற நரகத்திலிருந்து மகன் தந்தையைக் காக்கிறான் என்று வேதம் கூறுகிறது. ஆகையால், பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, சந்ததி தொடர்வதற்கு முயற்சி செய்.
1.255.15
तच्छ्रुत्वा मन्दपालस्तु वचस्तेषां दिवौकसाम् ।
क्व नु शीघ्रमपत्यं स्याद्बहुलं चेत्यचिन्तयत् ॥ १.२५५.१५ ॥
தேவர்களின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட மந்தபாலர், 'விரைவில் ஏராளமான சந்ததி எங்கே கிடைக்கும்?' என்று சிந்தித்தார்.
1.255.16
स चिन्तयन्नभ्यगच्छत्सुबहुप्रसवान्खगान् ।
शार्ङ्गिकां शार्ङ्गको भूत्वा जरितां समुपेयिवान् ॥ १.२५५.१६ ॥
அவர் சிந்தித்தபடி பல குஞ்சுகளை ஈனும் பறவைகளை அணுகினார். ஆண் சாரங்கப் பறவையாக மாறி, பெண் சாரங்கியான ஜரிதாவை அடைந்தார்.
1.255.17
तस्यां पुत्रानजनयच्चतुरो ब्रह्मवादिनः ।
तानपास्य स तत्रैव जगाम लपितां प्रति ॥ १.२५५.१७ ॥
அவள் மூலம் வேதம் ஓதும் நான்கு மகன்களை அவர் பெற்றார். அவர்களை அங்கேயே விட்டுவிட்டு அவர் லபிதாவிடம் சென்றார்.
1.255.18
बालान्स तानण्डगतान्सह मात्रा मुनिर्वने ।
तस्मिन्गते महाभागे लपितां प्रति भारत ॥ १.२५५.१८ ॥
அந்த முனிவர் காட்டில் முட்டைகளுக்குள் இருந்த அந்தக் குழந்தைகளை தாயுடன் விட்டு, ஓ பாரதா, லபிதாவிடம் சென்றார்.
1.255.19
अपत्यस्नेहसंयुक्ता जरिता बह्वचिन्तयत् ।
तेन त्यक्तानसंत्याज्यानृषीनण्डगतान्वने ॥ १.२५५.१९ ॥
மகன்கள் மீதான அன்பால் நிறைந்த ஜரிதா பலவாறு சிந்தித்தாள் — காட்டில் அவனால் கைவிடப்பட்ட, முட்டைக்குள் இருந்த, கைவிடக்கூடாத அந்த முனிவர்களைப் பற்றி.
1.255.20
न जहौ पुत्रशोकार्ता जरिता खाण्डवे सुतान् ।
बभार चैतान्संजातान्स्ववृत्त्या स्नेहविक्लवा ॥ १.२५५.२० ॥
மகன் துயரால் வாடிய ஜரிதா காண்டவத்தில் தன் மகன்களைக் கைவிடவில்லை; அன்பால் உருகி, தன் சொந்த வாழ்வாதாரத்தால் இந்தப் புதிதாய்ப் பிறந்தவர்களைக் காப்பாற்றினாள்.
1.255.21
ततोऽग्निं खाण्डवं दग्धुमायान्तं दृष्टवानृषिः ।
मन्दपालश्चरंस्तस्मिन्वने लपितया सह ॥ १.२५५.२१ ॥
அப்போது காண்டவத்தை எரிக்க அக்கினி வருவதை மந்தபால முனிவர் கண்டார்; அவர் தன் மனைவி லபிதையுடன் அந்தக் காட்டில் திரிந்துகொண்டிருந்தார்.
1.255.22
तं संकल्पं विदित्वाग्नेर्ज्ञात्वा पुत्रांश्च बालकान् ।
सोऽभितुष्टाव विप्रर्षिब्रार्ह्मणो जातवेदसम् ॥ १.२५५.२२ ॥
அக்கினியின் அந்த சங்கற்பத்தை அறிந்து, தன் சிறு மகன்களையும் அறிந்து, அந்த பிராமண விப்ரருஷி ஜாதவேதஸ் அக்கினியைப் பெரிதும் போற்றினார்.
1.255.23
पुत्रान्प्रतिवदन्भीतो लोकपालं महौजसम् ।
त्वमग्ने सर्वलोकानां मुखं त्वमसि हव्यवाट् ॥ १.२५५.२३ ॥
அஞ்சிய நிலையில் மகன்களுக்குப் பதிலளித்து, மாபெரும் ஆற்றல் கொண்ட உலகக் காவலனிடம் கூறினார்: "அக்கினியே, நீயே எல்லா உலகங்களின் முகம்; நீயே ஹவ்யத்தைச் சுமப்பவன்."
1.255.24
त्वमन्तः सर्वभूतानां गूढश्चरसि पावक ।
त्वामेकमाहुः कवयस्त्वामाहुस्त्रिविधं पुनः ॥ १.२५५.२४ ॥
"ஓ பாவகனே, எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் மறைந்து நீ திரிகிறாய். ஞானிகளான கவிகள் உன்னை ஒருவனாகவும், பின்னர் மூவகையாகவும் கூறுகின்றனர்."
1.255.25
त्वामष्टधा कल्पयित्वा यज्ञवाहमकल्पयन् ।
त्वया विश्वमिदं सृष्टं वदन्ति परमर्षयः ॥ १.२५५.२५ ॥
எட்டு வடிவங்களில் உன்னை அமைத்து, அவர்கள் உன்னை யज்ஞத்தைச் சுமப்பவனாக்கினர். இந்த உலகம் உன்னால் படைக்கப்பட்டது என்று உயர்ந்த ரிஷிகள் கூறுகின்றனர்.
1.255.26
त्वदृते हि जगत्कृत्स्नं सद्यो नश्येद्धुताशन ।
तुभ्यं कृत्वा नमो विप्राः स्वकर्मविजितां गतिम् ॥ १.२५५.२६ ॥
ஓ ஹுதாசனா, உன்னைத் தவிர இந்த முழு உலகமும் உடனே அழிந்துவிடும். பிராமணர்கள் உனக்கு வணக்கம் செலுத்தி, தம் கர்மங்களால் வென்ற கதியை அடைகின்றனர்.
1.255.27
गच्छन्ति सह पत्नीभिः सुतैरपि च शाश्वतीम् ।
त्वामग्ने जलदानाहुः खेविषक्तान्सविद्युतः ॥ १.२५५.२७ ॥
அவர்கள் மனைவிகளுடனும் மகன்களுடனும் நிலையான கதியை அடைகின்றனர். ஓ அக்னி, வானில் ஒட்டியிருக்கும் மின்னலுடன் கூடிய மேகங்களை உன்னே என்று சொல்கின்றனர்.
1.255.28
दहन्ति सर्वभूतानि त्वत्तो निष्क्रम्य हेतयः ।
जातवेदस्त्वयैवेदं विश्वं सृष्टं महाद्युते ॥ १.२५५.२८ ॥
உன்னிலிருந்து புறப்பட்ட ஆயுதங்கள் அனைத்து உயிர்களையும் எரிக்கின்றன. ஓ ஜாதவேதா, ஓ மகாபிரகாசனே, இந்த உலகம் உன்னாலேயே படைக்கப்பட்டது.
1.255.29
तवैव कर्मविहितं भूतं सर्वं चराचरम् ।
त्वयापो विहिताः पूर्वं त्वयि सर्वमिदं जगत् ॥ १.२५५.२९ ॥
உன் கர்மத்தால் நியமிக்கப்பட்ட அசையும், அசையாத அனைத்து உயிர்களும் உன்னுடையவையே. முன்பு உன்னால் நீர்கள் நிறுவப்பட்டன; உன்னிலேயே இந்த முழு உலகமும் நிலைபெற்றுள்ளது.
1.255.30
त्वयि हव्यं च कव्यं च यथावत्संप्रतिष्ठितम् ।
त्वमेव दहनो देव त्वं धाता त्वं बृहस्पतिः ॥ १.२५५.३० ॥
உன்னிலேயே ஹவ்யமும் கவ்யமும் முறைப்படி நிலைபெற்றுள்ளன. ஓ தேவனே, நீயே தகனன்; நீயே தாதா; நீயே பிருஹஸ்பதி.
1.255.31
त्वमश्विनौ यमौ मित्रः सोमस्त्वमसि चानिलः ।
एवं स्तुतस्तदा तेन मन्दपालेन पावकः ॥ १.२५५.३१ ॥
நீயே அஸ்வினிகள், யமர்கள், மித்திரன்; நீயே சோமனும் வாயுவும் ஆவாய். இவ்வாறு மந்தபாலனால் அப்போது துதிக்கப்பட்ட பாவகன் (அக்னி)…
1.255.32
तुतोष तस्य नृपते मुनेरमिततेजसः ।
उवाच चैनं प्रीतात्मा किमिष्टं करवाणि ते ॥ १.२५५.३२ ॥
அரசே, அந்த அளவற்ற தேஜஸ்வி முனிவரால் (அக்னி) மகிழ்ச்சியடைந்தான். மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவனிடம் கூறினான்: "உனக்கு விருப்பமான எதை நான் செய்வேன்?"
1.255.33
तमब्रवीन्मन्दपालः प्राञ्जलिर्हव्यवाहनम् ।
प्रदहन्खाण्डवं दावं मम पुत्रान्विसर्जय ॥ १.२५५.३३ ॥
மந்தபாலன் கைகூப்பி அந்த ஹவ்யவாகனனிடம் (அக்னியிடம்) கூறினான்: "காண்டவ வனத்தை எரிக்கும்போது என் மகன்களை விடுவித்துவிடு."
1.255.34
तथेति तत्प्रतिश्रुत्य भगवान्हव्यवाहनः ।
खाण्डवे तेन काले न प्रजज्वाल दिदक्षया ॥ १.२५५.३४ ॥
"சரி" என்று உறுதியளித்து, பகவான் ஹவ்யவாகனன் காண்டவ வனத்தில் அந்தக் காலத்தில் காண விரும்பி எரியவில்லை.