مهابهاراتا · أدهيايا 1.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.3.1
सौतिरुवाच ।
जनमेजयः पारिक्षितः सह भ्रातृभिः कुरुक्षेत्रे दीर्घसत्रमुपास्ते।
तस्य भ्रातरस्त्रयः श्रुतसेन उग्रसेनो भीमसेन इति ।
तेषु तत्सत्रमुपासीनेष्वभ्यागच्छत्सारमेयः ॥ १.३.१ ॥
قال سوتي: كان جانامجايا ابن باريكشيت يقيم جلسة قربان طويلة في كوروكشيترا مع إخوته. كان له ثلاثة إخوة: شروتاسينا وأوغراسينا وبهيمasena. وبينما كانوا منهمكين في تلك القربان، جاء كلب واقترب.
1.3.2
जनमेजयस्य भ्रातृभिरभिहतो रोरूयमाणो मातुः समीपमुपागच्छत् ॥ १.३.२ ॥
ضربه إخوة جانامجايا، فذهب يعوي إلى جانب أمه.
1.3.3
तं माता रोरूयमाणमुवाच ।
किं रोदिषि केनास्यभिहत इति ॥ १.३.३ ॥
قالت له أمه وهو يبكي: "لماذا تبكي؟ من ضربك؟"
1.3.4
स एवमुक्तो मातरं प्रत्युवाच जनमेजयस्य भ्रातृभिरभिहतोऽस्मीति ॥ १.३.४ ॥
ولما سُئل هكذا أجاب أمه: "لقد ضربني إخوة جانامجايا."
1.3.5
तं माता प्रत्युवाच व्यक्तं त्वया तत्रापराद्धं येनास्यभिहत इति ॥ १.३.५ ॥
أجابته أمه: "من الواضح أنك ارتكبت هناك ذنبًا ما، ولهذا ضُربت."
1.3.6
स तां पुनरुवाच नापराध्यामि किंचिन्नावेक्षे हवींषि नावलिह इति ॥ १.३.६ ॥
قال لها مرة أخرى: "لم أرتكب أي ذنب. لم أنظر إلى القرابين، ولم ألعقها."
1.3.7
तच्छ्रुत्वा तस्य माता सरमा पुत्रदुःखार्ता तत्सत्रमुपागच्छद्यत्र स जनमेजयः सह भ्रातृभिर्दीर्घसत्रमुपास्ते ॥ १.३.७ ॥
فلما سمعت ذلك، ذهبت أمه سرمة، المكلومة بحزن على ابنها، إلى مجلس القربان حيث كان جنمجاي مع إخوته يقيم الساترا الطويل.
1.3.8
स तया क्रुद्धया तत्रोक्तोऽयं मे पुत्रो न किंचिदपराध्यति नावेक्षते हवींषि नावलेढि किमर्थमभिहत इति ॥ १.३.८ ॥
فقالت وقد غضبت هناك: «ابني هذا لا يُسيء في شيء؛ لا ينظر إلى القرابين ولا يلعقها، فلماذا ضُرب؟»
1.3.9
न किंचिदुक्तवन्तस्ते सा तानुवाच यस्मादयमभिहतोऽनपकारी तस्माददृष्टं त्वां भयमागमिष्यतीति ॥ १.३.९ ॥
فلم يقولوا شيئًا. فقالت لهم: «لأن هذا البريء قد ضُرب، فسيأتيكم خوف غير مرئي.»
1.3.10
जनमेजय एवमुक्तो देवशुन्या सरमया भृशं संभ्रान्तो विषण्णश्चासीत् ॥ १.३.१० ॥
فلما خاطبته بذلك الكلبة الإلهية سرمة، اضطرب جنمجاي اضطرابًا شديدًا وحزن.
1.3.11
स तस्मिन्सत्रे समाप्ते हास्तिनपुरं प्रत्येत्य पुरोहितमनुरूपमन्विच्छमानः परं यत्नमकरोद्यो मे पापकृत्यां शमयेदिति ॥ १.३.११ ॥
ولما انتهى ذلك الساترا، عاد إلى هاستيناپورا وبذل جهدًا كبيرًا في البحث عن كاهن مناسب يستطيع تهدئة هذا الفعل الآثم الذي قمت به.
1.3.12
स कदाचिन्मृगयां गतः पारिक्षितो जनमेजयः कस्मिंश्चित्स्वविषय आश्रममपश्यत् ॥ १.३.१२ ॥
ذات مرة خرج جنمجاي ابن باريكشيت للصيد، فرأى في موضع ما من مملكته ناسكًا (أشرامًا).
1.3.13
तत्र कश्चिदृपिरासाञ्चक्रे श्रुतश्रवा नाम ।
तस्य तपस्यभिरतः पुत्र आस्ते सोमश्रवा नाम ॥ १.३.१३ ॥
وهناك أقام حكيم يُدعى شرُتشرافاس ناسكًا، وابنه، واسمه سوماشرافاس، منقطع للتقشف.
1.3.14
तस्य तं पुत्रमभिगम्य जनमेजयः पारिक्षितः पौरोहित्याय वव्रे ॥ १.३.१४ ॥
فذهب جانامجايا بن بريكشيت إلى ذلك الابن، واختاره لمنصب الكاهن.
1.3.15
स नमस्कृत्य तमृषिमुवाच भगवन्नयं तव पुत्रो मम पुरोहितोऽस्त्विति ॥ १.३.१५ ॥
فحيّا ذلك الحكيم قائلًا: «أيها الموقّر، ليكن ابنك هذا كاهني.»
1.3.16
स एवमुक्तः प्रत्युवाच जनमेजयं भो जनमेजय पुत्रोऽयं मम सर्प्यां जातो महातपस्वी स्वाध्यायसंपन्नो मत्तपोवीर्यसंभृतो मच्छुक्रं पीतवत्यास्तस्याः कुक्षौ जातः ॥ १.३.१६ ॥
فلما سُئل أجاب جانامجايا قائلًا: «يا جانامجايا، ولد ابني هذا من أنثى ثعبان. إنه عظيم التقشف، متمكن من دراسة الفيدا، وقد تكوّن من قوة تقشفي. وُلد في رحم تلك الأنثى التي شربت مني.»
1.3.17
समर्थोऽयं भवतः सर्वाः पापकृत्याः शमयितुमन्तरेण महादेवकृत्याम् ॥ १.३.१७ ॥
إنه قادر على تهدئة جميع أفعالك الآثمة، حتى دون طقس مهاديفا.
1.3.18
अस्य त्वेकमुपांशुव्रतं यदेनं कश्चिद्ब्राह्मणः कंचिदर्थमभियाचेत्तं तस्मै दद्यादयं यद्येतदुत्सहसे ततो नयस्वैनमिति ॥ १.३.१८ ॥
لكن له نذرًا سريًّا: إن سأله أيُّ برهمي شيئًا، وجب عليه أن يعطيه إياه. فإن كنتَ مستعدًّا لقبول ذلك، فخذه معك.
1.3.19
तेनैवमुक्तो जनमेजयस्तं प्रत्युवाच भगवंस्तत्तथा भविष्यतीति ॥ १.३.१९ ॥
فلما قال له ذلك أجابه جنمجايا: «أيها الجليل، فليكن ذلك كذلك.»
1.3.20
स तं पुरोहितमुपादायोपावृत्तो भ्रातृनुवाच मयाऽयं वृत उपाध्यायो यदयं ब्रूयात्तत्कार्यमविचारयद्भिर्भवद्भिरिति ।
तेनैवमुक्ता भ्रातरस्तस्य तथा चक्रुः।
स तथा भ्रातॄन्संदिश्य तक्षशिलां प्रत्यभिप्रतस्थे तं च देशं वशे स्थापयामास ॥ १.३.२० ॥
وعاد بذلك الكاهن وقال لإخوته: «لقد اخترته معلماً لي؛ فما يأمركم به فافعلوه دون تردد.» فلما قال لهم ذلك فعل الإخوة كما أمرهم. ولما أوصى إخوته على هذا النحو سار نحو تكشيلا وأخضع تلك البلاد لسلطانه.
1.3.21
एतस्मिन्नन्तरे कश्चिदृषिर्धौम्यो नामापोदस्तस्य शिष्यास्त्रयो बभूवुः ॥ १.३.२१ ॥
وفي غضون ذلك كان هناك حكيم يُدعى دهوميا، ويُسمى أيضاً أبودا، وكان له ثلاثة تلاميذ.
1.3.22
उपमन्युरारुणिर्बैदश्चेति स एकं शिष्यंमारुणिं पाञ्चाल्यं प्रेषयामास गच्छ केदारखण्डं बधानेति ॥ १.३.२२ ॥
وهم أوبامانيو وأرُني وبايدا. فأرسل أحد تلاميذه، أرُني البانشالي، قائلاً: «اذهب، أصلح حاجز الحقل.»
1.3.23
स उपाध्यायेन संदिष्ट आरुणिः पाञ्चाल्यस्तत्र गत्वा तत्केदारखण्डं बद्धुं नाशकत् ।
स क्लिश्यमानोऽपश्यदुपायं भवत्वेवं करिष्यामीति ॥ १.३.२३ ॥
فلما أمره معلمه ذهب أرُني البانشالي إلى هناك، لكنه لم يستطع إصلاح حاجز الحقل. وإذ ضاق ذرعاً رأى وسيلة فقال في نفسه: «فليكن ذلك؛ سأفعله هكذا.»
1.3.24
स तत्र संविवेश केदारखण्डे शयाने व तथा तस्मिंस्तदुदकं तस्थौ ॥ १.३.२४ ॥
فاضطجع هناك في قطعة الحقل ، فبقي الماء فيها ساكنًا.
1.3.25
ततः कदाचिदुपाध्याय आपोदो धौम्यः शिष्यावपृच्छत् क्व आरुणिः पाञ्चाल्यो गत इति ॥ १.३.२५ ॥
ثم سأل ذات مرة المعلم دهوميا ابن آبودا تلميذيه: «إلى أين ذهب آرُني البانشالي؟»
1.3.26
तौ तं प्रत्यूचतुर्भगवंस्त्वयैव प्रेषितो गच्छ केदारखण्डं बधानेति ।
स एवमुक्तस्तौ शिष्यौ प्रत्युवाच तस्मात्तत्र सर्वे गच्छामो यत्र स गत इति ॥ १.३.२६ ॥
فأجابه الاثنان: «أيها الموقّر، إنك أنت من أرسله قائلاً: اذهب واسدد قطعة الحقل.» فقال لهما بعد ذلك: «فلنذهب جميعًا إلى حيث ذهب.»
1.3.27
स तत्र गत्वा तस्याह्वानाय शब्दं चकारः ।
भो आरुणे पाञ्चाल्य क्वासि वत्सैहीति ॥ १.३.२७ ॥
فذهب إلى هناك ونادى ليستدعيه: «يا آرُني البانشالي، أين أنت؟ تعال يا بني!»
1.3.28
स तच्छ्रुत्वा आरुणिरुपाध्यायवाक्यं तस्मात्केदारखण्डात्सहसोत्थायतमुपाध्यायमुपतस्थे ॥ १.३.२८ ॥
فلما سمع آرُني كلام المعلم نهض في الحال من قطعة الحقل تلك، وجاء فوقف أمام معلمه.
1.3.29
प्रोवाच चैनमयमस्म्यत्र केदारखण्डे निःसरमाणमुदकमवारणीयं संरोद्धुं संविष्टो भगवच्छब्दं श्रुत्वैव सहसा विदार्य केदारखण्डं भवन्तमुपस्थितः ।
तदभिवादये भगवन्तमाज्ञापयतु भवान्कमर्थं करवाणीति ॥ १.३.२९ ॥
قال له: «أنا هنا، مستلقٍ في سد الحقل لأوقف الماء المتدفق الذي لا يمكن كبحه. ولما سمعت كلام المبجّل، شققت السد في الحال ومثلت بين يديك. فأحييك أيها المبجل؛ فمرني بأي عمل أقوم به؟»
1.3.31
स एवमुक्त उपाध्यायः प्रत्युवाच यस्माद्भवान्केदारखण्डं विदार्योत्थितस्तस्मादुद्दालक एवनाम्ना भवान्भविष्यतीत्युपाध्यायेनानुगृहीतः ॥ १.३.३१ ॥
فلما خوطب بذلك أجاب المعلّم: «لأنك نهضت بعد أن شققت سد الحقل، فاسمك إذن سيكون أُدّالكا.» وقد نال هذا الإنعام من المعلّم...
1.3.32
यस्माच्च त्वया मद्वचनमनुष्ठितं तस्माच्छ्रेयोऽवाप्स्यसि ।
सर्वे च ते वेदाः प्रतिभास्यन्ति सर्वाणि च धर्मशास्त्राणीति ॥ १.३.३२ ॥
ولأنك أنفذت كلامي فستنال الخير، وتتجلّى لك جميع الفيدات وجميع كتب الدارما.
1.3.33
स एवमुक्त उपाध्यायेनेष्टं देशं जगाम ॥ १.३.३३ ॥
فلما قال له المعلّم ذلك مضى إلى البلاد التي يريدها.
1.3.34
अथापरः शिष्यस्तस्यैवापोदस्य धौम्यस्योपमन्युर्नाम ।
तं चोपाध्यायः प्रेषयामास वत्सोपमन्यो गा रक्षस्वेति ॥ १.३.३४ ॥
ثم كان لذلك الآبودا دهوميا تلميذ آخر اسمه أوبامانيو. فأرسله المعلّم: «يا بني أوبامانيو، احرس البقر.»
1.3.35
स उपाध्यायवचनादरक्षद्गाः स चाहनि गा रक्षित्वा दिवसक्षये गुरुगृहमागम्योपाध्यायस्याग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.३५ ॥
بأمر المعلّم كان يحرس البقر؛ وبعد أن يحرسها نهارًا، يأتي عند انقضاء النهار إلى بيت المعلّم، ويقف أمامه ويحيّيه.
1.3.36
तमुपाध्यायः पीवानमपश्यदुवाच चैनं वत्सोपमन्यो केन वृत्तिं कल्पयसि पीवानसि दृढमिति ॥ १.३.३६ ॥
رأى المعلّم تلميذه ممتلئًا قويًّا، فقال له: «يا بنيّ أُبمَنيو، بأي وسيلة تدبّر معيشتك؟ إنك ممتلئ جدًّا.»
1.3.37
स उपाध्यायं प्रत्युवाच भो भैक्ष्येण वृत्तिं कल्पयामीति तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.३७ ॥
أجاب المعلّم: «يا سيدي، أدبّر معيشتي بالتسوّل.» فأجابه المعلّم.
1.3.38
मय्यनिवेद्य भैक्ष्यं नोपयोक्तव्यमिति ।
स तथेत्युक्तो भैक्ष्यं चरित्वोपाध्यायाय न्यवेदयत् ॥ १.३.३८ ॥
«لا يجوز أن تأكل طعام الصدقة دون أن تقدّمه لي.» فقال: «ليكن ذلك كذلك»، وخرج يتسوّل وأخبر المعلّم.
1.3.39
स तस्मादुपाध्यायः सर्वमेव भैक्ष्यमगृह्णात् ।
स तथेत्युक्तः पुनररक्षद्गा अहनि रक्षित्वा निशामुखे गुरुकुलमागम्य गुरोरग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.३९ ॥
فأخذ منه المعلّم كلّ طعام الصدقة. ولمّا قيل له: «ليكن ذلك كذلك»، عاد إلى حراسة البقر؛ وبعد أن يحرسها نهارًا، يأتي عند بداية الليل إلى بيت المعلّم، ويقف أمامه ويحيّيه.
1.3.40
तमुपाध्यायस्तथापि पीवानमेव दृष्ट्वोवाच ।
वत्सोपमन्यो सर्वमशेषतस्ते भैक्ष्यं गृह्णामि केनेदानीं वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४० ॥
فلما رآه المعلّم ما يزال مكتنز البدن قال له: "يا بني أُبَمَنيو، إنني آخذ كلّ ما تجمعه من صدقات؛ فبأيّ وسيلة تدبّر الآن معاشك؟"
1.3.41
स एवमुक्त उपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भगवते निवेद्य पूर्वमपरं चरामि तेन वृत्तिं कल्पयामीति तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.४१ ॥
فلما سُئل أجاب المعلّم: "بعد أن أُقدّم أولاً للجليل، أتسوّل ما بقي، وبذلك أدبّر معاشي." فقال له المعلّم.
1.3.42
नैषा न्याय्या गुरुवृत्तिरन्येषामपि भैक्ष्योपजीविनां वृत्त्युपरोधं करोषि इत्येवं वर्तमानो लुब्धोऽसीति ॥ १.३.४२ ॥
هذا ليس سلوكاً لائقاً تجاه المعلّم؛ إنك تعرقل معاش آخرين أيضاً ممن يعيشون على الصدقة. وبتصرفك هكذا فأنت طمّاع.
1.3.43
स तथेत्युक्त्वा गा अरक्षद्रक्षित्वा च पुनरुपाध्यायगृहमागम्योपाध्यायस्याग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.४३ ॥
فقال "ليكن ذلك" وحرس البقر، وبعد أن حرسها عاد إلى بيت المعلّم، ووقف أمامه وانحنى له تحية.
1.3.44
तमुपाध्यायस्तथापि पीवानमेव दृष्ट्वा पुनरुवाच ।
वत्सोपमन्यो अहं ते सर्वं भैक्ष्यं गृह्णामि न चान्यच्चरसि पीवानसि भृशं केन वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४४ ॥
فلما رآه المعلّم ما يزال شديد الامتلاء قال له ثانيةً: "يا بني أُبَمَنيو، إنني آخذ كلّ صدقاتك؛ وأنت لا تطلب شيئاً غيرها، ومع ذلك فأنت مكتنز جداً؛ فبأيّ وسيلة تدبّر معاشك؟"
1.3.45
स एवमुक्तस्तमुपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भो एतासां गवां पयसा वृत्तिं कल्पयामीति।
तमुवाचोपाध्यायो नैतन्न्याय्यं पय उपयोक्तुं भवतो मया नाभ्यनुज्ञातमिति ॥ १.३.४५ ॥
فلما قيل له ذلك أجاب معلمه: «يا سيدي، سأعيش بلبن هذه الأبقار». فقال له المعلم: «ليس من الحق أن تشرب ذلك اللبن، فلم آذن لك به».
1.3.46
स तथेति प्रतिज्ञाय गा रक्षित्वा पुनरुपाध्यायगृहमेत्य गुरोरग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.४६ ॥
فعاهد قائلًا: «ليكن ذلك»، فحرس الأبقار، ثم عاد إلى بيت المعلم، ووقف أمامه وأدى له التحية.
1.3.47
तमुपाध्यायः पीवानमेव दृष्ट्वोवाच ।
वत्सोपमन्यो भैक्ष्यं नाश्नासि न चान्यच्चरसि पयो न पिबसि पीवानसि भृशं केनेदानीं वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४७ ॥
فلما رآه مكتنزًا قال له المعلم: «يا أوبامانيو الحبيب، لا تأكل طعام الصدقة، ولا تأخذ شيئًا آخر، ولا تشرب اللبن، ومع ذلك فقد اكتنزت كثيرًا. فبماذا تعيش الآن؟»
1.3.48
स एवमुक्त उपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भोः फेनं पिबापि यमिमे वत्सा मातॄणां स्तनात्पिबन्त उद्गिरन्ति ॥ १.३.४८ ॥
فلما قيل له ذلك أجاب معلمه: «يا سيدي، اشرب الزبد الذي تلفظه هذه العجول بعد أن ترضع من ضروع أمهاتها».
1.3.49
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ।
एते त्वदनुकम्पया गुणवन्तो वत्साः प्रभूततरं फेनमुद्गिरन्ति।
तदेषामपि वत्सानां वृत्त्युपरोधं करोष्येवं वर्तमानः ।
फेनमपि भवान्न पातुमर्हतीति स तथेति प्रतिश्रुत्य निराहारः पुनररक्षद्गाः ॥ १.३.४९ ॥
فأجابه المعلّم: «بفضل رحمتك، هذه العجول الفاضلة تقذف زبدًا كثيرًا. فبتصرفك هكذا تعيق أيضًا قوت هذه العجول. ولا ينبغي لك أن تشرب حتى الزبد». فوعد قائلًا: «ليكن كذلك»، وصار صائمًا يحرس الأبقار من جديد.
1.3.50
तथा प्रतिषिद्धो भैक्ष्यं नाश्नाति न चान्यच्चरति पयो न पिबति फेनं नोपयुङ्क्ते स कदाचिदरण्ये क्षुधार्तोऽर्कपत्राण्यभक्षयत् ॥ १.३.५० ॥
وإذ مُنع هكذا، لم يأكل الطعام المتسوَّل، ولم يذهب إلى مكان آخر، ولم يشرب اللبن، ولم ينتفع بالزبد. وذات مرة في الغابة، وقد أنهكه الجوع، أكل أوراق الآرْكا.
1.3.51
स तैरर्कपत्रैर्भक्षितैः क्षारतिक्तकटुरूक्षैस्तीक्ष्णविपाकैश्चक्षुष्युपहतोऽन्धो बभूव ।
ततः सोऽन्धोऽपि चङ्क्रम्यमाणः कूपेऽपतत्
अथ तस्मिन्ननागच्छति सूर्ये चास्ताचलावलम्बिनि उपाध्यायः शिष्यानवोचत् ॥ १.३.५१ ॥
فلما أكل تلك الأوراق — القلوية المرّة الحادّة الخشنة، شديدة الأثر — أصيبت عيناه فعمي. ثم وهو أعمى يمشي وقع في بئر. ولما مال الشمس إلى الجبل الغربي ولم يعد، قال المعلّم للتلاميذ:
1.3.53
मयोपमन्युः सर्वतः प्रतिषिद्धः स नियतं कुपितस्ततो नागच्छति चिरगतस्त्विति ।
ततोऽन्वेष्य इत्येवमुक्त्वा शिष्यैः सार्धमरण्यं गत्वा तस्याह्वानाय शब्दं चकार भो उपमन्यो क्वासि वत्सैहीति ॥ १.३.५३ ॥
لقد منعتُ أوبامانيو من كل جهة، فلا شك أنه غضب ولم يعد، وقد غاب زمنًا طويلًا. فقال: «يجب أن نبحث عنه»، فذهب إلى الغابة مع تلاميذه ونادى: «يا أوبامانيو، أين أنت؟ يا بني، تعال!»
1.3.54
स उपाध्यायस्य आह्वानवचनं श्रुत्वा प्रत्युवाचोच्चैरयमस्मिन्कूपे पतितोऽहमिति ।
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच कथं त्वमस्मिन्कूपे पतित इति ॥ १.३.५४ ॥
فلما سمع كلمات نداء المعلم أجاب بصوت عالٍ: «لقد سقطتُ في هذه البئر.» فقال له المعلم: «كيف سقطتَ في هذه البئر؟»
1.3.55
स उपाध्यायं प्रत्युवाच अर्कपत्राणि भक्षयित्वान्धीभूतोस्म्यतश्चङ्क्रम्यमाणः कूपे पतित इति ।
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.५५ ॥
فأجاب المعلم: «لقد أكلتُ أوراق نبات الآرْكا فصرتُ أعمى، ولذلك سقطتُ في البئر وأنا أتجول.» فقال له المعلم:
1.3.56
अश्विनौ स्तुहि तौ देवभिषजौ त्वां चक्षुष्मन्तं कर्ताराविति ।
स एवमुक्त उपाध्यायेनोपमन्युः स्तोतुमुपचक्रमे देवावश्विनौ वाग्भिर्ऋग्भिः ॥ १.३.५६ ॥
«امدح التوأمين الأشوينيين، طبيبي الآلهة، فإنهما سيجعلانك ذا بصر.» فلما قال المعلم ذلك شرع أوبامانيو يمدح الإلهين الأشوينيين بالكلمات وبأبيات الريج.
1.3.57
प्रपूर्वगौ पूर्वजौ चित्रभानू ।
गिरा वां शंसामि तपसा ह्यनन्तौ।
दिव्यौ सुपर्णौ विरजौ विमाना-
वधिक्षिपन्तौ भुवनानि विश्वा ॥ १.३.५७ ॥
بالتقشف وبالكلام أمدحكما يا من تسيران في المقدمة، أيها البكران ذوا الضياء العجيب، اللانهائيان، الإلهيان، ذوا الجناحين الجميلين، الطاهران، الراكبان في المركبات الجوية، المتجاوزان جميع العوالم.
1.3.58
हिरण्मयौ शकुनी सांपरायौ ।
नासत्यदस्रौ सुनसौ वैजयन्तौ।
शुक्लं वयन्तौ तरसा सुवेमा-
वधिव्ययन्तावसितं विवस्वतः ॥ १.३.५८ ॥
أيها الذهبيان، ذوا هيئة الطيور، القائدان إلى العالم الآخر، النَّاسَتْيَان والدَّسْرَان، جميلا الأنوف، حاملا راية النصر، الناسجان القماش الأبيض بسرعة، الناسجان الخيط الأسود للشمس.
1.3.59
ग्रस्तां सुपर्णस्य बलेन वर्तिका-
ममुञ्चतामश्विनौ सौभगाय।
तावत्सुवृत्तावनमं तमाय या-
वसत्तमा गा अरुणा उदावहत् ॥ १.३.५९ ॥
حرّر الأشفينان، طلباً للسعادة، المصباح (الشمس) الذي أمسكته قوة غارودا. وهما ذوا المسار الكامل، الثابتان أمام الظلام، أفضل المقيمين، رفعا البقر الحمراء إلى الأعلى.
1.3.60
षष्टिश्च गावस्त्रिशताश्च धेनव ।
एकं वत्सं सुवते तं दुहन्ति।
नानागोष्ठा विहिता एकदोहना-
स्तावश्विनौ दुहतो घर्ममुक्थ्यम् ॥ १.३.६० ॥
ستون وثلاثمائة بقرة حلوب تلد عجلاً واحداً وتُحلب له. ومن البقر المحفوظة في حظائر كثيرة، كل واحدة تدر اللبن في حلبة واحدة، يحلب ذانك الأشفينان القربان الساخن من اللبن (غرما) الجدير بالتمجيد.
1.3.61
एकां नाभिं सप्त सथा अराः श्रिताः ।
प्रधिष्वन्या विंशतिरर्पिता अराः।
अनेमि चक्रं परिवर्ततेऽजरं ।
मायाऽश्विनौ समनक्ति चर्षणी ॥ १.३.६१ ॥
سبعة أعواد مثبتة في محور واحد، وعشرون عوداً أخرى مركبة على الإطار. تدور العجلة الخالدة التي لا إطار لها؛ وبقدرتهما السحرية يضم الأشفينان الكائنات الحية معاً.
1.3.62
एकं चक्रं वर्तते द्वादशारं ।
षण्णाभिमेकाक्षममृतस्य धारणम्।
यस्मिन्देवा अधि विश्वे विषक्ता-
स्तावश्विनौ मुञ्चतो मा विषीदतम् ॥ १.३.६२ ॥
تدور عجلة واحدة ذات اثنتي عشرة عارضة وستة محاور ومحور واحد، تحمل الخلود. وفيها تتعلق جميع الآلهة. أيها الأشوينان، أطلقاني ولا تدعاني أيأس.
1.3.63
अश्विनाविन्दुममृतं वृत्तभूयौ ।
तिरोधत्तामश्विनौ दासपत्नी।
हित्वा गिरिमश्विनौ गामुदाचरन्तौ ।
तद्वृष्टिमह्नात्प्रस्थितौ बलस्य ॥ १.३.६३ ॥
أخفى الأشوينان الدائران سوما الخلود. كزوجة عبدٍ، تركا الجبل وتقدما نحو الأبقار، وانطلق الاثنان نهارًا مع مطر بالا.
1.3.64
युवां दिशो जनयथो दशाग्रे ।
समानं मूर्ध्नि रथयानं वियन्ति।
तासां यातमृषयोऽनुप्रयान्ति ।
देवा मनुष्याः क्षितिमाचरन्ति ॥ १.३.६४ ॥
أنتما تُخرجان الجهات بعد العاشرة؛ وعلى الرأس مسار عربة واحد، فتفترق. اسلكا طريقهما؛ يتبعهما الرشيون؛ ويتحرك الآلهة والبشر على الأرض.
1.3.65
युवां वर्णान्विकुरुथो विश्वरूपां-
स्तेऽधिक्षियन्ते भुवनानि विश्वा।
ते भानवोऽप्यनुसृताश्चरन्ति ।
देवा मनुष्याः क्षितिमाचरन्ति ॥ १.३.६५ ॥
أنتما تصنعان ألوان كل الصور؛ وهي مستقرة فوق جميع العوالم. وتسير تلك الأنوار أيضًا تابعةً؛ ويتحرك الآلهة والبشر على الأرض.
1.3.66
तौ नासत्यावश्विनौ वां महेऽहं ।
स्रजं च यां बिभृथः पुष्करस्य।
तौ नासत्वावमृतावृतावृधा-
वृते देवास्तत्प्रपदे न सूते ॥ १.३.६६ ॥
أقدم الحمد لهذين الأشوينين الناساتيين، وللإكليل الذي تحملانه من اللوتس. وهذان الناساتيان خالدان، مُنمّيان للحق؛ وبغير الحق لا تنبثق الآلهة على ذلك الطريق.
1.3.67
मुखेन गर्भं लभतां युवानौ ।
गतासुरेतत्प्रपदेन सूते।
सद्यो जातो मातरमत्ति गर्भ-
स्तावश्विनौ मुञ्चथौ जीवसे गाम् ॥ १.३.६७ ॥
ليحصل الشابان على الجنين عن طريق الفم. هذا الجنين الميت يولد بقدميه أولاً، وما إن يولد حتى يلتهم أمه. أيها الأشفيان، حرّراه أنتما الاثنان، وحرّرا البقرة، لكي يعيشا.
1.3.68
स्तोतुं न शक्नोमि गुणैर्भवन्तौ ।
चक्षुर्विहीनः पथि संप्रमोहः।
दुर्गेऽहमस्मिन्पतितोऽस्मि कूपे ।
युवां शरण्यौ शरणं प्रपद्ये ॥ १.३.६८ ॥
لا أستطيع أن أمدح صفاتكما. أنا أعمى على الطريق، حائر تماماً؛ وفي هذه المحنة سقطت في بئر. أنتما وحدكما جديران باللجوء؛ أحتمي بكما.
1.3.69
सौतिरुवाच ।
एवमृग्भिश्चान्यैरस्तुवत्।
इत्येवं तेनाभिष्टुतावश्विनावाजग्मतुराहतुश्चैं प्रीतौ स्व एष तेऽपूपोशानैनमिति ॥ १.३.६९ ॥
قال سوتي: فهكذا مدحهما بآيات الريغ وبأناشيد أخرى. ولما مدحهما بذلك جاء الأشفيان، وقالا مسرورين: «هذا فطيرك؛ كُله.»
1.3.70
स एवमुक्तः प्रत्युवाच नानृतमूचतुर्भगवन्तौ नत्वहमेतमपूपमुपयोक्तुमुत्सहे गुरवेऽनिवेद्येति ॥ १.३.७० ॥
فلما خوطب بذلك أجاب: «أيها المكرّمان، لم تقولا كذباً؛ لكنني لا أجرؤ على أكل هذا الفطير قبل أن أقدّمه لمعلّمي.»
1.3.71
ततस्तमश्विनावूचतुः ।
आवाभ्यां पुरस्ताद्भवत उपाध्यायेनैवमेवाभिष्टुताभ्यामपूपोदत्त उपयुक्तः स तेनानिवेद्य गुरवे त्वमपि तथैव कुरुष्व यथा कृतमुपाध्यायेनेति ॥ १.३.७१ ॥
فقال له الأشفيان: «لأنك مدحتنا كلينا، فقد نال معلّمك من قبل فطيراً بهذه الطريقة ذاتها؛ فأكله دون أن يقدّمه لمعلّمه. فافعل كما فعل معلّمك.»
1.3.72
स एवमुक्तः प्रत्युवाच एतत्प्रत्यनुनये भवन्तावश्विनौ नोत्सहेऽहमनिवेद्य गुरवेऽपूपमुपयोक्तुमिति ॥ १.३.७२ ॥
فأجابهما بعد أن خوطب بذلك: "أيها الأشوينان، إني أرفض هذا، فلست مستعدا لأكل الكعكة دون أن أخبر معلمي."
1.3.73
तमश्विनावाहतुः प्रीतौ स्वस्तवानया गुरुभक्त्या ।
उपाध्यायस्य ते कार्ष्णायसा दन्ता भवतोऽपि हिरण्मया भविष्यन्ति चक्षुष्मांश्च भविष्यसि श्रेयश्चावाप्स्यसीति ॥ १.३.७३ ॥
فرح الأشوينان وقالا له: "سلامة لك. بهذا الإخلاص لمعلمك ستصير أسنان معلمك الحديدية ذهبية، وستكون أسنانك كذلك ذهبية. وسيكون لك البصر، وتنال الخير."
1.3.74
स एवमुक्तोऽश्विभ्यां लब्धचक्षुरुपाध्यायसकाशमागम्याभ्यवादयत् ॥ १.३.७४ ॥
فلما خاطبه الأشوينان بذلك، استعاد بصره، فجاء إلى معلمه وحيّاه بتوقير.
1.3.75
आचचक्षे च स चास्य प्रीतिमान्बभूव ॥ १.३.७५ ॥
روى له كل شيء، فسرّ معلمه به.
1.3.76
आह चैनं यथाऽश्विनावाहतुस्तथा त्वं श्रेयोऽवाप्स्यसीति ॥ १.३.७६ ॥
وقال له: "كما قال الأشوينان، كذلك ستنال الخير."
1.3.77
सर्वे च ते वेदाःप्रतिभास्यन्ति सर्वाणि च धर्मशास्त्राणीति ।
एषा तस्यापि परीक्षोपमन्न्योः ॥ १.३.७७ ॥
"ستتجلى لك جميع الفيدات وجميع كتب الدارما." وكان هذا أيضا اختبار أوبامانيو.
1.3.78
अथापरः शिष्यस्तस्यैवापोदस्य धौम्यस्य बैदो नाम तमुपाध्यायः समादिदेश वत्स बैद इहास्यतां तावन्मम गृहे कंचित्कालं शुश्रूषुणा च भवितव्यं श्रेयस्ते भविष्यतीति ॥ १.३.७८ ॥
ثم أمر معلّمه تلميذًا آخر لأبودا ذاك، دهوميا، واسمه بايدا، فقال: "يا بني بايدا، أقم هنا في بيتي زمنًا تخدم فيه؛ فهذا سيكون خيرًا لك."
1.3.79
स तथेत्युक्त्वा गुरुकुले दीर्घकालं गुरुशुश्रूषणपरोऽवसत् ।
गौरिव नित्यं गुरुणा धूर्षु नियोज्यमानः शीतोष्णक्षुत्तृष्णादुःखसहः सर्वत्राप्रतिकूलस्तस्य महतात्कालेन गुरुः परितोषं जगाम ॥ १.३.७९ ॥
قال: "ليكن ذلك"، وأقام زمنًا طويلًا في بيت المعلّم، مكرّسًا نفسه لخدمته. كالثور المربوط دائمًا بالنير، كان المعلّم يُشغله كل يوم، فيحتمل ألم البرد والحر والجوع والعطش، ولا يعارض في أي أمر. وبعد زمن طويل رضي عنه المعلّم.
1.3.80
तत्परितोषाच्च श्रेयः सर्वज्ञतां चावाप ।
एषा तस्यापि परीक्षा बैदस्य ॥ १.३.८० ॥
ومن رضا معلّمه نال الخير والعلم بكل شيء. وكانت هذه أيضًا امتحان بايدا.
1.3.81
स उपाध्यायेनानुज्ञातः समावृत्तस्तस्माद्गुरुकुलवासाद्गृहाश्रमं प्रत्यपद्यत ।
तस्यापि स्वगृहे वसतस्त्रयः शिष्या बभूवुः स शिष्यान्न किंचिदुवाच कर्म वा क्रियतां गुरुशुश्रूषा वेति।
दुःखाभिज्ञो हि गुरुकुलवासस्य शिष्यान्परिक्लेशेन योजयितुं नेयेष ॥ १.३.८१ ॥
نال إذن معلمه، فعاد من حياة بيت المعلم ودخل مرحلة رب الأسرة. وفيما كان يقيم في بيته كان له ثلاثة تلاميذ، لكنه لم يكن يكلفهم بعمل أو بخدمة المعلم، إذ كان يعلم مشقة الحياة في بيت المعلم فلم يُرِد أن يعرضهم للعناء.
1.3.82
अथ कस्मिंश्चित्काले बैदं ब्राह्मणं जनमेजयः पौष्यश्च क्षत्रियावुपेत्योपाध्यायं वरयाञ्चक्रतुः ॥ १.३.८२ ॥
ثم في وقت ما، أتى الكشتريان جانمجايا وبوشيا إلى البراهمي بايدا واختاراه معلماً لهما (كاهناً).
1.3.83
स कदाचिद्याज्यकार्येणाभिप्रस्थित उत्तङ्कनामानं शिष्यं नियोजयामास ॥ १.३.८३ ॥
وفي وقت ما، حين انطلق في مهمة تتعلق بالقربان، عيّن تلميذه المسمّى أُتتنكا (ليتولى شؤون بيته).
1.3.84
भोयत्किंचिदस्मद्गृहे परिहीयते तदिच्छाम्यहमपरिहीयमानं भवता क्रियमाणमिति स एवं प्रतिसंदिश्योत्तङ्कं बैदः प्रवासं जगाम ॥ १.३.८४ ॥
«يا (أُتّنكا)، أيّ شيء ينقص في بيتنا، أريد أن تفعله أنت دون أن يبقى فيه نقص». وبعد أن أوصى أُتّنكا بذلك، خرج البراهمي بايدا في رحلة.
1.3.85
अथोत्तङ्कः शुश्रूषुर्गुरुनियोगमनुतिष्ठमानो गुरुकुले वसति स्म ।
स तत्र वसमान उपाध्यायस्त्रीभिः सहिताभिराहूयोक्तः ॥ १.३.८५ ॥
فأقام أُتّنكا، المتلهف للخدمة، في بيت المعلم ينفّذ أمره. وفيما هو مقيم هناك، دعاه المعلّم مع زوجاته وقال له.
1.3.86
उपाध्यायानी ते ऋतुमती उपाध्यायश्च प्रोषितोऽस्या यथाऽयमृतुर्वन्ध्यो न भवति तथा क्रियतामेषा विषीदतीति ॥ १.३.८६ ॥
"زوجة المعلم في موسمها الخصيب، والمعلم قد غاب. فافعل ذلك كي لا يذهب هذا الموسم عقيمًا؛ إنها تتألم."
1.3.87
एवमुक्तस्ताः स्त्रियः प्रत्युवाच ।
न मया स्त्रीणां वचनादिदमकार्यं करणीयम्।
न ह्यहमुपाध्यायेन संदिष्टोऽकार्यमपि त्वया कार्यमिति ॥ १.३.८७ ॥
فلما خوطب بذلك أجاب أولئك النساء: "لن أفعل هذا الأمر المحرّم بكلام النساء. فإن المعلم لم يأمرني بأن أفعل حتى الأمر المحرّم من أجلك."
1.3.88
तस्य पुनरुपाध्यायः कालान्तरेण गृहमाजगाम तस्मात्प्रवासात् ।
स तु तद्वृत्तं तस्याशेषमुपलभ्य प्रीतिमानभूत् ॥ १.३.८८ ॥
ثم عاد المعلم بعد مدة إلى بيته من تلك الرحلة، فلما علم بكل سلوكه سُرَّ.
1.3.89
उवाच चैनं वत्सोत्तङ्कं किं ते प्रियं करवाणीति ।
धर्मतो हि शुश्रूषितोऽस्मि भवता तेन प्रीतिः परस्परेण नौ संवृद्धा तदनुजाने भवन्तं सर्वानेव कामानवाप्स्यसि गम्यतामिति ॥ १.३.८९ ॥
قال لفاتسوتّانكا: «ما الذي أفعله لك مما تحبه؟ لقد خدمتني وفق الدارما، فنما بيننا حب متبادل. لذلك أأذن لك؛ ستنال جميع رغباتك. فاذهب الآن.»
1.3.90
स एवमुक्तः प्रत्युवाच किं ते प्रियं करवाणीति एवं ह्याहुः ॥ १.३.९० ॥
فأجابه بعد أن قيل له ذلك: «ما الذي أفعله لك مما تحبه؟» فهكذا يقول الناس.
1.3.91
यश्चाधर्मेण वै ब्रूयाद्यश्चाधर्मेण पृच्छति ।
तयोरन्यतरः प्रैति विद्वेषं चाधिगच्छति ॥ १.३.९१ ॥
فمن يتكلم بغير دارما، ومن يسأل بغير دارما — أحدهما يهلك ويقع في العداوة.
1.3.92
सोहमनुज्ञातो भवता इच्छामीष्टं गुर्वर्थमुपहर्तुमिति ।
तेनैवमुक्त उपाध्यायः प्रत्युवाच वत्सोत्तङ्क उष्यतां तावदिति ॥ १.३.९२ ॥
«بإذنك أريد أن أحضر للمعلم شيئًا يرغب فيه.» فلما قيل له ذلك أجاب المعلم: «يا وتسا أُتّانكا، أقم هنا الآن.»
1.3.93
स कदाचित्तमुपाध्यायमाहोत्तङ्क आज्ञापयतु भवान्किं ते प्रियमुपाहरामि गुर्वर्थमिति ॥ १.३.९३ ॥
ذات مرة قال أُتّانكا لذلك المعلم: «فليأمر سيدي: أيَّ شيء تحبه أحضره للمعلم؟»
1.3.94
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच वत्सोत्तङ्क बहुशो मां चोदयसि गुर्वर्थमुपाहरामीति तद्गच्छैनां प्रविश्योपाध्यायानीं पृच्छ किमुपाहरामीति एषा यद्ब्रवीति तदुपाहरस्वेति ॥ १.३.९४ ॥
فأجابه المعلّم: «يا عزيزي أُتّانكا، إنك تحثّني مراراً قائلاً: سأحضر للمعلّم. اذهب وادخل واسأل زوجة المعلّم ماذا أُحضر. فأحضر ما تقوله.»
1.3.95
स एवमुक्त उपाध्यायेनोपाध्यायानीमपृच्छद्भवत्युपाध्यायेनास्म्यनुज्ञातो गृहं गन्तुमिच्छामीष्टं ते गुर्वर्थमुपहृत्यानृणो गन्तुं तदाज्ञापयतु भवती किमुपाहरामि गुर्वर्थमिति ॥ १.३.९५ ॥
فلما قال المعلّم ذلك سأل زوجة المعلّم: «أيتها السيدة، لقد أذن لي المعلّم بالعودة إلى البيت، وأريد أن أُحضر للمعلّم ما تحبّينه ثم أمضي بلا دَين. فأمريني: ماذا أُحضر للمعلّم؟»
1.3.96
सैवमुक्तोपाध्यायानी तमुत्तङ्कं प्रत्युवाच गच्छ पौष्यं प्रति राजानं कुण्डले भिक्षितुं तस्य क्षत्रियया पिनद्धे ॥ १.३.९६ ॥
فأجابت زوجة المعلّم أُتّانكا بعد أن سُئلت: «اذهب إلى الملك بَوْشْيا واسأله أن يعطيك قرطيه، اللذين تلبسهما ملكته من طبقة المحاربين.»
1.3.97
आनयस्वेतश्चतुर्थेऽहनि पुण्यकर्म भविता ताभ्यामाबद्धाभ्यां शोभमाना ब्राह्मणान्परिवेष्टुमिच्छामि ।
तत्संपादयस्व एवं हि कुर्वतः श्रेयो भविताऽन्यथा कुतः श्रेय इति ॥ १.३.९७ ॥
أحضرها إلى هنا في اليوم الرابع، فيكون ذلك عملاً مباركاً. وحين تُعقدان في أذنيّ أُريد أن أخدم البراهمة متألقةً بهما. فأتمّ هذا، فإن الخير يصيب من يفعل ذلك، وإلا فمن أين يأتي الخير؟
1.3.98
स एवमुक्तस्तयोपाध्यायान्या प्रातिष्ठतोत्तङ्कः स पथि गच्छन्नपश्यदृषभमतिप्रमाणं तमधिरूढं च पुरुषमतिप्रमाणमेव स पुरुष उत्तङ्कमभ्यभाषत ॥ १.३.९८ ॥
وهكذا خاطبته زوجة المعلم، فانطلق أوتانكا. وبينما كان يسير في الطريق رأى ثورًا عظيم الحجم وعلى ظهره رجلًا عظيم الحجم. فخاطب ذلك الرجل أوتانكا.
1.3.99
भोउत्तङ्कैतत्पुरीषमस्य ऋषभस्य भक्षयस्वेति स एवमुक्तो नैच्छत् ॥ १.३.९९ ॥
"يا أوتانكا، كل روث هذا الثور!" فلما خوطب بذلك لم يرغب.
1.3.100
तमाह पुरुषो भूयो भक्षयस्वोत्तङ्क मा विचारयोपाध्यायेनापि ते भक्षितं पूर्वमिति ।
स एवमुक्तो बाढमित्युक्त्वा तदा तद्वृपभस्य मूत्रं पुरीषं च भक्षयित्वोत्तङ्कः संभ्रमाढुत्थित एवापोऽनुस्पृश्य प्रतस्थे ॥ १.३.१०० ॥
قال له ذلك الرجل مرة أخرى: "يا أوتانكا، كل، ولا تتردد؛ فقد أكل المعلم أيضًا ما أكلته من قبل." فلما خوطب بذلك قال: "حسنًا"، ثم بعد أن أكل بول ذلك الثور وروثه، نهض أوتانكا مسرعًا، ولمس الماء، وانطلق.
1.3.102
यत्र स क्षत्रियः पौष्यस्तमुपेत्यासीनमपश्यदुत्तङ्कः ।
स उत्तङ्कस्तमुपेत्याशीर्भिरभिनन्द्योवाच ॥ १.३.१०२ ॥
حيث كان ذلك المحارب باوشيا، رأى أوتانكا الرجل جالسًا. فدنا أوتانكا منه، وحياه بالدعوات، وقال.
1.3.103
अर्थी भवन्तमुपागतोऽस्मीति स एनमभिवाद्योवाच ।
भगवन्पौष्यः खल्वहं किं करवाणीति ॥ १.३.१०३ ॥
"لقد جئتك طالبًا معروفًا." ثم حياه وقال: "أيها السيد المبارك، إنني حقًا بوشيا. ماذا عليّ أن أفعل؟"
1.3.104
स तमुवाच गुर्वर्थं कुण्डलयोरर्थेनाभ्यागतोऽस्मि ।
ये वै ते क्षत्रिया पिनद्धे कुण्डले ते भवान्दातुमर्हतीति ॥ १.३.१०४ ॥
قال له: «لقد جئت من أجل معلّمي، من أجل القرطين. أنت جدير بأن تعطيني القرطين اللذين تلبسهما.»
1.3.105
तं प्रत्युवाच पौष्यः प्रविश्यान्तःपुरं क्षत्रिया याच्यतामिति ।
स तेनैवमुक्तः प्रविश्यान्तःपुरं क्षत्रियां नापश्यत् ॥ १.३.१०५ ॥
أجابه باوشيا: «ادخل المقصورة الداخلية واطلب من نساء الكشاتريا.» فلما قيل له ذلك دخل المقصورة الداخلية، ولكنه لم ير امرأة كشاتريا.
1.3.106
स पौष्यं पुनरुवाच न युक्तं भवताऽहमनृतेनोपचरितुं न हि तेऽन्तःपुरे क्षत्रिया सन्निहिता नैनां पश्यामि ॥ १.३.१०६ ॥
قال لباوشيا مرة أخرى: «لا يليق بك أن تعاملني بالكذب. ليس في مقصورتك الداخلية نساء كشاتريا حاضرات؛ إنني لا أراها.»
1.3.107
स एवमुक्तः पौष्यः क्षणमात्रं विमृश्योत्तङ्कं प्रत्युवाच ।
नियतं भवानुच्छिष्टः स्मर तावन्न हि सा क्षत्रिया उच्छिष्टेनाशुचिना शक्या द्रष्टुं पतिव्रतात्वात्सैषा नाशुचेर्दर्शनमुपैतीति ॥ १.३.१०७ ॥
فلما قيل له ذلك تأمل لحظة وأجاب أوتانكا: «لا شك أنك نجس، لأنك أكلت الفضلات؛ فتذكّر ذلك. لا يمكن أن تُرى المرأة الكشاتريا الآن من قبل من هو نجس بأكل الفضلات؛ إنها مخلصة لزوجها فلا تنال رؤية النجس.»
1.3.108
अथैवमुक्त उत्तङ्कः स्मृत्वोवाचास्ति खलु मया तु भक्षितं नोपस्पृष्टमागच्छतेति ।
तं पौष्यः प्रत्युवाच एष ते व्यतिक्रमो नोत्थितेनोपस्पृष्टं भवति शीघ्रमागच्छतेति ॥ १.३.१०८ ॥
فلما قيل له ذلك تذكّر أُتّانكا وقال: «لقد أكلتُ شيئًا حقًا ولم أتطهّر بالماء؛ تعالَ.» فأجابه بَوْشْيا: «هذا تقصيرك؛ فالتطهّر لا يكتمل لمن قام. أسرِع بالمجيء.»
1.3.109
अथोत्तङ्कस्तं तथेत्युक्त्वा प्राङ्मुख उपावेश्य सुप्रक्षालितपाणिपादवदनो निःशब्दाभिरफेनाभिरनुष्णाभिर्हृद्गताभिरद्भिस्त्रिः पीत्वा द्विः परिमृज्य खान्यद्भिरुपस्पृश्य चान्तःपुरं प्रविवेश ॥ १.३.१०९ ॥
ثم قال أُتّانكا «ليكن ذلك»، فجلس متجهًا نحو الشرق بعد أن غسل يديه ورجليه ووجهه جيدًا، وشرب الماء ثلاث مرات، صامتًا، بلا زبد، غير دافئ، يصل إلى القلب، ومسح مرتين، ولمس فتحات الحواس بالماء، ثم دخل الحجرات الداخلية.
1.3.110
ततस्तां क्षत्रियामपश्यत्सा च दृष्ट्वैवोत्तङ्कं प्रत्युत्थायाभिवाद्योवाच स्वागतं ते भगवन्नाज्ञापय किं करवाणीति ॥ १.३.११० ॥
ثم رأى المرأة الكشاتريّة. فلما رأت أُتّانكا نهضت وحيّته تحية إجلال وقالت: «مرحبًا بك أيها الجليل. مُرْني، ماذا أفعل؟»
1.3.111
स तामुवाचैते कुण्डले गुर्वर्थं मे भिक्षिते दातुमर्हसीति ।
सा प्रीता तेन तस्य सद्भावेन पात्रमयमनतिक्रमणीयश्चेति मत्वा ते कुण्डले अवमुच्यास्मै प्रायच्छदाह चैनमेते कुण्डले तक्षको नागराजः सुभृशं प्रार्थयत्यप्रमत्तो नेतुमर्हसीति ॥ १.३.१११ ॥
قال لها: «إنّي أطلب هذين القرطين صدقةً لأجل معلّمي؛ فينبغي أن تعطيهما لي.» فسرّت بحسن نيّته، ورأت أنّه أهلٌ للعطاء لا يُردّ، فنزعت القرطين وأعطتهما إيّاه، وقالت: «إنّ ملك النّاغا تَكْشَكا يرغب فيهما كثيرًا؛ فاحمِلْهما بحذر.»
1.3.112
स एवमुक्तस्तां क्षत्रियां प्रत्युवाच भवती सुनिर्वृता भवतु ।
न मां शक्तस्तक्षको नागराजो धर्षयितुमिति ॥ १.३.११२ ॥
فأجابها لمّا قيل له ذلك: «كوني مطمئنّةً تمامًا. إنّ ملك النّاغا تَكْشَكا لا يقدر على أن يؤذيني.»
1.3.113
स एवमुक्त्वा तां क्षत्रियामामन्त्र्य पौष्यसकाशमागच्छत् ।
आह चैनं भोः पौष्य प्रीतोऽस्मीति तमुत्तङ्कं पौष्यः प्रत्युवाच ॥ १.३.११३ ॥
وبعد أن قال ذلك وودّع تلك المرأة الكشاترية، عاد إلى بَوْشْيَ. وقال له: «يا بَوْشْيَ، إنّي مسرور.» فأجابه بَوْشْيَ أُتّنكا.
1.3.114
भगवंश्चिरेण पात्रमासाद्यते भवाश्च गुणवानतिथिस्तदिच्छे श्राद्धं कर्तुं क्रियतां क्षण इति ॥ १.३.११४ ॥
«أيّها الجليل، إنّ الأهلَ للعطاء لا يُلقى إلّا بعد زمنٍ طويل، وأنت ضيفٌ فاضل؛ فلذلك أريد أن أقيم الشّرادّها. فلْيكن ذلك في لحظة، فانتظر قليلًا.»
1.3.115
तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच कृतक्षण एवास्मि शीघ्रमिच्छामि यथोपपन्नमन्नमुपस्कृतं भवतेति स तथेत्युक्त्वा यथोपपन्नेनान्नेनैनं भोजयामास ॥ १.३.११५ ॥
فأجاب أُتّانكا: «لقد وصلتُ في وقتي؛ أرغب في أن يُعدّ الطعام المتوفر بسرعة.» فقال: «فليكن ذلك»، وأطعمه بما كان متوفراً من الطعام.
1.3.116
अथोत्तङ्कः सकेशं शीतमन्नं दृष्ट्वा अशुच्येतदिति मत्वा तं पौष्यमुवाच ।
यस्मान्मे अशुच्यन्नं ददासि तस्मादन्धो भविष्यसीति ॥ १.३.११६ ॥
ثم رأى أُتّانكا الطعام البارد وفيه شعرة، فظنّه نجساً، فقال لِـ «بَوْشْيَة»: «لأنك أعطيتني طعاماً نجساً، فستصير أعمى.»
1.3.117
तं पौष्यः प्रत्युवाच ।
यस्मात्त्वमदुष्टमन्नंदूषयसि तस्मादनपत्यो भविष्यसीति तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.११७ ॥
فأجابه «بَوْشْيَة»: «لأنك تُدنّس الطعام الطاهر، فستكون بلا ذرية.» فأجابه أُتّانكا.
1.3.118
न युक्तं भवताऽन्नमशुचि दत्त्वा प्रतिशापं दातुं तस्मादन्नमेव प्रत्यक्षीकुरु ।
ततः पौष्यस्तदन्नमशुचि दृष्ट्वा तस्याशुचिभावमपरोक्षयामास ॥ १.३.११८ ॥
قال أُتّانكا: «لا يليق بك، وقد قدّمتَ طعاماً نجساً، أن تردّ باللعنة؛ فأظهر الطعام نفسه.» ثم رأى «بَوْشْيَة» ذلك الطعام النجس فأظهر نجاسته.
1.3.119
अथ तदन्नं मुक्तकेश्या स्त्रियोपहृतमनुष्णं सकेशं चाशुच्येतदिति मत्वा तमृषिमुत्तङ्कं प्रसादयामास ॥ १.३.११९ ॥
ثم رأى أن الطعام الذي جاءت به امرأة مرخية الشعر بارد وفيه شعرة، فظنه نجساً، فسعى إلى استرضاء الحكيم أُتّانكا.
1.3.120
भघवन्नेतदज्ञानादन्नं सकेशमुपाहृतं शीतं च ।
तत्क्षामये भवन्तं न भवेयमन्ध इति।
तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.१२० ॥
أيها الجليل، لقد أُحضر هذا الطعام جهلاً منّا، وفيه شعر وهو بارد. لذلك أستغفرك كي لا أصبح أعمى. هكذا أجاب أوتانكا.
1.3.121
न मृषा ब्रवीमि भूत्वा त्वमन्धो नचिरादनन्धो भविष्यसीति ।
ममापि शापो भवता दत्तो न भवेदिति ॥ १.३.१२१ ॥
لست أقول كذبًا: ستصبح أعمى، لكنك لن تبقى أعمى بعد زمن قصير. ولعنتك التي وجهتها إليّ لا ينبغي أن تذهب سدى.
1.3.122
तं पौष्यः प्रत्युवाच न चाहं शक्तः शापं प्रत्यादातुं न हि मे मन्युरद्याप्युपशमं गच्छति किं चैतद्भवता न ज्ञायते ।
यथा ॥ १.३.१२२ ॥
فأجابه باوشيا: لا أستطيع أن أسحب اللعنة، فغضبي لم يهدأ حتى الآن. أو لا تعلم ذلك؟ كما…
1.3.123
नवनीतं हृदयं ब्राह्मणस्य ।
वाचि क्षुरो निहितस्तीक्ष्णधारः।
तदुभयमेतद्विपरीतं क्षत्रियस्य ।
वाङ्नवनीतं हृदयं तीक्ष्णधारम्॥ इति ॥ १.३.१२३ ॥
قلب البراهمي كالزبدة، وفي كلامه يوضع موسى حادة الشفرة. وهذان الأمران معكوسان للكشتريا: كلام الكشتريا زبدة، وقلبه نصل حاد.
1.3.124
तदेवंगते न शक्तोऽहं तीक्ष्णहृदयत्वात्तं शापमन्यथाकर्तुं गम्यतामिति ।
तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.१२४ ॥
لذلك في هذه الحال لا أستطيع تغيير تلك اللعنة لأن قلبي حاد. فاذهب الآن. هكذا أجاب أوتانكا.
1.3.125
भवताऽहमन्नस्याशुचिभावमालक्ष्य प्रत्यनुनीतः ।
प्राक् च तेऽभिहितं यस्माददुष्टमन्नं दूषयसि तस्मादनपत्यो भविष्यसीति।
दुष्टे चान्ने नैष मम शापो भविष्यतीति ॥ १.३.१२५ ॥
لقد هدأت حين رأيت نجاسة الطعام من فعلك. وقد قيل لك من قبل: لأنك تُفسد طعامًا غير فاسد، فستكون بلا نسل. وفي الطعام الفاسد لن تكون هذه لعنتي.
1.3.126
साधयामस्तावदित्युक्त्वा प्रातिष्ठतोत्तङ्कस्ते कुण्डले गृहीत्वा ।
सोऽपश्यदथ पथि नग्नं क्षपणकमागच्छन्तं मुहुर्मुहुर्दृश्यमानमदृश्यमानं च ॥ १.३.१२६ ॥
قال: «لنُنجز هذا الآن»، ثم انطلق أُتانكا حاملًا ذينك القرطين. فرأى في الطريق زاهدًا جاينيًا عاريًا قادمًا، يظهر مرارًا ثم يختفي.
1.3.127
अथोत्तङ्कस्ते कुण्डले संन्यस्य भूमावुदकार्थं प्रचक्रमे ।
एतस्मिन्नन्तरे स क्षपणकस्त्वरमाण उपसृत्य ते कुण्डले गृहीत्वा प्राद्रवत् ॥ १.३.१२७ ॥
ثم وضع أُتانكا القرطين على الأرض وبدأ يتطهر بالماء. وفي هذه الأثناء اقترب الزاهد مسرعًا، وأخذ القرطين وهرب.
1.3.128
तमुत्तङ्कोऽभिसृत्य कृतोदककार्यः शुचिः प्रयतो नमो देवेभ्यो गुरुभ्यश्च कृत्वा महता जवेन तमन्वयात् ॥ १.३.१२८ ॥
أتمّ أُتانكا طقس الماء، وكان طاهرًا ضابطًا لنفسه، وحيّى الآلهة والمعلمين، ثم طارده بسرعة عظيمة.
1.3.129
तस्य तक्षको दृढमासन्नः सतं जग्राह ।
गृहीतमात्रः स तद्रूपं विहाय तक्षकस्वरूपं कृत्वा सहसा धरण्यां विवृतं महाबिलं प्रविवेश ॥ १.३.१२९ ॥
أمسك به تَكشَكا بقوة. وما إن أُمسك حتى ترك هيئته، واتخذ هيئة تَكشَكا، ودخل فجأة الجُحر العظيم الذي انفتح في الأرض.
1.3.130
प्रविश्य च नागलोकं स्वभवनमगच्छत् ।
अथोत्तङ्कस्तस्याः क्षत्रियाया वचः स्मृत्वा तं तक्षकमन्वगच्छत् ॥ १.३.१३० ॥
ولما دخل عالم الثعابين مضى إلى مسكنه. فتذكّر أُتّانكا كلام تلك المرأة الكشاتريّة، فتبع تَكشَكا.
1.3.131
स तद्बिलं दण्डकाष्ठेन चखान न चाशकत् ।
तं क्लिश्यमानमिन्द्रोऽपश्यत्स वज्रं प्रेषयामास।
गच्छास्य ब्राह्मणस्य साहाय्यं कुरुष्वेति ॥ १.३.१३१ ॥
حاول أن يحفر ذلك الجُحر بعصا خشبية، فلم يستطع. فلما رأى إندرا كربه أرسل الصاعقة قائلًا: «اذهب وأعن هذا البراهمي».
1.3.132
अथ वज्रं दण्डकाष्ठमनुप्रविश्य तद्बिलमदारयत् ॥ १.३.१३२ ॥
ثم دخلت الصاعقة في العصا الخشبية فشقّت ذلك الجُحر.
1.3.133
तमुत्तङ्कोऽनुविवेश तेनैव बिलेन प्रविश्य च तं नागलोकमपर्यन्तमनेकविधप्रासादहर्म्यवलभीनिर्यूहशतसंकुलमुच्चावचक्रीडाश्चर्यस्थानावकीर्णमपश्यत् ॥ १.३.१३३ ॥
ودخل أُتّانكا من ذلك الجُحر نفسه تابعًا له. فلما دخل عالم الثعابين رآه: بلا حدود، يعجّ بالقصور والدور من أنواع شتى، وبالشرفات ومئات الشرفات البارزة، مبعثرًا بأماكن لهو عجيبة عالية ومنخفضة.
1.3.134
स तत्र नागांस्तानस्तुवदेभिः श्लोकैः ।
य ऐरावतराजानः सर्पाः समितिशोभाः।
क्षरन्त इव जीमूताः सविद्युत्पवनेरिताः ॥ १.३.१३४ ॥
وهناك مدحهم بهذه الأبيات: ملوك الثعابين من نسل أيراواتا، المتألقون في المعركة، المنهمرون كالغيوم تسوقها البرق والريح.
1.3.135
सुरूपा बहुरूपाश्च तथा कल्माषकुण्डलाः ।
आदित्यवन्नाकपृष्ठे रेजुरैरावतोद्भवाः ॥ १.३.१३५ ॥
الجميلون، المتعددو الأشكال، المتزينون بأقراط منقطة، المولودون من أيراواتا، تألقت النَّاغا على ظهر السماء كالشمس.
1.3.136
बहूनि नागवेश्मानि गङ्गायास्तीर उत्तरे ।
तत्रस्थानपि संस्तौमि महतः पन्नगानहम् ॥ १.३.१३६ ॥
على الضفة الشمالية للغانغا مساكن كثيرة للنَّاغا؛ وأمدح أيضاً العظماء من الثعابين الساكنين هناك.
1.3.137
इच्छेत्कोऽर्कांशुसेनायां चर्तुमैरावतं विना ।
शतान्यशीतिरष्टौ च सहस्राणि च विंशतिः ॥ १.३.१३७ ॥
من ذا الذي يرغب في التجوال في جيش أشعة الشمس دون أيراواتا؟ (وعددهم) مئات، وثمانون، وثمانية، وعشرون ألفاً.
1.3.138
सर्पाणां प्रग्रहा यान्ति धृतराष्ट्रो यदैजति ।
ये चैनमुपसर्पन्ति ये च दूरपथं गताः ॥ १.३.१३८ ॥
عندما يتحرك دهريتاراشترا تسير لجم الثعابين؛ سواء الذين يقتربون منه أو الذين مضوا على طرق بعيدة.
1.3.139
अहमैरावतज्येष्ठभ्रातृभ्योऽकरवं नमः ।
यस्य वासः कुरुक्षेत्रे खाण्डवे चाभवत्पुरा ॥ १.३.१३९ ॥
قدّمتُ الإجلال لإخوة أيراواتا الأكبر، الذين كانت مساكنهم في الأزمان الماضية في كورukشيترا وفي خاندافا.
1.3.140
तं नागराजमस्तौषं कुण्डलार्थाय तक्षकम् ।
तक्षकश्चाश्वसेनश्च नित्यं सहचरावुभौ ॥ १.३.१४० ॥
من أجل القرطين مدحتُ ذلك ملك الثعابين تكشاكا؛ تكشاكا وأشفاسينا، الاثنان، رفيقان دائمًا.
1.3.141
कुरुक्षेत्रं च वसतां नदीमिक्षुमतीमनु ।
जघन्यजस्तक्षकस्य श्रुतसेनेति यः सुतः ॥ १.३.१४१ ॥
من بين الساكنين في كورuksetra وعلى طول نهر إكشوماتي، ابن تكشاكا الأصغر المسمّى شروتاسينا.
1.3.142
अवसद्यो महद्द्युम्नि प्रार्थयन्नागमुख्यताम् ।
करवाणि सदा चाहं नमस्तस्मै महात्मने ॥ १.३.१४२ ॥
ذلك الذي يسكن، عظيم البهاء، راغبًا في الرئاسة بين الثعابين، سأفعل دائمًا ما يأمر به. السلام على ذلك العظيم النفس.
1.3.143
सौतिरुवाच ।
एवं स्तुत्वा स विप्रर्षिरुत्तङ्को भुजगोत्तमान्।
नैव ते कुण्डले लेभे ततश्चिन्तामुपागमत् ॥ १.३.१४३ ॥
قال سوتي: وبعد أن مدح الحكيم البراهمي أوتانكا أفضل الثعابين على هذا النحو، لم يحصل على ذينك القرطين، فدخل حينئذ في القلق.
1.3.144
एवं स्तुवन्नपि नागान्यदा ते कुण्डले नालभत्तदाऽपश्यत्स्त्रियौ तन्त्रे अधिरोप्य सुवेमे पटं वयन्त्यौ ।
तस्मिंस्तन्त्रे कृष्णाः सिताश्च तन्तवश्चक्रं चापश्यद्द्वादशारं षड्भिः कुमारैः परिवर्त्यमानं पुरुषं चापश्यदश्वं च दर्शनीयम् ॥ १.३.१४४ ॥
وحين مدح الثعابين على هذا النحو ولم يحصل على تينك القرطين، رأى امرأتين تنسجان ثوبًا موضوعًا على نول. وكان على ذلك النول خيوط سوداء وبيضاء. ورأى عجلةً ذات اثني عشر شعاعًا يديرها ستة فتيان، ورأى رجلًا وفرسًا جميلة.
1.3.145
स तान्सर्वांस्तुष्टाव एभिर्मन्त्रवादश्लोकैः ॥ १.३.१४५ ॥
مدحهم جميعًا بهذه الأبيات المتلوّة بالمانترا.
1.3.146
त्रीण्यर्पितान्यत्र शतानि मध्ये ।
षष्टिश्च नित्यं चरति ध्रुवेऽस्मिन्।
चक्रे चतुर्विंशतिपर्वयोगे ।
षड्वै कुमाराः परिवर्तयन्ति ॥ १.३.१४६ ॥
ثلاثمائة وستون موضوعة هنا في الوسط، تدور دائما على هذا المحور الثابت. ستة صبية يديرون هذه العجلة ذات الأربعة والعشرين مفصلا.
1.3.147
तन्त्रं चेदं विश्वरूपे युवत्यौ ।
वयतस्तन्तून्सततं वर्तयन्त्यौ।
कृष्णान्सितांश्चैव विवर्तयन्त्यौ ।
भूतान्यजस्रं भुवनानि चैव ॥ १.३.१४७ ॥
ينسج هذا النول فتاتان شابتان اسمهما فيشفاروبا؛ تنسجان الخيوط بلا انقطاع وتديران الخيوط السوداء والبيضاء مرارا، فتتكون الكائنات والعوالم بلا انتهاء.
1.3.148
वज्रस्य भर्ता भुवनस्य गोप्ता ।
वृत्रस्य हन्ता नमुचेर्निहन्ता।
कृष्णे वसानो वसने महात्मा ।
सत्यानृते यो विविनक्ति लोके ॥ १.३.१४८ ॥
حامل الصاعقة، حامي العالم، قاتل فريترا، مهلك ناموتشي؛ الروح العظيمة المتشحة بثياب داكنة، التي تميز في العالم بين الحق والباطل.
1.3.149
यो वाजिनं गर्भमपां पुराणं ।
वैश्वानरं वाहनमभ्युपैति।
नमोऽस्तु तस्मै जगदीश्वराय ।
लोकत्रयेशाय पुरंदराय ॥ १.३.१४९ ॥
المجد له، رب الكون، سيد العوالم الثلاثة، بورندرا، الذي يتخذ مركبا له الرحم القديم للمياه، السريع، نار فيشفانارا.
1.3.150
ततः स एनं पुरुषः प्राह प्रीतोऽस्मि तेऽहसनेन स्तोत्रेण किं ते प्रियं करवाणीति ।
स तमुवाच नागा मे वशमीयुरिति ॥ १.३.१५० ॥
فقال له ذلك الرجل: «لقد رضيت عنك بهذا الحمد؛ فأي شيء محبوب لك أفعله لك؟» فقال له: «لتأت النيجا تحت سلطاني.»
1.3.151
स चैनं पुरुषः पुनरुवाच एतमश्वमपाने धमस्वेति ।
ततोऽश्वस्यापानमधमत्ततोऽश्वाद्धम्यमानात्सर्वस्रोतोभ्यः पावकार्चिषः सधूमा निष्पेतुः ॥ १.३.१५१ ॥
فقال له ذلك الرجل مرة أخرى: «انفخ في مؤخرة هذا الفرس». فنفخ في مؤخرة الفرس، فانبعثت من جميع فتحات الفرس، وهي تُنفخ، ألسنة نار مع الدخان.
1.3.153
ताभिर्नागलोक उपधूपितेऽथ संभ्रान्तस्तक्षकोऽग्नेस्तेजोभयाद्विषण्णः कुण्डले गृहीत्वा सहसा भवनान्निष्क्रम्योत्तङ्कमुवाच ॥ १.३.१५३ ॥
وامتلأ عالم الثعابين بالدخان من تلك الألسنة. ثم خرج تكشاكا، مضطربًا ومكتئبًا من خوف قوة النار، فجأة من مسكنه حاملًا القرطين، وقال لأوتانكا.
1.3.154
इमे कुण्डले गृह्णातु भवानिति ।
स ते प्रतिजग्राहोत्तङ्कः प्रतिगृह्य च कुण्डलेऽचिन्तयत् ॥ १.३.१५४ ॥
«فليأخذ سيادتك هذين القرطين» (قال تكشاكا). فقبلهما، وبعد أن تسلّمهما أوتانكا أخذ يفكر.
1.3.155
अद्य तत्पुण्यकमुपाध्यायान्या दूरं चाहमभ्यागतः स कथं संभावयेयमिति ॥ १.३.१५५ ॥
اليوم ينبغي إتمام ذلك العمل الصالح، وقد جئت من بعيد من أجل زوجة المعلّم. كيف أُنجز ذلك الواجب؟—هكذا فكّر أوتانكا.
1.3.156
उत्तङ्क एनमेवाश्वमधिरोह त्वां क्षणेनैवोपाध्यायकुलं प्रापयिष्यतीति ॥ १.३.१५६ ॥
«يا أوتانكا، اركب هذا الفرس نفسه؛ سيوصلك إلى بيت معلّمك في لحظة.» فخاطبه ذلك الرجل وهو يفكر.
1.3.157
स तथेन्युक्त्वा तमश्वमधिरुह्य प्रत्याजगामोपाध्यायकुलं ।
उपाध्यायानी च स्नाता केशानावापयन्त्युपविष्टोत्तङ्को नागच्छतीति शापायास्य मनो दधे ॥ १.३.१५७ ॥
فقال: «ليكن ذلك»، وركب ذلك الفرس وعاد إلى بيت المعلّم. أما زوجة المعلّم، فبعد أن اغتسلت، كانت جالسة تُصفّف شعرها، فلما فكّرت: «أوتانكا لا يأتي»، عزمت على لعنه.
1.3.158
अथैतस्मिन्नन्तरे स उत्तङ्कः प्रविश्य उपाध्यायकुलं उपाध्यायानीमभ्यवादयत्ते चास्यै कुण्डले प्रायच्छत्सा चैनं प्रत्युवाच ॥ १.३.१५८ ॥
وفي تلك الأثناء دخل أُتّانكا بيت المعلم وحيّا زوجة المعلم. قدّم لها القرطين، فأجابته.
1.3.159
उत्तङ्क देशे कालेऽभ्यागतः स्वागतं ते वत्स इदानीं यद्यनागतोसि कोपितया मया शप्तो भविष्यसि श्रेयस्तवोपस्थितं सिद्धिमाप्नुहीति ॥ १.३.१५९ ॥
يا أُتّانكا، لقد جئتَ في المكان والزمان المناسبين. أهلاً بك يا بُنيّ. لو تأخرتَ لَلعنتُك في غضبي. خيرُك حاضرٌ قريب؛ فلتنل النجاح.
1.3.160
अथोत्तङ्क उपाध्यायमभ्यवादयत् ।
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच वत्सोत्तङ्क स्वागतं ते किं चिरं कृतमिति ॥ १.३.१६० ॥
فحيّا أُتّانكا المعلّم، فأجابه المعلّم: "يا بُنيّ أُتّانكا، أهلاً بك. لماذا تأخّرتَ هكذا؟"
1.3.161
तमुत्तङ्क उपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भोस्तक्षकेण मे नागराजेन विघ्नः कृतोऽस्मिन्कर्मणि तेनास्मि नागलोकं गतः ॥ १.३.१६१ ॥
أجاب أُتّانكا المعلّم: "أيها المعلّم! في هذه المهمة أحدث تكشاكا، ملك الثعابين، عائقاً لي، ولذلك ذهبتُ إلى عالم الثعابين."
1.3.162
तत्र च मया दृष्टे स्त्रियौ तन्त्रेऽधिरोप्य पटं वयन्त्यौ तस्मिंश्च कृष्णाः सिताश्च तन्तवः ।
किं तत् ॥ १.३.१६२ ॥
هناك رأيتُ امرأتين تنسجان قماشاً على النول، وفيه خيوط سوداء وبيضاء. ما ذلك؟
1.3.163
तत्र च मया चक्रं दृष्टं द्वादशारं षट्चैनं कुमाराः परिवर्तयन्ति तदपि किं ।
पुरुषश्चापि मया दृष्टः स चापि कः।
अश्वश्चातिप्रमाणो दृष्टः स चापि कः ॥ १.३.१६३ ॥
ورأيت هناك أيضا عجلة ذات اثني عشر شعاعا كان ستة صبية يديرونها. ما تلك؟ ورأيت أيضا رجلا. من هو؟ ورأيت حصانا ضخم الحجم جدا. من هو ذاك؟
1.3.164
पथि गच्छता च मया ऋषभो दृष्टस्तं च पुरुषोऽधिरूढस्तेनास्मि सोपचारमुक्त उत्तङ्कास्य ऋषभस्य पुरीषं भक्षय उपाध्यायेनापि ते भक्षितमिति ॥ १.३.१६४ ॥
وبينما كنت أمشي في الطريق رأيت ثورا، وكان رجل راكبا عليه. فخاطبني بأدب: «أوتانكا، كل روث هذا الثور؛ فقد أكله معلمك أيضا.»
1.3.165
ततस्तस्य वचनान्मया तदृषभस्य पुरीषमुपयुक्तं स चापि कः ।
तदेतद्भवतोपदिष्टमिच्छेयं श्रोतुं किं तदिति।
स तेनैवमुक्त उपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.१६५ ॥
فأكلت حينئذ روث ذلك الثور بناء على قوله. «من كان هو؟ وما هذا الذي أخبرتني به؟ أريد أن أسمعه.» وحين سأله هذا، أجاب المعلم.
1.3.166
ये ते स्त्रियौ धाता विधाता च ये च ते कृष्णाः सितास्तन्तवस्ते रात्र्यहनी ।
यदपि तच्चक्रं द्वादशारं षट्कुमाराः परिवर्तयन्ति तेपि षड्ऋतवः द्वादशारा द्वादश मासाः संवत्सरश्चक्रम् ॥ १.३.१६६ ॥
المرأتان هما داتري وفيداتري؛ والخيوط السوداء والبيضاء هي الليل والنهار. أما العجلة ذات الاثني عشر شعاعا التي يديرها ستة صبية، فهي الفصول الستة؛ والأشعة الاثنا عشر هي الشهور الاثنا عشر، وتلك العجلة هي السنة.
1.3.167
यः पुरुषःस पर्जन्यः योऽश्वः सोऽग्निः य ऋषभस्त्वया पथि गच्छता दृष्टः स ऐरावतो नागराट् ॥ १.३.१६७ ॥
كان الرجل بارجنيا، وكان الفرس أغني، والثور الذي رأيته في الطريق هو أيراڤاتا، ملك الثعابين.
1.3.168
यश्चैनमधिरूढः पुरुषः स चेन्द्रः यदपि ते भक्षितं तस्य ऋषभस्य पुरीषं तदमृतं तेन खल्वसि तस्मिन्नागभवने न व्यापन्नस्त्वम् ॥ १.३.१६८ ॥
أما الرجل الذي اعتلاه فكان إندرا، وروث ذلك الثور الذي أكلته كان أمريتا؛ وبه لم تهلك في مسكن الثعابين.
1.3.169
स हि भगवानिन्द्रो मम सखा त्वदनुक्रोशादिममनुग्रहं कृतवान् ।
तस्मात्कुण्डले गृहीत्वा पुनरागतोऽसि ॥ १.३.१६९ ॥
ذلك الإله المبارك إندرا صديقي؛ ومن رأفته بك منح هذه النعمة. لذلك عدت بعد أن أخذت القرطين.
1.3.170
तत्सौम्य गम्यतामनुजाने भवन्तं श्रेयोऽवाप्स्यसीति ।
स उपाध्यायेनानुज्ञातो भगवानुत्तङ्कः क्रुद्धस्तक्षकं प्रतिचिकीर्षमाणो हास्तिनपुरं प्रतस्थे ॥ १.३.१७० ॥
فاذهب إذن أيها الحسن؛ إني آذن لك، وستنال الخير. وهكذا أذن له معلّمه، فانطلق المبارك أُتّانكا، غاضبًا يريد الانتقام من تاكشاكا، نحو هاستيناپورا.
1.3.171
स हास्तिनपुरं प्राप्य नचिराद्विप्रसत्तमः ।
समागच्छत राजानमुत्तङ्को जनमेजयम् ॥ १.३.१७१ ॥
ولما بلغ هاستيناپورا، ذلك خير البراهمة أُتّانكا، لم يلبث أن أتى الملك جانامَجايا.
1.3.172
पुरा तक्षशिलासंस्थं निवृत्तमपराजितम् ।
सम्यग्विजयिनं दृष्ट्वा समन्तान्मन्त्रिभिर्वृतम् ॥ १.३.१७२ ॥
لما رأى الملك — الذي كان يقيم في تاكشاشيلا فيما مضى، وعاد غير مغلوب ومنتصرًا تمام النصر، محاطًا من كل جانب بوزرائه.
1.3.173
तस्मै जयाशिषः पूर्वं यथान्यायं प्रयुज्य सः ।
उवाचैनं वचः काले शब्दसंपन्नया गिरा ॥ १.३.१७३ ॥
بعد أن منحه أولًا، وفقًا للعرف، بركات النصر، قال له في الوقت المناسب بكلمات ذات صوت حسن هذه العبارات.
1.3.174
अन्यस्मिन्करणीये तु कार्ये पार्थिवसत्तम ।
अर्चयित्वा यथान्यायं प्रत्युवाच द्विजोत्तमम् ॥ १.३.१७४ ॥
يا أفضل الملوك، مع أن عملًا آخر كان ينبغي أن يُنجز، فإنه بعد أن أكرمه على الوجه المناسب أجاب أفضل المولودين مرتين.
1.3.175
सौतिरुवाच ।
एवमुक्तस्तु विप्रेण स राजा जनमेजयः।
अर्चयित्वा यथान्यायं प्रत्युवाच द्विजोत्तमम् ॥ १.३.१७५ ॥
قال سوتي: لما خاطبه البراهمي بهذا، أجاب الملك جانمايجايا أفضل المولودين مرتين بعد أن أكرمه على الوجه المناسب.
1.3.176
आसां प्रजानां परिपालनेन ।
स्वं क्षत्रधर्मं परिपालयामि।
प्रव्रूहि मे किं करणीयमद्य ।
येनासि कार्येण समागतस्त्वम् ॥ १.३.१७६ ॥
بحماية هؤلاء الرعايا أؤدي واجب المحارب. قل لي ماذا يجب أن أفعل اليوم، ولأي أمر جئت.
1.3.177
सौतिरुवाच ।
स एवमुक्तस्तु नृपोत्तमेन
द्विजोत्तमः पुण्यकृतां वरिष्ठः ।
उवाच राजानमदीनसत्वं
स्वमेव कार्यं नृपते कुरुष्व ॥ १.३.१७७ ॥
قال سوتي: لما خاطبه أفضل الملوك بهذا، قال أفضل المولودين مرتين، أفضل الأتقياء، للملك ذي النفس الشجاعة: أيها الملك، أدِّ واجبك أنت.
1.3.178
तक्षकेण महीन्द्रेन्द्र येन ते हिंसितः पिता ।
तस्मै प्रतिकुरुष्व त्वं पन्नगाय दुरात्मने ॥ १.३.१७८ ॥
يا سيد الأرض، على ذلك الثعبان الخبيث تاكشاكا الذي قتل أباك، فاثأر لنفسك.
1.3.179
कार्यकालं हि मन्येऽहं विधिदृष्टस्य कर्मणः ।
तद्गच्छापचितिं राजन्पितुस्तस्य महात्मनः ॥ १.३.१७९ ॥
أرى أن وقت الفعل الذي قدّره القدر قد حان. فاذهب يا ملك لتردّ الجميل لأبيك العظيم النفس.
1.3.180
तेन ह्यनपराधी स दष्टो दुष्टान्तरात्मना ।
पञ्चत्वमगमद्राजा वज्राहत इव द्रुमः ॥ १.३.१८० ॥
فلدغه ذو النفس الخبيثة، ذلك الملك البريء، فمات كشجرة ضربتها الصاعقة.
1.3.181
बलदर्पसमुत्सिक्तस्तक्षकः पन्नगाधमः ।
अकार्यं कृतवान्पापो योऽदशत्पितरं तव ॥ १.३.१८१ ॥
فعل تكشاكا، المنتفخ بكبرياء قوته، أحقر الثعابين، ذلك الفعل المنكر: لدغ أباك.
1.3.182
राजर्षिवंशगोप्तारममरप्रतिमं नृपम् ।
यियासुं काश्यपं चैव न्यवर्तयत पापकृत् ॥ १.३.१८२ ॥
وأعاد ذلك الآثم الملك، حامي سلالة الحكماء الملوك والمماثل للخالدين، وكذلك كاشيابا وهما يهمّان بالرحيل.
1.3.183
होतुमर्हसि तं पापं ज्वलिते हव्यवाहने ।
सर्पसत्रे महाराज त्वरितं तद्विधीयताम् ॥ १.३.१८३ ॥
أيها الملك العظيم، ينبغي لك أن تُلقي ذلك الآثم قربانًا في نار القربان المشتعلة. فلتُدبَّر ذلك سريعًا في مجلس القرابين للثعابين.
1.3.184
एवं पितुश्चापचितिं कृतवांस्त्वं भविष्यसि ।
मम प्रियं च सुमहत्कृतं राजन् भविष्यति ॥ १.३.१८४ ॥
وبذلك تكون قد رددت الجميل لأبيك، وأيها الملك سيتم أيضًا عمل عظيم جدًا محبب إليّ.
1.3.185
कर्मणः पृथिवीपाल मम येन दुरात्मना ।
विघ्नः कृतो महाराज गुर्वर्थं चरतोऽनघ ॥ १.३.१८५ ॥
يا حامي الأرض، من ذلك الشرير الخبيث الذي وضع عائقاً أمام عملي، أيها الملك العظيم، يا من لا عيب فيه، وأنا أسعى لأجل معلمي.
1.3.186
सौतिरुवाच ।
एतच्छ्रुत्वा तु नृपतिस्तक्षकाय चुकोप ह।
उत्तङ्कवाक्यहविषा दीप्तोऽग्निर्हविषा यथा ॥ १.३.१८६ ॥
فلما سمع الملك ذلك اشتد غضبه على تاكشاكا، كما تشتعل النار بقربان السمن، فاشتعل بقربان كلمات أوتانكا.
1.3.187
अपृच्छत्स तदा राजा मन्त्रिणः स्वान्सुदुःखितः ।
उत्तङ्कस्यैव सांनिध्ये पितुः स्वर्गगतिं प्रति ॥ १.३.१८७ ॥
فسأل الملك الحزين جداً وزراءه حينئذ، في حضرة أوتانكا نفسه، عن رحيل أبيه إلى السماء.
1.3.188
तदैव हि स राजेन्द्रो दुःखशोकाप्लुतोऽभवत् ।
यदैव वृत्तं पितरमुत्तङ्कादशृणोत्तदा ॥ १.३.१८८ ॥
في تلك اللحظة غرق سيد الملوك في الحزن والأسى، حين سمع من أوتانكا ما جرى لأبيه.