Mahābhārata · Adhyāya 1.256
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.256.1
ततः प्रज्वलिते वह्नौ शार्ङ्गकास्ते सुदुःखिताः ।
व्यथिताः परमोद्विग्ना नाधिजग्मुः परायणम् ॥ १.२५६.१ ॥
Als das Feuer aufloderte, fanden die Śārṅgaka-Vögel, tief betrübt, erschüttert und äußerst aufgewühlt, keine Zuflucht.
1.256.2
निशाम्य पुत्रकान्बालान्माता तेषां तपस्विनी ।
जरिता शोकदुःखार्ता विललाप सुदुःखिता ॥ १.२५६.२ ॥
Als sie ihre kleinen Söhne sah, klagte ihre Mutter, die asketische Jaritā, von Kummer und Schmerz gequält, in großer Betrübnis.
1.256.3
अयमग्निर्दहन्कक्षमित आयाति भीषणः ।
जगत्संदीपयन्भीमो मम दुःखविवर्धनः ॥ १.२५६.३ ॥
Dieses furchtbare Feuer, das das Dickicht verbrennt, kommt von hier herauf; dieses schreckliche Feuer, das die Welt entzündet, vermehrt meinen Kummer.
1.256.4
इमे च मां कर्षयन्ति शिशवो मन्दचेतसः ।
अबर्हाश्चरणैर्हीनाः पूर्वेषां नः परायणाः ॥ १.२५६.४ ॥
Diese dummen kleinen Kinder ziehen an mir; sie sind ungefiedert und haben keine Kraft in den Füßen, doch sie sind die Zuflucht unserer Vorfahren.
1.256.5
त्रासयंश्चायमायाति लेलिहानो महीरुहान् ।
अजातपक्षाश्च सुता न शक्ताः सरणे मम ॥ १.२५६.५ ॥
Dieses Feuer, das die Bäume leckt und Schrecken verbreitet, kommt; meine Söhne, deren Flügel noch nicht gewachsen sind, können nicht fliehen.
1.256.6
आदाय च न शक्नोमि पुत्रांस्तरितुमात्मना ।
न च त्यक्तुमहं शक्ता हृदयं दूयतीव मे ॥ १.२५६.६ ॥
Ich kann meine Söhne nicht aufnehmen und allein in Sicherheit bringen, und ich bringe es auch nicht übers Herz, sie zurückzulassen; mein Herz brennt, als würde es versengt.
1.256.7
कं तु जह्यामहं पुत्रं कमादाय व्रजाम्यहम् ।
किंनु मे स्यात्कृतं कृत्वा मन्यध्वं पुत्रकाः कथम् ॥ १.२५६.७ ॥
Welchen Sohn soll ich verlassen, und welchen soll ich mitnehmen? Was soll ich nun tun, meine Söhne? Denkt nach, wie es geschehen kann.
1.256.8
चिन्तयाना विमोक्षं वो नाधिगच्छामि किंचन ।
छादयिष्यामि वो गात्रैः करिष्ये मरणं सह ॥ १.२५६.८ ॥
Ich denke nach, finde aber keinen Weg, euch zu befreien. Ich werde euch mit meinem Körper bedecken und zusammen mit euch sterben.
1.256.9
जरितारौ कुलं ह्येतज्ज्येष्ठत्वेन प्रतिष्ठितम् ।
सारिसृक्कः प्रजायेत पितॄणां कुलवर्धनः ॥ १.२५६.९ ॥
Bei Jaritā ruht dieses Geschlecht auf dem Ältesten. Möge Sārisṛkka geboren werden, der die Linie der Ahnen mehrt.
1.256.10
स्तम्बमित्रस्तपः कुर्याद्द्रोणो ब्रह्मविदां वरः ।
इत्येवमुक्त्वा प्रययौ पिता वो निर्घृणः पुरा ॥ १.२५६.१० ॥
Stambamitra soll Askese üben und Droṇa, der Beste unter den Kennern Brahmans. So sprach euer erbarmungsloser Vater und ging einst fort.
1.256.11
कमुपादाय शक्येयं गन्तुं कष्टाऽऽपदुत्तमा ।
किं नु कृत्वा कृतं कार्यं भवेदिति च विह्वला।
नापश्यत्स्वधिया मोक्षं स्वसुतानां तदानलात् ॥ १.२५६.११ ॥
Wen kann ich nehmen und gehen? Welch elende, größte Not ist dies! Was muss ich tun, damit die Pflicht erfüllt wird?
1.256.12
एवं ब्रुवाणां शार्ङ्गास्ते प्रत्यूचुरथ मातरम् ।
स्नेहमुत्सृज्य मातस्त्वं पत यत्र न हव्यवाट् ॥ १.२५६.१२ ॥
Als sie so sprach, antworteten ihr die Söhne Śārṅgas: »Mutter, lass die Zuneigung fahren und geh dorthin, wohin das Feuer nicht reicht.«
1.256.13
अस्मास्विह विनष्टेषु भवितारः सुतास्तव ।
त्वयि मातर्विनष्टायां न नः स्यात्कुलसन्ततिः ॥ १.२५६.१३ ॥
Wenn wir hier zugrunde gehen, werden deine Söhne bleiben; doch wenn du zugrunde gehst, Mutter, wird unsere Familienlinie nicht fortbestehen.
1.256.14
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं क्षेमं स्याद्यत्कुलस्य नः ।
तद्वै कर्तुं परः कालो मातरेष भवेत्तव ॥ १.२५६.१४ ॥
Wenn du beide Dinge bedenkst, dann sollte getan werden, was unserer Familie zum Wohl gereicht; Mutter, dies ist deine höchste Zeit, es zu tun.
1.256.15
मा त्वं सर्वविनाशाय स्नेहं कार्षीः सुतेषु नः ।
न हीदं कर्म मोघं स्याल्लोककामस्य नः पितुः ॥ १.२५६.१५ ॥
Zeige aus Zuneigung zu unseren Söhnen nicht, dass du Ursache der Vernichtung aller wirst; diese Tat unseres Vaters, der das Wohl der Welt wünscht, wird nicht vergeblich sein.
1.256.16
इदमाखोर्बिलं भूमौ वृक्षस्यास्य समीपतः ।
तदाविशध्वं त्वरिता वह्नेरत्र न वो भयम् ॥ १.२५६.१६ ॥
Hier, im Boden nahe diesem Baum, ist der Bau eines Maulwurfs; geht schnell hinein, denn hier habt ihr vor dem Feuer keine Furcht.
1.256.17
ततोऽहं पांसुना छिद्रमपिधास्यामि पुत्रकाः ।
एवं प्रतिकृतं मन्ये ज्वलतः कृष्णवर्त्मनः ॥ १.२५६.१७ ॥
Dann werde ich die Öffnung mit Staub verschließen, meine Söhne; so, glaube ich, wird dem brennenden Feuer mit dem schwarzen Pfad vergolten.
1.256.18
तत एष्याम्यतीतेऽग्नौ विहन्तुं पांसुशंचयम् ।
रोचतामेष वो वादो मोक्षार्थं च हुताशनात् ॥ १.२५६.१८ ॥
Dann, wenn das Feuer vorübergezogen ist, werde ich kommen und den Staubhaufen entfernen; möge euch dieser Vorschlag und dieses Mittel der Rettung vor dem Feuer gefallen.
1.256.19
अबर्हान्मांसभूतान्नः क्रव्यादाखुर्विनाशयेत् ।
पश्यमाना भयमिदं प्रवेष्टुं नात्र शक्नुमः ॥ १.२५६.१९ ॥
Wir sind aus Fleisch und unwürdig; die fleischfressende Ratte würde uns vernichten. Diese Furcht sehend, können wir hier nicht eintreten.
1.256.20
कथमग्निर्न नो धक्ष्येत्कथमाखुर्न नाशयेत् ।
कथं न स्यात्पिता मोघः कथं माता ध्रियेत नः ॥ १.२५६.२० ॥
Wie sollte das Feuer uns nicht verbrennen? Wie sollte die Ratte uns nicht vernichten? Wie sollte unser Vater nicht vergeblich sein, und wie sollte unsere Mutter erhalten werden?
1.256.21
बिल आखोर्विनाशः स्यादग्नेराकाशचारिणाम् ।
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं श्रेयान्दाहो न भक्षणम् ॥ १.२५६.२१ ॥
Im Loch der Ratte läge Vernichtung, und für die Himmelsgänger Vernichtung durch Feuer. Wenn man beides bedenkt, ist Verbrennen besser als Gefressenwerden.
1.256.22
गर्हितं मरणं नः स्यादाखुना भक्षिते बिले ।
शिष्टादिष्टः परित्यागः शरीरस्य हुताशनात् ॥ १.२५६.२२ ॥
Würde die Ratte uns im Loch fressen, wäre unser Tod verwerflich. Die Preisgabe des Körpers, wie von den Weisen geboten, geschieht durch das Feuer.
1.256.23
अग्निदाहे तु नियतं ब्रह्मलोके ध्रुवा गतिः ॥ १.२५६.२३ ॥
Durch Verbrennung im Feuer wird jedoch gewiss ein fester Weg in die Welt Brahmās erreicht.