Mahābhārata · Adhyāya 1.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.29.1
तस्य कण्ठमनुप्राप्तो ब्राह्मणः सह भार्यया ।
दहन्दीप्त इवाङ्गारस्तमुवाचान्तरिक्षगः ॥ १.२९.१ ॥
Der Brahmane, der an seine Kehle gelangt war, mit seiner Gattin, brennend wie eine glühende Kohle, sprach zu dem, der am Himmel dahinzieht.
1.29.2
द्विजोत्तम विनिर्गच्छ तूर्णमास्यादपावृतात् ।
न हि मे ब्राह्मणो वध्यः पापेष्वपि रतः सदा ॥ १.२९.२ ॥
Bester der Zweimalgeborenen, komm schnell aus diesem offenen Mund heraus. Denn ein Brahmane darf von mir nicht getötet werden, auch wenn er stets in sündhaften Taten verstrickt ist.
1.29.3
ब्रुवाणमेवं गरुडं ब्राह्मणः प्रत्यभाषत ।
निषादी मम भार्येयं निर्गच्छतु मया सह ॥ १.२९.३ ॥
Als er so zu Garuḍa sprach, antwortete der Brahmane: „Diese Niṣādī ist meine Gattin; sie soll mit mir herauskommen.“
1.29.4
एतामपि निषादीं त्वं परिगृह्याशु निष्पत ।
तूर्णं संभावयात्मानमजीर्णं मम तेजसा ॥ १.२९.४ ॥
Nimm auch diese Niṣādī mit und fliege rasch hinaus. Halte dich selbst für unverdaut durch meine Kraft.
1.29.5
ततः स विप्रो निष्क्रान्तो निषादीसहितस्तदा ।
वर्धयित्वा च गरुडमिष्टं देशं जगाम ह ॥ १.२९.५ ॥
Dann kam jener Brahmane mit der Niṣādī heraus, segnete Garuḍa und ging in das Land, das er begehrte.
1.29.6
सहभार्ये विनिष्क्रान्ते तस्मिन्विप्रे स पक्षिराट् ।
वितत्य पक्षावाकाशमुत्पपात मनोजवः ॥ १.२९.६ ॥
Als jener Brahmane mit seiner Gattin hinausgegangen war, spannte der Königsvogel, schnell wie der Gedanke, seine Flügel aus und erhob sich in den Himmel.
1.29.7
ततोऽपश्यत्स्वपितरं पृष्टश्चाख्यातवान्पितुः ।
यथान्यायममेयात्मा तं चोवाच महानृषिः ॥ १.२९.७ ॥
Dann sah er seinen Vater; als dieser ihn fragte, erzählte er ihm alles der Ordnung gemäß. Und der große Weise von unermesslicher Seele sprach zu ihm.
1.29.8
कच्चिद्वः कुशलं नित्यं भोजने बहुलं सुत ।
कच्चिच्च मानुषे लोके तवान्नं विद्यते बहु
क्व गन्तास्यतिवेगेन मम त्वं वक्तुमर्हसि ॥ १.२९.८ ॥
Sohn, ist es dir mit der Nahrung immer gut ergangen, und findest du im Menschenreich reichlich Speise? Wohin eilst du so schnell? Du solltest es mir sagen.
1.29.9
माता मे कुशला शश्वत्तथा भ्राता तथा ह्यहम् ।
न हि मे कुशलं तात भोजने बहुले सदा ॥ १.२९.९ ॥
Meiner Mutter geht es immer gut, ebenso meinem Bruder, und mir auch. Doch, lieber Vater, mir geht es nie gut, auch wenn es reichlich Speise gibt.
1.29.10
अहं हि सर्पैः प्रहितः सोममाहर्तुमुत्तमम् ।
महातुर्दास्यविमोक्षार्थमाहरिष्ये तमद्य वै ॥ १.२९.१० ॥
Die Schlangen haben mich ausgesandt, den höchsten Soma zu holen. Zur Befreiung aus der Knechtschaft werde ich ihn heute gewiss herbeibringen.
1.29.11
मात्रा चात्र समादिष्टो निषादान्भक्षयेति ह ।
न च मे तृप्तिरभवद्भक्षयित्वा सहस्रशः ॥ १.२९.११ ॥
Meine Mutter hat mir hier befohlen, die Niṣādas zu verschlingen. Doch obwohl ich ihrer Tausende verschlungen habe, fand ich keine Sättigung.
1.29.12
तस्माद्भक्ष्यं त्वमपरं भगवन्प्रदिशस्व मे ।
यद्भुक्त्वाऽमृतमाहर्तुं समर्तः स्यामहं प्रभो ॥ १.२९.१२ ॥
Darum, o Gesegneter, zeige mir eine andere Speise, nach deren Genuss ich fähig werde, das Nektar zu holen, o Herr.
1.29.13
क्षुत्पिपासाविघातार्थं भक्ष्यमाख्यातु मे भवान् ।
इदं सरो महापुण्यं देवलोकेऽपि विश्रुतम् ॥ १.२९.१३ ॥
Sag mir, um Hunger und Durst zu stillen, welche Speise es gibt. Dieser See ist sehr heilig und selbst in der Welt der Götter berühmt.
1.29.14
यत्र कूर्माग्रजं हस्ती सदा कर्षत्यवाङ्मुखः ।
तयोर्जन्मान्तरे वैरं संप्रवक्ष्याम्यसोषतः ॥ १.२९.१४ ॥
Wo der Elefant stets mit abwärts gewandtem Gesicht den älteren Bruder der Schildkröte zieht, will ich die Feindschaft dieser beiden aus einer anderen Geburt vollständig erzählen.
1.29.15
तन्मे तत्त्वं निबोधस्य यत्प्रमाणौ च तावुभौ ।
शृणु त्वं वत्स भद्रं ते कथां वैराग्यवर्धिनीम् ॥ १.२९.१५ ॥
Erkenne von mir die Wahrheit, wie groß jene beiden sind. Höre, lieber Sohn, mögen dir Segen zuteilwerden, diese Erzählung, die die Entsagung mehrt.
1.29.16
पित्रोरर्थविभागे वै समुत्पन्नां पुराण्डज ।
आसीद्विभावसुर्नाम महर्षिः कोपनो भृशम् ॥ १.२९.१६ ॥
O alter Eierentsprossener, höre die Erzählung, die aus der Teilung des väterlichen Erbes entstand. Es gab einen großen Weisen namens Vibhāvasu, der äußerst jähzornig war.
1.29.17
भ्राता तस्यानुजश्चासीत्सुप्रतीको महातपाः ।
स नेच्छति धनं भ्रात्रा सहैकस्थं महामुनिः ॥ १.२९.१७ ॥
Sein jüngerer Bruder war Supratīka, ein Mann großer Askese. Dieser große Weise wollte den Reichtum nicht gemeinsam mit seinem Bruder behalten.
1.29.18
विभागं कीर्तयत्येव सुप्रतीको हि नित्यशः ।
अथाब्रवीच्च तं भ्राता सुप्रतीकं विभावसुः ॥ १.२९.१८ ॥
Supratīka sprach ständig von der Teilung. Da sprach sein Bruder Vibhāvasu zu Supratīka.
1.29.19
विभागे बहवो दोषा भविष्यन्ति महातपः ।
विभागं बहवो मोहात्कर्तुमिच्छन्ति नित्यशः।
ततो विभक्तास्त्वन्योन्यं नाद्रियन्तेऽर्थमोहिताः ॥ १.२९.१९ ॥
O großer Asket, bei der Teilung werden viele Fehler entstehen. Aus Verblendung wollen die Menschen ständig teilen; dann, geteilt und von Reichtum verblendet, achten sie einander nicht.
1.29.20
ततः स्वार्थपरान्मूढान्पृथग्भूतान्स्वकैर्धनैः ।
विदित्वा भेदयन्त्येतानमित्रा मित्ररूपिणः ॥ १.२९.२० ॥
Dann, da sie diese Verblendeten kennen, die nur auf ihren eigenen Vorteil bedacht und durch ihren Besitz getrennt sind, spalten die Feinde in Gestalt von Freunden sie.
1.29.21
विदित्वा चापरे भिन्नानन्तरेषु पतन्त्यथ ।
भिन्नानामतुलो नाशः क्षिप्रमेव प्रवर्तते ॥ १.२९.२१ ॥
Andere, die die Getrennten kennen, fallen in ihre Lücken; dann kommt der unvergleichliche Untergang der Getrennten schnell.
1.29.22
तस्माद्विभागं भ्रातॄणां न प्रशंसन्ति साधवः ।
एवमुक्तः सुप्रतीको भागं कीर्तयतेऽनिशम् ॥ १.२९.२२ ॥
Deshalb preisen die Guten die Teilung von Brüdern nicht. So angesprochen, verkündet Supratīka unablässig seinen Anteil.
1.29.23
एवं निर्बध्यमानस्तु शशापैनं विभावसुः ।
गुरुशास्त्रेऽनिबद्धानामन्योन्येनाभिशङ्किनाम् ॥ १.२९.२३ ॥
So bedrängt verfluchte ihn Vibhāvasu — über jene, die nicht an die Lehre der Alten gebunden sind und einander misstrauen.
1.29.24
नियन्तु न हि शक्यस्त्वं भेदतो धनमिच्छसि ।
यस्मात्तस्मात्सुप्रतीक हस्तित्वं समवाप्स्यसि ॥ १.२९.२४ ॥
Du lässt dich nicht bändigen, denn du suchst Reichtum durch Teilung. Darum, Supratīka, wirst du den Zustand eines Elefanten erlangen.
1.29.25
शप्तस्त्वेवं सुप्रतीको विभावसुमथाब्रवीत् ।
त्वमप्यन्तर्जलचरः कच्छपः संभविष्यसि ॥ १.२९.२५ ॥
So verflucht, sprach Supratīka zu Vibhāvasu: 'Auch du wirst eine Schildkröte werden, die sich im Wasser bewegt.'
1.29.26
एवमन्योन्यशापात्तौ सुप्रतीकविभावसू ।
गजकच्छपतां प्राप्तावर्थार्थं मूढचेतसौ ॥ १.२९.२६ ॥
So gerieten Supratīka und Vibhāvasu durch gegenseitigen Fluch, verblendeten Geistes um des Reichtums willen, in den Zustand von Elefant und Schildkröte.
1.29.27
रोषदोषानुषङ्गेण तिर्यग्योनिगतावपि ।
परस्परद्वेषरतौ प्रमाणबलदर्पितौ ॥ १.२९.२७ ॥
Durch die Verstrickung in Zorn und Schuld waren sie in tierische Schöße eingegangen, doch sie erfreuten sich weiter an gegenseitigem Hass, stolz auf ihre Kraft und Stärke.
1.29.28
सरस्यस्मिन्महाकायौ पूर्ववैरानुसारिणौ ।
तयोरन्यतरः श्रीमान्समुपैति महागजः ॥ १.२९.२८ ॥
In diesem See nähern sich die beiden riesigen Wesen, der alten Feindschaft folgend, einer von ihnen, der prächtige große Elefant.
1.29.29
यस्य बृंहितशब्देन कूर्मोऽप्यन्तर्जलेशयः ।
उत्थितोऽसौ महाकायः कृत्स्नं विक्षोभयन्सरः ॥ १.२९.२९ ॥
Auf den Klang seines Trompetens erhob sich sogar die Schildkröte, die im Wasser lag; jenes riesige Wesen, das den ganzen See aufwühlte.
1.29.30
तं दृष्ट्वाऽऽवेष्टितकरः पतत्येष गजो जलम् ।
दन्तहस्ताग्रलाङ्गूलपादवेगेन वीर्यवान् ॥ १.२९.३० ॥
Als er ihn sieht, stürzt sich dieser mächtige Elefant, den Rüssel eingerollt, ins Wasser, mit der Wucht seiner Stoßzähne, der Rüsselspitze, des Schwanzes und der Füße.
1.29.31
विक्षोभयंस्ततो नागः सरो बहुझषाकुलम् ।
कूर्मोऽप्यभ्युद्यतशिरा युद्धायाभ्येति वीर्यवान् ॥ १.२९.३१ ॥
Da kam der Elefant, den von vielen Fischen wimmelnden See aufwühlend; und auch die mächtige Schildkröte kam, das Haupt erhoben, zum Kampf heraus.
1.29.32
षडुच्छ्रितो योजनानि गजस्तद्द्विगुणायतः ।
कूर्मस्त्रियोजनोत्सेधो दशयोजनमण्डलः ॥ १.२९.३२ ॥
Der Elefant war sechs Yojanas hoch und doppelt so lang; die Schildkröte war drei Yojanas hoch und zehn Yojanas im Umfang.
1.29.33
तावुभौ युद्धसंमत्तौ परस्परवधैषिणौ ।
उपयुज्याशु कर्मेदं साधये हितमात्मनः ॥ १.२९.३३ ॥
Jene beiden, im Kampfrausch, trachten einander nach dem Leben. Möge ich dieses Werk rasch vollbringen, zu meinem eigenen Wohl.
1.29.34
महाभ्रघनसंकाशं तं भुक्त्वामृतमानय ।
महागिरिसमप्रख्यं घोररूपं च हस्तिनम् ॥ १.२९.३४ ॥
Nachdem du jenen Elefanten von schrecklicher Gestalt verschlungen hast, der einer großen dunklen Wolke und einem gewaltigen Berg gleicht, bring den Nektar.
1.29.35
इत्युक्त्वा गरुडं सोऽथ माङ्गल्यमकरोत्तदा ।
युध्यतः सह देवैस्ते युद्धे भवतु मङ्गलम् ॥ १.२९.३५ ॥
Nachdem er dies zu Garuḍa gesagt hatte, vollzog er darauf ein glückverheißendes Ritual. Möge dir in jenem Kampf, da du mit den Göttern kämpfst, Glück beschieden sein.
1.29.36
पूर्णकुम्भो द्विजा गावो यच्चान्यत्किंचिदुत्तमम् ।
शुभं स्वस्त्ययनं चापि भविष्यति तवाण्डजा ॥ १.२९.३६ ॥
Ein voller Krug, Brahmanen, Kühe und was sonst noch vortrefflich, glückbringend und gesegnet ist – auch dies soll dir gehören, o Eigeborener.
1.29.37
युध्यमानस्य सङ्ग्रामे देवैः सार्धं महाबल ।
ऋचो यजूंषि सामानि पवित्राणि हवींषि च ॥ १.२९.३७ ॥
O Mächtiger! Für den, der im Kampf gegen die Götter kämpft, werden die Ṛc-Verse, die Yajus-Formeln, die Sāman-Gesänge, die reinigenden Dinge und die Opfergaben (seine Stütze sein).
1.29.38
रहस्यानि च सर्वाणि सर्वे वेदाश्च ते बलम् ।
वर्धयिष्यन्ति समरे भविष्यति खगोत्तम।
इत्युक्तो गरुडः पित्रा गतस्तं ह्वदमन्तिकात् ॥ १.२९.३८ ॥
Alle Geheimlehren und alle Veden werden deine Kraft im Kampf steigern, o bester der Vögel. So angesprochen von seinem Vater, ging Garuḍa zu jenem nahen See.
1.29.39
अपश्यन्निर्मलजलं नानापक्षिसमाकुलम् ।
स तत्स्मृत्वा पितुर्वाक्यं भीमवेगोऽन्तरिक्षगः ॥ १.२९.३९ ॥
Er sah den See mit klarem Wasser, voll von vielerlei Vögeln. Die Worte seines Vaters im Gedächtnis, er von schrecklicher Geschwindigkeit, der durch den Himmel zieht, (rückte vor).
1.29.40
नखेन गजमेकेन कूर्ममेकेन चाक्षिपत् ।
सधुत्पपात चाकाशं तत उच्चैर्विहङ्गमः ॥ १.२९.४० ॥
Mit einer Klaue packte er einen Elefanten, mit einer anderen eine Schildkröte. Dann schüttelte sich der Vogel und flog hoch in den Himmel empor.
1.29.41
सोऽलम्बं तीर्थणासाद्य देववृक्षानुपागमत् ।
ते भीताः समकम्पन्त तस्य पक्षानिलाहताः ॥ १.२९.४१ ॥
Er erreichte den Alamba-Baum an der heiligen Stätte und näherte sich den göttlichen Bäumen. Erschreckt, vom Wind seiner Flügel getroffen, zitterten sie alle zusammen.
1.29.42
न नो भञ्ज्यादिति तदा दिव्याः कनकशाखिनः ।
प्रचलाङ्गान्स तान्दृष्ट्वा मनोरथफलद्रुमान् ॥ १.२९.४२ ॥
In der Annahme, »Gewiss wird er uns nicht brechen«, zitterten die göttlichen goldästigen Bäume an ihren Gliedern. Als er jene Bäume sah, die die Frucht des Begehrens gewähren, da...
1.29.43
अन्यानतुलरूपाङ्गानुपचक्राम खेचरः ।
काञ्चनै राजतैश्चैव फलैर्वैदूर्यशाखिनः।
सागराम्बुपरिक्षिप्तान्भ्राजमानान्महाद्रुमान् ॥ १.२९.४३ ॥
Der Vogel wandte sich den anderen zu, Bäumen von unvergleichlicher Gestalt und Gliedern, mit Früchten aus Gold und Silber und Ästen aus Lapislazuli, großen glänzenden Bäumen, umgeben von den Wassern des Ozeans.
1.29.44
तेषां मध्ये महानासीत्पादपः सुमनोहरः ।
सहस्रयोजनोत्सेधो बहुशाखासमन्वितः ॥ १.२९.४४ ॥
Unter ihnen stand ein großer Baum, überaus lieblich, tausend Yojanas hoch, mit vielen Ästen.
1.29.45
खगानामालयो दिव्यो नाम्ना रौहिणपादपः ।
यस्य छायां समाश्रित्य सद्यो भवति निर्वृतः ॥ १.२९.४५ ॥
Die göttliche Wohnstätte der Vögel, der Baum namens Rauhiṇa, in dessen Schatten man sich sogleich geborgen und zufrieden fühlt.
1.29.46
तमुवाच खगश्रेष्ठं तत्र रौहिणपादपः ।
अतिप्रवृद्धः समुहानापतन्तं मनोजवम् ॥ १.२९.४६ ॥
Der Rauhiṇa-Baum dort, überaus gewachsen und mächtig, sprach zu dem besten der Vögel, der herabstürzte, schnell wie der Gedanke.
1.29.47
यैषा मम महाशाखा शतयोजनमायता ।
एतामास्थाय शाखां त्वं खादेमौ गजकच्छपौ ॥ १.२९.४७ ॥
Dieser mein großer Ast erstreckt sich hundert Yojanas; besteige ihn, dann magst du die beiden fressen, den Elefanten und die Schildkröte.
1.29.48
ततो द्रुमं पतगसहस्रसेवितं ।
महीधरप्रतिमवपुः प्रकम्पयन्।
खगोत्तमो द्रुतमभिपत्य वेगवा-
न्बभञ्ज तामविरलपत्रसंचयाम् ॥ १.२९.४८ ॥
Da stürzte der beste der Vögel, von bergähnlichem Leib, rasch auf jenen Baum nieder, den Tausende Vögel besuchten, erschütterte ihn und zerbrach ihn, dicht mit Laub bedeckt.