ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.256
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.256.1
ततः प्रज्वलिते वह्नौ शार्ङ्गकास्ते सुदुःखिताः ।
व्यथिताः परमोद्विग्ना नाधिजग्मुः परायणम् ॥ १.२५६.१ ॥
ଏବେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଶାର୍ଙ୍ଗକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ, ବ୍ୟଥିତ ଓ ଅତିଶୟ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ହୋଇ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ପାଇଲେ ନାହିଁ।
1.256.2
निशाम्य पुत्रकान्बालान्माता तेषां तपस्विनी ।
जरिता शोकदुःखार्ता विललाप सुदुःखिता ॥ १.२५६.२ ॥
ନିଜ ଛୋଟ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ତପସ୍ବିନୀ ମାତା ଜରିତା ଶୋକ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବିଳାପ କଲେ।
1.256.3
अयमग्निर्दहन्कक्षमित आयाति भीषणः ।
जगत्संदीपयन्भीमो मम दुःखविवर्धनः ॥ १.२५६.३ ॥
ଅରଣ୍ୟ ଦହନ କରି ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଏଠାକୁ ଆସୁଛି। ଜଗତକୁ ଦୀପ୍ତ କରୁଥିବା ଏହି ଭୀଷଣ ଅଗ୍ନି ମୋ ଦୁଃଖ ବଢ଼ାଉଛି।
1.256.4
इमे च मां कर्षयन्ति शिशवो मन्दचेतसः ।
अबर्हाश्चरणैर्हीनाः पूर्वेषां नः परायणाः ॥ १.२५६.४ ॥
ଏହି ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ଛୋଟ ଶିଶୁମାନେ ମୋତେ ଟାଣୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ପଖ ନାହିଁ, ପାଦରେ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଏମାନେ।
1.256.5
त्रासयंश्चायमायाति लेलिहानो महीरुहान् ।
अजातपक्षाश्च सुता न शक्ताः सरणे मम ॥ १.२५६.५ ॥
ଗଛମାନଙ୍କୁ ଚାଟି ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ଏହି ଅଗ୍ନି ଆସୁଛି। ପଖ ଉଠି ନ ଥିବା ମୋ ପୁତ୍ରମାନେ ପଳାଇବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହଁନ୍ତି।
1.256.6
आदाय च न शक्नोमि पुत्रांस्तरितुमात्मना ।
न च त्यक्तुमहं शक्ता हृदयं दूयतीव मे ॥ १.२५६.६ ॥
ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇ ମୁଁ ନିଜେ ସେମାନଙ୍କୁ ପାର କରି ନେଇପାରିବି ନାହିଁ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପାରିବି ନାହିଁ। ମୋ ହୃଦୟ ଯେପରି ଜଳୁଛି।
1.256.7
कं तु जह्यामहं पुत्रं कमादाय व्रजाम्यहम् ।
किंनु मे स्यात्कृतं कृत्वा मन्यध्वं पुत्रकाः कथम् ॥ १.२५६.७ ॥
ମୁଁ କେଉଁ ପୁତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିବି, ଓ କାହାକୁ ନେଇ ଯିବି? ହେ ମୋ ପୁତ୍ରମାନେ, ମୁଁ କ'ଣ କରିବି? କିପରି, ତାହା ଭାବ।
1.256.8
चिन्तयाना विमोक्षं वो नाधिगच्छामि किंचन ।
छादयिष्यामि वो गात्रैः करिष्ये मरणं सह ॥ १.२५६.८ ॥
ତୁମମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବାର କୌଣସି ଉପାୟ ମୁଁ ପାଉନାହିଁ। ମୋ ଶରୀରରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିବି; ତୁମମାନଙ୍କ ସହିତ ମରିବି।
1.256.9
जरितारौ कुलं ह्येतज्ज्येष्ठत्वेन प्रतिष्ठितम् ।
सारिसृक्कः प्रजायेत पितॄणां कुलवर्धनः ॥ १.२५६.९ ॥
ଜରିତାଙ୍କର ଏହି ବଂଶ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ପିତୃଗଣଙ୍କ ବଂଶ ବଢ଼ାଉଥିବା ସାରିସୃକ୍କ ଜନ୍ମ ନେଉ।
1.256.10
स्तम्बमित्रस्तपः कुर्याद्द्रोणो ब्रह्मविदां वरः ।
इत्येवमुक्त्वा प्रययौ पिता वो निर्घृणः पुरा ॥ १.२५६.१० ॥
ସ୍ତମ୍ବମିତ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁ; ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ରୋଣ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରୁ। ଏହା କହି ତୁମମାନଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦୟ ପିତା ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଗଲେ।
1.256.11
कमुपादाय शक्येयं गन्तुं कष्टाऽऽपदुत्तमा ।
किं नु कृत्वा कृतं कार्यं भवेदिति च विह्वला।
नापश्यत्स्वधिया मोक्षं स्वसुतानां तदानलात् ॥ १.२५६.११ ॥
କାହାକୁ ନେଇ ମୁଁ ଯାଇ ପାରିବି? ଏ କେମିତି କଠିନ, ପରମ ଆପଦ! କଣ କଲେ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ?
1.256.12
एवं ब्रुवाणां शार्ङ्गास्ते प्रत्यूचुरथ मातरम् ।
स्नेहमुत्सृज्य मातस्त्वं पत यत्र न हव्यवाट् ॥ १.२५६.१२ ॥
ମାତା ଏହିପରି କହିବାରୁ ଶାର୍ଙ୍ଗ ପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ମାଆ, ସ୍ନେହ ଛାଡ଼ି ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅ ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ।'
1.256.13
अस्मास्विह विनष्टेषु भवितारः सुतास्तव ।
त्वयि मातर्विनष्टायां न नः स्यात्कुलसन्ततिः ॥ १.२५६.१३ ॥
ଏଠାରେ ଆମେ ବିନଷ୍ଟ ହେଲେ ବି ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ ରହିବେ; ହେ ମାତା, ତୁମେ ବିନଷ୍ଟ ହେଲେ ଆମ କୁଳର ଧାରା ରହିବ ନାହିଁ।
1.256.14
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं क्षेमं स्याद्यत्कुलस्य नः ।
तद्वै कर्तुं परः कालो मातरेष भवेत्तव ॥ १.२५६.१४ ॥
ଏହି ଦୁଇଟି ବିଷୟ ବିଚାର କରି, ଯାହା ଆମ କୁଳର କଲ୍ୟାଣ କରିବ ତାହା କରିବା ଉଚିତ; ହେ ମାତା, ତାହା କରିବାର ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୟ।
1.256.15
मा त्वं सर्वविनाशाय स्नेहं कार्षीः सुतेषु नः ।
न हीदं कर्म मोघं स्याल्लोककामस्य नः पितुः ॥ १.२५६.१५ ॥
ଆମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଯୋଗୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିନାଶର କାରଣ ହୁଅ ନାହିଁ; ଲୋକହିତ କାମନା କରୁଥିବା ଆମ ପିତାଙ୍କର ଏ କର୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ।
1.256.16
इदमाखोर्बिलं भूमौ वृक्षस्यास्य समीपतः ।
तदाविशध्वं त्वरिता वह्नेरत्र न वो भयम् ॥ १.२५६.१६ ॥
ଏହି ଗଛ ନିକଟରେ ଭୂମିରେ ମୂଷାର ବିଳ ଅଛି; ସେଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବେଶ କର, ଏଠାରେ ଅଗ୍ନିରୁ ତୁମମାନଙ୍କର ଭୟ ନାହିଁ।
1.256.17
ततोऽहं पांसुना छिद्रमपिधास्यामि पुत्रकाः ।
एवं प्रतिकृतं मन्ये ज्वलतः कृष्णवर्त्मनः ॥ १.२५६.१७ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଧୂଳିରେ ଛିଦ୍ର ଢାଙ୍କି ଦେବି, ହେ ପୁତ୍ରଗଣ; ଏହିପରି ଜଳୁଥିବା କୃଷ୍ଣବର୍ତ୍ମା ଅଗ୍ନିର ପ୍ରତିକାର ହେବ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ।
1.256.18
तत एष्याम्यतीतेऽग्नौ विहन्तुं पांसुशंचयम् ।
रोचतामेष वो वादो मोक्षार्थं च हुताशनात् ॥ १.२५६.१८ ॥
ତା'ପରେ ଅଗ୍ନି ଚାଲିଗଲେ ମୁଁ ଧୂଳିଗଦା ହଟାଇବାକୁ ଆସିବି; ତୁମମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଏବଂ ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତିର ଏହି ଉପାୟ ପସନ୍ଦ ହେଉ।
1.256.19
अबर्हान्मांसभूतान्नः क्रव्यादाखुर्विनाशयेत् ।
पश्यमाना भयमिदं प्रवेष्टुं नात्र शक्नुमः ॥ १.२५६.१९ ॥
ଆମେ ମାଂସରୂପ, ଅଯୋଗ୍ୟ; ମାଂସଭୋଜୀ ମୂଷା ଆମକୁ ନଷ୍ଟ କରିବ। ଏହି ଭୟ ଦେଖି ଆମେ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।
1.256.20
कथमग्निर्न नो धक्ष्येत्कथमाखुर्न नाशयेत् ।
कथं न स्यात्पिता मोघः कथं माता ध्रियेत नः ॥ १.२५६.२० ॥
ଅଗ୍ନି ଆମକୁ କିପରି ଦଗ୍ଧ କରିବ ନାହିଁ? ମୂଷା ଆମକୁ କିପରି ନଷ୍ଟ କରିବ ନାହିଁ? ଆମ ପିତା କିପରି ବ୍ୟର୍ଥ ହେବେ ନାହିଁ, ଆଉ ଆମ ମାତା କିପରି ପୋଷିତ ହେବେ?
1.256.21
बिल आखोर्विनाशः स्यादग्नेराकाशचारिणाम् ।
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं श्रेयान्दाहो न भक्षणम् ॥ १.२५६.२१ ॥
ମୂଷାର ବିଳରେ ବିନାଶ ହେବ; ଆକାଶଚାରୀମାନଙ୍କର ବିନାଶ ଅଗ୍ନିରେ ହେବ। ଏହି ଦୁଇଟି ବିଚାର କରି, ଦଗ୍ଧ ହେବାହିଁ ଶ୍ରେୟ, ଭକ୍ଷିତ ହେବା ନୁହେଁ।
1.256.22
गर्हितं मरणं नः स्यादाखुना भक्षिते बिले ।
शिष्टादिष्टः परित्यागः शरीरस्य हुताशनात् ॥ १.२५६.२२ ॥
ମୂଷା ଦ୍ୱାରା ବିଳରେ ଖିଆଯିବାରେ ଆମ ମୃତ୍ୟୁ ନିନ୍ଦନୀୟ ହେବ। ଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
1.256.23
अग्निदाहे तु नियतं ब्रह्मलोके ध्रुवा गतिः ॥ १.२५६.२३ ॥
ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତରୂପେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ସ୍ଥିର ଗତି ମିଳେ।