مهابهاراتا · أدهيايا 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
स्पष्टमात्रा तु पद्भ्यां सा गरुडेन बलीयसा ।
अभज्यत तरोः शाखा भग्नां चैकामधारयत् ॥ १.३०.१ ॥
فكسر الجاروذا القوي بقدميه غصنًا من الشجرة، فتمسّكت بأحد الأغصان المكسورة.
1.30.2
तां भङ्क्त्वा स महाशाखां स्मयमानो विलोकयन् ।
अथात्रं लम्बतोऽपश्यद्वालखिल्यानधोमुखान् ॥ १.३०.२ ॥
وبعد أن كسر ذلك الغصن الكبير، نظر مبتسمًا، ثم رأى الفالاخيليا معلّقين رؤوسهم إلى الأسفل.
1.30.3
ऋषयो ह्यत्र लम्बन्ते न हन्यामिति तानृषीन् ।
तपोरतांल्लम्बमानान्ब्रह्मर्षीनभिवीक्ष्य सः ॥ १.३०.३ ॥
هنا يتدلّى الحكماء؛ لا ينبغي أن أضربهم. وإذ نظر إلى البرهمارشيين المعلّقين، المنهمكين في التقشّف، فإنه—
1.30.4
हन्यादेतान्संपतन्ती शाखेत्यथ विचिन्त्य सः ।
नखैर्दृढतरं वीरः संगृह्य गजकच्छपौ ॥ १.३०.४ ॥
وفكّر: «إن هذا الغصن الساقط سيقتل هؤلاء»، ثم أمسك البطل بمخالبه الفيل والسلحفاة بإحكام شديد.
1.30.5
स तद्विनाशसंत्रासादभिपत्य स्वगाधिपः ।
शाखामास्येन जग्राह तेषामेवान्ववेक्षया ॥ १.३०.५ ॥
وخوفًا من هلاكهم انقضّ سيّد الطيور وأمسك الغصن بمنقاره، وذلك احترامًا لهم وحدهم.
1.30.6
अतिदैवं तु तत्तस्य कर्म दृष्ट्वा महर्षयः ।
विस्मयोत्कम्पहृदया नाम चक्रुर्महाखगे ॥ १.३०.६ ॥
ولمّا رأى الحكماء العظام ذلك الفعل الفائق للبشر، ارتجفت قلوبهم من العجب، فأطلقوا على ذلك الطائر العظيم اسمًا.
1.30.7
गुरुं भारं समासाद्योड्डीन एष विहङ्गमः ।
गरुडस्तु खगश्रेष्ठस्तस्मात्पन्नगभोजनः ॥ १.३०.७ ॥
فحمل الحمل الثقيل، فطار هذا الطائر. وجارودا أفضل الطيور، ولذلك هو آكل الأفاعي.
1.30.8
ततः शनैः पर्यपतत्पक्षैः शैलान्प्रकम्पयन् ।
एवं सोऽभ्यपतद्देशान्बहून्सगजकच्छपः ॥ १.३०.८ ॥
ثم طار ببطء، وهز الجبال بجناحيه، وانقض على بلاد كثيرة مع الفيلة والسلاحف.
1.30.9
दयार्थं वालखिल्यानां न च स्थानमविन्दत ।
स गत्वा पर्वतश्रेष्ठं गन्धमादनमञ्जसा ॥ १.३०.९ ॥
لم يجد مكانًا رحمةً بالفالاخيليا. فذهب سريعًا إلى غاندهامادانا، أفضل الجبال.
1.30.10
ददर्श कश्यपं तत्र पितरं तपसि स्थितम् ।
ददर्श तं पिता चापि दिव्यरूपं विहङ्गमम् ॥ १.३०.१० ॥
هناك رأى أباه كشيبا واقفًا في التقشف. ورأى الأب أيضًا ذلك الطائر ذا الهيئة الإلهية.
1.30.11
तेजोवीर्यबलोपेतं मनोमारुतरंहसम् ।
शैलशृङ्गप्रतीकाशं ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम् ॥ १.३०.११ ॥
موفورُ البهاء والبأس والقوة، سريعٌ كالفكر والريح، يشبه قمة جبل، كعصا براهما المرفوعة.
1.30.12
अचिन्त्यमनभिध्येयं सर्वभूतभयंकरम् ।
महावीर्यधरं रौद्रं साक्षादग्निमिवोद्यतम् ॥ १.३०.१२ ॥
لا يُدرَك ولا يُتصوَّر، يفزع جميع الكائنات، حامل قوة عظيمة، مرعب، كأنه النار ذاتها وقد انتصبت.
1.30.13
अप्रधृष्यमजेयं च देवदानवराक्षसैः ।
भेत्तारं गिरिशृङ्गाणां समुद्रजलशोषणम् ॥ १.३०.१३ ॥
لا يُقهر ولا يُغلب من الآلهة والدانافا والراكشاسا، يهدم قمم الجبال ويجفف مياه المحيط.
1.30.14
लोकसंलोडनं घोरं कृतान्तसमदर्शनम् ।
तमागतमभिप्रेक्ष्य भगवान्कश्यपस्तदा।
विदित्वा चास्यं संकल्पमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
مزلزل العوالم، مروع، على هيئة الموت. فلما رآه قادماً، أدرك الإله المبارك كاشيابا قصده، فقال هذه الكلمات.
1.30.15
पुत्र मा साहसं कार्षीर्मा सद्यो लप्स्यसे व्यथाम् ।
मा त्वां दहेयुः संक्रुद्धा वालखिल्या मरीचिपाः ॥ १.३०.१५ ॥
يا بني، لا ترتكب هذه التهور، فستنال الألم في الحال. ولا يحرقك الفالخيليا الغاضبون، شاربو أشعة الشمس.
1.30.16
ततः प्रसादयामास कश्यपः पुत्रकारणात् ।
वालखिल्यान्महाभागांस्तपसा हतकल्मषान् ॥ १.३०.१६ ॥
فأرضى كاشيابا من أجل ابنه الفالخيليا ذوي الحظ العظيم، الذين محيت خطاياهم بالتقشف.
1.30.17
प्रजाहितार्थमारम्भो गरुडस्य तपोधनाः ।
चिकीर्षति महत्कर्म तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.३०.१७ ॥
أيها الأغنياء بالتقشف، إن مسعى غارودا لخير الخلائق؛ فهو يريد أن ينجز عملاً عظيماً، فينبغي لكم أن تأذنوا له.
1.30.18
एवमुक्ता भगवता मुनयस्ते समभ्ययुः ।
मुक्त्वा शाखां गिरिं पुण्यं हिमवन्त तपोऽर्थिनः ॥ १.३०.१८ ॥
فلما خاطبهم الإله المبارك هكذا، ذهب أولئك الحكماء، راغبين في التقشف، تاركين الغصن، إلى جبل هيمافات المقدس.
1.30.19
ततस्तेष्वपयातेषु पितरं विनतासुतः ।
शाखाव्याक्षिप्तवदनः पर्यपृच्छत कश्यपम् ॥ १.३०.१९ ॥
ولما انصرفوا، سأل ابن فيناتا، وفمه مسدود بالغصن، أباه كاشيابا.
1.30.20
भगवन्क्व विमुञ्चामि तरोः शाखामिमामहम् ।
वर्जितं मानुषैर्देशमाख्यातु भगवान्मम ॥ १.३०.२० ॥
أيها الجليل، أين أضع هذا الغصن من الشجرة؟ فليخبرني الجليل بمكان خالٍ من البشر.
1.30.21
ततो निःपुरुषं शैलं हिमसंरुद्धकन्दरम् ।
अगम्यं मनसाप्यन्यैस्तस्याचख्यौ स कश्यपः ॥ १.३०.२१ ॥
ثم وصف له كاشيابا جبلاً خالياً من البشر، مغلقة كهوفه بالثلج، لا يبلغه غيره ولو بالفكر.
1.30.22
तं पर्वतं महाकुक्षिमुद्दिश्य स महाखगः ।
जवेनाभ्यपतत्तार्क्ष्यः सशाखागजकच्छपः ॥ १.३०.२२ ॥
متجهاً نحو ذلك الجبل ذي الكهوف الواسعة، انقضّ الطائر العظيم تارکشيا بسرعة، ومعه الغصن والفيل والسلحفاة.
1.30.23
न तां वध्री परिणहेच्छतचर्मा महातनुम् ।
शाखिनो महतीं शाखां यां प्रगृह्य ययौ खगः ॥ १.३०.२३ ॥
لا يستطيع طائر ضعيف ذو مئة جلد أن يمسك ذلك الجسم الضخم؛ فمضى الطائر حاملاً الغصن الكبير الذي أمسك به من الشجرة.
1.30.24
स ततः शतसाहस्रं योजनान्तरमागतः ।
कालेन नातिमहता गरुडः पतगेश्वरः ॥ १.३०.२४ ॥
ثم بلغ غارودا، سيد الطيور، مسافة مئة ألف يوجانا في زمن ليس بالطويل.
1.30.25
स तं गत्वा क्षणेनैव पर्वतं वचनात्पितुः ।
अमुञ्चन्महतीं शाखां सस्वनं तत्र खेचरः ॥ १.३०.२५ ॥
فبلغ ذلك الجبل في لحظة بأمر أبيه، فأسقط الطائر السماوي هناك غصنا كبيرا بضجيج.
1.30.26
पक्षानिलहतश्चास्य प्राकम्पत स शैलराट् ।
मुमोच पुष्पवर्षं च समागलितपादप ॥ १.३०.२६ ॥
ولما ضربته ريح جناحيه ارتعد ذلك ملك الجبال، فأمطر زهورا، واقتُلعت أشجاره.
1.30.27
शृङ्गाणि च व्यशीर्यन्त गिरेस्तस्य समन्ततः ।
मणिकाञ्चनचित्राणि शोभयन्ति महागिरिम् ॥ १.३०.२७ ॥
وتهشمت قمم ذلك الجبل من كل جانب، وكانت مزركشة بالجواهر والذهب، تزين ذلك الجبل العظيم.
1.30.28
शाखिनो बहवश्चापि शाखयाऽभिहतास्तया ।
काञ्चनैः कुसुमैर्भान्ति विद्युत्वन्त इवाम्बुदाः ॥ १.३०.२८ ॥
وكثير من الأشجار أيضا، إذ أصابها ذلك الغصن، كانت تلمع بأزهار ذهبية كالسحب الحاملة للبرق.
1.30.29
ते हेमविकचा भूमौ युताः पर्वतधातुभिः ।
व्यराजञ्छाखिनस्तत्र सूर्यांशुप्रतिरञ्जिताः ॥ १.३०.२९ ॥
وتلك الأشجار المزهرة بالذهب، المطروحة على الأرض مختلطة بمعادن الجبل، كانت تلمع هناك مصبوغة بأشعة الشمس.
1.30.30
ततस्तस्य गिरेः शृङ्गमास्थाय स खगोत्तमः ।
भक्षयामास गरुडस्तावुभौ गजकच्छपौ ॥ १.३०.३० ॥
ثم صعد ذلك الطائر الأفضل قمة الجبل، فالتهم غارودا ذينك الاثنين، الفيل والسلحفاة.
1.30.31
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्यः कूर्मकुञ्जरौ ।
ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजवः ॥ १.३०.३१ ॥
وبعد أن التهم ذينك الاثنين، السلحفاة والفيل، انطلق ذلك التارկشيا بسرعة عظيمة صاعدًا من قمة الجبل.
1.30.32
प्रावर्तन्ताथ देवानामुत्पाता भयशंसिनः ।
इन्द्रस्य वज्रं दयितं प्रजज्वाल भयात्ततः ॥ १.३०.३२ ॥
عندئذ بدأت تظهر بين الآلهة نذر تنبئ بالخوف، ومن الخوف اشتعلت صاعقة إندرا المحبوبة.
1.30.33
सधूमा न्यपतत्सार्चिर्दिवोल्का नभसश्च्युता ।
तथा वसूनां रुद्राणामादित्यानां च सर्वशः ॥ १.३०.३३ ॥
مع الدخان واللهب هوى شهاب ناري من السماء؛ وكذلك من الفاسو والرودرا والأديتيا، من كل جانب.
1.30.34
साध्यानां मरुतां चैव ये चान्ये देवतागणाः ।
स्वं स्वं प्रहरणं तेषां परस्परमुपाद्रवत् ॥ १.३०.३४ ॥
وانقضّت أسلحة السادهيا والمارُوتا وسائر زمر الآلهة، كلٌّ بسلاحه، بعضها على بعض.
1.30.35
अभूतपूर्वं संग्रामे तदा देवासुरेऽपि च ।
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पेतुरुल्काः सहस्रशः ॥ १.३०.३५ ॥
وفي تلك الحرب بين الآلهة والأسورا، مما لم يحدث من قبل، هبّت رياح مع قصف الرعد، وسقطت الشهب بالآلاف.
1.30.36
निरभ्रमेव चाकाशं प्रजगर्ज महास्वनम् ।
देवानामपि यो देवः सोऽप्यवर्षत शोणितम् ॥ १.३०.३६ ॥
ومع أن السماء صافية من الغيوم، فقد دوّت بصوت عظيم؛ وذلك الإله الذي هو إله الآلهة أمطر دمًا أيضًا.
1.30.37
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि ।
उत्पातमेघा रौद्राश्च ववृषुः शोणितं बहु ॥ १.३०.३७ ॥
ذبلت أكاليل الآلهة وفنى بهاؤها، وأمطرت الغيوم المنذرة الرهيبة دمًا كثيرًا.
1.30.38
रजांसि मुकुटान्येषामुत्थितानि व्यधर्षयन् ।
ततस्त्राससमुद्विग्नः सह देवैः शतक्रतुः।
उत्पातान्दारुणान्पश्यन्नित्युवाच बृहस्पतिम् ॥ १.३०.३८ ॥
فالغبار المتصاعد لوّث تيجانهم. فقال إندرا، ذو المئة قربان، المضطرب من الذعر مع الآلهة، ناظرًا إلى النذر الرهيبة، لبريهاسبتي هكذا:
1.30.39
किमर्थं भगवन्घोरा उत्पाताः सहसोत्थिताः ।
न च शत्रुं प्रपश्यामि युधि यो नः प्रधर्षयेत् ॥ १.३०.३९ ॥
أيها الجليل، لماذا نهضت هذه النذر الرهيبة فجأة؟ لا أرى عدوًا يستطيع أن يهاجمنا في القتال.
1.30.40
तवापराधाद्देवेन्द्र प्रमादाच्च शतक्रतो ।
तपसा वालखिल्यानां महर्षीणां महात्मनाम् ॥ १.३०.४० ॥
أيها سيد الآلهة، يا إندرا ذا المئة قربان، هذا آتٍ من ذنبك وغفلتك، ومن تقشف كبار الحكماء الفالاخيليا ذوي النفوس النبيلة.
1.30.41
कश्यपस्य मुनेः पुत्रो विनतायाश्च खेचरः ।
हर्तुं सोममभिप्राप्तो बलवान्कामरूपधृक् ॥ १.३०.४१ ॥
ابن الحكيم كاشيابا وفيناتا، الطائر في السماء، القوي، القادر على اتخاذ أي هيئة بإرادته، قد أتى ليختطف السوما.
1.30.42
समर्थो बलिनां श्रेष्ठो हर्तुं सोमं विहंगमः ।
सर्वं संभावयाम्यस्मिन्नसाध्यमपि साधयेत् ॥ १.३०.४२ ॥
ذلك الطائر، أعظم الأقوياء، قادر على اختطاف السوما. وأرى أن كل شيء ممكن معه؛ فقد يحقق حتى المستحيل.
1.30.43
श्रुत्वैतद्वचनं शक्रः प्रोवाचामृतरक्षिणः ।
महावीर्यबलः पक्षी हर्तुं सोममिहोद्यतः ॥ १.३०.४३ ॥
ولما سمع إندرا هذا القول قال لحراس الخلود: إن هذا الطائر العظيم الشجاعة والقوة قد عزم هنا على سرقة السوما.
1.30.44
युष्मान्संबोधयाम्येष गृहीत्वावरणायुधान् ।
परिवार्यामृतं सर्वे यूयं मद्वचनादिह ॥ १.३०.४४ ॥
أحذركم: إنه يأتي بالدروع والأسلحة. فبأمري، أحيطوا جميعًا بالخلود هنا.
1.30.45
रक्षध्वं विबुधा वीरा यथा न स हरेद्बलात् ।
अतुलं हि बलं तस्य बृहस्पतिरुवाच ह ॥ १.३०.४५ ॥
احرسوه أيها الآلهة الأبطال، لئلا ينتزع الخلود بالقوة؛ فإن قوته لا تضاهى، كما قال برهسباتي.
1.30.46
तच्छ्रुत्वा विबुधा वाक्यं विस्मिता यत्नमास्थिताः ।
परिवार्यामृतं तस्थूर्वज्री चेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १.३०.४६ ॥
فلما سمع الآلهة هذا القول دهشوا وبذلوا جهدهم، فأحاطوا بالخلود ووقفوا، ووقف إندرا حامل الصاعقة الجبار أيضًا.
1.30.47
धारयन्तो विचित्राणि काञ्चनानि मनस्विनः ।
कवचानि महार्हाणि वैदूर्यविकृतानि च ॥ १.३०.४७ ॥
الآلهة الأقوياء العزم يحملون دروعًا متنوعة ذهبية ثمينة للغاية، مزينة باللازورد.
1.30.48
चर्माण्यपि च गात्रेषु भानुमन्ति दृढानि च ।
विविधानि च शस्त्राणि घोररूपाण्यनेकशः ॥ १.३०.४८ ॥
وعلى أجسادهم دروع قوية لامعة، وأسلحة شتى مخيفة الشكل.
1.30.49
शिततीक्ष्णाग्रधाराणि समुद्यम्य सुरोत्तमः ।
सविस्फुलिङ्गज्वालानि सधूमानि च सर्वशः ॥ १.३०.४९ ॥
رفع أفضل الآلهة أسلحة ذات حواف حادة ونصال مدببة، من كل جانب، مع الشرر واللهب والدخان.
1.30.50
चक्राणि परघांश्चैव त्रिशूलानि परश्वधान् ।
शक्तीश्च विविधास्तीक्ष्णाः करवालांश्च निर्मलान्।
स्वदेहरूपाण्यादाय गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ॥ १.३०.५० ॥
أخذوا الأقراص والهراوات الحديدية والرماح ثلاثية الشعب والفؤوس الحربية وأنواعًا من الرماح الحادة والسيوف اللامعة والعِصِيّ ذات الهيئة المرعبة، على هيئة أجسادهم.
1.30.51
तैः शस्त्रैर्भानुमद्भिस्ते दिव्याभरणभूषिताः ।
भानुमन्तः सुरगणास्तस्थुर्विगतकल्मषाः ॥ १.३०.५१ ॥
وقفت جموع الآلهة المتألقة، متزينةً بحلي إلهية، طاهرةً من كل دنس، ومعها تلك الأسلحة اللامعة.
1.30.52
अनुपमबलवीर्यतेजसो ।
धृतमनसः परिरक्षणेऽमृतस्य।
असुरपुरविदारणाः सुरा ।
ज्वलनसमिद्धवपुःप्रकाशिनः ॥ १.३०.५२ ॥
آلهةٌ ذوو قوة وشجاعة وبهاء لا مثيل لهما، ثابتو العزم على حراسة الخلود، مُمزِّقو مدن الأسوريين، يتلألأون بأجساد تتوهج كنار مشتعلة.
1.30.53
इति समरवरं सुराः स्थितास्ते ।
परिघसहस्रशतैः समाकुलम्।
विगलितमिव चाम्बरान्तरं ।
तपनमरीचिविकाशितं बभासे ॥ १.३०.५३ ॥
هكذا وقفت الآلهة في ذلك الميدان الفاضل، مزدحمًا بمئات الألوف من الهراوات الحديدية، يتلألأ بأشعة الشمس كأن وسط السماء قد انشقّ.