مهابهاراتا · أدهيايا 1.256
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.256.1
ततः प्रज्वलिते वह्नौ शार्ङ्गकास्ते सुदुःखिताः ।
व्यथिताः परमोद्विग्ना नाधिजग्मुः परायणम् ॥ १.२५६.१ ॥
ثم، إذ اشتعلت النار، لم تجد طيور شارنغاكا، وقد أصابها الحزن العميق والاضطراب والقلق الشديد، أي ملجأ.
1.256.2
निशाम्य पुत्रकान्बालान्माता तेषां तपस्विनी ।
जरिता शोकदुःखार्ता विललाप सुदुःखिता ॥ १.२५६.२ ॥
لما رأت أبناءها الصغار، بكت أمهم الزاهدة جريتا، وقد أنهكها الحزن والألم، بكاءً شديدًا.
1.256.3
अयमग्निर्दहन्कक्षमित आयाति भीषणः ।
जगत्संदीपयन्भीमो मम दुःखविवर्धनः ॥ १.२५६.३ ॥
هذه النار المرعبة تحرق الأدغال وتأتي من هنا؛ هذه النار الهائلة التي تشعل العالم تزيد حزني.
1.256.4
इमे च मां कर्षयन्ति शिशवो मन्दचेतसः ।
अबर्हाश्चरणैर्हीनाः पूर्वेषां नः परायणाः ॥ १.२५६.४ ॥
هؤلاء الصغار ضعيفو الإدراك يشدونني؛ لا أجنحة لهم ولا قوة في أقدامهم، وهم مع ذلك ملجأ أسلافنا.
1.256.5
त्रासयंश्चायमायाति लेलिहानो महीरुहान् ।
अजातपक्षाश्च सुता न शक्ताः सरणे मम ॥ १.२५६.५ ॥
هذه النار تلحس الأشجار وتبث الرعب وتقترب؛ أبنائي الذين لم تنبت أجنحتهم لا يستطيعون الفرار.
1.256.6
आदाय च न शक्नोमि पुत्रांस्तरितुमात्मना ।
न च त्यक्तुमहं शक्ता हृदयं दूयतीव मे ॥ १.२५६.६ ॥
لا أستطيع أن أحمل أبنائي وأنجيهم وحدي، ولا أقوى على تركهم؛ قلبي يحترق كأنه يُكوى.
1.256.7
कं तु जह्यामहं पुत्रं कमादाय व्रजाम्यहम् ।
किंनु मे स्यात्कृतं कृत्वा मन्यध्वं पुत्रकाः कथम् ॥ १.२५६.७ ॥
أيَّ ابن أترك، وأيَّ ابن آخذ معي؟ ماذا ينبغي أن أفعل يا بَنيّ؟ فكّروا كيف يكون ذلك.
1.256.8
चिन्तयाना विमोक्षं वो नाधिगच्छामि किंचन ।
छादयिष्यामि वो गात्रैः करिष्ये मरणं सह ॥ १.२५६.८ ॥
أفكّر في خلاصكم فلا أجد وسيلةً إليه. سأستر جسدي بكم، وأموت معكم.
1.256.9
जरितारौ कुलं ह्येतज्ज्येष्ठत्वेन प्रतिष्ठितम् ।
सारिसृक्कः प्रजायेत पितॄणां कुलवर्धनः ॥ १.२५६.९ ॥
في جاريتا يقوم هذا النسل على الابن الأكبر. ليولد سارِسرِكّا، المُنمّي لنسل الأسلاف.
1.256.10
स्तम्बमित्रस्तपः कुर्याद्द्रोणो ब्रह्मविदां वरः ।
इत्येवमुक्त्वा प्रययौ पिता वो निर्घृणः पुरा ॥ १.२५६.१० ॥
فليتقشّف ستمبمتْرا، وليتقشّف درونا، أفضل العارفين بالبراهمن. وبعد أن قال ذلك مضى أبوكم القاسي من قبل.
1.256.11
कमुपादाय शक्येयं गन्तुं कष्टाऽऽपदुत्तमा ।
किं नु कृत्वा कृतं कार्यं भवेदिति च विह्वला।
नापश्यत्स्वधिया मोक्षं स्वसुतानां तदानलात् ॥ १.२५६.११ ॥
بمن أستطيع أن أذهب آخذةً إياه؟ يا لها من نكبةٍ قاسيةٍ عظمى! ماذا عساي أن أفعل حتى يتمّ الواجب؟
1.256.12
एवं ब्रुवाणां शार्ङ्गास्ते प्रत्यूचुरथ मातरम् ।
स्नेहमुत्सृज्य मातस्त्वं पत यत्र न हव्यवाट् ॥ १.२५६.१२ ॥
وبينما كانت تقول ذلك ردّ عليها أبناء شارنغا قائلين: «يا أمّنا، اتركي المودّة واذهبي إلى حيث لا تصل النار.»
1.256.13
अस्मास्विह विनष्टेषु भवितारः सुतास्तव ।
त्वयि मातर्विनष्टायां न नः स्यात्कुलसन्ततिः ॥ १.२५६.१३ ॥
إن هلكنا هنا، سيبقى أبناؤك؛ أما إن هلكتِ أنتِ يا أمّ، فلن يبقى استمرار نسلنا.
1.256.14
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं क्षेमं स्याद्यत्कुलस्य नः ।
तद्वै कर्तुं परः कालो मातरेष भवेत्तव ॥ १.२५६.१४ ॥
فكّري في هذين الأمرين، فما يجلب الخير لأسرتنا هو ما ينبغي فعله؛ يا أمّ، هذا هو وقتك الأفضل لفعله.
1.256.15
मा त्वं सर्वविनाशाय स्नेहं कार्षीः सुतेषु नः ।
न हीदं कर्म मोघं स्याल्लोककामस्य नः पितुः ॥ १.२५६.१५ ॥
لا تكوني، بحبّك لنا، سببًا في هلاك الجميع؛ فهذا الفعل من أبينا، الساعي إلى خير العالم، لن يذهب سدى.
1.256.16
इदमाखोर्बिलं भूमौ वृक्षस्यास्य समीपतः ।
तदाविशध्वं त्वरिता वह्नेरत्र न वो भयम् ॥ १.२५६.१६ ॥
هنا في الأرض، قرب هذه الشجرة، جُحر فأرٍ؛ فادخلوه سريعًا، فلا خوف لكم هنا من النار.
1.256.17
ततोऽहं पांसुना छिद्रमपिधास्यामि पुत्रकाः ।
एवं प्रतिकृतं मन्ये ज्वलतः कृष्णवर्त्मनः ॥ १.२५६.१७ ॥
ثم أسدّ الثقب بالتراب يا بني؛ وبذلك، أظن، أردّ على النار المشتعلة ذات المسلك الأسود.
1.256.18
तत एष्याम्यतीतेऽग्नौ विहन्तुं पांसुशंचयम् ।
रोचतामेष वो वादो मोक्षार्थं च हुताशनात् ॥ १.२५६.१८ ॥
ثم، بعد أن تمرّ النار، سأعود لأزيل كومة التراب؛ ليُرضِكم هذا الرأي منكم، وهذه الوسيلة للنجاة من النار.
1.256.19
अबर्हान्मांसभूतान्नः क्रव्यादाखुर्विनाशयेत् ।
पश्यमाना भयमिदं प्रवेष्टुं नात्र शक्नुमः ॥ १.२५६.१९ ॥
نحن مصنوعون من لحم وغير مستحقين؛ الفأر آكل اللحم سيهلكنا. ونحن إذ نرى هذا الخوف لا نستطيع الدخول هنا.
1.256.20
कथमग्निर्न नो धक्ष्येत्कथमाखुर्न नाशयेत् ।
कथं न स्यात्पिता मोघः कथं माता ध्रियेत नः ॥ १.२५६.२० ॥
كيف لا تحرقنا النار؟ وكيف لا يهلكنا الفأر؟ وكيف لا يكون أبونا عبثًا، وكيف تُعال أمنا؟
1.256.21
बिल आखोर्विनाशः स्यादग्नेराकाशचारिणाम् ।
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं श्रेयान्दाहो न भक्षणम् ॥ १.२५६.२१ ॥
الهلاك يكون في جحر الفأر، وهلاك الطائرين في السماء يكون بالنار. وبعد النظر في الأمرين، الاحتراق أفضل من أن يُؤكل.
1.256.22
गर्हितं मरणं नः स्यादाखुना भक्षिते बिले ।
शिष्टादिष्टः परित्यागः शरीरस्य हुताशनात् ॥ १.२५६.२२ ॥
إن أُكلنا بالفأر في جحره فستكون ميتتنا مذمومة. وترك الجسد كما أمر الحكماء يكون بالنار.
1.256.23
अग्निदाहे तु नियतं ब्रह्मलोके ध्रुवा गतिः ॥ १.२५६.२३ ॥
أما بالاحتراق في النار فيُنال حتمًا مقصد ثابت في عالم براهما.