மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.256
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.256.1
ततः प्रज्वलिते वह्नौ शार्ङ्गकास्ते सुदुःखिताः ।
व्यथिताः परमोद्विग्ना नाधिजग्मुः परायणम् ॥ १.२५६.१ ॥
அப்போது எரியும் நெருப்பில் சார்ங்கக பறவைகள் மிகுந்த துயரமும் வேதனையும் அடைந்து, பெரும் பதற்றத்துடன் எந்த அடைக்கலத்தையும் காணவில்லை.
1.256.2
निशाम्य पुत्रकान्बालान्माता तेषां तपस्विनी ।
जरिता शोकदुःखार्ता विललाप सुदुःखिता ॥ १.२५६.२ ॥
தன் சிறு மகன்களைக் கண்ட அவர்களின் தவசினி தாயான ஜரிதா, சோகத்தாலும் துயரத்தாலும் வாடி, மிகுந்த துயருடன் புலம்பினாள்.
1.256.3
अयमग्निर्दहन्कक्षमित आयाति भीषणः ।
जगत्संदीपयन्भीमो मम दुःखविवर्धनः ॥ १.२५६.३ ॥
காட்டை எரித்துக்கொண்டு இந்தப் பயங்கரமான நெருப்பு இங்கே வருகிறது. உலகையே பற்றவைக்கும் இந்த பயங்கரம் என் துயரத்தைப் பெருக்குகிறது.
1.256.4
इमे च मां कर्षयन्ति शिशवो मन्दचेतसः ।
अबर्हाश्चरणैर्हीनाः पूर्वेषां नः परायणाः ॥ १.२५६.४ ॥
இந்த மந்தபுத்தியுள்ள சிறு குழந்தைகள் என்னை இழுக்கின்றன. இவை இறகற்றவை, கால்களும் இல்லாதவை; நம் மூதாதையரின் அடைக்கலம் இவையே.
1.256.5
त्रासयंश्चायमायाति लेलिहानो महीरुहान् ।
अजातपक्षाश्च सुता न शक्ताः सरणे मम ॥ १.२५६.५ ॥
மரங்களை நக்கியபடி பயமுறுத்திக்கொண்டு இந்த நெருப்பு வருகிறது. இறகு முளைக்காத என் மகன்கள் ஓடித் தப்ப இயலவில்லை.
1.256.6
आदाय च न शक्नोमि पुत्रांस्तरितुमात्मना ।
न च त्यक्तुमहं शक्ता हृदयं दूयतीव मे ॥ १.२५६.६ ॥
மகன்களை எடுத்துக்கொண்டு என்னால் தனியாக அவர்களைக் கரை சேர்க்க முடியவில்லை; அவர்களை விட்டுச் செல்லவும் என்னால் இயலவில்லை. என் இதயம் வேதனையால் எரிவது போல் இருக்கிறது.
1.256.7
कं तु जह्यामहं पुत्रं कमादाय व्रजाम्यहम् ।
किंनु मे स्यात्कृतं कृत्वा मन्यध्वं पुत्रकाः कथम् ॥ १.२५६.७ ॥
நான் எந்த மகனை விட்டுவிடுவேன், எவனை அழைத்துக்கொண்டு செல்வேன்? என் மகன்களே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எப்படி என்று நினையுங்கள்.
1.256.8
चिन्तयाना विमोक्षं वो नाधिगच्छामि किंचन ।
छादयिष्यामि वो गात्रैः करिष्ये मरणं सह ॥ १.२५६.८ ॥
உங்களை விடுவிக்க எந்த வழியையும் நான் காணவில்லை. என் உடலால் உங்களை மூடிக்கொள்வேன்; உங்களோடு சேர்ந்து இறப்பேன்.
1.256.9
जरितारौ कुलं ह्येतज्ज्येष्ठत्वेन प्रतिष्ठितम् ।
सारिसृक्कः प्रजायेत पितॄणां कुलवर्धनः ॥ १.२५६.९ ॥
ஜரிதாவின் இந்தக் குலம் மூத்தவனின் வழியாகவே நிலைபெற்றது. முன்னோரின் குலத்தை வளர்க்கும் சாரிசிருக்கன் பிறக்கட்டும்.
1.256.10
स्तम्बमित्रस्तपः कुर्याद्द्रोणो ब्रह्मविदां वरः ।
इत्येवमुक्त्वा प्रययौ पिता वो निर्घृणः पुरा ॥ १.२५६.१० ॥
ஸ்தம்பமித்திரன் தவம் செய்யட்டும்; பிரம்மஞானிகளில் சிறந்த துரோணனும் தவம் செய்யட்டும். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, உங்கள் இரக்கமற்ற தந்தை முன்பு சென்றுவிட்டான்.
1.256.11
कमुपादाय शक्येयं गन्तुं कष्टाऽऽपदुत्तमा ।
किं नु कृत्वा कृतं कार्यं भवेदिति च विह्वला।
नापश्यत्स्वधिया मोक्षं स्वसुतानां तदानलात् ॥ १.२५६.११ ॥
எவனை எடுத்துக்கொண்டு என்னால் செல்ல முடியும்? இது எவ்வளவு கொடிய, உச்சபட்ச ஆபத்து! என்ன செய்தால் காரியம் நிறைவேறும்?
1.256.12
एवं ब्रुवाणां शार्ङ्गास्ते प्रत्यूचुरथ मातरम् ।
स्नेहमुत्सृज्य मातस्त्वं पत यत्र न हव्यवाट् ॥ १.२५६.१२ ॥
தாய் இவ்வாறு சொன்னபோது, சார்ங்கர்களான மகன்கள் அவளுக்குப் பதிலளித்தனர்: 'அம்மா, பாசத்தை விட்டுவிட்டு, நெருப்பு எட்டாத இடத்திற்குச் செல்லுங்கள்.'
1.256.13
अस्मास्विह विनष्टेषु भवितारः सुतास्तव ।
त्वयि मातर्विनष्टायां न नः स्यात्कुलसन्ततिः ॥ १.२५६.१३ ॥
இங்கு நாங்கள் அழிந்தாலும் உன் மகன்கள் இருப்பார்கள்; தாயே, நீ அழிந்துவிட்டால் எங்கள் குலத்தின் தொடர்ச்சி இருக்காது.
1.256.14
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं क्षेमं स्याद्यत्कुलस्य नः ।
तद्वै कर्तुं परः कालो मातरेष भवेत्तव ॥ १.२५६.१४ ॥
இவ்விரண்டையும் ஆராய்ந்து, எது எங்கள் குலத்திற்கு நன்மை தருமோ அதையே செய்வது சிறந்தது; தாயே, அதைச் செய்ய இதுவே உனக்கு உயர்ந்த காலம்.
1.256.15
मा त्वं सर्वविनाशाय स्नेहं कार्षीः सुतेषु नः ।
न हीदं कर्म मोघं स्याल्लोककामस्य नः पितुः ॥ १.२५६.१५ ॥
எங்கள் மீதுள்ள பாசத்தால் அனைவரின் அழிவுக்குக் காரணமாகாதே; உலக நலம் விரும்பும் எங்கள் தந்தையின் இந்தச் செயல் வீணாகாது.
1.256.16
इदमाखोर्बिलं भूमौ वृक्षस्यास्य समीपतः ।
तदाविशध्वं त्वरिता वह्नेरत्र न वो भयम् ॥ १.२५६.१६ ॥
இதோ இந்த மரத்தின் அருகில், தரையில் எலியின் வளை இருக்கிறது; அங்கே விரைந்து புகுங்கள், இங்கே நெருப்பினால் உங்களுக்கு அச்சம் இல்லை.
1.256.17
ततोऽहं पांसुना छिद्रमपिधास्यामि पुत्रकाः ।
एवं प्रतिकृतं मन्ये ज्वलतः कृष्णवर्त्मनः ॥ १.२५६.१७ ॥
பின்பு நான் துளையைத் தூசியால் மூடுவேன், மகன்களே; இவ்வாறு கரிய வழியுடைய எரியும் நெருப்புக்கு நான் பதில் தருவதாக நினைக்கிறேன்.
1.256.18
तत एष्याम्यतीतेऽग्नौ विहन्तुं पांसुशंचयम् ।
रोचतामेष वो वादो मोक्षार्थं च हुताशनात् ॥ १.२५६.१८ ॥
பின்னர் நெருப்பு கடந்த பிறகு தூசிக் குவியலை அகற்ற நான் வருவேன்; உங்கள் இந்த யோசனையும், நெருப்பிலிருந்து விடுதலைக்கான இந்த வழியும் உங்களுக்கு ஏற்புடையதாகட்டும்.
1.256.19
अबर्हान्मांसभूतान्नः क्रव्यादाखुर्विनाशयेत् ।
पश्यमाना भयमिदं प्रवेष्टुं नात्र शक्नुमः ॥ १.२५६.१९ ॥
நாம் இறைச்சி உடலுடையவர்கள், தகுதியற்றவர்கள்; இறைச்சியுண்ணும் எலி நம்மை அழித்துவிடும். இந்த அச்சத்தைக் கண்டும் நாம் இங்கு நுழைய இயலோம்.
1.256.20
कथमग्निर्न नो धक्ष्येत्कथमाखुर्न नाशयेत् ।
कथं न स्यात्पिता मोघः कथं माता ध्रियेत नः ॥ १.२५६.२० ॥
நெருப்பு நம்மை எப்படி எரிக்காது? எலி நம்மை எப்படி அழிக்காது? நம் தந்தை எப்படி வீணாகாமல் இருப்பார், நம் தாய் எப்படி காப்பாற்றப்படுவார்?
1.256.21
बिल आखोर्विनाशः स्यादग्नेराकाशचारिणाम् ।
अन्ववेक्ष्यैतदुभयं श्रेयान्दाहो न भक्षणम् ॥ १.२५६.२१ ॥
எலியின் வளையில் அழிவு ஏற்படும்; வானில் பறப்பவர்களுக்கு அழிவு நெருப்பால் வரும். இவ்விரண்டையும் ஆராய்ந்து, எரிவதே சிறந்தது, உண்ணப்படுவது அல்ல.
1.256.22
गर्हितं मरणं नः स्यादाखुना भक्षिते बिले ।
शिष्टादिष्टः परित्यागः शरीरस्य हुताशनात् ॥ १.२५६.२२ ॥
எலியால் வளையில் உண்ணப்பட்டால் நம் மரணம் இழிவானதாகும். அறிஞர்கள் கட்டளையிட்ட உடல் துறப்பு நெருப்பினால் நிகழ்கிறது.
1.256.23
अग्निदाहे तु नियतं ब्रह्मलोके ध्रुवा गतिः ॥ १.२५६.२३ ॥
நெருப்பில் எரிக்கப்பட்டால் நிச்சயமாக பிரம்மலோகத்தில் நிலையான கதி கிடைக்கும்.