மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.3

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

1.3.1

सौतिरुवाच ।
जनमेजयः पारिक्षितः सह भ्रातृभिः कुरुक्षेत्रे दीर्घसत्रमुपास्ते।
तस्य भ्रातरस्त्रयः श्रुतसेन उग्रसेनो भीमसेन इति ।
तेषु तत्सत्रमुपासीनेष्वभ्यागच्छत्सारमेयः ॥ १.३.१ ॥

சௌதி கூறினார்: பாரிக்ஷித ஜனமேஜயன் தன் சகோதரர்களுடன் குருக்ஷேத்திரத்தில் நீண்ட யாகத்தை நடத்திக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு மூன்று சகோதரர்கள் இருந்தனர்: ஸ்ருதசேனன், உக்ரசேனன், பீமசேனன். அவர்கள் யாகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது ஒரு நாய் வந்தது.

1.3.2

जनमेजयस्य भ्रातृभिरभिहतो रोरूयमाणो मातुः समीपमुपागच्छत् ॥ १.३.२ ॥

ஜனமேஜயனின் சகோதரர்களால் அடிக்கப்பட்ட அது அழுதபடி தன் தாயிடம் சென்றது.

1.3.3

तं माता रोरूयमाणमुवाच ।
किं रोदिषि केनास्यभिहत इति ॥ १.३.३ ॥

அழுதுகொண்டிருந்த அதனிடம் தாய் கேட்டது: "ஏன் அழுகிறாய்? யார் உன்னை அடித்தது?"

1.3.4

स एवमुक्तो मातरं प्रत्युवाच जनमेजयस्य भ्रातृभिरभिहतोऽस्मीति ॥ १.३.४ ॥

இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும் அது தாயிடம் கூறியது: "ஜனமேஜயனின் சகோதரர்கள் என்னை அடித்தார்கள்."

1.3.5

तं माता प्रत्युवाच व्यक्तं त्वया तत्रापराद्धं येनास्यभिहत इति ॥ १.३.५ ॥

தாய் அதற்குப் பதிலாகக் கூறினாள்: "நிச்சயமாக அங்கு நீ ஏதோ குற்றம் செய்திருக்க வேண்டும், அதனால்தான் நீ அடிக்கப்பட்டாய்."

1.3.6

स तां पुनरुवाच नापराध्यामि किंचिन्नावेक्षे हवींषि नावलिह इति ॥ १.३.६ ॥

அது மீண்டும் தாயிடம் கூறியது: "நான் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை. நான் அவிர்ப்பொருளைப் பார்க்கவுமில்லை, நக்கவுமில்லை."

1.3.7

तच्छ्रुत्वा तस्य माता सरमा पुत्रदुःखार्ता तत्सत्रमुपागच्छद्यत्र स जनमेजयः सह भ्रातृभिर्दीर्घसत्रमुपास्ते ॥ १.३.७ ॥

இதைக் கேட்ட அவனுடைய தாய் சரமா, மகனின் துயரால் வருந்தி, ஜனமேஜயன் தன் சகோதரர்களுடன் நீண்ட யாகசத்திரத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த இடத்திற்கு வந்தாள்.

1.3.8

स तया क्रुद्धया तत्रोक्तोऽयं मे पुत्रो न किंचिदपराध्यति नावेक्षते हवींषि नावलेढि किमर्थमभिहत इति ॥ १.३.८ ॥

அப்போது கோபமடைந்த அவள் அங்கு கூறினாள்: 'என் இந்த மகன் எந்தக் குற்றமும் செய்வதில்லை; இவன் அவிர்ப்பொருட்களைப் பார்ப்பதுமில்லை, நக்குவதுமில்லை; பின் ஏன் இவனை அடித்தீர்கள்?'

1.3.9

न किंचिदुक्तवन्तस्ते सा तानुवाच यस्मादयमभिहतोऽनपकारी तस्माददृष्टं त्वां भयमागमिष्यतीति ॥ १.३.९ ॥

அவர்கள் எதுவும் பேசவில்லை. அப்போது அவள் அவர்களிடம் கூறினாள் — 'குற்றமற்ற இவன் அடிக்கப்பட்டதால், உங்கள் மீது காணாத பயம் வரும்.'

1.3.10

जनमेजय एवमुक्तो देवशुन्या सरमया भृशं संभ्रान्तो विषण्णश्चासीत् ॥ १.३.१० ॥

தேவ நாய் சரமா இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட ஜனமேஜயன் மிகவும் கலக்கமடைந்து வருந்தினான்.

1.3.11

स तस्मिन्सत्रे समाप्ते हास्तिनपुरं प्रत्येत्य पुरोहितमनुरूपमन्विच्छमानः परं यत्नमकरोद्यो मे पापकृत्यां शमयेदिति ॥ १.३.११ ॥

அந்த சத்திரம் முடிந்ததும் அவன் ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பி, தகுந்த புரோகிதரைத் தேடி, என் இந்தப் பாவச் செயலை சமாதானப்படுத்தக்கூடியவரைக் கண்டுபிடிக்க பெரும் முயற்சி செய்தான்.

1.3.12

स कदाचिन्मृगयां गतः पारिक्षितो जनमेजयः कस्मिंश्चित्स्वविषय आश्रममपश्यत् ॥ १.३.१२ ॥

ஒருமுறை பரீக்ஷித்தின் மகன் ஜனமேஜயன் வேட்டைக்குச் சென்றான். தன் நாட்டின் ஒரு பகுதியில் ஒரு ஆசிரமத்தைக் கண்டான்.

1.3.13

तत्र कश्चिदृपिरासाञ्चक्रे श्रुतश्रवा नाम ।
तस्य तपस्यभिरतः पुत्र आस्ते सोमश्रवा नाम ॥ १.३.१३ ॥

அங்கே சுதஸ்ரவஸ் என்ற பெயருடைய ஒரு முனிவர் ஆசிரமத்தை அமைத்திருந்தார். அவருடைய மகன் சோமஸ்ரவஸ் என்ற பெயருடையவன், தவத்தில் ஈடுபட்டவன்.

1.3.14

तस्य तं पुत्रमभिगम्य जनमेजयः पारिक्षितः पौरोहित्याय वव्रे ॥ १.३.१४ ॥

பரிக்ஷிதின் மகன் ஜனமேஜயன் அந்த அவருடைய மகனிடம் சென்று, புரோகிதப் பணிக்காக அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

1.3.15

स नमस्कृत्य तमृषिमुवाच भगवन्नयं तव पुत्रो मम पुरोहितोऽस्त्विति ॥ १.३.१५ ॥

அவர் அந்த முனிவருக்கு வணக்கம் செலுத்தி, "பகவரே, உங்கள் இந்த மகன் என் புரோகிதனாக இருக்கட்டும்" என்று கூறினான்.

1.3.16

स एवमुक्तः प्रत्युवाच जनमेजयं भो जनमेजय पुत्रोऽयं मम सर्प्यां जातो महातपस्वी स्वाध्यायसंपन्नो मत्तपोवीर्यसंभृतो मच्छुक्रं पीतवत्यास्तस्याः कुक्षौ जातः ॥ १.३.१६ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவர் ஜனமேஜயனிடம் கூறினார்: "ஓ ஜனமேஜயா, என் இந்த மகன் ஒரு பாம்பினியிடமிருந்து பிறந்தவன். அவன் மிகுந்த தவசி, வேதக் கல்வியில் நிறைந்தவன், என் தவ வலிமையால் உண்டானவன். என் விந்தை உண்ட அந்தப் பெண்ணின் கருப்பையில் பிறந்தான்."

1.3.17

समर्थोऽयं भवतः सर्वाः पापकृत्याः शमयितुमन्तरेण महादेवकृत्याम् ॥ १.३.१७ ॥

மகாதேவரின் சடங்கு இல்லாமலும், உங்களுடைய அனைத்துப் பாவச் செயல்களையும் சாந்தப்படுத்த இவன் வல்லவன்.

1.3.18

अस्य त्वेकमुपांशुव्रतं यदेनं कश्चिद्ब्राह्मणः कंचिदर्थमभियाचेत्तं तस्मै दद्यादयं यद्येतदुत्सहसे ततो नयस्वैनमिति ॥ १.३.१८ ॥

ஆனால் இவனுக்கு ஒரு ரகசிய விரதம் உண்டு: யாராவது ஒரு பிராமணன் ஏதேனும் ஒரு பொருளை இவனிடம் கேட்டால், அதை இவன் அவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டும். நீங்கள் இதற்கு உடன்பட முடிந்தால், இவனை அழைத்துச் செல்லுங்கள்.

1.3.19

तेनैवमुक्तो जनमेजयस्तं प्रत्युवाच भगवंस्तत्तथा भविष्यतीति ॥ १.३.१९ ॥

அவர் இவ்வாறு கூறியபோது ஜனமேஜயன் அவருக்குப் பதிலளித்தான்: 'பகவானே, அது அவ்வாறே ஆகும்.'

1.3.20

स तं पुरोहितमुपादायोपावृत्तो भ्रातृनुवाच मयाऽयं वृत उपाध्यायो यदयं ब्रूयात्तत्कार्यमविचारयद्भिर्भवद्भिरिति ।
तेनैवमुक्ता भ्रातरस्तस्य तथा चक्रुः।
स तथा भ्रातॄन्संदिश्य तक्षशिलां प्रत्यभिप्रतस्थे तं च देशं वशे स्थापयामास ॥ १.३.२० ॥

அவர் அந்தப் புரோகிதரை அழைத்துக்கொண்டு திரும்பி சகோதரர்களிடம் கூறினார்: 'நான் இவரை உபாத்தியாயராகத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டேன்; இவர் சொல்வதை ஆராயாமல் நீங்கள் செய்ய வேண்டும்.' அவர் இவ்வாறு கூறியதும் சகோதரர்கள் அவ்வாறே செய்தனர். சகோதரர்களுக்கு இவ்விதம் கட்டளையிட்டு அவர் தக்ஷசீலத்தை நோக்கிச் சென்று அந்நாட்டை தன் வசத்தில் நிலைநிறுத்தினார்.

1.3.21

एतस्मिन्नन्तरे कश्चिदृषिर्धौम्यो नामापोदस्तस्य शिष्यास्त्रयो बभूवुः ॥ १.३.२१ ॥

இதற்கிடையில் தௌம்யர் என்ற பெயருடைய ஒரு முனிவர் இருந்தார்; அவர் ஆபோதர். அவருக்கு மூன்று சீடர்கள் இருந்தனர்.

1.3.22

उपमन्युरारुणिर्बैदश्चेति स एकं शिष्यंमारुणिं पाञ्चाल्यं प्रेषयामास गच्छ केदारखण्डं बधानेति ॥ १.३.२२ ॥

உபமன்யு, ஆருணி, பைதன் என்பவர்கள் அவர்கள்; அவர்களில் ஒருவனான பாஞ்சால தேசத்து ஆருணியை அனுப்பினார். 'போ, வயல் வரப்பைக் கட்டு' என்றார்.

1.3.23

स उपाध्यायेन संदिष्ट आरुणिः पाञ्चाल्यस्तत्र गत्वा तत्केदारखण्डं बद्धुं नाशकत् ।
स क्लिश्यमानोऽपश्यदुपायं भवत्वेवं करिष्यामीति ॥ १.३.२३ ॥

உபாத்தியாயரின் கட்டளைப்படி பாஞ்சால தேசத்து ஆருணி அங்கே சென்று அந்த வயல் வரப்பைக் கட்ட முடியாமல் போனான். வருந்தியவன் ஒரு வழியைக் கண்டு, 'சரி, அவ்வாறே செய்வேன்' என்று எண்ணினான்.

1.3.24

स तत्र संविवेश केदारखण्डे शयाने व तथा तस्मिंस्तदुदकं तस्थौ ॥ १.३.२४ ॥

அவன் அங்கே அந்த வயல் துண்டில் படுத்துக்கொண்டான்; அதனால் அதிலுள்ள நீர் அங்கேயே தங்கியது.

1.3.25

ततः कदाचिदुपाध्याय आपोदो धौम्यः शिष्यावपृच्छत् क्व आरुणिः पाञ्चाल्यो गत इति ॥ १.३.२५ ॥

பின்பு ஒருமுறை ஆபோதரின் மகனான உபாத்தியாயர் தௌம்யர் தம் இரு சீடர்களிடம் கேட்டார்: "பாஞ்சாலனான ஆருணி எங்கே போனான்?"

1.3.26

तौ तं प्रत्यूचतुर्भगवंस्त्वयैव प्रेषितो गच्छ केदारखण्डं बधानेति ।
स एवमुक्तस्तौ शिष्यौ प्रत्युवाच तस्मात्तत्र सर्वे गच्छामो यत्र स गत इति ॥ १.३.२६ ॥

அவ்விருவரும் அவருக்குப் பதிலளித்தனர்: "பூஜ்யரே, நீங்களே அனுப்பினீர்கள்; வயல் துண்டைக் கட்டச் செல்லுங்கள் என்று." அப்படிச் சொல்லப்பட்டவர் அவ்விரு சீடர்களிடம் கூறினார்: "ஆகவே நாம் அனைவரும் அவன் போன இடத்திற்குச் செல்வோம்."

1.3.27

स तत्र गत्वा तस्याह्वानाय शब्दं चकारः ।
भो आरुणे पाञ्चाल्य क्वासि वत्सैहीति ॥ १.३.२७ ॥

அவர் அங்கே சென்று அவனை அழைக்க குரல் கொடுத்தார்: "ஏ பாஞ்சாலனான ஆருணி, நீ எங்கே இருக்கிறாய்? வா, அன்பனே!"

1.3.28

स तच्छ्रुत्वा आरुणिरुपाध्यायवाक्यं तस्मात्केदारखण्डात्सहसोत्थायतमुपाध्यायमुपतस्थे ॥ १.३.२८ ॥

ஆருணி அந்த உபாத்தியாயரின் சொல்லைக் கேட்டு, அந்த வயல் துண்டிலிருந்து உடனே எழுந்து, அந்த உபாத்தியாயரின் முன் வந்து நின்றான்.

1.3.29

प्रोवाच चैनमयमस्म्यत्र केदारखण्डे निःसरमाणमुदकमवारणीयं संरोद्धुं संविष्टो भगवच्छब्दं श्रुत्वैव सहसा विदार्य केदारखण्डं भवन्तमुपस्थितः ।
तदभिवादये भगवन्तमाज्ञापयतु भवान्कमर्थं करवाणीति ॥ १.३.२९ ॥

அவன் அவரிடம் கூறினான்: "நான் இங்கே வயல் வரப்பில் இருக்கிறேன். தடுக்க முடியாத பாயும் நீரைத் தடுக்க நான் படுத்திருந்தேன். பகவானின் வார்த்தையைக் கேட்டதும் உடனே வரப்பைப் பிளந்து உம்மிடம் வந்தேன். ஆகவே பகவானே, உமக்கு வணக்கம்; எந்தப் பணியைச் செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளையிடுங்கள்?"

1.3.31

स एवमुक्त उपाध्यायः प्रत्युवाच यस्माद्भवान्केदारखण्डं विदार्योत्थितस्तस्मादुद्दालक एवनाम्ना भवान्भविष्यतीत्युपाध्यायेनानुगृहीतः ॥ १.३.३१ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் உபாத்தியாயர் பதிலளித்தார்: "நீர் வரப்பைப் பிளந்து எழுந்தபடியால், உமது பெயர் உத்தாலகனே ஆகும்." உபாத்தியாயரால் இவ்வாறு அருளப்பட்டு...

1.3.32

यस्माच्च त्वया मद्वचनमनुष्ठितं तस्माच्छ्रेयोऽवाप्स्यसि ।
सर्वे च ते वेदाः प्रतिभास्यन्ति सर्वाणि च धर्मशास्त्राणीति ॥ १.३.३२ ॥

மேலும் நீர் என் வார்த்தையைக் கடைப்பிடித்தபடியால், நன்மையைப் பெறுவீர். உமக்கு எல்லா வேதங்களும், எல்லா தர்ம சாஸ்திரங்களும் விளங்கும்.

1.3.33

स एवमुक्त उपाध्यायेनेष्टं देशं जगाम ॥ १.३.३३ ॥

உபாத்தியாயரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு அவன் தனக்கு விருப்பமான நாட்டிற்குச் சென்றான்.

1.3.34

अथापरः शिष्यस्तस्यैवापोदस्य धौम्यस्योपमन्युर्नाम ।
तं चोपाध्यायः प्रेषयामास वत्सोपमन्यो गा रक्षस्वेति ॥ १.३.३४ ॥

பின்னர் அந்த ஆபோத தௌம்யருக்கு உபமன்யு என்ற மற்றொரு சீடன் இருந்தான். உபாத்தியாயர் அவனை அனுப்பினார்: "குழந்தையே உபமன்யு, பசுக்களைக் காவல் செய்."

1.3.35

स उपाध्यायवचनादरक्षद्गाः स चाहनि गा रक्षित्वा दिवसक्षये गुरुगृहमागम्योपाध्यायस्याग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.३५ ॥

ஆசிரியரின் கட்டளைப்படி அவன் பசுக்களைக் காத்தான்; பகலில் பசுக்களைக் காத்து, பகல் முடியும் வேளையில் குருவின் இல்லத்திற்கு வந்து, ஆசிரியருக்கு முன் நின்று வணங்கினான்.

1.3.36

तमुपाध्यायः पीवानमपश्यदुवाच चैनं वत्सोपमन्यो केन वृत्तिं कल्पयसि पीवानसि दृढमिति ॥ १.३.३६ ॥

ஆசிரியர் அந்த நன்கு வளர்ந்த சீடனைக் கண்டு அவனிடம், 'அன்பு உபமன்யுவே, நீ எவ்வாறு உன் வாழ்க்கையை நடத்துகிறாய்? நீ மிகவும் கொழுத்திருக்கிறாயே' என்றார்.

1.3.37

स उपाध्यायं प्रत्युवाच भो भैक्ष्येण वृत्तिं कल्पयामीति तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.३७ ॥

அவன் ஆசிரியரிடம், 'ஐயா, நான் பிச்சை எடுத்து என் வாழ்க்கையை நடத்துகிறேன்' என்று பதிலளித்தான். அப்போது ஆசிரியர் அவனுக்குப் பதிலளித்தார்.

1.3.38

मय्यनिवेद्य भैक्ष्यं नोपयोक्तव्यमिति ।
स तथेत्युक्तो भैक्ष्यं चरित्वोपाध्यायाय न्यवेदयत् ॥ १.३.३८ ॥

'எனக்குக் கொடுக்காமல் பிச்சை உணவை உண்ணக்கூடாது' என்று (அவர் கூறினார்). அவன் 'அவ்வாறே' என்று கூறி, பிச்சை எடுத்து ஆசிரியருக்கு அறிவித்தான்.

1.3.39

स तस्मादुपाध्यायः सर्वमेव भैक्ष्यमगृह्णात् ।
स तथेत्युक्तः पुनररक्षद्गा अहनि रक्षित्वा निशामुखे गुरुकुलमागम्य गुरोरग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.३९ ॥

அதன்பின் ஆசிரியர் அவனிடமிருந்து பிச்சை உணவு முழுவதையும் எடுத்துக்கொண்டார். 'அவ்வாறே' என்று கூறப்பட்டு, அவன் மீண்டும் பசுக்களைக் காத்தான்; பகலில் பசுக்களைக் காத்து, இரவு தொடக்கத்தில் குருகுலத்திற்கு வந்து, குருவின் முன் நின்று வணங்கினான்.

1.3.40

तमुपाध्यायस्तथापि पीवानमेव दृष्ट्वोवाच ।
वत्सोपमन्यो सर्वमशेषतस्ते भैक्ष्यं गृह्णामि केनेदानीं वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४० ॥

ஆசிரியர் அவனை இன்னமும் கொழுத்தவனாகவே பார்த்து, "மகனே உபமன்யு, உன் பிச்சை முழுவதையும் நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன்; இப்போது எப்படி உன் வாழ்வாதாரத்தை அமைத்துக் கொள்கிறாய்?" என்றார்.

1.3.41

स एवमुक्त उपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भगवते निवेद्य पूर्वमपरं चरामि तेन वृत्तिं कल्पयामीति तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.४१ ॥

இவ்வாறு கேட்கப்பட்டவன் ஆசிரியருக்குப் பதிலளித்தான்: "முதலில் பூஜ்யருக்குக் கொடுத்த பின், மீதியை யாசித்து அதனால் என் வாழ்வாதாரத்தை அமைத்துக் கொள்கிறேன்." அப்போது ஆசிரியர் அவனிடம் கூறினார்.

1.3.42

नैषा न्याय्या गुरुवृत्तिरन्येषामपि भैक्ष्योपजीविनां वृत्त्युपरोधं करोषि इत्येवं वर्तमानो लुब्धोऽसीति ॥ १.३.४२ ॥

இது குருவுக்குரிய நியாயமான நடத்தை அல்ல; பிச்சையால் வாழும் மற்றவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் தடையாகிறாய். இவ்வாறு நடந்துகொள்வதால் நீ பேராசைக்காரன்.

1.3.43

स तथेत्युक्त्वा गा अरक्षद्रक्षित्वा च पुनरुपाध्यायगृहमागम्योपाध्यायस्याग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.४३ ॥

"சரி" என்று கூறிவிட்டு அவன் பசுக்களைக் காத்தான்; காத்த பின் மீண்டும் ஆசிரியர் இல்லத்திற்கு வந்து ஆசிரியருக்கு முன் நின்று வணங்கினான்.

1.3.44

तमुपाध्यायस्तथापि पीवानमेव दृष्ट्वा पुनरुवाच ।
वत्सोपमन्यो अहं ते सर्वं भैक्ष्यं गृह्णामि न चान्यच्चरसि पीवानसि भृशं केन वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४४ ॥

ஆசிரியர் அவனை இன்னும் மிகவும் கொழுத்தவனாகப் பார்த்து மீண்டும் கூறினார்: "மகனே உபமன்யு, உன் பிச்சை முழுவதையும் நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன்; நீ வேறு எதையும் யாசிப்பதில்லை, ஆனாலும் நீ மிகவும் கொழுத்திருக்கிறாய்; எப்படி உன் வாழ்வாதாரத்தை அமைத்துக் கொள்கிறாய்?"

1.3.45

स एवमुक्तस्तमुपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भो एतासां गवां पयसा वृत्तिं कल्पयामीति।
तमुवाचोपाध्यायो नैतन्न्याय्यं पय उपयोक्तुं भवतो मया नाभ्यनुज्ञातमिति ॥ १.३.४५ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் குருவிடம் சொன்னான்: "ஐயா, இந்தப் பசுக்களின் பாலால் நான் என் வாழ்வை நடத்துவேன்." குரு அவனிடம் சொன்னார்: "உனக்குப் பால் அருந்துவது முறையல்ல; நான் அதற்கு அனுமதி அளிக்கவில்லை."

1.3.46

स तथेति प्रतिज्ञाय गा रक्षित्वा पुनरुपाध्यायगृहमेत्य गुरोरग्रतः स्थित्वा नमश्चक्रे ॥ १.३.४६ ॥

"சரி" என்று உறுதியளித்து, அவன் பசுக்களைக் காத்து, மீண்டும் குருவின் வீட்டிற்கு வந்து குருவின் முன் நின்று வணங்கினான்.

1.3.47

तमुपाध्यायः पीवानमेव दृष्ट्वोवाच ।
वत्सोपमन्यो भैक्ष्यं नाश्नासि न चान्यच्चरसि पयो न पिबसि पीवानसि भृशं केनेदानीं वृत्तिं कल्पयसीति ॥ १.३.४७ ॥

அவனைப் பருத்திருப்பதாகக் கண்ட குரு சொன்னார்: "அன்புக்குரிய உபமன்யு, நீ பிச்சையுணவை உண்பதில்லை, வேறெதையும் எடுப்பதில்லை, பாலும் அருந்துவதில்லை; ஆனாலும் நீ மிகவும் பருத்திருக்கிறாய். இப்போது எதைக்கொண்டு உன் வாழ்வை நடத்துகிறாய்?"

1.3.48

स एवमुक्त उपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भोः फेनं पिबापि यमिमे वत्सा मातॄणां स्तनात्पिबन्त उद्गिरन्ति ॥ १.३.४८ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் குருவிடம் சொன்னான்: "ஐயா, இந்தக் கன்றுகள் தாய்களின் முலைகளிலிருந்து குடித்து உமிழும் நுரையைப் பருகுங்கள்."

1.3.49

तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ।
एते त्वदनुकम्पया गुणवन्तो वत्साः प्रभूततरं फेनमुद्गिरन्ति।
तदेषामपि वत्सानां वृत्त्युपरोधं करोष्येवं वर्तमानः ।
फेनमपि भवान्न पातुमर्हतीति स तथेति प्रतिश्रुत्य निराहारः पुनररक्षद्गाः ॥ १.३.४९ ॥

ஆசிரியர் அவனிடம் பதிலளித்தார்: உன் கருணையால் இந்த நற்குணமுள்ள கன்றுகள் மிகுதியாக நுரையைக் கக்குகின்றன. அதனால் இக்கன்றுகளின் உணவுக்கும் நீ இடையூறு செய்கிறாய், இவ்வாறு நடந்துகொண்டு. நுரையையும் நீ குடிக்கக் கூடாது. அவன் 'அப்படியே' என்று உறுதியளித்து, உண்ணாமல் மீண்டும் பசுக்களைக் காத்தான்.

1.3.50

तथा प्रतिषिद्धो भैक्ष्यं नाश्नाति न चान्यच्चरति पयो न पिबति फेनं नोपयुङ्क्ते स कदाचिदरण्ये क्षुधार्तोऽर्कपत्राण्यभक्षयत् ॥ १.३.५० ॥

இவ்வாறு தடுக்கப்பட்டவன் பிச்சை உணவை உண்ணவில்லை, வேறு எங்கும் செல்லவில்லை, பாலைக் குடிக்கவில்லை, நுரையையும் பயன்படுத்தவில்லை. அவன் ஒருமுறை காட்டில் பசியால் வாடி எருக்கு இலைகளைத் தின்றான்.

1.3.51

स तैरर्कपत्रैर्भक्षितैः क्षारतिक्तकटुरूक्षैस्तीक्ष्णविपाकैश्चक्षुष्युपहतोऽन्धो बभूव ।
ततः सोऽन्धोऽपि चङ्क्रम्यमाणः कूपेऽपतत्
अथ तस्मिन्ननागच्छति सूर्ये चास्ताचलावलम्बिनि उपाध्यायः शिष्यानवोचत् ॥ १.३.५१ ॥

அந்த எருக்கு இலைகளை — உவர்ப்பும் கசப்பும் காரமும் வறட்சியும் கொண்டவை, கடும் விளைவு உடையவை — அவன் தின்றதால் அவனது கண்கள் பாதிக்கப்பட்டு அவன் குருடனானான். பின்னர் குருடனாக நடக்கையில் அவன் கிணற்றில் விழுந்தான். சூரியன் அஸ்தாசலத்தில் சாயும்வரை அவன் திரும்பாமலிருக்க, உபாத்யாயர் சீடர்களிடம் கூறினார்.

1.3.53

मयोपमन्युः सर्वतः प्रतिषिद्धः स नियतं कुपितस्ततो नागच्छति चिरगतस्त्विति ।
ततोऽन्वेष्य इत्येवमुक्त्वा शिष्यैः सार्धमरण्यं गत्वा तस्याह्वानाय शब्दं चकार भो उपमन्यो क्वासि वत्सैहीति ॥ १.३.५३ ॥

நான் உபமன்யுவை எல்லா வகையிலும் தடுத்திருந்தேன்; அதனால் அவன் கோபித்துக்கொண்டு நீண்ட நேரமாகியும் வரவில்லை. 'அவனைத் தேட வேண்டும்' என்று சொல்லி சீடர்களுடன் காட்டிற்குச் சென்று அவனை அழைக்க குரல் எழுப்பினார்: 'ஓ உபமன்யு, நீ எங்கே இருக்கிறாய்? மகனே, வா!'

1.3.54

स उपाध्यायस्य आह्वानवचनं श्रुत्वा प्रत्युवाचोच्चैरयमस्मिन्कूपे पतितोऽहमिति ।
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच कथं त्वमस्मिन्कूपे पतित इति ॥ १.३.५४ ॥

ஆசிரியரின் அழைப்புச் சொற்களைக் கேட்டு அவன் உரக்க பதிலளித்தான்: 'நான் இந்தக் கிணற்றில் விழுந்துவிட்டேன்.' அதற்கு உபாத்யாயர் அவனிடம், 'நீ இந்தக் கிணற்றில் எப்படி விழுந்தாய்?' என்றார்.

1.3.55

स उपाध्यायं प्रत्युवाच अर्कपत्राणि भक्षयित्वान्धीभूतोस्म्यतश्चङ्क्रम्यमाणः कूपे पतित इति ।
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.५५ ॥

அவன் உபாத்யாயருக்கு பதிலளித்தான்: 'எருக்கன் இலைகளைத் தின்றதால் குருடனாகிவிட்டேன்; அதனால் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது கிணற்றில் விழுந்தேன்.' அதற்கு உபாத்யாயர் அவனிடம் கூறினார்:

1.3.56

अश्विनौ स्तुहि तौ देवभिषजौ त्वां चक्षुष्मन्तं कर्ताराविति ।
स एवमुक्त उपाध्यायेनोपमन्युः स्तोतुमुपचक्रमे देवावश्विनौ वाग्भिर्ऋग्भिः ॥ १.३.५६ ॥

'தெய்வ வைத்தியர்களான அஸ்வினி இருவரைப் போற்று; அவர்கள் உன்னைப் பார்வையுள்ளவனாக ஆக்குவார்கள்.' உபாத்யாயர் இவ்வாறு கூறியதும், உபமன்யு வார்த்தைகளாலும் ரிக் மந்திரங்களாலும் அஸ்வினி தேவர்களைப் போற்றத் தொடங்கினான்.

1.3.57

प्रपूर्वगौ पूर्वजौ चित्रभानू ।
गिरा वां शंसामि तपसा ह्यनन्तौ।
दिव्यौ सुपर्णौ विरजौ विमाना-
वधिक्षिपन्तौ भुवनानि विश्वा ॥ १.३.५७ ॥

தவத்தாலும் சொல்லாலும் உங்கள் இருவரையும் நான் புகழ்கிறேன். முன்செல்பவர்களும், முன்னோர்களும், அற்புத ஒளியுடையவர்களும், முடிவற்றவர்களும், தெய்வீகமானவர்களும், அழகிய சிறகுகள் உடையவர்களும், களங்கமற்றவர்களும், விமானங்களில் அமர்ந்தவர்களும், அனைத்து உலகங்களையும் கடந்து செல்பவர்களுமான நீங்கள்.

1.3.58

हिरण्मयौ शकुनी सांपरायौ ।
नासत्यदस्रौ सुनसौ वैजयन्तौ।
शुक्लं वयन्तौ तरसा सुवेमा-
वधिव्ययन्तावसितं विवस्वतः ॥ १.३.५८ ॥

பொன்மயமானவர்களும், பறவைகளாக இருப்பவர்களும், மறுலோகத்திற்கு வழிநடத்துபவர்களும், நாசத்யர்களும் தஸ்ரர்களும், அழகிய மூக்குடையவர்களும், வெற்றிக்கொடி ஏந்தியவர்களும், வேகமாக வெண்மையான துணியை நெய்பவர்களும், சூரியனின் கருமையான நூலை நெய்பவர்களுமான நீங்கள்.

1.3.59

ग्रस्तां सुपर्णस्य बलेन वर्तिका-
ममुञ्चतामश्विनौ सौभगाय।
तावत्सुवृत्तावनमं तमाय या-
वसत्तमा गा अरुणा उदावहत् ॥ १.३.५९ ॥

கருடனின் வலிமையால் பற்றப்பட்ட ஒளிவிளக்கை (சூரியனை) அஸ்வினிகள் நற்பேறுக்காக விடுவித்தனர். அழகான நடையுடையவர்களான அவர்கள் இருளுக்கு எதிராக உறுதியாக நிற்பவர்கள்; சிறந்த வாசகர்களான அவர்கள் சிவந்த கதிர்களாகிய பசுக்களை மேலே எடுத்துச் சென்றனர்.

1.3.60

षष्टिश्च गावस्त्रिशताश्च धेनव ।
एकं वत्सं सुवते तं दुहन्ति।
नानागोष्ठा विहिता एकदोहना-
स्तावश्विनौ दुहतो घर्ममुक्थ्यम् ॥ १.३.६० ॥

அறுபதும் முந்நூறும் பால்தரும் பசுக்கள் ஒரே கன்றை ஈனுகின்றன, அதை அவை பால் கறக்கின்றன. பல தொழுவங்களில் வைக்கப்பட்ட, ஒரே கறவையில் பால் தரும் பசுக்களிலிருந்து அந்த அஸ்வினிகள் இருவரும் புகழ்தற்குரிய கர்மம் என்னும் சூடான பாலைக் கறக்கின்றனர்.

1.3.61

एकां नाभिं सप्त सथा अराः श्रिताः ।
प्रधिष्वन्या विंशतिरर्पिता अराः।
अनेमि चक्रं परिवर्ततेऽजरं ।
मायाऽश्विनौ समनक्ति चर्षणी ॥ १.३.६१ ॥

ஒரு மையத்தில் ஏழு ஆரங்கள் பொருந்தியுள்ளன; விளிம்பில் வேறு இருபது ஆரங்கள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. விளிம்பில்லாத அந்த அழியாச் சக்கரம் சுழல்கிறது; அஸ்வினிகள் தங்கள் மாயையால் மக்களை ஒன்றிணைக்கின்றனர்.

1.3.62

एकं चक्रं वर्तते द्वादशारं ।
षण्णाभिमेकाक्षममृतस्य धारणम्।
यस्मिन्देवा अधि विश्वे विषक्ता-
स्तावश्विनौ मुञ्चतो मा विषीदतम् ॥ १.३.६२ ॥

பன்னிரண்டு ஆரங்களும் ஆறு நாபிகளும் ஒரே அச்சும் கொண்ட ஒரு சக்கரம் சுழல்கிறது; அது அமிர்தத்தைத் தாங்குகிறது. அதில் அனைத்து தேவர்களும் பொருந்தியுள்ளனர். அந்த இரு அஸ்வினிகளே, என்னை விடுவியுங்கள், வருத்தப்பட விடாதீர்கள்.

1.3.63

अश्विनाविन्दुममृतं वृत्तभूयौ ।
तिरोधत्तामश्विनौ दासपत्नी।
हित्वा गिरिमश्विनौ गामुदाचरन्तौ ।
तद्वृष्टिमह्नात्प्रस्थितौ बलस्य ॥ १.३.६३ ॥

சுழன்று செல்லும் அஸ்வினிகள் அமிர்த சோமத்தை மறைக்கின்றனர். அடிமையின் மனைவியைப் போல், மலையை விட்டு, பசுக்களை நோக்கி முன்னேறி, பலனின் மழையுடன் பகலில் புறப்பட்டனர்.

1.3.64

युवां दिशो जनयथो दशाग्रे ।
समानं मूर्ध्नि रथयानं वियन्ति।
तासां यातमृषयोऽनुप्रयान्ति ।
देवा मनुष्याः क्षितिमाचरन्ति ॥ १.३.६४ ॥

நீங்கள் இருவரும் பத்தாவது முன்னால் திசைகளை உருவாக்குகிறீர்கள்; தலையின் மேல் ஒரே தேர்ப்பயணம்; அவை பிரிந்து செல்கின்றன. அவற்றின் வழியில் செல்லுங்கள்; ரிஷிகள் பின்தொடர்கின்றனர்; தேவர்களும் மனிதர்களும் பூமியில் உலவுகின்றனர்.

1.3.65

युवां वर्णान्विकुरुथो विश्वरूपां-
स्तेऽधिक्षियन्ते भुवनानि विश्वा।
ते भानवोऽप्यनुसृताश्चरन्ति ।
देवा मनुष्याः क्षितिमाचरन्ति ॥ १.३.६५ ॥

நீங்கள் இருவரும் அனைத்து வடிவ வண்ணங்களையும் உருவாக்குகிறீர்கள்; அவை அனைத்து உலகங்களின் மீதும் நிற்கின்றன. அந்த ஒளிகளும் பின்தொடர்ந்து செல்கின்றன; தேவர்களும் மனிதர்களும் பூமியில் உலவுகின்றனர்.

1.3.66

तौ नासत्यावश्विनौ वां महेऽहं ।
स्रजं च यां बिभृथः पुष्करस्य।
तौ नासत्वावमृतावृतावृधा-
वृते देवास्तत्प्रपदे न सूते ॥ १.३.६६ ॥

அந்த இரு நாசத்தியர்களான அஸ்வினிகளுக்கு நான் துதி பாடுகிறேன்; புஷ்கரத்திலிருந்து நீங்கள் அணியும் மாலைக்கும். அந்த இருவரும் நாசத்தியர், அமரர், ஒழுங்கை வளர்ப்பவர்கள்; ஒழுங்கின்றி தேவர்கள் அந்த வழியில் பிறக்கவில்லை.

1.3.67

मुखेन गर्भं लभतां युवानौ ।
गतासुरेतत्प्रपदेन सूते।
सद्यो जातो मातरमत्ति गर्भ-
स्तावश्विनौ मुञ्चथौ जीवसे गाम् ॥ १.३.६७ ॥

இளைஞர்களே, வாயின் வழியாக கருவைப் பெறட்டும். உயிரற்ற இந்தக் கரு பாதம் முன்னாக வெளிவருகிறது; பிறந்ததும் தாயையே உண்கிறது. அஸ்வினிகளே, நீங்கள் இருவரும் உயிர் வாழ அதனை விடுவியுங்கள், பசுவையும் விடுவியுங்கள்.

1.3.68

स्तोतुं न शक्नोमि गुणैर्भवन्तौ ।
चक्षुर्विहीनः पथि संप्रमोहः।
दुर्गेऽहमस्मिन्पतितोऽस्मि कूपे ।
युवां शरण्यौ शरणं प्रपद्ये ॥ १.३.६८ ॥

உங்கள் குணங்களை என்னால் போதுமான அளவு புகழ இயலாது. வழியில் பார்வையற்றவனாய் முற்றிலும் குழம்பியிருக்கிறேன். இந்த இடுக்கண்ணில் நான் கிணற்றில் விழுந்துவிட்டேன். நீங்கள் இருவரே அடைக்கலம் தரத்தக்கவர்கள்; உங்களிடம் அடைக்கலம் புகுகிறேன்.

1.3.69

सौतिरुवाच ।
एवमृग्भिश्चान्यैरस्तुवत्।
इत्येवं तेनाभिष्टुतावश्विनावाजग्मतुराहतुश्चैं प्रीतौ स्व एष तेऽपूपोशानैनमिति ॥ १.३.६९ ॥

சௌதி கூறினார்: இவ்வாறு அவன் ரிக்குகளாலும் பிற மந்திரங்களாலும் துதித்தான். இவ்வாறு அவனால் போற்றப்பட்ட அஸ்வினிகள் வந்து, மகிழ்ந்து கூறினர்: 'இதோ உனக்கான அப்பம்; இதனை உண்ணு.'

1.3.70

स एवमुक्तः प्रत्युवाच नानृतमूचतुर्भगवन्तौ नत्वहमेतमपूपमुपयोक्तुमुत्सहे गुरवेऽनिवेद्येति ॥ १.३.७० ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டவன் பதிலளித்தான்: 'பகவான்களே, நீங்கள் பொய் பேசவில்லை; ஆனால் இந்த அப்பத்தை குருவுக்கு அர்ப்பணிக்காமல் உண்ண நான் துணியமாட்டேன்.'

1.3.71

ततस्तमश्विनावूचतुः ।
आवाभ्यां पुरस्ताद्भवत उपाध्यायेनैवमेवाभिष्टुताभ्यामपूपोदत्त उपयुक्तः स तेनानिवेद्य गुरवे त्वमपि तथैव कुरुष्व यथा कृतमुपाध्यायेनेति ॥ १.३.७१ ॥

அப்போது அஸ்வினிகள் அவனிடம் கூறினர்: 'எங்கள் இருவரையும் துதித்ததால், முன்பு உன் உபாத்தியாயர் இதுபோலவே அப்பத்தைப் பெற்றார்; குருவுக்கு அர்ப்பணிக்காமல் அதை உண்டார். நீயும் உன் உபாத்தியாயர் செய்தபடியே செய்.'

1.3.72

स एवमुक्तः प्रत्युवाच एतत्प्रत्यनुनये भवन्तावश्विनौ नोत्सहेऽहमनिवेद्य गुरवेऽपूपमुपयोक्तुमिति ॥ १.३.७२ ॥

அவ்வாறு கூறப்பட்டவன் பதிலளித்தான்: "அஸ்வினிகளே, இதை நான் மறுக்கிறேன். குருவுக்குத் தெரிவிக்காமல் அப்பத்தை உண்ண நான் விரும்பேன்."

1.3.73

तमश्विनावाहतुः प्रीतौ स्वस्तवानया गुरुभक्त्या ।
उपाध्यायस्य ते कार्ष्णायसा दन्ता भवतोऽपि हिरण्मया भविष्यन्ति चक्षुष्मांश्च भविष्यसि श्रेयश्चावाप्स्यसीति ॥ १.३.७३ ॥

அஸ்வினிகள் மகிழ்ந்து அவனிடம் கூறினர்: "உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். இந்த குருபக்தியால் உன் உபாத்தியாயரின் இரும்புப் பற்கள் பொன்மயமாகும்; உன் பற்களும் பொன்மயமாகும். நீ பார்வை பெறுவாய், நன்மையும் அடைவாய்."

1.3.74

स एवमुक्तोऽश्विभ्यां लब्धचक्षुरुपाध्यायसकाशमागम्याभ्यवादयत् ॥ १.३.७४ ॥

அஸ்வினிகளால் இவ்வாறு கூறப்பட்டவன், பார்வை பெற்று உபாத்தியாயரின் அருகே வந்து அவரை வணங்கினான்.

1.3.75

आचचक्षे च स चास्य प्रीतिमान्बभूव ॥ १.३.७५ ॥

அவன் எல்லாவற்றையும் விவரித்தான்; உபாத்தியாயரும் அவனிடம் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

1.3.76

आह चैनं यथाऽश्विनावाहतुस्तथा त्वं श्रेयोऽवाप्स्यसीति ॥ १.३.७६ ॥

அவனிடம் அவர் கூறினார்: "அஸ்வினிகள் கூறியபடியே நீயும் நன்மை அடைவாய்."

1.3.77

सर्वे च ते वेदाःप्रतिभास्यन्ति सर्वाणि च धर्मशास्त्राणीति ।
एषा तस्यापि परीक्षोपमन्न्योः ॥ १.३.७७ ॥

"உனக்கு எல்லா வேதங்களும், எல்லா தர்மசாஸ்திரங்களும் விளங்கும்." இதுவே உபமன்யுவுக்கும் நடந்த சோதனையாகும்.

1.3.78

अथापरः शिष्यस्तस्यैवापोदस्य धौम्यस्य बैदो नाम तमुपाध्यायः समादिदेश वत्स बैद इहास्यतां तावन्मम गृहे कंचित्कालं शुश्रूषुणा च भवितव्यं श्रेयस्ते भविष्यतीति ॥ १.३.७८ ॥

பின்னர் அதே ஆபோத தௌம்யரின் மற்றொரு சீடனான பைதன் என்பவனிடம் அவரது ஆசிரியர் கட்டளையிட்டார்: "அன்பு மகனே பைத, சிறிது காலம் என் இல்லத்தில் தங்கி சேவை செய்வாயாக; அதனால் உனக்கு நன்மை உண்டாகும்."

1.3.79

स तथेत्युक्त्वा गुरुकुले दीर्घकालं गुरुशुश्रूषणपरोऽवसत् ।
गौरिव नित्यं गुरुणा धूर्षु नियोज्यमानः शीतोष्णक्षुत्तृष्णादुःखसहः सर्वत्राप्रतिकूलस्तस्य महतात्कालेन गुरुः परितोषं जगाम ॥ १.३.७९ ॥

"சரி" என்று சொல்லி அவன் குருகுலத்தில் நீண்ட காலம் குருசேவையில் ஈடுபட்டு வாழ்ந்தான். நுகத்தில் பூட்டப்படும் காளை போல் குருவால் நாள்தோறும் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டு, குளிர், வெப்பம், பசி, தாகம் ஆகிய துன்பங்களைப் பொறுத்து, எங்கும் எதிர்ப்பின்றி இருந்தான். நீண்ட காலத்திற்குப் பின் குரு மனநிறைவு கொண்டார்.

1.3.80

तत्परितोषाच्च श्रेयः सर्वज्ञतां चावाप ।
एषा तस्यापि परीक्षा बैदस्य ॥ १.३.८० ॥

அவரது மனநிறைவால் அவன் நன்மையையும் எல்லாம் அறியும் நிலையையும் அடைந்தான். இதுவும் பைதனின் சோதனையாகும்.

1.3.81

स उपाध्यायेनानुज्ञातः समावृत्तस्तस्माद्गुरुकुलवासाद्गृहाश्रमं प्रत्यपद्यत ।
तस्यापि स्वगृहे वसतस्त्रयः शिष्या बभूवुः स शिष्यान्न किंचिदुवाच कर्म वा क्रियतां गुरुशुश्रूषा वेति।
दुःखाभिज्ञो हि गुरुकुलवासस्य शिष्यान्परिक्लेशेन योजयितुं नेयेष ॥ १.३.८१ ॥

அவர் உபாத்தியாயரிடமிருந்து அனுமதி பெற்று குருகுல வாசத்திலிருந்து திரும்பி இல்லறத்தில் நுழைந்தார். தம் வீட்டில் வசித்தபோது அவருக்கு மூன்று சீடர்கள் இருந்தனர்; அவர் சீடர்களிடம் எந்தப் பணியையும் குருசேவையையும் செய்யச் சொல்லவில்லை, ஏனெனில் குருகுல வாசத்தின் துன்பத்தை அறிந்திருந்ததால் அவர்களைக் கஷ்டத்தில் ஆழ்த்த விரும்பவில்லை.

1.3.82

अथ कस्मिंश्चित्काले बैदं ब्राह्मणं जनमेजयः पौष्यश्च क्षत्रियावुपेत्योपाध्यायं वरयाञ्चक्रतुः ॥ १.३.८२ ॥

பின்பு ஒரு சமயம் ஜனமேஜயனும் பௌஷ்யனும் என்ற இரண்டு க்ஷத்திரியர்கள் பைத பிராமணரை அணுகி, அவரை தங்கள் உபாத்தியாயராக (புரோகிதராக) வரித்தனர்.

1.3.83

स कदाचिद्याज्यकार्येणाभिप्रस्थित उत्तङ्कनामानं शिष्यं नियोजयामास ॥ १.३.८३ ॥

ஒரு சமயம் அவர் யாக காரியத்திற்காக புறப்பட்டபோது, உத்தங்கன் என்ற தம் சீடனை (வீட்டுப் பொறுப்பில்) நியமித்தார்.

1.3.84

भोयत्किंचिदस्मद्गृहे परिहीयते तदिच्छाम्यहमपरिहीयमानं भवता क्रियमाणमिति स एवं प्रतिसंदिश्योत्तङ्कं बैदः प्रवासं जगाम ॥ १.३.८४ ॥

"அன்பனே, எங்கள் வீட்டில் எது குறைந்தாலும், அது குறையாமல் நீ செய்ய வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்." இவ்வாறு உத்தங்கனுக்கு அறிவுறுத்திவிட்டு பைதர் பயணம் சென்றார்.

1.3.85

अथोत्तङ्कः शुश्रूषुर्गुरुनियोगमनुतिष्ठमानो गुरुकुले वसति स्म ।
स तत्र वसमान उपाध्यायस्त्रीभिः सहिताभिराहूयोक्तः ॥ १.३.८५ ॥

பின்னர் சுஸ்ரூஷை செய்யும் உத்தங்கர் குருவின் கட்டளையைப் பின்பற்றி குருகுலத்தில் வசித்தார். அங்கே வசித்தபோது உபாத்யாயர் தம் மனைவியருடன் அவரை அழைத்துக் கூறினார்.

1.3.86

उपाध्यायानी ते ऋतुमती उपाध्यायश्च प्रोषितोऽस्या यथाऽयमृतुर्वन्ध्यो न भवति तथा क्रियतामेषा विषीदतीति ॥ १.३.८६ ॥

"உபாத்யாயினி ருதுமதி; உபாத்யாயர் வெளியூர் சென்றுள்ளார். இந்த ருது வீணாகாதபடி அவ்வாறு செய், இவள் துயருறுகிறாள்" என்று.

1.3.87

एवमुक्तस्ताः स्त्रियः प्रत्युवाच ।
न मया स्त्रीणां वचनादिदमकार्यं करणीयम्।
न ह्यहमुपाध्यायेन संदिष्टोऽकार्यमपि त्वया कार्यमिति ॥ १.३.८७ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவர் அப்பெண்களுக்குப் பதில் சொன்னார்: "பெண்களின் சொல்லால் நான் இந்த தகாத செயலைச் செய்யமாட்டேன். உபாத்யாயர் என்னிடம் தகாத செயலையும் செய் என்று கட்டளையிடவில்லை" என்று.

1.3.88

तस्य पुनरुपाध्यायः कालान्तरेण गृहमाजगाम तस्मात्प्रवासात् ।
स तु तद्वृत्तं तस्याशेषमुपलभ्य प्रीतिमानभूत् ॥ १.३.८८ ॥

பின்னர் சிறிது காலம் கழித்து உபாத்யாயர் அந்த வெளியூர்ப் பயணத்திலிருந்து வீடு திரும்பினார். அவரது முழு நடத்தையையும் அறிந்து அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

1.3.89

उवाच चैनं वत्सोत्तङ्कं किं ते प्रियं करवाणीति ।
धर्मतो हि शुश्रूषितोऽस्मि भवता तेन प्रीतिः परस्परेण नौ संवृद्धा तदनुजाने भवन्तं सर्वानेव कामानवाप्स्यसि गम्यतामिति ॥ १.३.८९ ॥

அவர் வத்சோத்தங்கரிடம் கூறினார்: "உனக்கு என்ன பிரியமானதைச் செய்யட்டும்? நீ தர்மப்படி எனக்குப் பணிவிடை செய்தாய்; அதனால் நமக்குள் பரஸ்பர அன்பு வளர்ந்தது. ஆகவே உன்னை அனுமதிக்கிறேன்; உனது எல்லா விருப்பங்களையும் நீ அடைவாய், செல்லலாம்."

1.3.90

स एवमुक्तः प्रत्युवाच किं ते प्रियं करवाणीति एवं ह्याहुः ॥ १.३.९० ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டவன் பதிலளித்தான்: "உனக்கு என்ன பிரியமானதைச் செய்யட்டும்?" என்று. மக்கள் இவ்வாறுதான் கூறுவார்கள்.

1.3.91

यश्चाधर्मेण वै ब्रूयाद्यश्चाधर्मेण पृच्छति ।
तयोरन्यतरः प्रैति विद्वेषं चाधिगच्छति ॥ १.३.९१ ॥

அதர்மமாகப் பேசுபவனும், அதர்மமாகக் கேட்பவனும் — அவ்விருவரில் ஒருவன் அழிகிறான்; பகைமையையும் அடைகிறான்.

1.3.92

सोहमनुज्ञातो भवता इच्छामीष्टं गुर्वर्थमुपहर्तुमिति ।
तेनैवमुक्त उपाध्यायः प्रत्युवाच वत्सोत्तङ्क उष्यतां तावदिति ॥ १.३.९२ ॥

நான் உங்களிடம் அனுமதி பெற்றவனாக, குருவுக்காக விரும்பிய பொருளைக் கொண்டு வர விரும்புகிறேன் என்று. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் உபாத்தியாயர் பதிலளித்தார்: "வத்சா உத்தங்கா, இப்போதைக்கு இருந்துவிடு" என்று.

1.3.93

स कदाचित्तमुपाध्यायमाहोत्तङ्क आज्ञापयतु भवान्किं ते प्रियमुपाहरामि गुर्वर्थमिति ॥ १.३.९३ ॥

ஒரு சமயம் உத்தங்கர் அந்த உபாத்தியாயரிடம் கூறினார்: "நீங்கள் கட்டளையிடுங்கள்; குருவுக்காக உங்களுக்குப் பிரியமான எதைக் கொண்டு வரட்டும்?"

1.3.94

तमुपाध्यायः प्रत्युवाच वत्सोत्तङ्क बहुशो मां चोदयसि गुर्वर्थमुपाहरामीति तद्गच्छैनां प्रविश्योपाध्यायानीं पृच्छ किमुपाहरामीति एषा यद्ब्रवीति तदुपाहरस्वेति ॥ १.३.९४ ॥

உபாத்யாயர் அவனிடம் கூறினார்: 'அன்புள்ள உத்தங்கா, குருவுக்காக நான் கொண்டுவருவேன் என்று நீ பலமுறை என்னைத் தூண்டுகிறாய். சரி, உள்ளே சென்று உபாத்யாயினியிடம் நான் எதைக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று கேள். அவள் சொல்வதைக் கொண்டுவா.'

1.3.95

स एवमुक्त उपाध्यायेनोपाध्यायानीमपृच्छद्भवत्युपाध्यायेनास्म्यनुज्ञातो गृहं गन्तुमिच्छामीष्टं ते गुर्वर्थमुपहृत्यानृणो गन्तुं तदाज्ञापयतु भवती किमुपाहरामि गुर्वर्थमिति ॥ १.३.९५ ॥

உபாத்யாயர் இவ்வாறு கூறியதும் அவன் உபாத்யாயினியிடம் கேட்டான்: 'தேவியே, உபாத்யாயர் எனக்கு அனுமதி அளித்துவிட்டார். வீட்டுக்குச் செல்ல விரும்புகிறேன். குருவுக்காக உங்களுக்கு விருப்பமானதைக் கொண்டுவந்து கடனின்றிச் செல்ல விரும்புகிறேன். எனவே குருவுக்காக நான் எதைக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று கட்டளையிடுங்கள்.'

1.3.96

सैवमुक्तोपाध्यायानी तमुत्तङ्कं प्रत्युवाच गच्छ पौष्यं प्रति राजानं कुण्डले भिक्षितुं तस्य क्षत्रियया पिनद्धे ॥ १.३.९६ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் உபாத்யாயினி உத்தங்கனிடம் சொன்னாள்: 'செல், பௌஷ்ய அரசனிடம் சென்று அவனுடைய குண்டலங்களைப் பிச்சை கேள். அவை அவனுடைய க்ஷத்திரிய மனைவியால் அணியப்பட்டவை.'

1.3.97

आनयस्वेतश्चतुर्थेऽहनि पुण्यकर्म भविता ताभ्यामाबद्धाभ्यां शोभमाना ब्राह्मणान्परिवेष्टुमिच्छामि ।
तत्संपादयस्व एवं हि कुर्वतः श्रेयो भविताऽन्यथा कुतः श्रेय इति ॥ १.३.९७ ॥

இவற்றை இங்கிருந்து நான்காம் நாளில் கொண்டுவா; அப்போது அது புண்ணிய கருமமாகும். அவை இரண்டும் அணியப்பட்டிருக்கும்போது, அழகுடன் பிராமணர்களுக்கு பரிமாற விரும்புகிறேன். அதை நிறைவேற்று; இவ்வாறு செய்பவனுக்கே நன்மை உண்டாகும், இல்லையெனில் நன்மை எங்கிருந்து வரும்?'

1.3.98

स एवमुक्तस्तयोपाध्यायान्या प्रातिष्ठतोत्तङ्कः स पथि गच्छन्नपश्यदृषभमतिप्रमाणं तमधिरूढं च पुरुषमतिप्रमाणमेव स पुरुष उत्तङ्कमभ्यभाषत ॥ १.३.९८ ॥

இவ்வாறு உபாத்யாயரின் மனைவியால் சொல்லப்பட்டு உத்தங்கன் புறப்பட்டான். வழியில் செல்லும்போது அவன் மிகப் பெரிய ஒரு காளையையும், அதன் மீது ஏறியிருந்த மிகப் பெரிய ஒரு மனிதனையும் கண்டான். அந்த மனிதன் உத்தங்கனிடம் பேசினான்.

1.3.99

भोउत्तङ्कैतत्पुरीषमस्य ऋषभस्य भक्षयस्वेति स एवमुक्तो नैच्छत् ॥ १.३.९९ ॥

ஓ உத்தங்கா, இந்தக் காளையின் இந்த சாணத்தைத் தின்! என்று அவன் சொல்லப்பட்டபோது, அவன் விரும்பவில்லை.

1.3.100

तमाह पुरुषो भूयो भक्षयस्वोत्तङ्क मा विचारयोपाध्यायेनापि ते भक्षितं पूर्वमिति ।
स एवमुक्तो बाढमित्युक्त्वा तदा तद्वृपभस्य मूत्रं पुरीषं च भक्षयित्वोत्तङ्कः संभ्रमाढुत्थित एवापोऽनुस्पृश्य प्रतस्थे ॥ १.३.१०० ॥

அந்த மனிதன் அவனிடம் மீண்டும் சொன்னான்: "உத்தங்கா, தின், தயங்காதே; உபாத்யாயர் உன்னால் முன்பே தின்னப்பட்டதைக் கூடத் தின்றார்." இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவன் "சரி" என்று கூறி, அப்போது அந்தக் காளையின் சிறுநீரையும் சாணத்தையும் உண்டு, உத்தங்கன் அவசரமாக எழுந்து, நீரைத் தொட்டுவிட்டுப் புறப்பட்டான்.

1.3.102

यत्र स क्षत्रियः पौष्यस्तमुपेत्यासीनमपश्यदुत्तङ्कः ।
स उत्तङ्कस्तमुपेत्याशीर्भिरभिनन्द्योवाच ॥ १.३.१०२ ॥

அந்த க்ஷத்திரியன் பௌஷ்யன் எங்கிருந்தானோ அங்கு சென்று, அமர்ந்திருந்தவனை உத்தங்கன் கண்டான். பின்னர் உத்தங்கன் அவனை அணுகி ஆசிகளால் வாழ்த்தி, பேசினான்.

1.3.103

अर्थी भवन्तमुपागतोऽस्मीति स एनमभिवाद्योवाच ।
भगवन्पौष्यः खल्वहं किं करवाणीति ॥ १.३.१०३ ॥

"நான் உங்களிடம் ஒரு இரப்பவனாக வந்துள்ளேன்" என்று கூறி, அவன் அவனை வணங்கிச் சொன்னான்: "பகவனே, நான் பௌஷ்யன்தான். நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"

1.3.104

स तमुवाच गुर्वर्थं कुण्डलयोरर्थेनाभ्यागतोऽस्मि ।
ये वै ते क्षत्रिया पिनद्धे कुण्डले ते भवान्दातुमर्हतीति ॥ १.३.१०४ ॥

அவன் அவனிடம் கூறினான்: "குருவின் பொருட்டு, குண்டலங்களின் பொருட்டு நான் வந்திருக்கிறேன். உங்களிடம் உள்ள, அணிந்திருக்கும் அந்தக் குண்டலங்களை நீங்கள் எனக்குக் கொடுக்கத் தகுந்தவர்."

1.3.105

तं प्रत्युवाच पौष्यः प्रविश्यान्तःपुरं क्षत्रिया याच्यतामिति ।
स तेनैवमुक्तः प्रविश्यान्तःपुरं क्षत्रियां नापश्यत् ॥ १.३.१०५ ॥

பௌஷ்யன் அவனுக்குப் பதில் கூறினான்: "அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து, க்ஷத்திரிய மகளிரிடம் கேட்டுப்பார்." அவனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, அவன் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தான்; ஆனால் அங்கே க்ஷத்திரிய பெண்ணைக் காணவில்லை.

1.3.106

स पौष्यं पुनरुवाच न युक्तं भवताऽहमनृतेनोपचरितुं न हि तेऽन्तःपुरे क्षत्रिया सन्निहिता नैनां पश्यामि ॥ १.३.१०६ ॥

அவன் பௌஷ்யனிடம் மீண்டும் கூறினான்: "பொய்யால் என்னை நடத்துவது உங்களுக்குப் பொருந்தாது. உங்கள் அந்தப்புரத்தில் க்ஷத்திரிய பெண்கள் இல்லை; நான் அவளைக் காணவில்லை."

1.3.107

स एवमुक्तः पौष्यः क्षणमात्रं विमृश्योत्तङ्कं प्रत्युवाच ।
नियतं भवानुच्छिष्टः स्मर तावन्न हि सा क्षत्रिया उच्छिष्टेनाशुचिना शक्या द्रष्टुं पतिव्रतात्वात्सैषा नाशुचेर्दर्शनमुपैतीति ॥ १.३.१०७ ॥

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, பௌஷ்யன் ஒரு கணம் சிந்தித்து உத்தங்கனிடம் பதில் கூறினான்: "நிச்சயமாக நீங்கள் எச்சில் உண்டவர், தூய்மையற்றவர்; அதை நினைவில் வையுங்கள். எச்சில் உண்ட தூய்மையற்றவரால் அந்த க்ஷத்திரிய பெண்ணை இப்போது காண முடியாது; அவள் பதிவிரதை என்பதால் தூய்மையற்றவரின் தரிசனத்தை அடைவதில்லை."

1.3.108

अथैवमुक्त उत्तङ्कः स्मृत्वोवाचास्ति खलु मया तु भक्षितं नोपस्पृष्टमागच्छतेति ।
तं पौष्यः प्रत्युवाच एष ते व्यतिक्रमो नोत्थितेनोपस्पृष्टं भवति शीघ्रमागच्छतेति ॥ १.३.१०८ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது உத்தங்கர் நினைவுகூர்ந்து, "நிச்சயமாக நான் உண்டுவிட்டேன், ஆனால் ஆசமனம் செய்யவில்லை. வாருங்கள்" என்றார். பௌஷ்யர் அவரிடம், "இது உங்கள் தவறு. எழுந்தவருக்கு ஆசமனம் முழுமையாகாது. விரைவில் வாருங்கள்" என்றார்.

1.3.109

अथोत्तङ्कस्तं तथेत्युक्त्वा प्राङ्मुख उपावेश्य सुप्रक्षालितपाणिपादवदनो निःशब्दाभिरफेनाभिरनुष्णाभिर्हृद्गताभिरद्भिस्त्रिः पीत्वा द्विः परिमृज्य खान्यद्भिरुपस्पृश्य चान्तःपुरं प्रविवेश ॥ १.३.१०९ ॥

பின்னர் உத்தங்கர் "சரி" என்று கூறி, கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து, கை, கால், முகம் நன்கு கழுவி, ஒலியற்ற, நுரையற்ற, வெதுவெதுப்பற்ற, இதயம் வரை செல்லும் நீரால் மூன்று முறை பருகி, இரு முறை துடைத்து, உறுப்புத் துளைகளை நீரால் தொட்டு உள்அறைக்குள் நுழைந்தார்.

1.3.110

ततस्तां क्षत्रियामपश्यत्सा च दृष्ट्वैवोत्तङ्कं प्रत्युत्थायाभिवाद्योवाच स्वागतं ते भगवन्नाज्ञापय किं करवाणीति ॥ १.३.११० ॥

பின்னர் அவர் அந்த அரசப் பெண்ணைக் கண்டார். அவள் உத்தங்கரைக் கண்டதும் எழுந்து வணங்கி, "பகவானே, உங்களுக்கு நல் வரவு. ஆணையிடுங்கள், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்றாள்.

1.3.111

स तामुवाचैते कुण्डले गुर्वर्थं मे भिक्षिते दातुमर्हसीति ।
सा प्रीता तेन तस्य सद्भावेन पात्रमयमनतिक्रमणीयश्चेति मत्वा ते कुण्डले अवमुच्यास्मै प्रायच्छदाह चैनमेते कुण्डले तक्षको नागराजः सुभृशं प्रार्थयत्यप्रमत्तो नेतुमर्हसीति ॥ १.३.१११ ॥

அவன் அவளிடம் சொன்னான்: 'என் குருவின் பொருட்டு இந்தக் குண்டலங்களை நான் பிச்சையாகக் கேட்கிறேன்; நீ கொடுக்க வேண்டும்.' அவனுடைய நல்ல மனப்பான்மையால் மகிழ்ந்தவள், இவன் தகுதியான பாத்திரம், புறக்கணிக்கக் கூடாதவன் என்று எண்ணி, அந்தக் குண்டலங்களைக் கழற்றி அவனுக்குக் கொடுத்தாள்; மேலும் சொன்னாள்: 'இந்தக் குண்டலங்களை நாகராஜன் தக்ஷகன் மிகவும் விரும்புகிறான்; கவனமாக எடுத்துச் செல்.'

1.3.112

स एवमुक्तस्तां क्षत्रियां प्रत्युवाच भवती सुनिर्वृता भवतु ।
न मां शक्तस्तक्षको नागराजो धर्षयितुमिति ॥ १.३.११२ ॥

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவன் அந்த க்ஷத்திரியப் பெண்ணிடம் மறுமொழி கூறினான்: 'நீங்கள் மிகவும் மனநிறைவுடன் இருங்கள். நாகராஜன் தக்ஷகனால் என்னைத் தாக்க முடியாது.'

1.3.113

स एवमुक्त्वा तां क्षत्रियामामन्त्र्य पौष्यसकाशमागच्छत् ।
आह चैनं भोः पौष्य प्रीतोऽस्मीति तमुत्तङ्कं पौष्यः प्रत्युवाच ॥ १.३.११३ ॥

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அந்த க்ஷத்திரியப் பெண்ணிடம் விடைபெற்று, அவன் பௌஷ்யனிடம் வந்தான். அவனிடம் சொன்னான்: 'ஓ பௌஷ்யா, நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.' அப்போது பௌஷ்யன் உத்தங்கனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.

1.3.114

भगवंश्चिरेण पात्रमासाद्यते भवाश्च गुणवानतिथिस्तदिच्छे श्राद्धं कर्तुं क्रियतां क्षण इति ॥ १.३.११४ ॥

'பகவரே, தகுதியான பாத்திரம் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகே கிடைக்கிறது; நீங்கள் நற்குணமுள்ள விருந்தினர்; எனவே நான் சிராத்தம் செய்ய விரும்புகிறேன். சற்று நேரம் காத்திருங்கள்.'

1.3.115

तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच कृतक्षण एवास्मि शीघ्रमिच्छामि यथोपपन्नमन्नमुपस्कृतं भवतेति स तथेत्युक्त्वा यथोपपन्नेनान्नेनैनं भोजयामास ॥ १.३.११५ ॥

உத்தங்கன் பதிலளித்தான்: "நான் சரியான நேரத்தில்தான் வந்திருக்கிறேன்; கிடைத்த உணவை விரைவில் தயாரித்துக் கொடுக்க விரும்புகிறேன்." அவன் "சரி" என்று கூறி, கிடைத்த உணவாலேயே அவருக்கு உணவளித்தான்.

1.3.116

अथोत्तङ्कः सकेशं शीतमन्नं दृष्ट्वा अशुच्येतदिति मत्वा तं पौष्यमुवाच ।
यस्मान्मे अशुच्यन्नं ददासि तस्मादन्धो भविष्यसीति ॥ १.३.११६ ॥

பின்னர் உத்தங்கன், முடியுடன் இருந்த குளிர்ந்த உணவைக் கண்டு, "இது அசுத்தம்" என்று எண்ணி பௌஷ்யனிடம் கூறினான்: "அசுத்த உணவை நீ எனக்குக் கொடுப்பதால், நீ குருடனாவாய்."

1.3.117

तं पौष्यः प्रत्युवाच ।
यस्मात्त्वमदुष्टमन्नंदूषयसि तस्मादनपत्यो भविष्यसीति तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.११७ ॥

பௌஷ்யன் அவனுக்குப் பதிலளித்தான்: "நீ தூய உணவைக் கெடுப்பதால், நீ மக்கட்பேறற்றவனாவாய்." அப்போது உத்தங்கன் அவனுக்குப் பதிலளித்தான்.

1.3.118

न युक्तं भवताऽन्नमशुचि दत्त्वा प्रतिशापं दातुं तस्मादन्नमेव प्रत्यक्षीकुरु ।
ततः पौष्यस्तदन्नमशुचि दृष्ट्वा तस्याशुचिभावमपरोक्षयामास ॥ १.३.११८ ॥

உத்தங்கன் கூறினான்: "அசுத்த உணவைக் கொடுத்துவிட்டு, பதிலுக்கு சாபம் கொடுப்பது உனக்குத் தகாது; ஆகவே உணவையே மீண்டும் காட்டு." பின்னர் பௌஷ்யன் அந்த அசுத்த உணவைக் கண்டு, அதன் அசுத்தத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

1.3.119

अथ तदन्नं मुक्तकेश्या स्त्रियोपहृतमनुष्णं सकेशं चाशुच्येतदिति मत्वा तमृषिमुत्तङ्कं प्रसादयामास ॥ १.३.११९ ॥

பின்னர், விரித்த கூந்தலுடைய ஒரு பெண் கொண்டு வந்த அந்த உணவு குளிர்ந்ததாகவும் முடியுடன் இருந்ததாகவும் கண்டு, "இது அசுத்தம்" என்று எண்ணி, அவன் ரிஷி உத்தங்கனை சமாதானப்படுத்தினான்.

1.3.120

भघवन्नेतदज्ञानादन्नं सकेशमुपाहृतं शीतं च ।
तत्क्षामये भवन्तं न भवेयमन्ध इति।
तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.१२० ॥

பகவனே, அறியாமையால் இந்த உணவு முடியுடன் கொண்டுவரப்பட்டது, குளிர்ந்தும் இருந்தது. ஆகவே உம்மிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறேன், நான் குருடனாகாமல் இருக்க. இவ்வாறு உத்தங்கன் அவருக்குப் பதிலளித்தான்.

1.3.121

न मृषा ब्रवीमि भूत्वा त्वमन्धो नचिरादनन्धो भविष्यसीति ।
ममापि शापो भवता दत्तो न भवेदिति ॥ १.३.१२१ ॥

நான் பொய் சொல்லவில்லை. நீ குருடனாவாய், சிறிது காலத்தில் குருட்டுத்தன்மை நீங்கும். நீ எனக்குக் கொடுத்த சாபமும் பலனற்றுப் போகக்கூடாது.

1.3.122

तं पौष्यः प्रत्युवाच न चाहं शक्तः शापं प्रत्यादातुं न हि मे मन्युरद्याप्युपशमं गच्छति किं चैतद्भवता न ज्ञायते ।
यथा ॥ १.३.१२२ ॥

பௌஷ்யன் அவனிடம் கூறினான்: நான் சாபத்தைத் திரும்பப் பெற இயலாதவன், ஏனெனில் இன்றும் என் கோபம் தணியவில்லை. இது உனக்குத் தெரியாதா? எப்படியெனில்…

1.3.123

नवनीतं हृदयं ब्राह्मणस्य ।
वाचि क्षुरो निहितस्तीक्ष्णधारः।
तदुभयमेतद्विपरीतं क्षत्रियस्य ।
वाङ्नवनीतं हृदयं तीक्ष्णधारम्॥ इति ॥ १.३.१२३ ॥

பிராமணனின் இதயம் வெண்ணெய் போன்றது; அவனது சொல்லில் கூர்மையான கத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. இவை இரண்டும் க்ஷத்திரியனுக்கு தலைகீழானவை: க்ஷத்திரியனின் சொல் வெண்ணெய், இதயம் கூர்மையான கத்தி.

1.3.124

तदेवंगते न शक्तोऽहं तीक्ष्णहृदयत्वात्तं शापमन्यथाकर्तुं गम्यतामिति ।
तमुत्तङ्कः प्रत्युवाच ॥ १.३.१२४ ॥

ஆகவே இந்நிலையில் என் கூரான இதயத்தின் காரணமாக அந்தச் சாபத்தை மாற்ற என்னால் இயலாது. இப்போது செல். இவ்வாறு உத்தங்கன் அவனுக்குப் பதிலளித்தான்.

1.3.125

भवताऽहमन्नस्याशुचिभावमालक्ष्य प्रत्यनुनीतः ।
प्राक् च तेऽभिहितं यस्माददुष्टमन्नं दूषयसि तस्मादनपत्यो भविष्यसीति।
दुष्टे चान्ने नैष मम शापो भविष्यतीति ॥ १.३.१२५ ॥

நீ உணவின் தூய்மையின்மையைக் கண்டு நான் சமாதானமடைந்தேன். முன்பு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது: தூய்மையான உணவை நீ கெடுப்பதால் நீ மக்கட்பேறற்றவனாவாய். கெட்ட உணவில் இது என் சாபமாகாது.

1.3.126

साधयामस्तावदित्युक्त्वा प्रातिष्ठतोत्तङ्कस्ते कुण्डले गृहीत्वा ।
सोऽपश्यदथ पथि नग्नं क्षपणकमागच्छन्तं मुहुर्मुहुर्दृश्यमानमदृश्यमानं च ॥ १.३.१२६ ॥

'இப்போதைக்கு இதை நிறைவேற்றுவோம்' என்று சொல்லி உத்தங்கன் அந்தக் குண்டலங்களை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டான். பின்னர் வழியில் நிர்வாணமான ஒரு சமணத் துறவி வருவதை அவன் கண்டான்; அவர் அடிக்கடி தோன்றியும் மறைந்தும் காணப்பட்டார்.

1.3.127

अथोत्तङ्कस्ते कुण्डले संन्यस्य भूमावुदकार्थं प्रचक्रमे ।
एतस्मिन्नन्तरे स क्षपणकस्त्वरमाण उपसृत्य ते कुण्डले गृहीत्वा प्राद्रवत् ॥ १.३.१२७ ॥

பின்னர் உத்தங்கன் அந்தக் குண்டலங்களைத் தரையில் வைத்துவிட்டு நீருக்காக ஆசமனம் செய்யத் தொடங்கினான். அதே நேரத்தில் அந்தத் துறவி அவசரமாக அருகில் வந்து அந்தக் குண்டலங்களைப் பறித்துக்கொண்டு ஓடினான்.

1.3.128

तमुत्तङ्कोऽभिसृत्य कृतोदककार्यः शुचिः प्रयतो नमो देवेभ्यो गुरुभ्यश्च कृत्वा महता जवेन तमन्वयात् ॥ १.३.१२८ ॥

உத்தங்கன் நீர்க்கடனை முடித்து, தூய்மையும் கட்டுப்பாடும் கொண்டவனாய், தேவர்களுக்கும் குருக்களுக்கும் வணக்கம் செய்து, பெரும் வேகத்துடன் அவனைப் பின்தொடர்ந்தான்.

1.3.129

तस्य तक्षको दृढमासन्नः सतं जग्राह ।
गृहीतमात्रः स तद्रूपं विहाय तक्षकस्वरूपं कृत्वा सहसा धरण्यां विवृतं महाबिलं प्रविवेश ॥ १.३.१२९ ॥

தக்ஷகன் அவனை உறுதியாகப் பிடித்தான். பிடிக்கப்பட்ட உடனே அவன் தன் வடிவை விட்டு, தக்ஷகனின் வடிவை எடுத்து, திடீரென்று பூமியில் திறந்திருந்த பெரிய வளைக்குள் புகுந்தான்.

1.3.130

प्रविश्य च नागलोकं स्वभवनमगच्छत् ।
अथोत्तङ्कस्तस्याः क्षत्रियाया वचः स्मृत्वा तं तक्षकमन्वगच्छत् ॥ १.३.१३० ॥

நாக உலகத்தில் நுழைந்து அவன் தன் மாளிகைக்குச் சென்றான். அப்போது உத்தங்கன் அந்த க்ஷத்திரியப் பெண்ணின் சொற்களை நினைவுகூர்ந்து தக்ஷகனைப் பின்தொடர்ந்தான்.

1.3.131

स तद्बिलं दण्डकाष्ठेन चखान न चाशकत् ।
तं क्लिश्यमानमिन्द्रोऽपश्यत्स वज्रं प्रेषयामास।
गच्छास्य ब्राह्मणस्य साहाय्यं कुरुष्वेति ॥ १.३.१३१ ॥

அவன் அந்த வளையைத் தண்டக் கட்டையால் தோண்டினான், ஆனால் முடியவில்லை. துன்பப்படும் அவனைக் கண்ட இந்திரன் வஜ்ரத்தை அனுப்பினான்: 'செல், இந்த பிராமணனுக்கு உதவி செய்' என்றான்.

1.3.132

अथ वज्रं दण्डकाष्ठमनुप्रविश्य तद्बिलमदारयत् ॥ १.३.१३२ ॥

பின்னர் வஜ்ரம் தண்டக் கட்டைக்குள் புகுந்து அந்த வளையைப் பிளந்தது.

1.3.133

तमुत्तङ्कोऽनुविवेश तेनैव बिलेन प्रविश्य च तं नागलोकमपर्यन्तमनेकविधप्रासादहर्म्यवलभीनिर्यूहशतसंकुलमुच्चावचक्रीडाश्चर्यस्थानावकीर्णमपश्यत् ॥ १.३.१३३ ॥

உத்தங்கன் அந்த வளை வழியாகவே அவனைப் பின்தொடர்ந்து நுழைந்தான். நாக உலகத்திற்குள் நுழைந்து, எல்லையற்ற, பல வகைக் கோபுரங்கள், மாளிகைகள், மேல்தளங்கள், நூறு நூறு நீட்டிய உப்பரிகைகளால் நிறைந்ததும், உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் அற்புதமான விளையாட்டு இடங்கள் சிதறிக் கிடந்ததுமான அதைக் கண்டான்.

1.3.134

स तत्र नागांस्तानस्तुवदेभिः श्लोकैः ।
य ऐरावतराजानः सर्पाः समितिशोभाः।
क्षरन्त इव जीमूताः सविद्युत्पवनेरिताः ॥ १.३.१३४ ॥

அங்கே அவன் அந்த நாகங்களை இந்த சுலோகங்களால் துதித்தான். ஐராவதனின் வழிவந்த அரசர்களான, போர்க்களத்தில் அழகு மிக்க அந்தப் பாம்புகள், மின்னலும் காற்றும் தூண்ட பொழியும் மேகங்கள் போல் இருந்தன.

1.3.135

सुरूपा बहुरूपाश्च तथा कल्माषकुण्डलाः ।
आदित्यवन्नाकपृष्ठे रेजुरैरावतोद्भवाः ॥ १.३.१३५ ॥

அழகிய வடிவினரும், பல வடிவம் கொண்டவரும், புள்ளி கலந்த குண்டலங்கள் அணிந்தவருமான ஐராவதனிடமிருந்து தோன்றிய நாகங்கள், சுவர்க்கத்தின் மேல்பரப்பில் சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்தன.

1.3.136

बहूनि नागवेश्मानि गङ्गायास्तीर उत्तरे ।
तत्रस्थानपि संस्तौमि महतः पन्नगानहम् ॥ १.३.१३६ ॥

கங்கையின் வடகரையில் பல நாகர் இல்லங்கள் உள்ளன; அங்கே வாழும் பெரிய பாம்புகளையும் நான் துதிக்கிறேன்.

1.3.137

इच्छेत्कोऽर्कांशुसेनायां चर्तुमैरावतं विना ।
शतान्यशीतिरष्टौ च सहस्राणि च विंशतिः ॥ १.३.१३७ ॥

ஐராவதம் இன்றி சூரியக் கதிர்ப் படையில் சஞ்சரிக்க யார் விரும்புவான்? (அவர்கள்) நூறு, எண்பது, எட்டு, இருபது ஆயிரம்.

1.3.138

सर्पाणां प्रग्रहा यान्ति धृतराष्ट्रो यदैजति ।
ये चैनमुपसर्पन्ति ये च दूरपथं गताः ॥ १.३.१३८ ॥

திருதராஷ்டிரன் அசையும்போது பாம்புகளின் கடிவாளங்கள் செல்கின்றன; அவனை அணுகுபவர்களும், தொலைதூர வழியில் சென்றவர்களும் (அவ்வாறே).

1.3.139

अहमैरावतज्येष्ठभ्रातृभ्योऽकरवं नमः ।
यस्य वासः कुरुक्षेत्रे खाण्डवे चाभवत्पुरा ॥ १.३.१३९ ॥

ஐராவதனின் மூத்த சகோதரர்களுக்கு நான் வணக்கம் செலுத்தினேன்; முன்பு குருக்ஷேத்திரத்திலும் காண்டவத்திலும் அவர்களின் வாசம் இருந்தது.

1.3.140

तं नागराजमस्तौषं कुण्डलार्थाय तक्षकम् ।
तक्षकश्चाश्वसेनश्च नित्यं सहचरावुभौ ॥ १.३.१४० ॥

குண்டலங்களுக்காக அந்த நாகராஜன் தக்ஷகனை நான் துதித்தேன். தக்ஷகனும் அஸ்வசேனனும், இருவரும் எப்போதும் உடன் இருப்பவர்கள்.

1.3.141

कुरुक्षेत्रं च वसतां नदीमिक्षुमतीमनु ।
जघन्यजस्तक्षकस्य श्रुतसेनेति यः सुतः ॥ १.३.१४१ ॥

குருக்ஷேத்திரத்திலும் இக்ஷுமதி நதிக்கரையிலும் வசிப்பவர்களில், தக்ஷகனின் இளைய மகனான ஸ்ருதசேனன் என்பவன்.

1.3.142

अवसद्यो महद्द्युम्नि प्रार्थयन्नागमुख्यताम् ।
करवाणि सदा चाहं नमस्तस्मै महात्मने ॥ १.३.१४२ ॥

மகா ஒளியுடையவனும், நாகர்களில் முதன்மையை விரும்புபவனுமானவன் வாழ்கிறான். நான் எப்போதும் அவனுக்குச் செய்வேன். அந்த மகாத்மாவுக்கு வணக்கம்.

1.3.143

सौतिरुवाच ।
एवं स्तुत्वा स विप्रर्षिरुत्तङ्को भुजगोत्तमान्।
नैव ते कुण्डले लेभे ततश्चिन्तामुपागमत् ॥ १.३.१४३ ॥

சௌதி கூறினார்: இவ்வாறு விப்ரரிஷி உத்தங்கன் சிறந்த பாம்புகளைத் துதித்தார்; ஆனால் அந்தக் குண்டலங்களை அவர் பெறவில்லை. அப்போது அவர் கவலையில் ஆழ்ந்தார்.

1.3.144

एवं स्तुवन्नपि नागान्यदा ते कुण्डले नालभत्तदाऽपश्यत्स्त्रियौ तन्त्रे अधिरोप्य सुवेमे पटं वयन्त्यौ ।
तस्मिंस्तन्त्रे कृष्णाः सिताश्च तन्तवश्चक्रं चापश्यद्द्वादशारं षड्भिः कुमारैः परिवर्त्यमानं पुरुषं चापश्यदश्वं च दर्शनीयम् ॥ १.३.१४४ ॥

இவ்வாறு நாகர்களைத் துதித்தபோதும் அவருக்குக் குண்டலங்கள் கிடைக்காதபோது, தறியில் இரண்டு பெண்கள் துணி நெய்வதைக் கண்டார். அந்தத் தறியில் கறுப்பும் வெள்ளையுமான நூல்கள் இருந்தன; பன்னிரு ஆரங்களுடைய ஒரு சக்கரத்தை ஆறு சிறுவர்கள் சுழற்றுவதையும், ஒரு மனிதனையும் அழகான ஒரு குதிரையையும் கண்டார்.

1.3.145

स तान्सर्वांस्तुष्टाव एभिर्मन्त्रवादश्लोकैः ॥ १.३.१४५ ॥

அவர் அவர்கள் அனைவரையும் இந்த மந்திரவாதப் பாடல்களால் துதித்தார்.

1.3.146

त्रीण्यर्पितान्यत्र शतानि मध्ये ।
षष्टिश्च नित्यं चरति ध्रुवेऽस्मिन्।
चक्रे चतुर्विंशतिपर्वयोगे ।
षड्वै कुमाराः परिवर्तयन्ति ॥ १.३.१४६ ॥

இங்கு நடுவில் மூன்று நூறும் அறுபதும் வைக்கப்பட்டுள்ளன; அவை இந்த நிலையான அச்சில் எப்போதும் நகர்கின்றன. இருபத்துநான்கு இணைப்புகள் கொண்ட இந்தச் சக்கரத்தை ஆறு சிறுவர்கள் சுழற்றுகின்றனர்.

1.3.147

तन्त्रं चेदं विश्वरूपे युवत्यौ ।
वयतस्तन्तून्सततं वर्तयन्त्यौ।
कृष्णान्सितांश्चैव विवर्तयन्त्यौ ।
भूतान्यजस्रं भुवनानि चैव ॥ १.३.१४७ ॥

இந்த நெசவு விஸ்வரூபை எனும் இரு இளம் பெண்களால் நெய்யப்படுகிறது; அவர்கள் இழைகளை இடையறாது நெய்து சுழற்றுகின்றனர், கருமையும் வெண்மையுமான இழைகளை மீண்டும் மீண்டும் திருப்புகின்றனர்; இதனால் உயிர்களும் உலகங்களும் இடைவிடாமல் (தோன்றுகின்றன).

1.3.148

वज्रस्य भर्ता भुवनस्य गोप्ता ।
वृत्रस्य हन्ता नमुचेर्निहन्ता।
कृष्णे वसानो वसने महात्मा ।
सत्यानृते यो विविनक्ति लोके ॥ १.३.१४८ ॥

வஜ்ரத்தை ஏந்தியவர், உலகைக் காப்பவர், வ்ருத்திரனைக் கொன்றவர், நமுசியை அழித்தவர்; கருமையான ஆடை அணிந்த மகாத்மா, உலகில் உண்மையையும் பொய்யையும் பிரித்தறிபவர் (அவரே).

1.3.149

यो वाजिनं गर्भमपां पुराणं ।
वैश्वानरं वाहनमभ्युपैति।
नमोऽस्तु तस्मै जगदीश्वराय ।
लोकत्रयेशाय पुरंदराय ॥ १.३.१४९ ॥

நீரின் பழைய கருவான வாஜியை, வைஸ்வானர அக்னியை வாகனமாகக் கொள்பவருக்கு, உலகின் ஈசுவரருக்கு, மூன்று உலகங்களின் அதிபதியான புரந்தரருக்கு வணக்கம் உண்டாகுக.

1.3.150

ततः स एनं पुरुषः प्राह प्रीतोऽस्मि तेऽहसनेन स्तोत्रेण किं ते प्रियं करवाणीति ।
स तमुवाच नागा मे वशमीयुरिति ॥ १.३.१५० ॥

அப்போது அந்த புருஷன் அவனிடம் கூறினான்: "உன் இந்த துதியால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு என்ன பிரியமானதைச் செய்யட்டும்?" அவன் அவனிடம் கூறினான்: "நாகங்கள் என் வசமாக வரட்டும்."

1.3.151

स चैनं पुरुषः पुनरुवाच एतमश्वमपाने धमस्वेति ।
ततोऽश्वस्यापानमधमत्ततोऽश्वाद्धम्यमानात्सर्वस्रोतोभ्यः पावकार्चिषः सधूमा निष्पेतुः ॥ १.३.१५१ ॥

பின்னர் அந்த மனிதன் அவனிடம் மீண்டும் கூறினான், இந்தக் குதிரையின் பின்புறத்தில் ஊது என்று. அவன் குதிரையின் பின்புறத்தில் ஊதினான்; ஊதப்பட்ட அந்தக் குதிரையின் எல்லா துளைகளிலிருந்தும் புகையுடன் கூடிய நெருப்புச் சுடர்கள் வெளிப்பட்டன.

1.3.153

ताभिर्नागलोक उपधूपितेऽथ संभ्रान्तस्तक्षकोऽग्नेस्तेजोभयाद्विषण्णः कुण्डले गृहीत्वा सहसा भवनान्निष्क्रम्योत्तङ्कमुवाच ॥ १.३.१५३ ॥

அந்த நெருப்புச் சுடர்களால் நாகலோகம் புகையால் நிறைந்தது. அப்போது நெருப்பின் வெப்பத்திற்கு அஞ்சி கலங்கி வருந்திய தக்षகன் குண்டலங்களை எடுத்துக்கொண்டு திடீரென மாளிகையிலிருந்து வெளியே வந்து உத்தங்கனிடம் கூறினான்.

1.3.154

इमे कुण्डले गृह्णातु भवानिति ।
स ते प्रतिजग्राहोत्तङ्कः प्रतिगृह्य च कुण्डलेऽचिन्तयत् ॥ १.३.१५४ ॥

"இந்தக் குண்டலங்களை நீர் எடுத்துக்கொள்ளும்" என்று (தக்षகன் கூறினான்). உத்தங்கன் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டான்; குண்டலங்களைப் பெற்ற பின் அவன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

1.3.155

अद्य तत्पुण्यकमुपाध्यायान्या दूरं चाहमभ्यागतः स कथं संभावयेयमिति ॥ १.३.१५५ ॥

இன்று அந்தப் புண்ணியச் செயலை (செய்ய வேண்டும்), உபாத்தியாயரின் மனைவிக்காக நான் தூரத்திலிருந்து வந்தேன். அதை நான் எவ்வாறு நிறைவேற்றுவேன்?—என்று (உத்தங்கன் நினைத்தான்).

1.3.156

उत्तङ्क एनमेवाश्वमधिरोह त्वां क्षणेनैवोपाध्यायकुलं प्रापयिष्यतीति ॥ १.३.१५६ ॥

"உத்தங்கா, இந்தக் குதிரையின் மேலேயே ஏறு; இது உன்னை ஒரு கணத்தில் உபாத்தியாயரின் வீட்டிற்குக் கொண்டு சேர்க்கும்." அப்போது சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தவனிடம் அந்த மனிதன் கூறினான்.

1.3.157

स तथेन्युक्त्वा तमश्वमधिरुह्य प्रत्याजगामोपाध्यायकुलं ।
उपाध्यायानी च स्नाता केशानावापयन्त्युपविष्टोत्तङ्को नागच्छतीति शापायास्य मनो दधे ॥ १.३.१५७ ॥

அவன் "சரி" என்று கூறி அந்தக் குதிரையின் மேல் ஏறி உபாத்தியாயரின் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தான். உபாத்தியாயரின் மனைவியோ குளித்துவிட்டு, தலைமுடியை அலங்கரித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்; "உத்தங்கன் வரவில்லையே" என்று நினைத்து அவனுக்குச் சாபமிட மனம் கொண்டாள்.

1.3.158

अथैतस्मिन्नन्तरे स उत्तङ्कः प्रविश्य उपाध्यायकुलं उपाध्यायानीमभ्यवादयत्ते चास्यै कुण्डले प्रायच्छत्सा चैनं प्रत्युवाच ॥ १.३.१५८ ॥

இதற்கிடையில் உத்தங்கன் ஆசிரியர் இல்லத்திற்குள் நுழைந்து ஆசிரியரின் மனைவியை வணங்கினான். அவன் அவளுக்கு இரு குண்டலங்களையும் கொடுத்தான்; அவளும் அவனுக்குப் பதிலளித்தாள்.

1.3.159

उत्तङ्क देशे कालेऽभ्यागतः स्वागतं ते वत्स इदानीं यद्यनागतोसि कोपितया मया शप्तो भविष्यसि श्रेयस्तवोपस्थितं सिद्धिमाप्नुहीति ॥ १.३.१५९ ॥

உத்தங்கா, தக்க இடத்திலும் தக்க நேரத்திலும் வந்தாய். மகனே, உனக்கு நல்வரவு. இப்போது நீ வராமல் இருந்திருந்தால், கோபத்தால் உன்னைச் சபித்திருப்பேன். உன் நன்மை அருகில் உள்ளது; சித்தியை அடைவாயாக என்றாள்.

1.3.160

अथोत्तङ्क उपाध्यायमभ्यवादयत् ।
तमुपाध्यायः प्रत्युवाच वत्सोत्तङ्क स्वागतं ते किं चिरं कृतमिति ॥ १.३.१६० ॥

அதன் பின் உத்தங்கன் ஆசிரியருக்கு வணக்கம் செலுத்தினான். ஆசிரியர் அவனுக்குப் பதிலளித்தார்: "மகனே உத்தங்கா, உனக்கு நல்வரவு. ஏன் இத்தனை நேரம் ஆக்கினாய்?"

1.3.161

तमुत्तङ्क उपाध्यायं प्रत्युवाच ।
भोस्तक्षकेण मे नागराजेन विघ्नः कृतोऽस्मिन्कर्मणि तेनास्मि नागलोकं गतः ॥ १.३.१६१ ॥

உத்தங்கன் ஆசிரியருக்குப் பதிலளித்தான்: "ஐயா! இந்தச் செயலில் நாகராஜன் தக்ஷகன் எனக்கு இடையூறு செய்தான்; அதனால் நான் நாகலோகம் சென்றிருந்தேன்."

1.3.162

तत्र च मया दृष्टे स्त्रियौ तन्त्रेऽधिरोप्य पटं वयन्त्यौ तस्मिंश्च कृष्णाः सिताश्च तन्तवः ।
किं तत् ॥ १.३.१६२ ॥

அங்கு நான் தறியில் துணி நெய்துகொண்டிருந்த இரண்டு பெண்களைக் கண்டேன். அதில் கருப்பும் வெள்ளையுமான நூல்கள் இருந்தன. அது என்ன?

1.3.163

तत्र च मया चक्रं दृष्टं द्वादशारं षट्चैनं कुमाराः परिवर्तयन्ति तदपि किं ।
पुरुषश्चापि मया दृष्टः स चापि कः।
अश्वश्चातिप्रमाणो दृष्टः स चापि कः ॥ १.३.१६३ ॥

அங்கே நான் பன்னிரண்டு ஆரங்களுடைய ஒரு சக்கரத்தைக் கண்டேன், அதை ஆறு சிறுவர்கள் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தனர். அதுவும் என்ன? நான் ஒரு மனிதனையும் கண்டேன். அவன் யார்? மேலும் மிகப் பெரிய ஒரு குதிரையையும் கண்டேன். அதுவும் யார்?

1.3.164

पथि गच्छता च मया ऋषभो दृष्टस्तं च पुरुषोऽधिरूढस्तेनास्मि सोपचारमुक्त उत्तङ्कास्य ऋषभस्य पुरीषं भक्षय उपाध्यायेनापि ते भक्षितमिति ॥ १.३.१६४ ॥

வழியில் நடந்து செல்லும்போது நான் ஒரு காளையைக் கண்டேன், அதன் மேல் ஒரு மனிதன் ஏறியிருந்தான். அவன் மரியாதையுடன் என்னிடம், 'உத்தங்கா, இந்தக் காளையின் சாணத்தைத் தின்றுவிடு; உன் ஆசிரியரும் அதைத் தின்றிருக்கிறார்' என்றான்.

1.3.165

ततस्तस्य वचनान्मया तदृषभस्य पुरीषमुपयुक्तं स चापि कः ।
तदेतद्भवतोपदिष्टमिच्छेयं श्रोतुं किं तदिति।
स तेनैवमुक्त उपाध्यायः प्रत्युवाच ॥ १.३.१६५ ॥

பின்னர் அவனுடைய சொல்லின்படி நான் அந்தக் காளையின் சாணத்தை உண்டேன். 'அவன் யார்? நீங்கள் கூறிய இதுவெல்லாம் என்ன? நான் கேட்க விரும்புகிறேன்' என்று கேட்டேன். அவ்வாறு அவனால் கூறப்பட்ட ஆசிரியர் பதிலளித்தார்.

1.3.166

ये ते स्त्रियौ धाता विधाता च ये च ते कृष्णाः सितास्तन्तवस्ते रात्र्यहनी ।
यदपि तच्चक्रं द्वादशारं षट्कुमाराः परिवर्तयन्ति तेपि षड्ऋतवः द्वादशारा द्वादश मासाः संवत्सरश्चक्रम् ॥ १.३.१६६ ॥

அந்த இரண்டு பெண்கள், தாதா மற்றும் விதாதா ஆவர்; கருப்பும் வெள்ளையுமான அந்த நூல்கள் இரவும் பகலும் ஆகும். பன்னிரண்டு ஆரங்களுடைய அந்தச் சக்கரத்தை ஆறு சிறுவர்கள் சுழற்றுகின்றனர்; அவர்கள் ஆறு ருதுக்கள் ஆவர். பன்னிரண்டு ஆரங்கள் பன்னிரண்டு மாதங்கள்; அந்தச் சக்கரம் சம்வத்சரம் ஆகும்.