Mahābhārata · Adhyāya 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
स्पष्टमात्रा तु पद्भ्यां सा गरुडेन बलीयसा ।
अभज्यत तरोः शाखा भग्नां चैकामधारयत् ॥ १.३०.१ ॥
O poderoso Garuḍa quebrou um galho da árvore com seus pés, e ela segurou um dos galhos quebrados.
1.30.2
तां भङ्क्त्वा स महाशाखां स्मयमानो विलोकयन् ।
अथात्रं लम्बतोऽपश्यद्वालखिल्यानधोमुखान् ॥ १.३०.२ ॥
Depois de quebrar aquele grande galho, ele olhou sorrindo e então viu os Vālakhilyas pendurados de cabeça para baixo.
1.30.3
ऋषयो ह्यत्र लम्बन्ते न हन्यामिति तानृषीन् ।
तपोरतांल्लम्बमानान्ब्रह्मर्षीनभिवीक्ष्य सः ॥ १.३०.३ ॥
Aqui pendem os sábios; não devo feri-los. Ao contemplar os brahmarṣis suspensos, absortos no tapas, ele—
1.30.4
हन्यादेतान्संपतन्ती शाखेत्यथ विचिन्त्य सः ।
नखैर्दृढतरं वीरः संगृह्य गजकच्छपौ ॥ १.३०.४ ॥
Pensando: "Este galho que cai os mataria", o herói agarrou com suas garras, com grande firmeza, o elefante e a tartaruga.
1.30.5
स तद्विनाशसंत्रासादभिपत्य स्वगाधिपः ।
शाखामास्येन जग्राह तेषामेवान्ववेक्षया ॥ १.३०.५ ॥
Temendo a destruição deles, o senhor das aves precipitou-se e agarrou o galho com o bico, somente por consideração a eles.
1.30.6
अतिदैवं तु तत्तस्य कर्म दृष्ट्वा महर्षयः ।
विस्मयोत्कम्पहृदया नाम चक्रुर्महाखगे ॥ १.३०.६ ॥
Ao ver aquele feito sobre-humano, os grandes sábios, com o coração trêmulo de espanto, deram um nome à grande ave.
1.30.7
गुरुं भारं समासाद्योड्डीन एष विहङ्गमः ।
गरुडस्तु खगश्रेष्ठस्तस्मात्पन्नगभोजनः ॥ १.३०.७ ॥
Tendo tomado o pesado fardo, esta ave voou. Garuḍa, o melhor dos pássaros, é por isso o devorador de serpentes.
1.30.8
ततः शनैः पर्यपतत्पक्षैः शैलान्प्रकम्पयन् ।
एवं सोऽभ्यपतद्देशान्बहून्सगजकच्छपः ॥ १.३०.८ ॥
Então, lentamente, voando e fazendo as montanhas tremerem com suas asas, precipitou-se sobre muitas terras, junto com elefantes e tartarugas.
1.30.9
दयार्थं वालखिल्यानां न च स्थानमविन्दत ।
स गत्वा पर्वतश्रेष्ठं गन्धमादनमञ्जसा ॥ १.३०.९ ॥
Por compaixão pelos Vālakhilyas, não encontrou lugar. Foi depressa ao Gandhamādana, o melhor dos montes.
1.30.10
ददर्श कश्यपं तत्र पितरं तपसि स्थितम् ।
ददर्श तं पिता चापि दिव्यरूपं विहङ्गमम् ॥ १.३०.१० ॥
Ali viu seu pai Kaśyapa, de pé em austeridade. E o pai também viu aquela ave de forma divina.
1.30.11
तेजोवीर्यबलोपेतं मनोमारुतरंहसम् ।
शैलशृङ्गप्रतीकाशं ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम् ॥ १.३०.११ ॥
Dotado de esplendor, valor e força, veloz como a mente e o vento, semelhante ao cume de uma montanha, como o bastão de Brahmā erguido.
1.30.12
अचिन्त्यमनभिध्येयं सर्वभूतभयंकरम् ।
महावीर्यधरं रौद्रं साक्षादग्निमिवोद्यतम् ॥ १.३०.१२ ॥
Inconcebível e inimaginável, terrível para todos os seres, portador de grande poder, feroz, como o próprio fogo erguido.
1.30.13
अप्रधृष्यमजेयं च देवदानवराक्षसैः ।
भेत्तारं गिरिशृङ्गाणां समुद्रजलशोषणम् ॥ १.३०.१३ ॥
Inatacável e invencível para deuses, dānavas e rākṣasas, quebrador dos cumes das montanhas e secador das águas do oceano.
1.30.14
लोकसंलोडनं घोरं कृतान्तसमदर्शनम् ।
तमागतमभिप्रेक्ष्य भगवान्कश्यपस्तदा।
विदित्वा चास्यं संकल्पमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
Abalador dos mundos, terrível, de aparência semelhante à Morte. Vendo-o aproximar-se, o bem-aventurado Kaśyapa, compreendendo sua intenção, então proferiu estas palavras.
1.30.15
पुत्र मा साहसं कार्षीर्मा सद्यो लप्स्यसे व्यथाम् ।
मा त्वां दहेयुः संक्रुद्धा वालखिल्या मरीचिपाः ॥ १.३०.१५ ॥
Filho, não cometas essa temeridade; logo obterás aflição. Que os vālakhilyas irados, bebedores de raios, não te queimem.
1.30.16
ततः प्रसादयामास कश्यपः पुत्रकारणात् ।
वालखिल्यान्महाभागांस्तपसा हतकल्मषान् ॥ १.३०.१६ ॥
Então Kaśyapa, por causa de seu filho, apaziguou os muito afortunados vālakhilyas, cujos pecados foram destruídos pela austeridade.
1.30.17
प्रजाहितार्थमारम्भो गरुडस्य तपोधनाः ।
चिकीर्षति महत्कर्म तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.३०.१७ ॥
Ó ricos em austeridade, a empreitada de Garuḍa é pelo bem das criaturas; ele deseja realizar um grande feito, por isso deveis conceder-lhe permissão.
1.30.18
एवमुक्ता भगवता मुनयस्ते समभ्ययुः ।
मुक्त्वा शाखां गिरिं पुण्यं हिमवन्त तपोऽर्थिनः ॥ १.३०.१८ ॥
Assim interpelados pelo bem-aventurado, aqueles sábios, desejosos de austeridade, deixaram o ramo e foram à sagrada montanha Himavat.
1.30.19
ततस्तेष्वपयातेषु पितरं विनतासुतः ।
शाखाव्याक्षिप्तवदनः पर्यपृच्छत कश्यपम् ॥ १.३०.१९ ॥
Quando eles partiram, o filho de Vinatā, com a boca impedida pelo galho, perguntou a seu pai Kaśyapa.
1.30.20
भगवन्क्व विमुञ्चामि तरोः शाखामिमामहम् ।
वर्जितं मानुषैर्देशमाख्यातु भगवान्मम ॥ १.३०.२० ॥
Venerável senhor, onde deixarei este galho da árvore? Que o venerável me diga um lugar livre de humanos.
1.30.21
ततो निःपुरुषं शैलं हिमसंरुद्धकन्दरम् ।
अगम्यं मनसाप्यन्यैस्तस्याचख्यौ स कश्यपः ॥ १.३०.२१ ॥
Então Kaśyapa descreveu-lhe uma montanha sem homens, com grutas bloqueadas pela neve, inalcançável até mesmo pelo pensamento dos outros.
1.30.22
तं पर्वतं महाकुक्षिमुद्दिश्य स महाखगः ।
जवेनाभ्यपतत्तार्क्ष्यः सशाखागजकच्छपः ॥ १.३०.२२ ॥
Visando aquela montanha de grandes cavidades, a grande ave Tārkṣya lançou-se veloz, com o galho, o elefante e a tartaruga.
1.30.23
न तां वध्री परिणहेच्छतचर्मा महातनुम् ।
शाखिनो महतीं शाखां यां प्रगृह्य ययौ खगः ॥ १.३०.२३ ॥
Nenhuma ave fraca de cem peles poderia agarrar aquele de grande corpo; a ave partiu segurando o grande galho da árvore que havia apanhado.
1.30.24
स ततः शतसाहस्रं योजनान्तरमागतः ।
कालेन नातिमहता गरुडः पतगेश्वरः ॥ १.३०.२४ ॥
Então Garuḍa, senhor das aves, chegou a cem mil yojanas de distância, em não muito tempo.
1.30.25
स तं गत्वा क्षणेनैव पर्वतं वचनात्पितुः ।
अमुञ्चन्महतीं शाखां सस्वनं तत्र खेचरः ॥ १.३०.२५ ॥
Tendo chegado àquela montanha num instante, por ordem de seu pai, o viajante dos céus deixou cair ali um grande galho com estrondo.
1.30.26
पक्षानिलहतश्चास्य प्राकम्पत स शैलराट् ।
मुमोच पुष्पवर्षं च समागलितपादप ॥ १.३०.२६ ॥
Atingido pelo vento de suas asas, aquele rei das montanhas tremeu; derramou uma chuva de flores, e suas árvores foram arrancadas.
1.30.27
शृङ्गाणि च व्यशीर्यन्त गिरेस्तस्य समन्ततः ।
मणिकाञ्चनचित्राणि शोभयन्ति महागिरिम् ॥ १.३०.२७ ॥
Por todos os lados partiram-se os picos daquela montanha, variegados de gemas e ouro, que adornavam a grande montanha.
1.30.28
शाखिनो बहवश्चापि शाखयाऽभिहतास्तया ।
काञ्चनैः कुसुमैर्भान्ति विद्युत्वन्त इवाम्बुदाः ॥ १.३०.२८ ॥
Muitas árvores, também atingidas por aquele galho, brilhavam com flores douradas como nuvens portadoras de relâmpagos.
1.30.29
ते हेमविकचा भूमौ युताः पर्वतधातुभिः ।
व्यराजञ्छाखिनस्तत्र सूर्यांशुप्रतिरञ्जिताः ॥ १.३०.२९ ॥
Aquelas árvores, florescendo em ouro, caídas no chão misturadas aos minerais da montanha, brilhavam ali, tingidas pelos raios do sol.
1.30.30
ततस्तस्य गिरेः शृङ्गमास्थाय स खगोत्तमः ।
भक्षयामास गरुडस्तावुभौ गजकच्छपौ ॥ १.३०.३० ॥
Então, subindo ao cume daquela montanha, Garuḍa, o melhor das aves, devorou aqueles dois, o elefante e a tartaruga.
1.30.31
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्यः कूर्मकुञ्जरौ ।
ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजवः ॥ १.३०.३१ ॥
Tendo devorado aqueles dois, a tartaruga e o elefante, aquele Tārkṣya ergueu-se com grande velocidade do cume do pico da montanha.
1.30.32
प्रावर्तन्ताथ देवानामुत्पाता भयशंसिनः ।
इन्द्रस्य वज्रं दयितं प्रजज्वाल भयात्ततः ॥ १.३०.३२ ॥
Então começaram a aparecer entre os deuses presságios que anunciavam temor; e, tomado de medo, o amado raio de Indra inflamou-se.
1.30.33
सधूमा न्यपतत्सार्चिर्दिवोल्का नभसश्च्युता ।
तथा वसूनां रुद्राणामादित्यानां च सर्वशः ॥ १.३०.३३ ॥
Com fumaça e chamas, um meteoro ardente caiu do céu; igualmente dos Vasus, dos Rudras e dos Ādityas, por todos os lados.
1.30.34
साध्यानां मरुतां चैव ये चान्ये देवतागणाः ।
स्वं स्वं प्रहरणं तेषां परस्परमुपाद्रवत् ॥ १.३०.३४ ॥
E as armas dos Sādhyas, dos Maruts e dos outros grupos de divindades, cada um as suas, lançaram-se umas contra as outras.
1.30.35
अभूतपूर्वं संग्रामे तदा देवासुरेऽपि च ।
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पेतुरुल्काः सहस्रशः ॥ १.३०.३५ ॥
Naquela batalha entre deuses e asuras, como nunca antes acontecera, sopraram ventos com trovões, e meteoros caíram aos milhares.
1.30.36
निरभ्रमेव चाकाशं प्रजगर्ज महास्वनम् ।
देवानामपि यो देवः सोऽप्यवर्षत शोणितम् ॥ १.३०.३६ ॥
Embora sem nuvens, o céu trovejou com grande estrondo; e aquele que é o deus entre os deuses também fez chover sangue.
1.30.37
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि ।
उत्पातमेघा रौद्राश्च ववृषुः शोणितं बहु ॥ १.३०.३७ ॥
As guirlandas dos deuses murcharam, e o seu esplendor pereceu. Nuvens terríveis de presságio fizeram chover muito sangue.
1.30.38
रजांसि मुकुटान्येषामुत्थितानि व्यधर्षयन् ।
ततस्त्राससमुद्विग्नः सह देवैः शतक्रतुः।
उत्पातान्दारुणान्पश्यन्नित्युवाच बृहस्पतिम् ॥ १.३०.३८ ॥
A poeira que se erguia manchou as suas coroas. Então Indra, o dos cem sacrifícios, agitado de terror, junto com os deuses, vendo os terríveis presságios, falou assim a Bṛhaspati.
1.30.39
किमर्थं भगवन्घोरा उत्पाताः सहसोत्थिताः ।
न च शत्रुं प्रपश्यामि युधि यो नः प्रधर्षयेत् ॥ १.३०.३९ ॥
Ó venerável, por que estes terríveis presságios surgiram de repente? Não vejo inimigo algum que nos pudesse atacar na batalha.
1.30.40
तवापराधाद्देवेन्द्र प्रमादाच्च शतक्रतो ।
तपसा वालखिल्यानां महर्षीणां महात्मनाम् ॥ १.३०.४० ॥
Ó senhor dos deuses, ó Indra dos cem sacrifícios, isto vem da tua ofensa e da tua negligência, e da austeridade dos grandes sábios, os Vālakhilyas de alma nobre.
1.30.41
कश्यपस्य मुनेः पुत्रो विनतायाश्च खेचरः ।
हर्तुं सोममभिप्राप्तो बलवान्कामरूपधृक् ॥ १.३०.४१ ॥
O filho do sábio Kaśyapa e de Vinatā, o que percorre o céu, poderoso, capaz de tomar qualquer forma à vontade, veio para arrebatar o Soma.
1.30.42
समर्थो बलिनां श्रेष्ठो हर्तुं सोमं विहंगमः ।
सर्वं संभावयाम्यस्मिन्नसाध्यमपि साधयेत् ॥ १.३०.४२ ॥
Aquela ave, a primeira entre os poderosos, é capaz de arrebatar o Soma. Dele considero tudo possível; poderia realizar até o impossível.
1.30.43
श्रुत्वैतद्वचनं शक्रः प्रोवाचामृतरक्षिणः ।
महावीर्यबलः पक्षी हर्तुं सोममिहोद्यतः ॥ १.३०.४३ ॥
Ao ouvir estas palavras, Indra falou aos guardiões do néctar: Esta ave, de grande valor e força, aqui está decidida a roubar o soma.
1.30.44
युष्मान्संबोधयाम्येष गृहीत्वावरणायुधान् ।
परिवार्यामृतं सर्वे यूयं मद्वचनादिह ॥ १.३०.४४ ॥
Eu vos previno: ele vem com armadura e armas. Por minha palavra, cerquem todos o néctar aqui.
1.30.45
रक्षध्वं विबुधा वीरा यथा न स हरेद्बलात् ।
अतुलं हि बलं तस्य बृहस्पतिरुवाच ह ॥ १.३०.४५ ॥
Guardai-o, valorosos deuses, para que ele não o arrebate pela força; pois sua força é incomparável, disse Bṛhaspati.
1.30.46
तच्छ्रुत्वा विबुधा वाक्यं विस्मिता यत्नमास्थिताः ।
परिवार्यामृतं तस्थूर्वज्री चेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १.३०.४६ ॥
Ao ouvir estas palavras, os deuses, espantados, empenharam-se, cercaram o néctar e ficaram de guarda; e Indra, portador do raio, poderoso, também ali permaneceu.
1.30.47
धारयन्तो विचित्राणि काञ्चनानि मनस्विनः ।
कवचानि महार्हाणि वैदूर्यविकृतानि च ॥ १.३०.४७ ॥
Os deuses resolutos, portando armaduras variadas, douradas, de grande valor, adornadas de lápis-lazúli.
1.30.48
चर्माण्यपि च गात्रेषु भानुमन्ति दृढानि च ।
विविधानि च शस्त्राणि घोररूपाण्यनेकशः ॥ १.३०.४८ ॥
Escudos fortes e brilhantes sobre seus corpos, e muitos tipos de armas de forma terrível.
1.30.49
शिततीक्ष्णाग्रधाराणि समुद्यम्य सुरोत्तमः ।
सविस्फुलिङ्गज्वालानि सधूमानि च सर्वशः ॥ १.३०.४९ ॥
Erguendo armas de gumes e pontas afiados, o melhor dos deuses as ergueu por todos os lados, com faíscas, chamas e fumaça.
1.30.50
चक्राणि परघांश्चैव त्रिशूलानि परश्वधान् ।
शक्तीश्च विविधास्तीक्ष्णाः करवालांश्च निर्मलान्।
स्वदेहरूपाण्यादाय गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ॥ १.३०.५० ॥
Pegaram discos, maças de ferro, tridentes, machados de guerra, diversas lanças afiadas, espadas brilhantes e maças de aspecto feroz, com a forma de seus próprios corpos.
1.30.51
तैः शस्त्रैर्भानुमद्भिस्ते दिव्याभरणभूषिताः ।
भानुमन्तः सुरगणास्तस्थुर्विगतकल्मषाः ॥ १.३०.५१ ॥
Com aquelas armas reluzentes, adornadas com joias divinas, as hostes radiantes dos deuses permaneciam de pé, sem mácula.
1.30.52
अनुपमबलवीर्यतेजसो ।
धृतमनसः परिरक्षणेऽमृतस्य।
असुरपुरविदारणाः सुरा ।
ज्वलनसमिद्धवपुःप्रकाशिनः ॥ १.३०.५२ ॥
Deuses de força, valor e brilho incomparáveis, firmes na guarda do néctar, destruidores das cidades dos asuras, resplandecentes com corpos flamejantes como fogo aceso.
1.30.53
इति समरवरं सुराः स्थितास्ते ।
परिघसहस्रशतैः समाकुलम्।
विगलितमिव चाम्बरान्तरं ।
तपनमरीचिविकाशितं बभासे ॥ १.३०.५३ ॥
Assim os deuses permaneceram naquele excelente campo de batalha, repleto de centenas e milhares de maças de ferro, brilhando com os raios do sol como se o meio do céu tivesse se fendido.