മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.256
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.256.1
ततः प्रज्वलिते वह्नौ शार्ङ्गकास्ते सुदुःखिताः ।
व्यथिताः परमोद्विग्ना नाधिजग्मुः परायणम् ॥ १.२५६.१ ॥
അപ്പോൾ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ ശാർങ്ഗകപക്ഷികൾ അത്യന്തം ദുഃഖിതരും വേദനിതരും അതിയായ ഉദ്വേഗമുള്ളവരുമായി, ഒരു അഭയവും കണ്ടെത്തിയില്ല.
1.256.2
निशाम्य पुत्रकान्बालान्माता तेषां तपस्विनी ।
जरिता शोकदुःखार्ता विललाप सुदुःखिता ॥ १.२५६.२ ॥
കുഞ്ഞുമക്കളെ കണ്ട ആ തപസ്വിനിയായ അമ്മ ജരിത ശോകദുഃഖങ്ങളാൽ പീഡിതയായി, അത്യന്തം ദുഃഖിച്ച് വിലപിച്ചു.
1.256.3
अयमग्निर्दहन्कक्षमित आयाति भीषणः ।
जगत्संदीपयन्भीमो मम दुःखविवर्धनः ॥ १.२५६.३ ॥
കാടിനെ ദഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ഭയങ്കരമായ അഗ്നി ഇവിടേക്ക് വരുന്നു. ലോകത്തെ ജ്വലിപ്പിക്കുന്ന ഈ ഭീകരത എന്റെ ദുഃഖം വർധിപ്പിക്കുന്നു.
1.256.4
इमे च मां कर्षयन्ति शिशवो मन्दचेतसः ।
अबर्हाश्चरणैर्हीनाः पूर्वेषां नः परायणाः ॥ १.२५६.४ ॥
ഈ മന്ദബുദ്ധികളായ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്നെ വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്ക് ചിറകില്ല, കാലുകൾക്ക് ശക്തിയുമില്ല; നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ ആശ്രയമാണവർ.
1.256.5
त्रासयंश्चायमायाति लेलिहानो महीरुहान् ।
अजातपक्षाश्च सुता न शक्ताः सरणे मम ॥ १.२५६.५ ॥
മരങ്ങളെ നക്കിക്കൊണ്ട് ഭയം ജനിപ്പിച്ച് ഈ അഗ്നി വരുന്നു. ചിറക് മുളയ്ക്കാത്ത എന്റെ മക്കൾക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയുന്നില്ല.
1.256.6
आदाय च न शक्नोमि पुत्रांस्तरितुमात्मना ।
न च त्यक्तुमहं शक्ता हृदयं दूयतीव मे ॥ १.२५६.६ ॥
മക്കളെ എടുത്ത് ഞാൻ തനിച്ച് അവരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; അവരെ ഉപേക്ഷിക്കാനും എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. എന്റെ ഹൃദയം വേദനയാൽ നീറുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.
1.256.7
कं तु जह्यामहं पुत्रं कमादाय व्रजाम्यहम् ।
किंनु मे स्यात्कृतं कृत्वा मन्यध्वं पुत्रकाः कथम् ॥ १.२५६.७ ॥
ഞാൻ ഏത് മകനെ ഉപേക്ഷിക്കും, ഏത് മകനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും? എന്റെ മക്കളേ, എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും? എങ്ങനെയെന്ന് ചിന്തിക്കൂ.
1.256.8
चिन्तयाना विमोक्षं वो नाधिगच्छामि किंचन ।
छादयिष्यामि वो गात्रैः करिष्ये मरणं सह ॥ १.२५६.८ ॥
നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു വഴിയും ഞാൻ കാണുന്നില്ല. എന്റെ ശരീരംകൊണ്ട് നിങ്ങളെ മറയ്ക്കും; നിങ്ങളോടൊപ്പം മരിക്കും.
1.256.9
जरितारौ कुलं ह्येतज्ज्येष्ठत्वेन प्रतिष्ठितम् ।
सारिसृक्कः प्रजायेत पितॄणां कुलवर्धनः ॥ १.२५६.९ ॥
ജരിതയുടെ ഈ കുലം മൂത്തമകനിലൂടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. പിതൃക്കളുടെ കുലം വളർത്തുന്ന സാരിസൃക്കൻ ജനിക്കട്ടെ.
1.256.10
स्तम्बमित्रस्तपः कुर्याद्द्रोणो ब्रह्मविदां वरः ।
इत्येवमुक्त्वा प्रययौ पिता वो निर्घृणः पुरा ॥ १.२५६.१० ॥
സ്തംബമിത്രൻ തപസ്സ് ചെയ്യട്ടെ; ബ്രഹ്മവിത്തുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ദ്രോണനും തപസ്സ് ചെയ്യട്ടെ. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് നിങ്ങളുടെ ദയയില്ലാത്ത പിതാവ് മുൻപ് പോയി.
1.256.11
कमुपादाय शक्येयं गन्तुं कष्टाऽऽपदुत्तमा ।
किं नु कृत्वा कृतं कार्यं भवेदिति च विह्वला।
नापश्यत्स्वधिया मोक्षं स्वसुतानां तदानलात् ॥ १.२५६.११ ॥
ആരെ എടുത്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് പോകാനാകും? ഇത് എത്ര കഠിനവും അത്യുന്നതവുമായ ആപത്ത്! എന്ത് ചെയ്താൽ കാര്യം നടക്കും?
1.256.12
एवं ब्रुवाणां शार्ङ्गास्ते प्रत्यूचुरथ मातरम् ।
स्नेहमुत्सृज्य मातस्त्वं पत यत्र न हव्यवाट् ॥ १.२५६.१२ ॥
അമ്മ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ശാർങ്ഗ പുത്രന്മാർ അവളോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: 'അമ്മേ, സ്നേഹം ഉപേക്ഷിച്ച് അഗ്നി എത്താത്ത ഇടത്തേക്ക് പോകൂ.'
1.256.13
अस्मास्विह विनष्टेषु भवितारः सुतास्तव ।
त्वयि मातर्विनष्टायां न नः स्यात्कुलसन्ततिः ॥ १.२५६.१३ ॥
ഇവിടെ ഞങ്ങൾ നശിച്ചാലും നിന്റെ പുത്രന്മാർ ശേഷിക്കും; അമ്മേ, നീ നശിച്ചാൽ ഞങ്ങളുടെ കുലപരമ്പര ഉണ്ടാകില്ല.
1.256.14
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं क्षेमं स्याद्यत्कुलस्य नः ।
तद्वै कर्तुं परः कालो मातरेष भवेत्तव ॥ १.२५६.१४ ॥
ഇവ രണ്ടും ആലോചിച്ച്, ഞങ്ങളുടെ കുലത്തിന് എന്ത് ക്ഷേമമാകുമോ അതു ചെയ്യുന്നതാണ് ഉചിതം; അമ്മേ, അതു ചെയ്യാൻ ഇതാണ് നിനക്കുള്ള ഉത്തമ സമയം.
1.256.15
मा त्वं सर्वविनाशाय स्नेहं कार्षीः सुतेषु नः ।
न हीदं कर्म मोघं स्याल्लोककामस्य नः पितुः ॥ १.२५६.१५ ॥
ഞങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ എല്ലാവരുടെയും നാശത്തിന് കാരണമാകരുത്; ലോകക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ ഈ കർമം വ്യർഥമാകില്ല.
1.256.16
इदमाखोर्बिलं भूमौ वृक्षस्यास्य समीपतः ।
तदाविशध्वं त्वरिता वह्नेरत्र न वो भयम् ॥ १.२५६.१६ ॥
ഈ മരത്തിനടുത്ത് നിലത്ത് എലിയുടെ മാളമുണ്ട്; അവിടെ വേഗം പ്രവേശിക്കുക, ഇവിടെ തീയിൽനിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഭയമില്ല.
1.256.17
ततोऽहं पांसुना छिद्रमपिधास्यामि पुत्रकाः ।
एवं प्रतिकृतं मन्ये ज्वलतः कृष्णवर्त्मनः ॥ १.२५६.१७ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ പൊടികൊണ്ട് ദ്വാരം അടയ്ക്കും, മക്കളേ; ഇങ്ങനെ കറുത്ത വഴിയുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിക്ക് തക്ക മറുപടി നൽകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
1.256.18
तत एष्याम्यतीतेऽग्नौ विहन्तुं पांसुशंचयम् ।
रोचतामेष वो वादो मोक्षार्थं च हुताशनात् ॥ १.२५६.१८ ॥
അഗ്നി കടന്നുപോയ ശേഷം ഞാൻ പൊടിക്കൂന നീക്കാൻ വരും; നിങ്ങൾക്ക് ഈ വാക്കും അഗ്നിയിൽനിന്ന് മോചനത്തിനുള്ള ഈ ഉപായവും ഇഷ്ടമാകട്ടെ.
1.256.19
अबर्हान्मांसभूतान्नः क्रव्यादाखुर्विनाशयेत् ।
पश्यमाना भयमिदं प्रवेष्टुं नात्र शक्नुमः ॥ १.२५६.१९ ॥
നാം മാംസരൂപികളാണ്, അയോഗ്യരാണ്; മാംസഭോജിയായ എലി നമ്മെ നശിപ്പിക്കും. ഈ ഭയം കണ്ടുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഇവിടെ പ്രവേശിക്കാനാവില്ല.
1.256.20
कथमग्निर्न नो धक्ष्येत्कथमाखुर्न नाशयेत् ।
कथं न स्यात्पिता मोघः कथं माता ध्रियेत नः ॥ १.२५६.२० ॥
അഗ്നി നമ്മെ എങ്ങനെ ദഹിപ്പിക്കാതിരിക്കും? എലി നമ്മെ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കാതിരിക്കും? നമ്മുടെ പിതാവ് എങ്ങനെ വ്യർത്ഥനാകാതിരിക്കും, നമ്മുടെ മാതാവ് എങ്ങനെ പോഷിക്കപ്പെടും?
1.256.21
बिल आखोर्विनाशः स्यादग्नेराकाशचारिणाम् ।
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं श्रेयान्दाहो न भक्षणम् ॥ १.२५६.२१ ॥
എലിയുടെ മാളത്തിൽ നാശം ഉണ്ടാകും; ആകാശത്തു സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്ക് അഗ്നിയാൽ നാശം. ഇവ രണ്ടും ആലോചിച്ചാൽ, ദഹിക്കപ്പെടുന്നതാണ് ശ്രേഷ്ഠം, ഭക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതല്ല.
1.256.22
गर्हितं मरणं नः स्यादाखुना भक्षिते बिले ।
शिष्टादिष्टः परित्यागः शरीरस्य हुताशनात् ॥ १.२५६.२२ ॥
എലിയാൽ മാളത്തിൽ ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ടാൽ നമ്മുടെ മരണം നിന്ദ്യമാകും. ജ്ഞാനികൾ നിർദ്ദേശിച്ച ശരീരത്യാഗം അഗ്നിയിലൂടെയാണ്.
1.256.23
अग्निदाहे तु नियतं ब्रह्मलोके ध्रुवा गतिः ॥ १.२५६.२३ ॥
അഗ്നിയിൽ ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടാൽ നിശ്ചയമായും ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ സ്ഥിരമായ ഗതി ലഭിക്കും.