Mahābhārata · Adhyāya 1.3

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Ler com significados

1.3.1

सौतिरुवाच ।
जनमेजयः पारिक्षितः सह भ्रातृभिः कुरुक्षेत्रे दीर्घसत्रमुपास्ते।
तस्य भ्रातरस्त्रयः श्रुतसेन उग्रसेनो भीमसेन इति ।
तेषु तत्सत्रमुपासीनेष्वभ्यागच्छत्सारमेयः ॥ १.३.१ ॥

Sauti disse: Janamejaya, filho de Parikṣit, realizava um longo sacrifício em Kurukṣetra junto com seus irmãos. Ele tinha três irmãos: Śrutasena, Ugrasena e Bhīmasena. Enquanto eles estavam ocupados nesse sacrifício, um cão se aproximou.

1.3.2

जनमेजयस्य भ्रातृभिरभिहतो रोरूयमाणो मातुः समीपमुपागच्छत् ॥ १.३.२ ॥

Ferido pelos irmãos de Janamejaya, foi chorando até junto de sua mãe.

1.3.3

तं माता रोरूयमाणमुवाच ।
किं रोदिषि केनास्यभिहत इति ॥ १.३.३ ॥

Sua mãe disse a ele, enquanto chorava: "Por que choras? Quem te bateu?"

1.3.4

स एवमुक्तो मातरं प्रत्युवाच जनमेजयस्य भ्रातृभिरभिहतोऽस्मीति ॥ १.३.४ ॥

Assim interpelado, respondeu à mãe: "Fui atingido pelos irmãos de Janamejaya."

1.3.5

तं माता प्रत्युवाच व्यक्तं त्वया तत्रापराद्धं येनास्यभिहत इति ॥ १.३.५ ॥

Sua mãe respondeu: "Claramente cometeste alguma falta ali, por isso foste atingido."

1.3.6

स तां पुनरुवाच नापराध्यामि किंचिन्नावेक्षे हवींषि नावलिह इति ॥ १.३.६ ॥

Ele disse-lhe novamente: "Não cometi falta alguma. Não olhei para as oblações, nem as lambi."

1.3.7

तच्छ्रुत्वा तस्य माता सरमा पुत्रदुःखार्ता तत्सत्रमुपागच्छद्यत्र स जनमेजयः सह भ्रातृभिर्दीर्घसत्रमुपास्ते ॥ १.३.७ ॥

Ao ouvir isso, sua mãe Saramā, atormentada pela dor do filho, foi ao sacrifício onde Janamejaya, com seus irmãos, celebrava o longo satra.

1.3.8

स तया क्रुद्धया तत्रोक्तोऽयं मे पुत्रो न किंचिदपराध्यति नावेक्षते हवींषि नावलेढि किमर्थमभिहत इति ॥ १.३.८ ॥

Então ela, irritada, falou ali: "Meu filho não ofende em nada; ele não olha para as oblações nem as lambe. Por que foi ferido?"

1.3.9

न किंचिदुक्तवन्तस्ते सा तानुवाच यस्मादयमभिहतोऽनपकारी तस्माददृष्टं त्वां भयमागमिष्यतीति ॥ १.३.९ ॥

Eles nada disseram. Então ela lhes falou: "Porque este inocente foi ferido, um medo invisível virá sobre vós."

1.3.10

जनमेजय एवमुक्तो देवशुन्या सरमया भृशं संभ्रान्तो विषण्णश्चासीत् ॥ १.३.१० ॥

Assim interpelado pela cadela divina Saramā, Janamejaya ficou profundamente perturbado e abatido.

1.3.11

स तस्मिन्सत्रे समाप्ते हास्तिनपुरं प्रत्येत्य पुरोहितमनुरूपमन्विच्छमानः परं यत्नमकरोद्यो मे पापकृत्यां शमयेदिति ॥ १.३.११ ॥

Terminado aquele satra, ele voltou a Hāstinapura e empenhou-se muito em procurar um sacerdote adequado que pudesse apaziguar esta minha ação pecaminosa.

1.3.12

स कदाचिन्मृगयां गतः पारिक्षितो जनमेजयः कस्मिंश्चित्स्वविषय आश्रममपश्यत् ॥ १.३.१२ ॥

Certa vez, Janamejaya, filho de Parikṣit, saiu para caçar e, em certo lugar de seu próprio reino, viu um eremitério.

1.3.13

तत्र कश्चिदृपिरासाञ्चक्रे श्रुतश्रवा नाम ।
तस्य तपस्यभिरतः पुत्र आस्ते सोमश्रवा नाम ॥ १.३.१३ ॥

Ali um sábio chamado Śrutaśravas havia estabelecido um eremitério. Seu filho, chamado Somaśravas, dedica-se à austeridade.

1.3.14

तस्य तं पुत्रमभिगम्य जनमेजयः पारिक्षितः पौरोहित्याय वव्रे ॥ १.३.१४ ॥

Janamejaya, filho de Parikṣit, aproximou-se daquele filho e o escolheu para o ofício de sacerdote.

1.3.15

स नमस्कृत्य तमृषिमुवाच भगवन्नयं तव पुत्रो मम पुरोहितोऽस्त्विति ॥ १.३.१५ ॥

Curvando-se diante daquele sábio, disse: "Venerável senhor, que este seu filho seja o meu sacerdote."

1.3.16

स एवमुक्तः प्रत्युवाच जनमेजयं भो जनमेजय पुत्रोऽयं मम सर्प्यां जातो महातपस्वी स्वाध्यायसंपन्नो मत्तपोवीर्यसंभृतो मच्छुक्रं पीतवत्यास्तस्याः कुक्षौ जातः ॥ १.३.१६ ॥

Assim interpelado, respondeu a Janamejaya: "Ó Janamejaya, este meu filho nasceu de uma serpente fêmea. Ele é de grande austeridade, dotado do estudo do Veda, produzido pelo poder da minha austeridade. Nasceu no ventre daquela que bebeu meu sêmen."

1.3.17

समर्थोऽयं भवतः सर्वाः पापकृत्याः शमयितुमन्तरेण महादेवकृत्याम् ॥ १.३.१७ ॥

Ele é capaz de apaziguar todas as suas más ações, mesmo sem o rito de Mahādeva.

1.3.18

अस्य त्वेकमुपांशुव्रतं यदेनं कश्चिद्ब्राह्मणः कंचिदर्थमभियाचेत्तं तस्मै दद्यादयं यद्येतदुत्सहसे ततो नयस्वैनमिति ॥ १.३.१८ ॥

Mas ele tem um voto secreto: se algum brâmane lhe pedir alguma coisa, ele deve dá-la. Se estiveres disposto a aceitar isso, então leva-o contigo.

1.3.19

तेनैवमुक्तो जनमेजयस्तं प्रत्युवाच भगवंस्तत्तथा भविष्यतीति ॥ १.३.१९ ॥

Assim interpelado, Janamejaya respondeu: «Venerável senhor, assim será.»

1.3.20

स तं पुरोहितमुपादायोपावृत्तो भ्रातृनुवाच मयाऽयं वृत उपाध्यायो यदयं ब्रूयात्तत्कार्यमविचारयद्भिर्भवद्भिरिति ।
तेनैवमुक्ता भ्रातरस्तस्य तथा चक्रुः।
स तथा भ्रातॄन्संदिश्य तक्षशिलां प्रत्यभिप्रतस्थे तं च देशं वशे स्थापयामास ॥ १.३.२० ॥

Voltando com aquele sacerdote, disse aos irmãos: «Escolhi-o como meu mestre; o que ele disser, façais sem hesitar.» Assim instruídos, os irmãos o fizeram. Tendo assim dado instruções aos irmãos, partiu para Takṣaśilā e submeteu aquela terra ao seu controle.

1.3.21

एतस्मिन्नन्तरे कश्चिदृषिर्धौम्यो नामापोदस्तस्य शिष्यास्त्रयो बभूवुः ॥ १.३.२१ ॥

Nesse intervalo, havia um sábio chamado Dhaumya, também chamado Āpoda, e ele tinha três discípulos.

1.3.22

उपमन्युरारुणिर्बैदश्चेति स एकं शिष्यंमारुणिं पाञ्चाल्यं प्रेषयामास गच्छ केदारखण्डं बधानेति ॥ १.३.२२ ॥

Eram Upamanyu, Āruṇi e Baida. Enviou um discípulo, Āruṇi, o pañcāla, dizendo: «Vai, repara o dique do campo.»

1.3.23

स उपाध्यायेन संदिष्ट आरुणिः पाञ्चाल्यस्तत्र गत्वा तत्केदारखण्डं बद्धुं नाशकत् ।
स क्लिश्यमानोऽपश्यदुपायं भवत्वेवं करिष्यामीति ॥ १.३.२३ ॥

Enviado pelo seu mestre, Āruṇi, o pañcāla, foi até lá, mas não conseguiu reparar o dique do campo. Aflito, viu um meio e pensou: «Assim seja; farei assim.»

1.3.24

स तत्र संविवेश केदारखण्डे शयाने व तथा तस्मिंस्तदुदकं तस्थौ ॥ १.३.२४ ॥

Ele deitou-se ali, naquele pedaço de campo, e assim a água nele permaneceu parada.

1.3.25

ततः कदाचिदुपाध्याय आपोदो धौम्यः शिष्यावपृच्छत् क्व आरुणिः पाञ्चाल्यो गत इति ॥ १.३.२५ ॥

Então, certa vez, o mestre Dhaumya, filho de Āpoda, perguntou a seus dois discípulos: "Para onde foi Āruṇi, o Pāñcāla?"

1.3.26

तौ तं प्रत्यूचतुर्भगवंस्त्वयैव प्रेषितो गच्छ केदारखण्डं बधानेति ।
स एवमुक्तस्तौ शिष्यौ प्रत्युवाच तस्मात्तत्र सर्वे गच्छामो यत्र स गत इति ॥ १.३.२६ ॥

Os dois responderam-lhe: "Venerável senhor, foste tu que o enviaste, dizendo: 'Vai reparar o pedaço do campo.'" Assim interpelado, disse aos dois discípulos: "Então vamos todos para onde ele foi."

1.3.27

स तत्र गत्वा तस्याह्वानाय शब्दं चकारः ।
भो आरुणे पाञ्चाल्य क्वासि वत्सैहीति ॥ १.३.२७ ॥

Ao chegar lá, gritou para chamá-lo: "Ó Āruṇi, o Pāñcāla, onde estás? Vem, meu filho!"

1.3.28

स तच्छ्रुत्वा आरुणिरुपाध्यायवाक्यं तस्मात्केदारखण्डात्सहसोत्थायतमुपाध्यायमुपतस्थे ॥ १.३.२८ ॥

Āruṇi ouviu as palavras do mestre e, de imediato, levantou-se daquele pedaço de campo e foi apresentar-se diante do seu mestre.

1.3.29

प्रोवाच चैनमयमस्म्यत्र केदारखण्डे निःसरमाणमुदकमवारणीयं संरोद्धुं संविष्टो भगवच्छब्दं श्रुत्वैव सहसा विदार्य केदारखण्डं भवन्तमुपस्थितः ।
तदभिवादये भगवन्तमाज्ञापयतु भवान्कमर्थं करवाणीति ॥ १.३.२९ ॥

Disse-lhe: "Estou aqui, deitado no dique do campo para deter a água que escapa sem poder ser contida. Ouvindo as palavras do venerável, rompi de súbito o dique e me apresento diante de ti. Portanto, venerável, eu te saúdo; ordena qual tarefa devo realizar."

1.3.31

स एवमुक्त उपाध्यायः प्रत्युवाच यस्माद्भवान्केदारखण्डं विदार्योत्थितस्तस्मादुद्दालक एवनाम्ना भवान्भविष्यतीत्युपाध्यायेनानुगृहीतः ॥ १.३.३१ ॥

Assim interpelado, o mestre respondeu: "Porque te levantaste depois de romper o dique do campo, teu nome será, de fato, Uddālaka." Assim favorecido pelo mestre...

1.3.32

यस्माच्च त्वया मद्वचनमनुष्ठितं तस्माच्छ्रेयोऽवाप्स्यसि ।
सर्वे च ते वेदाः प्रतिभास्यन्ति सर्वाणि च धर्मशास्त्राणीति ॥ १.३.३२ ॥

E, porque cumpriste as minhas palavras, alcançarás a prosperidade. Todos os Vedas e todos os tratados do dharma se revelarão a ti.

1.3.33

स एवमुक्त उपाध्यायेनेष्टं देशं जगाम ॥ १.३.३३ ॥

Assim dito pelo mestre, partiu para a terra que desejava.

1.3.34

अथापरः शिष्यस्तस्यैवापोदस्य धौम्यस्योपमन्युर्नाम ।
तं चोपाध्यायः प्रेषयामास वत्सोपमन्यो गा रक्षस्वेति ॥ १.३.३४ ॥

Então havia outro discípulo daquele mesmo Āpoda Dhaumya, chamado Upamanyu. O mestre o enviou: "Querido Upamanyu, guarda as vacas."

1.3.35

स उपाध्यायवचनादरक्षद्गाः स चाहनि गा रक्षित्वा दिवसक्षये गुरुगृहमागम्योपाध्यायस्याग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.३५ ॥

Por ordem do mestre, guardava as vacas; tendo-as guardado durante o dia, ao fim do dia vinha à casa do mestre, postava-se diante dele e prostrava-se.

1.3.36

तमुपाध्यायः पीवानमपश्यदुवाच चैनं वत्सोपमन्यो केन वृत्तिं कल्पयसि पीवानसि दृढमिति ॥ १.३.३६ ॥

O mestre viu-o robusto e bem nutrido e disse-lhe: 'Querido Upamanyu, como provês o teu sustento? Estás muito gordo.'

1.3.37

स उपाध्यायं प्रत्युवाच भो भैक्ष्येण वृत्तिं कल्पयामीति तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.३७ ॥

Ele respondeu ao mestre: 'Senhor, provejo o meu sustento mendigando.' Então o mestre lhe respondeu.

1.3.38

मय्यनिवेद्य भैक्ष्यं नोपयोक्तव्यमिति ।
स तथेत्युक्तो भैक्ष्यं चरित्वोपाध्यायाय न्यवेदयत् ॥ १.३.३८ ॥

'Sem mo oferecer, não deves comer o alimento de esmola.' Ele disse: 'Assim seja', e, tendo mendigado, comunicou-o ao mestre.

1.3.39

स तस्मादुपाध्यायः सर्वमेव भैक्ष्यमगृह्णात् ।
स तथेत्युक्तः पुनररक्षद्गा अहनि रक्षित्वा निशामुखे गुरुकुलमागम्य गुरोरग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.३९ ॥

Então o mestre tomou-lhe toda a comida de esmola. Dito 'Assim seja', voltou a guardar as vacas; tendo-as guardado durante o dia, ao anoitecer chegou à casa do mestre, postou-se diante dele e prostrou-se.

1.3.40

तमुपाध्यायस्तथापि पीवानमेव दृष्ट्वोवाच ।
वत्सोपमन्यो सर्वमशेषतस्ते भैक्ष्यं गृह्णामि केनेदानीं वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४० ॥

Vendo-o ainda gordo e bem alimentado, o mestre lhe disse: "Querido Upamanyu, eu tomo toda a tua esmola por inteiro; por que meios agora provês o teu sustento?"

1.3.41

स एवमुक्त उपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भगवते निवेद्य पूर्वमपरं चरामि तेन वृत्तिं कल्पयामीति तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.४१ ॥

Assim interpelado, respondeu ao mestre: "Depois de primeiro oferecer ao venerável, mendigo o restante, e com isso provejo o meu sustento." Então o mestre lhe falou.

1.3.42

नैषा न्याय्या गुरुवृत्तिरन्येषामपि भैक्ष्योपजीविनां वृत्त्युपरोधं करोषि इत्येवं वर्तमानो लुब्धोऽसीति ॥ १.३.४२ ॥

Esta não é uma conduta adequada para com um mestre; também obstruis o sustento de outros que vivem da esmola. Agindo assim, és ganancioso.

1.3.43

स तथेत्युक्त्वा गा अरक्षद्रक्षित्वा च पुनरुपाध्यायगृहमागम्योपाध्यायस्याग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.४३ ॥

Dizendo "Assim seja", guardou as vacas; e, tendo-as guardado, voltou à casa do mestre, pôs-se diante dele e prestou reverência.

1.3.44

तमुपाध्यायस्तथापि पीवानमेव दृष्ट्वा पुनरुवाच ।
वत्सोपमन्यो अहं ते सर्वं भैक्ष्यं गृह्णामि न चान्यच्चरसि पीवानसि भृशं केन वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४४ ॥

Vendo-o ainda muito gordo, o mestre voltou a falar: "Querido Upamanyu, eu tomo toda a tua esmola; não mendigas mais nada, e mesmo assim estás muito gordo; por que meios provês o teu sustento?"

1.3.45

स एवमुक्तस्तमुपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भो एतासां गवां पयसा वृत्तिं कल्पयामीति।
तमुवाचोपाध्यायो नैतन्न्याय्यं पय उपयोक्तुं भवतो मया नाभ्यनुज्ञातमिति ॥ १.३.४५ ॥

Assim interpelado, respondeu ao mestre: "Senhor, sustentar-me-ei com o leite destas vacas." O mestre disse-lhe: "Não é correto que bebas esse leite; não te concedi permissão."

1.3.46

स तथेति प्रतिज्ञाय गा रक्षित्वा पुनरुपाध्यायगृहमेत्य गुरोरग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.४६ ॥

Tendo prometido, "Assim seja", guardou as vacas, depois voltou à casa do mestre, pôs-se diante dele e prestou homenagem.

1.3.47

तमुपाध्यायः पीवानमेव दृष्ट्वोवाच ।
वत्सोपमन्यो भैक्ष्यं नाश्नासि न चान्यच्चरसि पयो न पिबसि पीवानसि भृशं केनेदानीं वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४७ ॥

Vendo-o tão robusto, disse o mestre: "Querido Upamanyu, não comes a comida de esmola, nem tomas outra coisa, nem bebes leite, e no entanto estás muito robusto. Com que te sustentas agora?"

1.3.48

स एवमुक्त उपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भोः फेनं पिबापि यमिमे वत्सा मातॄणां स्तनात्पिबन्त उद्गिरन्ति ॥ १.३.४८ ॥

Assim interpelado, respondeu ao mestre: "Senhor, bebei a espuma que estes bezerros cospem depois de mamarem nas tetas das mães."

1.3.49

तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ।
एते त्वदनुकम्पया गुणवन्तो वत्साः प्रभूततरं फेनमुद्गिरन्ति।
तदेषामपि वत्सानां वृत्त्युपरोधं करोष्येवं वर्तमानः ।
फेनमपि भवान्न पातुमर्हतीति स तथेति प्रतिश्रुत्य निराहारः पुनररक्षद्गाः ॥ १.३.४९ ॥

O mestre respondeu-lhe: «Por tua compaixão, estes bezerros virtuosos expelem muita espuma. Assim, ao agires dessa maneira, também obstruis o sustento dos bezerros. Nem mesmo a espuma deves beber.» Ele prometeu: «Assim seja», e, em jejum, voltou a guardar as vacas.

1.3.50

तथा प्रतिषिद्धो भैक्ष्यं नाश्नाति न चान्यच्चरति पयो न पिबति फेनं नोपयुङ्क्ते स कदाचिदरण्ये क्षुधार्तोऽर्कपत्राण्यभक्षयत् ॥ १.३.५० ॥

Assim proibido, não comia a comida mendigada, não ia a outro lugar, não bebia leite nem usava a espuma. Uma vez, na floresta, atormentado pela fome, comeu folhas de arka.

1.3.51

स तैरर्कपत्रैर्भक्षितैः क्षारतिक्तकटुरूक्षैस्तीक्ष्णविपाकैश्चक्षुष्युपहतोऽन्धो बभूव ।
ततः सोऽन्धोऽपि चङ्क्रम्यमाणः कूपेऽपतत्
अथ तस्मिन्ननागच्छति सूर्ये चास्ताचलावलम्बिनि उपाध्यायः शिष्यानवोचत् ॥ १.३.५१ ॥

Aquelas folhas de arka, alcalinas, amargas, picantes e ásperas, de efeito intenso, feriram-lhe os olhos ao serem comidas, e ele ficou cego. Então, embora cego, ao andar caiu num poço. Quando o sol se inclinava para a montanha do oeste e ele não havia voltado, o mestre disse aos discípulos:

1.3.53

मयोपमन्युः सर्वतः प्रतिषिद्धः स नियतं कुपितस्ततो नागच्छति चिरगतस्त्विति ।
ततोऽन्वेष्य इत्येवमुक्त्वा शिष्यैः सार्धमरण्यं गत्वा तस्याह्वानाय शब्दं चकार भो उपमन्यो क्वासि वत्सैहीति ॥ १.३.५३ ॥

Eu havia proibido Upamanyu em todos os sentidos; certamente ele se foi irado e não volta, e já faz muito tempo. Dizendo: «Ele deve ser procurado», foi à floresta com os discípulos e o chamou: «Ó Upamanyu, onde estás? Filho, vem!»

1.3.54

स उपाध्यायस्य आह्वानवचनं श्रुत्वा प्रत्युवाचोच्चैरयमस्मिन्कूपे पतितोऽहमिति ।
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच कथं त्वमस्मिन्कूपे पतित इति ॥ १.३.५४ ॥

Ouvindo as palavras de chamado do mestre, ele respondeu em voz alta: «Caí neste poço.» Então o mestre lhe disse: «Como caíste neste poço?»

1.3.55

स उपाध्यायं प्रत्युवाच अर्कपत्राणि भक्षयित्वान्धीभूतोस्म्यतश्चङ्क्रम्यमाणः कूपे पतित इति ।
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.५५ ॥

Ele respondeu ao mestre: «Depois de comer as folhas da arka, fiquei cego, e por isso, andando, caí no poço.» Então o mestre lhe disse:

1.3.56

अश्विनौ स्तुहि तौ देवभिषजौ त्वां चक्षुष्मन्तं कर्ताराविति ।
स एवमुक्त उपाध्यायेनोपमन्युः स्तोतुमुपचक्रमे देवावश्विनौ वाग्भिर्ऋग्भिः ॥ १.३.५६ ॥

«Louva os dois Aśvin, esses médicos divinos, que te farão ter visão.» Quando o mestre disse isso, Upamanyu começou a louvar os deuses, os Aśvin, com palavras e versos ṛc.

1.3.57

प्रपूर्वगौ पूर्वजौ चित्रभानू ।
गिरा वां शंसामि तपसा ह्यनन्तौ।
दिव्यौ सुपर्णौ विरजौ विमाना-
वधिक्षिपन्तौ भुवनानि विश्वा ॥ १.३.५७ ॥

Com austeridade e com palavras vos louvo, a vós dois, que ides adiante, os primogênitos, de brilho maravilhoso, os infinitos, divinos, de belas asas, sem mácula, nos veículos aéreos, que superais todos os mundos.

1.3.58

हिरण्मयौ शकुनी सांपरायौ ।
नासत्यदस्रौ सुनसौ वैजयन्तौ।
शुक्लं वयन्तौ तरसा सुवेमा-
वधिव्ययन्तावसितं विवस्वतः ॥ १.३.५८ ॥

Dourados, em forma de pássaros, guias para o outro mundo, os Nāsatya e Dasra, de belos narizes, portadores de estandartes de vitória, tecendo rapidamente o tecido branco e tecendo o fio escuro do sol.

1.3.59

ग्रस्तां सुपर्णस्य बलेन वर्तिका-
ममुञ्चतामश्विनौ सौभगाय।
तावत्सुवृत्तावनमं तमाय या-
वसत्तमा गा अरुणा उदावहत् ॥ १.३.५९ ॥

Os Aśvin libertaram, para a boa fortuna, a lâmpada (o sol) apanhada pela força de Garuḍa. Aqueles dois, de curso perfeito, inflexíveis diante da escuridão, os mais excelentes moradores, ergueram as vacas avermelhadas.

1.3.60

षष्टिश्च गावस्त्रिशताश्च धेनव ।
एकं वत्सं सुवते तं दुहन्ति।
नानागोष्ठा विहिता एकदोहना-
स्तावश्विनौ दुहतो घर्ममुक्थ्यम् ॥ १.३.६० ॥

Sessenta e trezentas vacas leiteiras parem um só bezerro, e são ordenhadas para ele. Das vacas guardadas em muitos currais, cada uma dando leite numa única ordenha, aqueles dois Aśvin ordenham a oferenda quente de leite (gharma), digna de louvor.

1.3.61

एकां नाभिं सप्त सथा अराः श्रिताः ।
प्रधिष्वन्या विंशतिरर्पिता अराः।
अनेमि चक्रं परिवर्ततेऽजरं ।
मायाऽश्विनौ समनक्ति चर्षणी ॥ १.३.६१ ॥

Sete raios estão fixados a um só cubo, e outros vinte raios estão presos à aro. A roda imperecível, sem aro, gira; pelo seu poder mágico, os Aśvin unem os seres vivos.

1.3.62

एकं चक्रं वर्तते द्वादशारं ।
षण्णाभिमेकाक्षममृतस्य धारणम्।
यस्मिन्देवा अधि विश्वे विषक्ता-
स्तावश्विनौ मुञ्चतो मा विषीदतम् ॥ १.३.६२ ॥

Uma roda gira, com doze raios, seis cubos e um único eixo, sustentando a imortalidade. Nela estão fixados todos os deuses. Ó Aśvins, libertai-me, não me deixeis desesperar.

1.3.63

अश्विनाविन्दुममृतं वृत्तभूयौ ।
तिरोधत्तामश्विनौ दासपत्नी।
हित्वा गिरिमश्विनौ गामुदाचरन्तौ ।
तद्वृष्टिमह्नात्प्रस्थितौ बलस्य ॥ १.३.६३ ॥

Os Aśvins que giram ocultaram o soma imortal. Como a esposa de um escravo, deixando a montanha e avançando para as vacas, os dois Aśvins partiram de dia com a chuva de Bala.

1.3.64

युवां दिशो जनयथो दशाग्रे ।
समानं मूर्ध्नि रथयानं वियन्ति।
तासां यातमृषयोऽनुप्रयान्ति ।
देवा मनुष्याः क्षितिमाचरन्ति ॥ १.३.६४ ॥

Vós dois fazeis surgir as direções além da décima; sobre a cabeça há uma única jornada de carro, e elas se separam. Segui os seus caminhos; os videntes as seguem; deuses e homens movem-se sobre a terra.

1.3.65

युवां वर्णान्विकुरुथो विश्वरूपां-
स्तेऽधिक्षियन्ते भुवनानि विश्वा।
ते भानवोऽप्यनुसृताश्चरन्ति ।
देवा मनुष्याः क्षितिमाचरन्ति ॥ १.३.६५ ॥

Vós dois criais as cores de todas as formas; elas repousam sobre todos os mundos. Aquelas luzes também avançam seguindo; deuses e homens movem-se sobre a terra.

1.3.66

तौ नासत्यावश्विनौ वां महेऽहं ।
स्रजं च यां बिभृथः पुष्करस्य।
तौ नासत्वावमृतावृतावृधा-
वृते देवास्तत्प्रपदे न सूते ॥ १.३.६६ ॥

Àqueles dois Nāsatya Aśvin ofereço louvor, e à guirlanda que vós trazeis do lótus. Esses dois Nāsatya são imortais, aumentadores da verdade; sem verdade os deuses não brotam nesse caminho.

1.3.67

मुखेन गर्भं लभतां युवानौ ।
गतासुरेतत्प्रपदेन सूते।
सद्यो जातो मातरमत्ति गर्भ-
स्तावश्विनौ मुञ्चथौ जीवसे गाम् ॥ १.३.६७ ॥

Que os jovens obtenham o embrião pela boca. Esta criança sem vida nasce primeiro pelos pés e devora a própria mãe logo ao nascer. Aśvins, libertai-a os dois, e à vaca, para que vivam.

1.3.68

स्तोतुं न शक्नोमि गुणैर्भवन्तौ ।
चक्षुर्विहीनः पथि संप्रमोहः।
दुर्गेऽहमस्मिन्पतितोऽस्मि कूपे ।
युवां शरण्यौ शरणं प्रपद्ये ॥ १.३.६८ ॥

Não sou capaz de louvar as vossas qualidades. Cego no caminho, estou completamente confuso; nesta dificuldade caí num poço. Vós os dois sois dignos de refúgio; procuro refúgio em vós.

1.3.69

सौतिरुवाच ।
एवमृग्भिश्चान्यैरस्तुवत्।
इत्येवं तेनाभिष्टुतावश्विनावाजग्मतुराहतुश्चैं प्रीतौ स्व एष तेऽपूपोशानैनमिति ॥ १.३.६९ ॥

Sauti disse: Assim os louvou com os versos do Ṛg e com outros hinos. Louvados assim por ele, os Aśvins vieram e, satisfeitos, disseram: 'Eis o teu bolo; come-o.'

1.3.70

स एवमुक्तः प्रत्युवाच नानृतमूचतुर्भगवन्तौ नत्वहमेतमपूपमुपयोक्तुमुत्सहे गुरवेऽनिवेद्येति ॥ १.३.७० ॥

Assim interpelado, respondeu: 'Venerandos, não falastes falsamente; mas não ouso comer este bolo sem antes oferecê-lo ao meu mestre.'

1.3.71

ततस्तमश्विनावूचतुः ।
आवाभ्यां पुरस्ताद्भवत उपाध्यायेनैवमेवाभिष्टुताभ्यामपूपोदत्त उपयुक्तः स तेनानिवेद्य गुरवे त्वमपि तथैव कुरुष्व यथा कृतमुपाध्यायेनेति ॥ १.३.७१ ॥

Então os Aśvins lhe disseram: 'Porque nos louvaste a ambos, teu mestre recebeu antes um bolo desta mesma maneira; ele o comeu sem o oferecer ao seu mestre. Faz como fez o teu mestre.'

1.3.72

स एवमुक्तः प्रत्युवाच एतत्प्रत्यनुनये भवन्तावश्विनौ नोत्सहेऽहमनिवेद्य गुरवेऽपूपमुपयोक्तुमिति ॥ १.३.७२ ॥

Assim interpelado, respondeu: "Recuso isto, ó Aśvins. Não estou disposto a comer o bolo sem informar meu mestre."

1.3.73

तमश्विनावाहतुः प्रीतौ स्वस्तवानया गुरुभक्त्या ।
उपाध्यायस्य ते कार्ष्णायसा दन्ता भवतोऽपि हिरण्मया भविष्यन्ति चक्षुष्मांश्च भविष्यसि श्रेयश्चावाप्स्यसीति ॥ १.३.७३ ॥

Satisfeitos, os Aśvins disseram-lhe: "Que estejas bem. Por esta devoção ao teu mestre, os dentes de ferro do teu mestre se tornarão de ouro, e os teus dentes também serão de ouro. Terás visão e alcançarás a boa fortuna."

1.3.74

स एवमुक्तोऽश्विभ्यां लब्धचक्षुरुपाध्यायसकाशमागम्याभ्यवादयत् ॥ १.३.७४ ॥

Assim interpelado pelos Aśvins, recuperou a vista, apresentou-se ao seu mestre e prostrou-se respeitosamente diante dele.

1.3.75

आचचक्षे च स चास्य प्रीतिमान्बभूव ॥ १.३.७५ ॥

Relatou tudo, e o mestre ficou satisfeito com ele.

1.3.76

आह चैनं यथाऽश्विनावाहतुस्तथा त्वं श्रेयोऽवाप्स्यसीति ॥ १.३.७६ ॥

E disse-lhe: "Assim como disseram os Aśvins, também tu alcançarás a boa fortuna."

1.3.77

सर्वे च ते वेदाःप्रतिभास्यन्ति सर्वाणि च धर्मशास्त्राणीति ।
एषा तस्यापि परीक्षोपमन्न्योः ॥ १.३.७७ ॥

"Todos os Vedas e todos os tratados de dharma brilharão para ti." Esta foi também a prova de Upamanyu.

1.3.78

अथापरः शिष्यस्तस्यैवापोदस्य धौम्यस्य बैदो नाम तमुपाध्यायः समादिदेश वत्स बैद इहास्यतां तावन्मम गृहे कंचित्कालं शुश्रूषुणा च भवितव्यं श्रेयस्ते भविष्यतीति ॥ १.३.७८ ॥

Então outro discípulo desse mesmo Āpoda Dhaumya, chamado Baida, foi instruído por seu mestre: "Querido filho Baida, fique aqui em minha casa por algum tempo, dedicando-te ao serviço; isso será bom para ti."

1.3.79

स तथेत्युक्त्वा गुरुकुले दीर्घकालं गुरुशुश्रूषणपरोऽवसत् ।
गौरिव नित्यं गुरुणा धूर्षु नियोज्यमानः शीतोष्णक्षुत्तृष्णादुःखसहः सर्वत्राप्रतिकूलस्तस्य महतात्कालेन गुरुः परितोषं जगाम ॥ १.३.७९ ॥

Dizendo "Assim seja", ele permaneceu por longo tempo na casa do mestre, dedicado a servi-lo. Como um boi sempre atrelado ao jugo, era posto ao trabalho todos os dias pelo mestre, suportando o sofrimento do frio, do calor, da fome e da sede, sem resistir em parte alguma. Após muito tempo, o mestre ficou satisfeito.

1.3.80

तत्परितोषाच्च श्रेयः सर्वज्ञतां चावाप ।
एषा तस्यापि परीक्षा बैदस्य ॥ १.३.८० ॥

Pela satisfação do mestre, ele obteve bem-estar e onisciência. Esta foi também a prova de Baida.

1.3.81

स उपाध्यायेनानुज्ञातः समावृत्तस्तस्माद्गुरुकुलवासाद्गृहाश्रमं प्रत्यपद्यत ।
तस्यापि स्वगृहे वसतस्त्रयः शिष्या बभूवुः स शिष्यान्न किंचिदुवाच कर्म वा क्रियतां गुरुशुश्रूषा वेति।
दुःखाभिज्ञो हि गुरुकुलवासस्य शिष्यान्परिक्लेशेन योजयितुं नेयेष ॥ १.३.८१ ॥

Tendo obtido a permissão de seu mestre, retornou da vida na casa do mestre e entrou no estágio de chefe de família. Enquanto vivia em sua própria casa, teve três discípulos, mas não lhes pedia nenhuma tarefa nem o serviço ao mestre, pois, conhecendo a aflição da vida na casa do mestre, não queria submetê-los a ela.

1.3.82

अथ कस्मिंश्चित्काले बैदं ब्राह्मणं जनमेजयः पौष्यश्च क्षत्रियावुपेत्योपाध्यायं वरयाञ्चक्रतुः ॥ १.३.८२ ॥

Então, certa vez, os dois kṣatriyas Janamejaya e Pauṣya aproximaram-se do brâmane Baida e escolheram-no como seu mestre (sacerdote).

1.3.83

स कदाचिद्याज्यकार्येणाभिप्रस्थित उत्तङ्कनामानं शिष्यं नियोजयामास ॥ १.३.८३ ॥

Certa vez, ao partir para um assunto de sacrifício, nomeou seu discípulo chamado Uttaṅka (para cuidar de sua casa).

1.3.84

भोयत्किंचिदस्मद्गृहे परिहीयते तदिच्छाम्यहमपरिहीयमानं भवता क्रियमाणमिति स एवं प्रतिसंदिश्योत्तङ्कं बैदः प्रवासं जगाम ॥ १.३.८४ ॥

"Ó (Uttaṅka), o que quer que falte em nossa casa, desejo que o faças sem que falte nada." Tendo assim instruído Uttaṅka, o brâmane Baida partiu em viagem.

1.3.85

अथोत्तङ्कः शुश्रूषुर्गुरुनियोगमनुतिष्ठमानो गुरुकुले वसति स्म ।
स तत्र वसमान उपाध्यायस्त्रीभिः सहिताभिराहूयोक्तः ॥ १.३.८५ ॥

Então Uttaṅka, desejoso de servir, vivia na casa do mestre cumprindo a ordem do guru. Enquanto vivia ali, o preceptor, junto com suas esposas, chamou-o e falou.

1.3.86

उपाध्यायानी ते ऋतुमती उपाध्यायश्च प्रोषितोऽस्या यथाऽयमृतुर्वन्ध्यो न भवति तथा क्रियतामेषा विषीदतीति ॥ १.३.८६ ॥

"A esposa do preceptor está em seu período fértil, e o preceptor partiu. Faça de modo que este período não seja estéril; ela está aflita."

1.3.87

एवमुक्तस्ताः स्त्रियः प्रत्युवाच ।
न मया स्त्रीणां वचनादिदमकार्यं करणीयम्।
न ह्यहमुपाध्यायेन संदिष्टोऽकार्यमपि त्वया कार्यमिति ॥ १.३.८७ ॥

Assim interpelado, respondeu àquelas mulheres: "Pelas palavras de mulheres não farei este ato impróprio. O preceptor não me ordenou que fizesse nem um ato impróprio por ti."

1.3.88

तस्य पुनरुपाध्यायः कालान्तरेण गृहमाजगाम तस्मात्प्रवासात् ।
स तु तद्वृत्तं तस्याशेषमुपलभ्य प्रीतिमानभूत् ॥ १.३.८८ ॥

Então, depois de algum tempo, o preceptor voltou para casa daquela viagem. Ao saber de toda a sua conduta, ficou satisfeito.

1.3.89

उवाच चैनं वत्सोत्तङ्कं किं ते प्रियं करवाणीति ।
धर्मतो हि शुश्रूषितोऽस्मि भवता तेन प्रीतिः परस्परेण नौ संवृद्धा तदनुजाने भवन्तं सर्वानेव कामानवाप्स्यसि गम्यतामिति ॥ १.३.८९ ॥

Disse a Vatsottaṅka: "Que coisa querida farei por ti? Serviste-me segundo o dharma, e assim cresceu entre nós um afeto mútuo. Portanto, concedo-te licença; obterás todos os teus desejos. Agora vai."

1.3.90

स एवमुक्तः प्रत्युवाच किं ते प्रियं करवाणीति एवं ह्याहुः ॥ १.३.९० ॥

Assim interpelado, respondeu: "Que coisa querida farei por ti?" Pois assim dizem os homens.

1.3.91

यश्चाधर्मेण वै ब्रूयाद्यश्चाधर्मेण पृच्छति ।
तयोरन्यतरः प्रैति विद्वेषं चाधिगच्छति ॥ १.३.९१ ॥

Quem fala com injustiça e quem pergunta com injustiça: destes dois, um perece e incorre em inimizade.

1.3.92

सोहमनुज्ञातो भवता इच्छामीष्टं गुर्वर्थमुपहर्तुमिति ।
तेनैवमुक्त उपाध्यायः प्रत्युवाच वत्सोत्तङ्क उष्यतां तावदिति ॥ १.३.९२ ॥

"Com a tua licença, desejo trazer uma coisa desejada para o mestre." Assim interpelado, o preceptor respondeu: "Querido Uttaṅka, fica por ora."

1.3.93

स कदाचित्तमुपाध्यायमाहोत्तङ्क आज्ञापयतु भवान्किं ते प्रियमुपाहरामि गुर्वर्थमिति ॥ १.३.९३ ॥

Certa vez, Uttaṅka disse àquele preceptor: "Que o mestre ordene: que coisa querida para vós trarei para o mestre?"

1.3.94

तमुपाध्यायः प्रत्युवाच वत्सोत्तङ्क बहुशो मां चोदयसि गुर्वर्थमुपाहरामीति तद्गच्छैनां प्रविश्योपाध्यायानीं पृच्छ किमुपाहरामीति एषा यद्ब्रवीति तदुपाहरस्वेति ॥ १.३.९४ ॥

O mestre respondeu-lhe: 'Querido Uttaṅka, tu me pressionas muitas vezes dizendo: trarei para o mestre. Vai, entra e pergunta à esposa do mestre o que devo trazer. Traz o que ela disser.'

1.3.95

स एवमुक्त उपाध्यायेनोपाध्यायानीमपृच्छद्भवत्युपाध्यायेनास्म्यनुज्ञातो गृहं गन्तुमिच्छामीष्टं ते गुर्वर्थमुपहृत्यानृणो गन्तुं तदाज्ञापयतु भवती किमुपाहरामि गुर्वर्थमिति ॥ १.३.९५ ॥

Quando o mestre assim falou, ele perguntou à esposa do mestre: 'Senhora, o mestre me concedeu licença e desejo ir para casa. Tendo trazido para o mestre o que vos é querido, desejo partir livre de dívida. Ordenai, pois, o que devo trazer para o mestre.'

1.3.96

सैवमुक्तोपाध्यायानी तमुत्तङ्कं प्रत्युवाच गच्छ पौष्यं प्रति राजानं कुण्डले भिक्षितुं तस्य क्षत्रियया पिनद्धे ॥ १.३.९६ ॥

Assim interpelada, a esposa do mestre respondeu a Uttaṅka: 'Vai ao rei Pauṣya e pede-lhe os brincos, que sua rainha kṣatriya usa.'

1.3.97

आनयस्वेतश्चतुर्थेऽहनि पुण्यकर्म भविता ताभ्यामाबद्धाभ्यां शोभमाना ब्राह्मणान्परिवेष्टुमिच्छामि ।
तत्संपादयस्व एवं हि कुर्वतः श्रेयो भविताऽन्यथा कुतः श्रेय इति ॥ १.३.९७ ॥

Traze-os daqui a quatro dias, e será um rito sagrado. Quando estiverem colocados, desejo servir os brâmanes, resplandecendo com eles. Realiza isto, pois a boa fortuna vem a quem assim age; de outro modo, de onde viria a boa fortuna?

1.3.98

स एवमुक्तस्तयोपाध्यायान्या प्रातिष्ठतोत्तङ्कः स पथि गच्छन्नपश्यदृषभमतिप्रमाणं तमधिरूढं च पुरुषमतिप्रमाणमेव स पुरुष उत्तङ्कमभ्यभाषत ॥ १.३.९८ ॥

Assim instruído pela esposa do mestre, Uttaṅka partiu. Caminhando pela estrada, viu um touro de imenso tamanho e, montado nele, um homem de imenso tamanho. Aquele homem dirigiu-se a Uttaṅka.

1.3.99

भोउत्तङ्कैतत्पुरीषमस्य ऋषभस्य भक्षयस्वेति स एवमुक्तो नैच्छत् ॥ १.३.९९ ॥

"Ó Uttaṅka, come este excremento deste touro!" Assim interpelado, ele não quis.

1.3.100

तमाह पुरुषो भूयो भक्षयस्वोत्तङ्क मा विचारयोपाध्यायेनापि ते भक्षितं पूर्वमिति ।
स एवमुक्तो बाढमित्युक्त्वा तदा तद्वृपभस्य मूत्रं पुरीषं च भक्षयित्वोत्तङ्कः संभ्रमाढुत्थित एवापोऽनुस्पृश्य प्रतस्थे ॥ १.३.१०० ॥

Aquele homem disse-lhe de novo: "Uttaṅka, come, não hesites; também o mestre comeu o que tu antes haviam comido." Assim interpelado, disse "Muito bem", e depois de comer a urina e o excremento daquele touro, Uttaṅka levantou-se apressadamente, tocou a água e partiu.

1.3.102

यत्र स क्षत्रियः पौष्यस्तमुपेत्यासीनमपश्यदुत्तङ्कः ।
स उत्तङ्कस्तमुपेत्याशीर्भिरभिनन्द्योवाच ॥ १.३.१०२ ॥

Onde estava aquele guerreiro Pauṣya, Uttaṅka o viu sentado. Então Uttaṅka aproximou-se dele, saudou-o com bênçãos e falou.

1.3.103

अर्थी भवन्तमुपागतोऽस्मीति स एनमभिवाद्योवाच ।
भगवन्पौष्यः खल्वहं किं करवाणीति ॥ १.३.१०३ ॥

"Vim a ti como alguém que busca um favor." Então, saudando-o, disse: "Venerável senhor, eu sou de fato Pauṣya. Que devo fazer?"

1.3.104

स तमुवाच गुर्वर्थं कुण्डलयोरर्थेनाभ्यागतोऽस्मि ।
ये वै ते क्षत्रिया पिनद्धे कुण्डले ते भवान्दातुमर्हतीति ॥ १.३.१०४ ॥

Ele disse-lhe: "Vim pelo bem do meu mestre, por causa dos brincos. Você deve dar-me os brincos que está usando."

1.3.105

तं प्रत्युवाच पौष्यः प्रविश्यान्तःपुरं क्षत्रिया याच्यतामिति ।
स तेनैवमुक्तः प्रविश्यान्तःपुरं क्षत्रियां नापश्यत् ॥ १.३.१०५ ॥

Pauṣya respondeu-lhe: "Entra nos aposentos interiores e pede às mulheres kṣatriyas." Assim instruído por ele, entrou nos aposentos interiores, mas não viu nenhuma mulher kṣatriya.

1.3.106

स पौष्यं पुनरुवाच न युक्तं भवताऽहमनृतेनोपचरितुं न हि तेऽन्तःपुरे क्षत्रिया सन्निहिता नैनां पश्यामि ॥ १.३.१०६ ॥

Ele falou novamente a Pauṣya: "Não te convém tratar-me com uma mentira. Não há mulheres kṣatriyas presentes nos teus aposentos interiores; não a vejo."

1.3.107

स एवमुक्तः पौष्यः क्षणमात्रं विमृश्योत्तङ्कं प्रत्युवाच ।
नियतं भवानुच्छिष्टः स्मर तावन्न हि सा क्षत्रिया उच्छिष्टेनाशुचिना शक्या द्रष्टुं पतिव्रतात्वात्सैषा नाशुचेर्दर्शनमुपैतीति ॥ १.३.१०७ ॥

Assim interpelado, Pauṣya refletiu por um momento e respondeu a Uttaṅka: "Certamente és impuro, pois comeste sobras; lembra-te disso. Uma mulher kṣatriya não pode ser vista agora por quem é impuro por ter comido sobras; sendo devotada ao esposo, ela não recebe a visão do impuro."

1.3.108

अथैवमुक्त उत्तङ्कः स्मृत्वोवाचास्ति खलु मया तु भक्षितं नोपस्पृष्टमागच्छतेति ।
तं पौष्यः प्रत्युवाच एष ते व्यतिक्रमो नोत्थितेनोपस्पृष्टं भवति शीघ्रमागच्छतेति ॥ १.३.१०८ ॥

Assim interpelado, Uttaṅka lembrou-se e disse: "Na verdade comi algo e não me purifiquei com água; vem." Pauṣya respondeu-lhe: "Esta é a tua falta: a purificação não se completa para quem já se levantou. Vem depressa."

1.3.109

अथोत्तङ्कस्तं तथेत्युक्त्वा प्राङ्मुख उपावेश्य सुप्रक्षालितपाणिपादवदनो निःशब्दाभिरफेनाभिरनुष्णाभिर्हृद्गताभिरद्भिस्त्रिः पीत्वा द्विः परिमृज्य खान्यद्भिरुपस्पृश्य चान्तःपुरं प्रविवेश ॥ १.३.१०९ ॥

Então Uttaṅka, dizendo "assim seja", sentou-se voltado para o leste, depois de lavar bem mãos, pés e rosto; bebeu água três vezes, em silêncio, sem espuma, não quente, que alcançasse o coração, enxugou-se duas vezes, tocou os orifícios com água e entrou nos aposentos internos.

1.3.110

ततस्तां क्षत्रियामपश्यत्सा च दृष्ट्वैवोत्तङ्कं प्रत्युत्थायाभिवाद्योवाच स्वागतं ते भगवन्नाज्ञापय किं करवाणीति ॥ १.३.११० ॥

Então ele viu a dama real. Ao ver Uttaṅka, ela se levantou, saudou-o respeitosamente e disse: "Bem-vindo, venerável senhor. Ordenai: que devo fazer?"

1.3.111

स तामुवाचैते कुण्डले गुर्वर्थं मे भिक्षिते दातुमर्हसीति ।
सा प्रीता तेन तस्य सद्भावेन पात्रमयमनतिक्रमणीयश्चेति मत्वा ते कुण्डले अवमुच्यास्मै प्रायच्छदाह चैनमेते कुण्डले तक्षको नागराजः सुभृशं प्रार्थयत्यप्रमत्तो नेतुमर्हसीति ॥ १.३.१११ ॥

Ele disse-lhe: 'Peço estes dois brincos como esmola para o meu mestre; deverias dá-los.' Satisfeita com a sua boa disposição, e pensando que ele era um receptor digno que não devia ser desprezado, ela tirou os brincos e deu-lhos, dizendo: 'O rei dos nāgas, Takṣaka, deseja-os muito; leva-os com cuidado.'

1.3.112

स एवमुक्तस्तां क्षत्रियां प्रत्युवाच भवती सुनिर्वृता भवतु ।
न मां शक्तस्तक्षको नागराजो धर्षयितुमिति ॥ १.३.११२ ॥

Assim interpelado, ele respondeu àquela mulher kṣatriya: 'Que fiques muito tranquila. O rei dos nāgas, Takṣaka, não é capaz de me prejudicar.'

1.3.113

स एवमुक्त्वा तां क्षत्रियामामन्त्र्य पौष्यसकाशमागच्छत् ।
आह चैनं भोः पौष्य प्रीतोऽस्मीति तमुत्तङ्कं पौष्यः प्रत्युवाच ॥ १.३.११३ ॥

Tendo dito isto e despedido-se daquela mulher kṣatriya, dirigiu-se à presença de Pauṣya. Disse-lhe: 'Ó Pauṣya, estou satisfeito.' Então Pauṣya respondeu a Uttaṅka.

1.3.114

भगवंश्चिरेण पात्रमासाद्यते भवाश्च गुणवानतिथिस्तदिच्छे श्राद्धं कर्तुं क्रियतां क्षण इति ॥ १.३.११४ ॥

'Venerável, um receptor digno só se encontra após muito tempo, e tu és um hóspede virtuoso; por isso desejo realizar um śrāddha. Espera um momento.'

1.3.115

तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच कृतक्षण एवास्मि शीघ्रमिच्छामि यथोपपन्नमन्नमुपस्कृतं भवतेति स तथेत्युक्त्वा यथोपपन्नेनान्नेनैनं भोजयामास ॥ १.३.११५ ॥

Uttaṅka respondeu: "Cheguei a tempo; desejo que a comida disponível seja preparada depressa." Ele disse "Assim seja" e o alimentou com a comida que estava disponível.

1.3.116

अथोत्तङ्कः सकेशं शीतमन्नं दृष्ट्वा अशुच्येतदिति मत्वा तं पौष्यमुवाच ।
यस्मान्मे अशुच्यन्नं ददासि तस्मादन्धो भविष्यसीति ॥ १.३.११६ ॥

Então Uttaṅka, vendo a comida fria com um cabelo e pensando "Isto é impuro", disse a Pauṣya: "Porque me dás comida impura, ficarás cego."

1.3.117

तं पौष्यः प्रत्युवाच ।
यस्मात्त्वमदुष्टमन्नंदूषयसि तस्मादनपत्यो भविष्यसीति तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.११७ ॥

Pauṣya respondeu-lhe: "Porque profanas a comida pura, ficarás sem descendência." Então Uttaṅka respondeu-lhe.

1.3.118

न युक्तं भवताऽन्नमशुचि दत्त्वा प्रतिशापं दातुं तस्मादन्नमेव प्रत्यक्षीकुरु ।
ततः पौष्यस्तदन्नमशुचि दृष्ट्वा तस्याशुचिभावमपरोक्षयामास ॥ १.३.११८ ॥

Uttaṅka disse: "Não é apropriado que, tendo dado comida impura, dês uma maldição em resposta; portanto, mostra a própria comida." Então Pauṣya, vendo aquela comida impura, tornou evidente a sua impureza.

1.3.119

अथ तदन्नं मुक्तकेश्या स्त्रियोपहृतमनुष्णं सकेशं चाशुच्येतदिति मत्वा तमृषिमुत्तङ्कं प्रसादयामास ॥ १.३.११९ ॥

Então, vendo que a comida trazida por uma mulher de cabelos soltos estava fria e tinha um cabelo, e pensando "Isto é impuro", procurou apaziguar o sábio Uttaṅka.

1.3.120

भघवन्नेतदज्ञानादन्नं सकेशमुपाहृतं शीतं च ।
तत्क्षामये भवन्तं न भवेयमन्ध इति।
तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.१२० ॥

Venerável senhor, por ignorância este alimento foi trazido com cabelos e frio. Por isso peço o seu perdão, para não me tornar cego. Assim respondeu Uttaṅka.

1.3.121

न मृषा ब्रवीमि भूत्वा त्वमन्धो नचिरादनन्धो भविष्यसीति ।
ममापि शापो भवता दत्तो न भवेदिति ॥ १.३.१२१ ॥

Não falo falsamente: você ficará cego, mas em breve não estará mais cego. E a maldição que você me lançou não deve ser em vão.

1.3.122

तं पौष्यः प्रत्युवाच न चाहं शक्तः शापं प्रत्यादातुं न हि मे मन्युरद्याप्युपशमं गच्छति किं चैतद्भवता न ज्ञायते ।
यथा ॥ १.३.१२२ ॥

Pauṣya respondeu-lhe: Não posso retirar a maldição, pois minha ira ainda não se acalmou. Você não sabe disso? Como…

1.3.123

नवनीतं हृदयं ब्राह्मणस्य ।
वाचि क्षुरो निहितस्तीक्ष्णधारः।
तदुभयमेतद्विपरीतं क्षत्रियस्य ।
वाङ्नवनीतं हृदयं तीक्ष्णधारम्॥ इति ॥ १.३.१२३ ॥

O coração de um brâmane é manteiga, e em sua fala está colocada uma navalha de gume afiado. Para um kṣatriya, estes dois são invertidos: a fala do kṣatriya é manteiga, seu coração uma lâmina afiada.

1.3.124

तदेवंगते न शक्तोऽहं तीक्ष्णहृदयत्वात्तं शापमन्यथाकर्तुं गम्यतामिति ।
तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.१२४ ॥

Portanto, nesse estado, não sou capaz de desfazer aquela maldição por causa do meu coração afiado. Agora vá. Assim respondeu Uttaṅka.

1.3.125

भवताऽहमन्नस्याशुचिभावमालक्ष्य प्रत्यनुनीतः ।
प्राक् च तेऽभिहितं यस्माददुष्टमन्नं दूषयसि तस्मादनपत्यो भविष्यसीति।
दुष्टे चान्ने नैष मम शापो भविष्यतीति ॥ १.३.१२५ ॥

Fui apaziguado ao ver a impureza da comida feita por ti. Antes te foi dito: porque contaminas comida que não está contaminada, serás sem descendência. E em comida contaminada esta não será a minha maldição.

1.3.126

साधयामस्तावदित्युक्त्वा प्रातिष्ठतोत्तङ्कस्ते कुण्डले गृहीत्वा ।
सोऽपश्यदथ पथि नग्नं क्षपणकमागच्छन्तं मुहुर्मुहुर्दृश्यमानमदृश्यमानं च ॥ १.३.१२६ ॥

Dizendo «realizemos isto por ora», Uttaṅka partiu levando aqueles brincos. Então viu no caminho um asceta jaina nu que vinha, visível repetidamente e invisível.

1.3.127

अथोत्तङ्कस्ते कुण्डले संन्यस्य भूमावुदकार्थं प्रचक्रमे ।
एतस्मिन्नन्तरे स क्षपणकस्त्वरमाण उपसृत्य ते कुण्डले गृहीत्वा प्राद्रवत् ॥ १.३.१२७ ॥

Então Uttaṅka pôs os brincos no chão e começou a ablução com água. Enquanto isso, aquele asceta, apressando-se, aproximou-se, pegou os brincos e fugiu.

1.3.128

तमुत्तङ्कोऽभिसृत्य कृतोदककार्यः शुचिः प्रयतो नमो देवेभ्यो गुरुभ्यश्च कृत्वा महता जवेन तमन्वयात् ॥ १.३.१२८ ॥

Uttaṅka, tendo completado o rito da água, puro e autocontrolado, prestando homenagem aos deuses e aos mestres, perseguiu-o com grande rapidez.

1.3.129

तस्य तक्षको दृढमासन्नः सतं जग्राह ।
गृहीतमात्रः स तद्रूपं विहाय तक्षकस्वरूपं कृत्वा सहसा धरण्यां विवृतं महाबिलं प्रविवेश ॥ १.३.१२९ ॥

Takṣaka o agarrou firmemente. Assim que foi agarrado, abandonou a sua própria forma, tomou a forma de Takṣaka e, de repente, entrou no grande buraco que se abrira na terra.

1.3.130

प्रविश्य च नागलोकं स्वभवनमगच्छत् ।
अथोत्तङ्कस्तस्याः क्षत्रियाया वचः स्मृत्वा तं तक्षकमन्वगच्छत् ॥ १.३.१३० ॥

Tendo entrado no mundo das serpentes, foi para a sua própria morada. Então Uttaṅka, lembrando-se das palavras daquela mulher kṣatriya, seguiu Takṣaka.

1.3.131

स तद्बिलं दण्डकाष्ठेन चखान न चाशकत् ।
तं क्लिश्यमानमिन्द्रोऽपश्यत्स वज्रं प्रेषयामास।
गच्छास्य ब्राह्मणस्य साहाय्यं कुरुष्वेति ॥ १.३.१३१ ॥

Tentou escavar aquele buraco com um bastão de madeira, mas não conseguiu. Vendo-o aflito, Indra enviou o raio: «Vai, presta auxílio a este brâmane.»

1.3.132

अथ वज्रं दण्डकाष्ठमनुप्रविश्य तद्बिलमदारयत् ॥ १.३.१३२ ॥

Então o raio, entrando no bastão de madeira, rasgou aquele buraco.

1.3.133

तमुत्तङ्कोऽनुविवेश तेनैव बिलेन प्रविश्य च तं नागलोकमपर्यन्तमनेकविधप्रासादहर्म्यवलभीनिर्यूहशतसंकुलमुच्चावचक्रीडाश्चर्यस्थानावकीर्णमपश्यत् ॥ १.३.१३३ ॥

Uttaṅka entrou pelo mesmo buraco, seguindo-o. Tendo entrado no mundo das serpentes, viu-o: sem limites, repleto de palácios e mansões de muitos tipos, terraços e centenas de balcões salientes, salpicado de maravilhosos lugares de deleite, altos e baixos.

1.3.134

स तत्र नागांस्तानस्तुवदेभिः श्लोकैः ।
य ऐरावतराजानः सर्पाः समितिशोभाः।
क्षरन्त इव जीमूताः सविद्युत्पवनेरिताः ॥ १.३.१३४ ॥

Ali ele louvou aqueles nāgas com estes versos: os reis-serpentes descendentes de Airāvata, gloriosos na batalha, derramando-se como nuvens impelidas por relâmpagos e vento.

1.3.135

सुरूपा बहुरूपाश्च तथा कल्माषकुण्डलाः ।
आदित्यवन्नाकपृष्ठे रेजुरैरावतोद्भवाः ॥ १.३.१३५ ॥

Belos, de muitas formas, usando brincos malhados, nascidos de Airāvata, os nāgas brilhavam no dorso do céu como o sol.

1.3.136

बहूनि नागवेश्मानि गङ्गायास्तीर उत्तरे ।
तत्रस्थानपि संस्तौमि महतः पन्नगानहम् ॥ १.३.१३६ ॥

Na margem norte do Gaṅgā há muitas moradas de nāgas; também louvo as grandes serpentes que ali habitam.

1.3.137

इच्छेत्कोऽर्कांशुसेनायां चर्तुमैरावतं विना ।
शतान्यशीतिरष्टौ च सहस्राणि च विंशतिः ॥ १.३.१३७ ॥

Quem desejaria mover-se no exército dos raios do sol sem Airāvata? (São) centenas, oitenta, oito e vinte mil.

1.3.138

सर्पाणां प्रग्रहा यान्ति धृतराष्ट्रो यदैजति ।
ये चैनमुपसर्पन्ति ये च दूरपथं गताः ॥ १.३.१३८ ॥

Quando Dhṛtarāṣṭra se move, avançam as rédeas das serpentes; tanto os que se aproximam dele quanto os que seguiram caminhos distantes.

1.3.139

अहमैरावतज्येष्ठभ्रातृभ्योऽकरवं नमः ।
यस्य वासः कुरुक्षेत्रे खाण्डवे चाभवत्पुरा ॥ १.३.१३९ ॥

Prestei homenagem aos irmãos mais velhos de Airāvata, cuja morada outrora esteve em Kurukṣetra e em Khāṇḍava.

1.3.140

तं नागराजमस्तौषं कुण्डलार्थाय तक्षकम् ।
तक्षकश्चाश्वसेनश्च नित्यं सहचरावुभौ ॥ १.३.१४० ॥

Pelos brincos louvei aquele rei das serpentes, Takṣaka; Takṣaka e Aśvasena, os dois, são sempre companheiros.

1.3.141

कुरुक्षेत्रं च वसतां नदीमिक्षुमतीमनु ।
जघन्यजस्तक्षकस्य श्रुतसेनेति यः सुतः ॥ १.३.१४१ ॥

Entre os que habitam em Kurukṣetra e ao longo do rio Ikṣumatī, o filho mais novo de Takṣaka, chamado Śrutasena.

1.3.142

अवसद्यो महद्द्युम्नि प्रार्थयन्नागमुख्यताम् ।
करवाणि सदा चाहं नमस्तस्मै महात्मने ॥ १.३.१४२ ॥

Aquele que habita, de grande brilho e desejando a primazia entre as serpentes: sempre cumprirei o que ele pedir. Homenagem a esse magnânimo.

1.3.143

सौतिरुवाच ।
एवं स्तुत्वा स विप्रर्षिरुत्तङ्को भुजगोत्तमान्।
नैव ते कुण्डले लेभे ततश्चिन्तामुपागमत् ॥ १.३.१४३ ॥

Sauti disse: Tendo louvado assim os melhores das serpentes, o sábio brâmane Uttanka não obteve aqueles brincos, e então caiu na inquietação.

1.3.144

एवं स्तुवन्नपि नागान्यदा ते कुण्डले नालभत्तदाऽपश्यत्स्त्रियौ तन्त्रे अधिरोप्य सुवेमे पटं वयन्त्यौ ।
तस्मिंस्तन्त्रे कृष्णाः सिताश्च तन्तवश्चक्रं चापश्यद्द्वादशारं षड्भिः कुमारैः परिवर्त्यमानं पुरुषं चापश्यदश्वं च दर्शनीयम् ॥ १.३.१४४ ॥

Mesmo tendo louvado assim as serpentes e ainda não obtendo aqueles brincos, então viu duas mulheres tecendo um pano, posto sobre um tear. Naquele tear havia fios pretos e brancos. Viu uma roda de doze raios sendo girada por seis jovens, e viu um homem e um cavalo belo.