மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
स्पष्टमात्रा तु पद्भ्यां सा गरुडेन बलीयसा ।
अभज्यत तरोः शाखा भग्नां चैकामधारयत् ॥ १.३०.१ ॥
பலம் வாய்ந்த கருடன் அவளது கால்களால் மரத்தின் ஒரு கிளையை முறித்தான்; முறிந்த அந்தக் கிளைகளில் ஒன்றை அவள் பிடித்துக் கொண்டாள்.
1.30.2
तां भङ्क्त्वा स महाशाखां स्मयमानो विलोकयन् ।
अथात्रं लम्बतोऽपश्यद्वालखिल्यानधोमुखान् ॥ १.३०.२ ॥
அந்த பெரிய கிளையை முறித்த பின் அவன் சிரித்துக்கொண்டே பார்த்தான்; பின்னர் தலைகீழாகத் தொங்கும் வாலகில்லியர்களைக் கண்டான்.
1.30.3
ऋषयो ह्यत्र लम्बन्ते न हन्यामिति तानृषीन् ।
तपोरतांल्लम्बमानान्ब्रह्मर्षीनभिवीक्ष्य सः ॥ १.३०.३ ॥
இங்கே முனிவர்கள் தொங்குகின்றனர்; நான் அவர்களைக் கொல்லக் கூடாது என்று, தவத்தில் ஈடுபட்டு தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பிரம்மரிஷிகளைக் கண்டு அவன்—
1.30.4
हन्यादेतान्संपतन्ती शाखेत्यथ विचिन्त्य सः ।
नखैर्दृढतरं वीरः संगृह्य गजकच्छपौ ॥ १.३०.४ ॥
'விழும் இந்தக் கிளை இவர்களைக் கொன்றுவிடும்' என்று எண்ணி, அந்த வீரன் தன் நகங்களால் யானையையும் ஆமையையும் மிக உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டான்.
1.30.5
स तद्विनाशसंत्रासादभिपत्य स्वगाधिपः ।
शाखामास्येन जग्राह तेषामेवान्ववेक्षया ॥ १.३०.५ ॥
அவர்கள் அழிவுக்கு அஞ்சி, பறவைகளின் தலைவன் பாய்ந்து தன் அலகால் அந்தக் கிளையைப் பற்றிக்கொண்டான்; அவர்கள் மீதான கருணையாலேயே.
1.30.6
अतिदैवं तु तत्तस्य कर्म दृष्ट्वा महर्षयः ।
विस्मयोत्कम्पहृदया नाम चक्रुर्महाखगे ॥ १.३०.६ ॥
அவனது அந்தத் தெய்வீகச் செயலைக் கண்ட மகரிஷிகள், வியப்பாலும் நடுக்கத்தாலும் நிறைந்த உள்ளத்துடன் அந்தப் பெரிய பறவைக்கு ஒரு பெயரிட்டனர்.
1.30.7
गुरुं भारं समासाद्योड्डीन एष विहङ्गमः ।
गरुडस्तु खगश्रेष्ठस्तस्मात्पन्नगभोजनः ॥ १.३०.७ ॥
கனமான சுமையைத் தாங்கிக்கொண்டு இப்பறவை பறந்தது. பறவைகளில் சிறந்த அந்தக் கருடன்தான், அதனால் பாம்புகளை உண்பவன்.
1.30.8
ततः शनैः पर्यपतत्पक्षैः शैलान्प्रकम्पयन् ।
एवं सोऽभ्यपतद्देशान्बहून्सगजकच्छपः ॥ १.३०.८ ॥
பின்பு மெல்ல மெல்ல இறக்கைகளால் மலைகளை நடுங்கச் செய்தபடி அவன் பறந்தான். இவ்வாறு யானைகளும் ஆமைகளுமான பல நாடுகளின் மீது அவன் பாய்ந்தான்.
1.30.9
दयार्थं वालखिल्यानां न च स्थानमविन्दत ।
स गत्वा पर्वतश्रेष्ठं गन्धमादनमञ्जसा ॥ १.३०.९ ॥
வாலகில்லியர்களின் பொருட்டு அவனுக்குத் தங்குமிடம் கிடைக்கவில்லை. அவன் மலைகளில் சிறந்த கந்தமாதனத்தை விரைவாக அடைந்தான்.
1.30.10
ददर्श कश्यपं तत्र पितरं तपसि स्थितम् ।
ददर्श तं पिता चापि दिव्यरूपं विहङ्गमम् ॥ १.३०.१० ॥
அங்கே தவத்தில் நின்றிருந்த தன் தந்தை கஷ்யபரைக் கண்டான். தந்தையும் அந்த தெய்வீக உருவம் கொண்ட பறவையைக் கண்டார்.
1.30.11
तेजोवीर्यबलोपेतं मनोमारुतरंहसम् ।
शैलशृङ्गप्रतीकाशं ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम् ॥ १.३०.११ ॥
ஒளி, வீரியம், பலம் நிறைந்தவன்; மனம் மற்றும் காற்றின் வேகம் கொண்டவன்; மலைச் சிகரம் போன்றவன்; உயர்த்தப்பட்ட பிரம்மதண்டம் போல் நின்றவன்.
1.30.12
अचिन्त्यमनभिध्येयं सर्वभूतभयंकरम् ।
महावीर्यधरं रौद्रं साक्षादग्निमिवोद्यतम् ॥ १.३०.१२ ॥
சிந்திக்க முடியாதவன், தியானிக்க முடியாதவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தருபவன், பெரும் வீரியம் தாங்கியவன், கொடியவன்; நேரடியாக எழுந்த அக்னியைப் போன்றவன்.
1.30.13
अप्रधृष्यमजेयं च देवदानवराक्षसैः ।
भेत्तारं गिरिशृङ्गाणां समुद्रजलशोषणम् ॥ १.३०.१३ ॥
தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்களால் வெல்ல முடியாதவனும் வெல்லப்படாதவனும், மலைச் சிகரங்களை உடைப்பவனும், கடல் நீரை வற்றச் செய்பவனும் ஆனவன்.
1.30.14
लोकसंलोडनं घोरं कृतान्तसमदर्शनम् ।
तमागतमभिप्रेक्ष्य भगवान्कश्यपस्तदा।
विदित्वा चास्यं संकल्पमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
உலகங்களைக் குலுக்கும், பயங்கரமான, யமனைப் போன்ற தோற்றமுடையவன். அவன் வருவதைக் கண்டு, பகவான் கச்யபர் அப்போது அவனது எண்ணத்தை அறிந்து இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்.
1.30.15
पुत्र मा साहसं कार्षीर्मा सद्यो लप्स्यसे व्यथाम् ।
मा त्वां दहेयुः संक्रुद्धा वालखिल्या मरीचिपाः ॥ १.३०.१५ ॥
மகனே, துணிச்சல் செய்யாதே; உடனே துன்பம் அடைவாய். கோபமுற்ற மரீசியைப் பருகும் வாலகில்யர்கள் உன்னை எரித்துவிடக் கூடாது.
1.30.16
ततः प्रसादयामास कश्यपः पुत्रकारणात् ।
वालखिल्यान्महाभागांस्तपसा हतकल्मषान् ॥ १.३०.१६ ॥
பின்னர் மகனுக்காக கச்யபர், தவத்தால் பாவங்கள் அழிந்த மகாபாக்கியம் பெற்ற வாலகில்யர்களை சமாதானப்படுத்தினார்.
1.30.17
प्रजाहितार्थमारम्भो गरुडस्य तपोधनाः ।
चिकीर्षति महत्कर्म तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.३०.१७ ॥
தவச் செல்வர்களே, கருடனின் இந்த முயற்சி உயிரினங்களின் நன்மைக்காக; அவன் ஒரு பெரிய செயலைச் செய்ய விரும்புகிறான், அதற்கு நீங்கள் அனுமதி தரத் தகுந்தவர்கள்.
1.30.18
एवमुक्ता भगवता मुनयस्ते समभ्ययुः ।
मुक्त्वा शाखां गिरिं पुण्यं हिमवन्त तपोऽर्थिनः ॥ १.३०.१८ ॥
பகவானால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த முனிவர்கள், தவத்தை விரும்பி, தங்கள் கிளையை விட்டு, புனிதமான இமவான் மலையை நோக்கிச் சென்றனர்.
1.30.19
ततस्तेष्वपयातेषु पितरं विनतासुतः ।
शाखाव्याक्षिप्तवदनः पर्यपृच्छत कश्यपम् ॥ १.३०.१९ ॥
அவர்கள் சென்ற பின்னர், கிளையால் வாய் தடைபட்ட வினதையின் மகன் தந்தை காசியபரிடம் கேட்டான்.
1.30.20
भगवन्क्व विमुञ्चामि तरोः शाखामिमामहम् ।
वर्जितं मानुषैर्देशमाख्यातु भगवान्मम ॥ १.३०.२० ॥
பகவானே, இம்மரத்தின் கிளையை நான் எங்கே விடுவேன்? மனிதர்கள் இல்லாத இடத்தை பகவான் எனக்குச் சொல்லட்டும்.
1.30.21
ततो निःपुरुषं शैलं हिमसंरुद्धकन्दरम् ।
अगम्यं मनसाप्यन्यैस्तस्याचख्यौ स कश्यपः ॥ १.३०.२१ ॥
பின்னர் காசியபர் மனிதர்களற்றதும், பனியால் மூடிய குகைகளை உடையதும், மனதாலும் பிறரால் அடைய முடியாததுமான ஒரு மலையை அவனுக்கு விவரித்தார்.
1.30.22
तं पर्वतं महाकुक्षिमुद्दिश्य स महाखगः ।
जवेनाभ्यपतत्तार्क्ष्यः सशाखागजकच्छपः ॥ १.३०.२२ ॥
பெரிய குழிவுகளையுடைய அம்மலையை நோக்கி அந்த மகா பறவை தார்க்ஷ்யன், கிளையும் யானையும் ஆமையுடனும் வேகமாகப் பாய்ந்தான்.
1.30.23
न तां वध्री परिणहेच्छतचर्मा महातनुम् ।
शाखिनो महतीं शाखां यां प्रगृह्य ययौ खगः ॥ १.३०.२३ ॥
நூறு தோல்களையுடைய பலவீனமான பறவையால் அந்த பெரிய உடலை பிடிக்க முடியாது. அந்தப் பறவை மரத்தின் பெரிய கிளையைப் பற்றிக்கொண்டு சென்றது.
1.30.24
स ततः शतसाहस्रं योजनान्तरमागतः ।
कालेन नातिमहता गरुडः पतगेश्वरः ॥ १.३०.२४ ॥
பின்னர் அவன், பறவைகளின் அரசனான கருடன், அதிக நேரமின்றி ஒரு லட்சம் யோசனை தொலைவை அடைந்தான்.
1.30.25
स तं गत्वा क्षणेनैव पर्वतं वचनात्पितुः ।
अमुञ्चन्महतीं शाखां सस्वनं तत्र खेचरः ॥ १.३०.२५ ॥
அவன் தந்தையின் சொல்படி ஒரு கணத்தில் அந்த மலையை அடைந்து, அங்கே வானில் திரிபவன் ஒரு பெரிய கிளையை ஒலியுடன் உதிர்த்தான்.
1.30.26
पक्षानिलहतश्चास्य प्राकम्पत स शैलराट् ।
मुमोच पुष्पवर्षं च समागलितपादप ॥ १.३०.२६ ॥
இறக்கைக் காற்றால் தாக்கப்பட்ட அந்த மலையரசன் நடுங்கினான்; மலர் மழையைப் பொழிந்தான், மரங்கள் வேரோடு சாய்ந்தன.
1.30.27
शृङ्गाणि च व्यशीर्यन्त गिरेस्तस्य समन्ततः ।
मणिकाञ्चनचित्राणि शोभयन्ति महागिरिम् ॥ १.३०.२७ ॥
அந்த மலையின் சிகரங்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் உடைந்து விழுந்தன; மணியும் பொன்னும் பதித்த அவை அந்த மகாமலையை அழகுபடுத்தியிருந்தன.
1.30.28
शाखिनो बहवश्चापि शाखयाऽभिहतास्तया ।
काञ्चनैः कुसुमैर्भान्ति विद्युत्वन्त इवाम्बुदाः ॥ १.३०.२८ ॥
அந்தக் கிளையால் தாக்கப்பட்ட பல மரங்களும் பொன்னிற மலர்களால் மின்னலுடைய மேகங்கள் போல ஒளிர்ந்தன.
1.30.29
ते हेमविकचा भूमौ युताः पर्वतधातुभिः ।
व्यराजञ्छाखिनस्तत्र सूर्यांशुप्रतिरञ्जिताः ॥ १.३०.२९ ॥
அந்த பொன்மலர் மரங்கள் நிலத்தில் மலைத் தாதுக்களுடன் கலந்து, சூரியக் கதிர்களால் சாயம் பூசப்பட்டு அங்கே ஒளிர்ந்தன.
1.30.30
ततस्तस्य गिरेः शृङ्गमास्थाय स खगोत्तमः ।
भक्षयामास गरुडस्तावुभौ गजकच्छपौ ॥ १.३०.३० ॥
பிறகு அந்த மலையின் சிகரத்தில் ஏறி, பறவைகளில் சிறந்த கருடன் அவ்விரண்டு, யானையையும் ஆமையையும், உண்டான்.
1.30.31
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्यः कूर्मकुञ्जरौ ।
ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजवः ॥ १.३०.३१ ॥
அந்த இரண்டு, ஆமையையும் யானையையும், உண்டபின், அந்த தார்க்ஷ்யன் பெரும் வேகத்துடன் மலைச் சிகரத்தின் முனையிலிருந்து மேலெழுந்தான்.
1.30.32
प्रावर्तन्ताथ देवानामुत्पाता भयशंसिनः ।
इन्द्रस्य वज्रं दयितं प्रजज्वाल भयात्ततः ॥ १.३०.३२ ॥
அப்போது தேவர்களிடையே அச்சத்தை அறிவிக்கும் கெட்ட சகுனங்கள் தோன்றத் தொடங்கின; பயத்தால் இந்திரனின் பிரியமான வஜ்ரம் சுடர்விட்டு எரிந்தது.
1.30.33
सधूमा न्यपतत्सार्चिर्दिवोल्का नभसश्च्युता ।
तथा वसूनां रुद्राणामादित्यानां च सर्वशः ॥ १.३०.३३ ॥
புகையுடனும் சுடருடனும் வானிலிருந்து விண்கல் விழுந்தது; அதுபோலவே வசுக்கள், ருத்திரர்கள், ஆதித்தியர்கள் ஆகியோரிடமிருந்தும் எல்லாப் பக்கங்களிலும்.
1.30.34
साध्यानां मरुतां चैव ये चान्ये देवतागणाः ।
स्वं स्वं प्रहरणं तेषां परस्परमुपाद्रवत् ॥ १.३०.३४ ॥
சாத்தியர், மருத்துகள், மற்றும் மற்ற தேவகணங்கள் ஆகியோரின் ஆயுதங்கள் ஒன்றையொன்று நோக்கிப் பாய்ந்தன.
1.30.35
अभूतपूर्वं संग्रामे तदा देवासुरेऽपि च ।
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पेतुरुल्काः सहस्रशः ॥ १.३०.३५ ॥
தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையிலான அந்தப் போரில், முன்பு எப்போதும் நிகழாதவாறு இடியுடன் கூடிய சூறைக்காற்றுகள் வீசின; ஆயிரக்கணக்கான விண்கற்கள் விழுந்தன.
1.30.36
निरभ्रमेव चाकाशं प्रजगर्ज महास्वनम् ।
देवानामपि यो देवः सोऽप्यवर्षत शोणितम् ॥ १.३०.३६ ॥
மேகமே இல்லாத வானம் பெரும் ஒலியுடன் முழங்கியது; தேவர்களுக்குள் தேவனாகிய அவனும் இரத்தத்தை மழையாகப் பொழிந்தான்.
1.30.37
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि ।
उत्पातमेघा रौद्राश्च ववृषुः शोणितं बहु ॥ १.३०.३७ ॥
தேவர்களின் மாலைகள் வாடின; அவர்களின் ஒளியும் அழிந்தது. கொடிய உற்பாத மேகங்கள் மிகுதியாக இரத்தத்தைப் பொழிந்தன.
1.30.38
रजांसि मुकुटान्येषामुत्थितानि व्यधर्षयन् ।
ततस्त्राससमुद्विग्नः सह देवैः शतक्रतुः।
उत्पातान्दारुणान्पश्यन्नित्युवाच बृहस्पतिम् ॥ १.३०.३८ ॥
எழுந்த புழுதி அவர்களின் கிரீடங்களை அழுக்காக்கியது. அப்போது அச்சத்தால் கலங்கிய சதக்ரதுவான இந்திரன், தேவர்களுடன் கொடிய உற்பாதங்களைக் கண்டவாறு பிருஹஸ்பதியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
1.30.39
किमर्थं भगवन्घोरा उत्पाताः सहसोत्थिताः ।
न च शत्रुं प्रपश्यामि युधि यो नः प्रधर्षयेत् ॥ १.३०.३९ ॥
ஓ பகவானே, இந்த கொடிய உற்பாதங்கள் திடீரென்று ஏன் எழுந்தன? போரில் நம்மைத் தாக்கக்கூடிய எதிரியை நான் காணவில்லை.
1.30.40
तवापराधाद्देवेन्द्र प्रमादाच्च शतक्रतो ।
तपसा वालखिल्यानां महर्षीणां महात्मनाम् ॥ १.३०.४० ॥
ஓ தேவேந்திரா, ஓ சதக்ரதுவே, இது உனது குற்றத்தாலும் கவனக்குறைவாலும் நேர்ந்தது; மகாத்மாக்களான வாலகில்ய மகரிஷிகளின் தவத்தாலும் நேர்ந்தது.
1.30.41
कश्यपस्य मुनेः पुत्रो विनतायाश्च खेचरः ।
हर्तुं सोममभिप्राप्तो बलवान्कामरूपधृक् ॥ १.३०.४१ ॥
கஷ்யப முனிவருக்கும் வினதைக்கும் பிறந்த மகன், வானில் திரிபவன், வலிமையானவன், விருப்பம்போல் உருவம் எடுப்பவன், சோமத்தைக் கவர்ந்து செல்ல வந்துவிட்டான்.
1.30.42
समर्थो बलिनां श्रेष्ठो हर्तुं सोमं विहंगमः ।
सर्वं संभावयाम्यस्मिन्नसाध्यमपि साधयेत् ॥ १.३०.४२ ॥
வலிமையுடையோரில் சிறந்த அந்தப் பறவை சோமத்தைக் கவர்வதற்குத் திறன் உடையது. அவனிடம் எல்லாம் சாத்தியம் என்று நான் கருதுகிறேன்; அவன் சாதிக்க முடியாததையும் சாதிக்கக்கூடும்.
1.30.43
श्रुत्वैतद्वचनं शक्रः प्रोवाचामृतरक्षिणः ।
महावीर्यबलः पक्षी हर्तुं सोममिहोद्यतः ॥ १.३०.४३ ॥
இதைக் கேட்ட இந்திரன் அமிர்தத்தின் காவலர்களிடம் கூறினான்: மிகுந்த வீரியமும் பலமும் கொண்ட இந்தப் பறவை இங்கே சோமத்தைக் கவர முயல்கிறது.
1.30.44
युष्मान्संबोधयाम्येष गृहीत्वावरणायुधान् ।
परिवार्यामृतं सर्वे यूयं मद्वचनादिह ॥ १.३०.४४ ॥
நான் உங்களை எச்சரிக்கிறேன்; இவன் கவசமும் ஆயுதங்களும் ஏந்தி வந்துள்ளான். என் சொல்லின்படி நீங்கள் அனைவரும் இங்கு அமிர்தத்தைச் சூழ்ந்து நில்லுங்கள்.
1.30.45
रक्षध्वं विबुधा वीरा यथा न स हरेद्बलात् ।
अतुलं हि बलं तस्य बृहस्पतिरुवाच ह ॥ १.३०.४५ ॥
வீரத் தேவர்களே, அவன் பலவந்தமாக அமிர்தத்தைக் கவராதபடி காத்திடுங்கள்; அவனுடைய பலம் ஒப்பற்றது என்று பிருஹஸ்பதி கூறினார்.
1.30.46
तच्छ्रुत्वा विबुधा वाक्यं विस्मिता यत्नमास्थिताः ।
परिवार्यामृतं तस्थूर्वज्री चेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १.३०.४६ ॥
இதைக் கேட்டு தேவர்கள் வியப்புற்று முயற்சியுடன் அமிர்தத்தைச் சூழ்ந்து நின்றனர்; வஜ்ராயுதம் ஏந்திய பராக்கிரமமிக்க இந்திரனும் நின்றான்.
1.30.47
धारयन्तो विचित्राणि काञ्चनानि मनस्विनः ।
कवचानि महार्हाणि वैदूर्यविकृतानि च ॥ १.३०.४७ ॥
பலவகை, பொன்னிறம், மிகுந்த விலையுள்ள கவசங்களையும் வைடூரியத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையையும் தாங்கிய திடசித்த தேவர்கள்.
1.30.48
चर्माण्यपि च गात्रेषु भानुमन्ति दृढानि च ।
विविधानि च शस्त्राणि घोररूपाण्यनेकशः ॥ १.३०.४८ ॥
உடலில் ஒளிரும் உறுதியான கேடயங்களும், பலவிதமான கொடிய வடிவமுள்ள ஆயுதங்களும் இருந்தன.
1.30.49
शिततीक्ष्णाग्रधाराणि समुद्यम्य सुरोत्तमः ।
सविस्फुलिङ्गज्वालानि सधूमानि च सर्वशः ॥ १.३०.४९ ॥
கூரிய முனைகளும் வாள்முனைகளும் கொண்ட படைக்கலங்களை எடுத்து, தேவர்களில் சிறந்தவர்கள் தீப்பொறிகளோடும் சுடர்களோடும் புகையோடும் எல்லாப் பக்கமும் அவற்றை உயர்த்தினர்.
1.30.50
चक्राणि परघांश्चैव त्रिशूलानि परश्वधान् ।
शक्तीश्च विविधास्तीक्ष्णाः करवालांश्च निर्मलान्।
स्वदेहरूपाण्यादाय गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ॥ १.३०.५० ॥
சக்கரங்கள், இரும்புத் தண்டுகள், சூலங்கள், மழுக்கள், பலவகைக் கூரிய வேல்கள், தூய்மையான வாள்கள், கொடிய தோற்றமுள்ள கதைகள் ஆகியவற்றை, தங்கள் உடலின் வடிவிலானவற்றை எடுத்துக்கொண்டனர்.
1.30.51
तैः शस्त्रैर्भानुमद्भिस्ते दिव्याभरणभूषिताः ।
भानुमन्तः सुरगणास्तस्थुर्विगतकल्मषाः ॥ १.३०.५१ ॥
அந்த ஒளிரும் படைக்கலங்களுடன், தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளிரும் தேவர்கூட்டம் குற்றமற்றவர்களாக நின்றது.
1.30.52
अनुपमबलवीर्यतेजसो ।
धृतमनसः परिरक्षणेऽमृतस्य।
असुरपुरविदारणाः सुरा ।
ज्वलनसमिद्धवपुःप्रकाशिनः ॥ १.३०.५२ ॥
ஒப்பற்ற வலிமையும் வீரியமும் தேஜஸும் கொண்டவர்கள், அமிர்தத்தைக் காப்பதில் உறுதியான மனமுடையவர்கள், அசுரர் நகரங்களைப் பிளப்பவர்கள், எரியும் நெருப்பைப் போல ஒளிரும் உடல்களுடன் விளங்கும் தேவர்கள்.
1.30.53
इति समरवरं सुराः स्थितास्ते ।
परिघसहस्रशतैः समाकुलम्।
विगलितमिव चाम्बरान्तरं ।
तपनमरीचिविकाशितं बभासे ॥ १.३०.५३ ॥
இவ்வாறு அந்தச் சிறந்த போர்க்களத்தில் தேவர்கள் நின்றனர்; ஆயிரக்கணக்கான இரும்புத் தண்டுகளால் நிறைந்து, வானின் நடுப்பகுதி பிளந்ததுபோல், கதிரவனின் கிரணங்களால் ஒளிர்ந்தது.