Mahābhārata · Adhyāya 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
स्पष्टमात्रा तु पद्भ्यां सा गरुडेन बलीयसा ।
अभज्यत तरोः शाखा भग्नां चैकामधारयत् ॥ १.३०.१ ॥
Der mächtige Garuḍa brach mit ihren Füßen einen Ast des Baumes, und sie hielt einen der abgebrochenen Äste fest.
1.30.2
तां भङ्क्त्वा स महाशाखां स्मयमानो विलोकयन् ।
अथात्रं लम्बतोऽपश्यद्वालखिल्यानधोमुखान् ॥ १.३०.२ ॥
Nachdem er jenen großen Ast gebrochen hatte, blickte er lächelnd umher und sah dann die Vālakhilyas kopfüber hängen.
1.30.3
ऋषयो ह्यत्र लम्बन्ते न हन्यामिति तानृषीन् ।
तपोरतांल्लम्बमानान्ब्रह्मर्षीनभिवीक्ष्य सः ॥ १.३०.३ ॥
Hier hängen die Weisen; ich darf sie nicht schlagen. Als er die in Askese versunkenen, hängenden Brahmarṣis betrachtete, —
1.30.4
हन्यादेतान्संपतन्ती शाखेत्यथ विचिन्त्य सः ।
नखैर्दृढतरं वीरः संगृह्य गजकच्छपौ ॥ १.३०.४ ॥
In dem Gedanken: »Dieser fallende Ast würde diese töten«, ergriff der Held mit seinen Krallen den Elefanten und die Schildkröte sehr fest.
1.30.5
स तद्विनाशसंत्रासादभिपत्य स्वगाधिपः ।
शाखामास्येन जग्राह तेषामेवान्ववेक्षया ॥ १.३०.५ ॥
Aus Furcht vor ihrem Untergang stürzte sich der Herr der Vögel herab und ergriff den Ast mit seinem Schnabel, allein aus Rücksicht auf sie.
1.30.6
अतिदैवं तु तत्तस्य कर्म दृष्ट्वा महर्षयः ।
विस्मयोत्कम्पहृदया नाम चक्रुर्महाखगे ॥ १.३०.६ ॥
Als die großen Weisen diese übermenschliche Tat sahen, gaben sie, das Herz von Staunen erzittert, dem großen Vogel einen Namen.
1.30.7
गुरुं भारं समासाद्योड्डीन एष विहङ्गमः ।
गरुडस्तु खगश्रेष्ठस्तस्मात्पन्नगभोजनः ॥ १.३०.७ ॥
Nachdem er die schwere Last aufgenommen hatte, flog dieser Vogel empor. Garuḍa, der Beste der Vögel, ist daher der Schlangenfresser.
1.30.8
ततः शनैः पर्यपतत्पक्षैः शैलान्प्रकम्पयन् ।
एवं सोऽभ्यपतद्देशान्बहून्सगजकच्छपः ॥ १.३०.८ ॥
Dann flog er langsam umher und ließ mit seinen Flügeln die Berge erzittern; so stürzte er auf viele Länder herab, zusammen mit Elefanten und Schildkröten.
1.30.9
दयार्थं वालखिल्यानां न च स्थानमविन्दत ।
स गत्वा पर्वतश्रेष्ठं गन्धमादनमञ्जसा ॥ १.३०.९ ॥
Aus Mitleid mit den Vālakhilyas fand er keinen Ort. Er ging rasch zum Gandhamādana, dem besten der Berge.
1.30.10
ददर्श कश्यपं तत्र पितरं तपसि स्थितम् ।
ददर्श तं पिता चापि दिव्यरूपं विहङ्गमम् ॥ १.३०.१० ॥
Dort sah er seinen Vater Kaśyapa, in Askese dastehend. Auch der Vater sah jenen Vogel von göttlicher Gestalt.
1.30.11
तेजोवीर्यबलोपेतं मनोमारुतरंहसम् ।
शैलशृङ्गप्रतीकाशं ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम् ॥ १.३०.११ ॥
Begabt mit Glanz, Mut und Kraft, schnell wie Gedanke und Wind, einem Bergesgipfel gleich, wie der erhobene Brahmā-Stab.
1.30.12
अचिन्त्यमनभिध्येयं सर्वभूतभयंकरम् ।
महावीर्यधरं रौद्रं साक्षादग्निमिवोद्यतम् ॥ १.३०.१२ ॥
Unfassbar und unvorstellbar, für alle Wesen schrecklich, Träger großer Kraft, wild, wie das Feuer selbst, emporgehoben.
1.30.13
अप्रधृष्यमजेयं च देवदानवराक्षसैः ।
भेत्तारं गिरिशृङ्गाणां समुद्रजलशोषणम् ॥ १.३०.१३ ॥
Unangreifbar und unbesiegbar für Götter, Dānavas und Rākṣasas, Brecher der Bergesgipfel und Austrockner der Wasser des Ozeans.
1.30.14
लोकसंलोडनं घोरं कृतान्तसमदर्शनम् ।
तमागतमभिप्रेक्ष्य भगवान्कश्यपस्तदा।
विदित्वा चास्यं संकल्पमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
Erschütterer der Welten, schrecklich, von einer dem Tod gleichen Gestalt. Als er ihn herankommen sah, sprach der erhabene Kaśyapa, seine Absicht erkennend, diese Worte.
1.30.15
पुत्र मा साहसं कार्षीर्मा सद्यो लप्स्यसे व्यथाम् ।
मा त्वां दहेयुः संक्रुद्धा वालखिल्या मरीचिपाः ॥ १.३०.१५ ॥
Sohn, begehe diese Verwegenheit nicht; sogleich würdest du Leid erfahren. Mögen dich die erzürnten Vālakhilyas, Trinker der Sonnenstrahlen, nicht verbrennen.
1.30.16
ततः प्रसादयामास कश्यपः पुत्रकारणात् ।
वालखिल्यान्महाभागांस्तपसा हतकल्मषान् ॥ १.३०.१६ ॥
Da besänftigte Kaśyapa um seines Sohnes willen die hochgesegneten Vālakhilyas, deren Sünden durch Askese getilgt waren.
1.30.17
प्रजाहितार्थमारम्भो गरुडस्य तपोधनाः ।
चिकीर्षति महत्कर्म तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.३०.१७ ॥
O ihr an Askese Reichen, Garuḍas Unternehmen dient dem Wohl der Wesen; er wünscht eine große Tat zu vollbringen, daher solltet ihr ihm die Erlaubnis geben.
1.30.18
एवमुक्ता भगवता मुनयस्ते समभ्ययुः ।
मुक्त्वा शाखां गिरिं पुण्यं हिमवन्त तपोऽर्थिनः ॥ १.३०.१८ ॥
So angesprochen vom Erhabenen, verließen jene Weisen, nach Askese verlangend, den Ast und begaben sich zum heiligen Berg Himavat.
1.30.19
ततस्तेष्वपयातेषु पितरं विनतासुतः ।
शाखाव्याक्षिप्तवदनः पर्यपृच्छत कश्यपम् ॥ १.३०.१९ ॥
Als sie fortgegangen waren, fragte der Sohn der Vinatā, dessen Mund vom Ast behindert war, seinen Vater Kaśyapa.
1.30.20
भगवन्क्व विमुञ्चामि तरोः शाखामिमामहम् ।
वर्जितं मानुषैर्देशमाख्यातु भगवान्मम ॥ १.३०.२० ॥
Ehrwürdiger, wo soll ich diesen Ast des Baumes niederlegen? Der Ehrwürdige möge mir einen Ort nennen, der frei von Menschen ist.
1.30.21
ततो निःपुरुषं शैलं हिमसंरुद्धकन्दरम् ।
अगम्यं मनसाप्यन्यैस्तस्याचख्यौ स कश्यपः ॥ १.३०.२१ ॥
Dann beschrieb Kaśyapa ihm einen Berg ohne Menschen, dessen Höhlen vom Schnee verschlossen waren, für andere selbst im Gedanken unerreichbar.
1.30.22
तं पर्वतं महाकुक्षिमुद्दिश्य स महाखगः ।
जवेनाभ्यपतत्तार्क्ष्यः सशाखागजकच्छपः ॥ १.३०.२२ ॥
Auf jenen Berg mit den großen Höhlen zielend, stürzte sich der große Vogel Tārkṣya mit Geschwindigkeit hinab, mit dem Ast, dem Elefanten und der Schildkröte.
1.30.23
न तां वध्री परिणहेच्छतचर्मा महातनुम् ।
शाखिनो महतीं शाखां यां प्रगृह्य ययौ खगः ॥ १.३०.२३ ॥
Kein schwacher Vogel mit hundert Häuten hätte jenen großen Körper zu fassen vermocht; der Vogel flog davon, die große Baumzweig haltend, die er ergriffen hatte.
1.30.24
स ततः शतसाहस्रं योजनान्तरमागतः ।
कालेन नातिमहता गरुडः पतगेश्वरः ॥ १.३०.२४ ॥
Dann gelangte Garuḍa, der Herr der Vögel, in nicht allzu langer Zeit hundertausend Yojanas weit.
1.30.25
स तं गत्वा क्षणेनैव पर्वतं वचनात्पितुः ।
अमुञ्चन्महतीं शाखां सस्वनं तत्र खेचरः ॥ १.३०.२५ ॥
Im Augenblick zu jenem Berg gelangt, auf das Wort seines Vaters, ließ der Himmelswanderer dort unter Getöse einen großen Ast fallen.
1.30.26
पक्षानिलहतश्चास्य प्राकम्पत स शैलराट् ।
मुमोच पुष्पवर्षं च समागलितपादप ॥ १.३०.२६ ॥
Vom Wind seiner Flügel getroffen, bebte jener Bergkönig; er ließ einen Blütenregen fallen, und die Bäume wurden entwurzelt.
1.30.27
शृङ्गाणि च व्यशीर्यन्त गिरेस्तस्य समन्ततः ।
मणिकाञ्चनचित्राणि शोभयन्ति महागिरिम् ॥ १.३०.२७ ॥
Ringsum brachen die Gipfel jenes Berges ab, bunt von Edelsteinen und Gold, die den großen Berg geschmückt hatten.
1.30.28
शाखिनो बहवश्चापि शाखयाऽभिहतास्तया ।
काञ्चनैः कुसुमैर्भान्ति विद्युत्वन्त इवाम्बुदाः ॥ १.३०.२८ ॥
Auch viele Bäume, von jenem Ast getroffen, leuchteten mit goldenen Blüten wie Wolken, die Blitze tragen.
1.30.29
ते हेमविकचा भूमौ युताः पर्वतधातुभिः ।
व्यराजञ्छाखिनस्तत्र सूर्यांशुप्रतिरञ्जिताः ॥ १.३०.२९ ॥
Jene Bäume, goldblühend, auf dem Boden mit den Mineralien des Berges vermischt, leuchteten dort, von den Sonnenstrahlen gefärbt.
1.30.30
ततस्तस्य गिरेः शृङ्गमास्थाय स खगोत्तमः ।
भक्षयामास गरुडस्तावुभौ गजकच्छपौ ॥ १.३०.३० ॥
Dann bestieg Garuḍa, der beste der Vögel, den Gipfel jenes Berges und verschlang die beiden, den Elefanten und die Schildkröte.
1.30.31
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्यः कूर्मकुञ्जरौ ।
ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजवः ॥ १.३०.३१ ॥
Nachdem er die beiden, die Schildkröte und den Elefanten, verschlungen hatte, erhob sich jener Tārkṣya mit großer Schnelle von der Spitze des Berggipfels.
1.30.32
प्रावर्तन्ताथ देवानामुत्पाता भयशंसिनः ।
इन्द्रस्य वज्रं दयितं प्रजज्वाल भयात्ततः ॥ १.३०.३२ ॥
Da begannen unter den Göttern Vorzeichen aufzutreten, die Furcht ankündigten; und aus Furcht flammte Indras geliebter Donnerkeil auf.
1.30.33
सधूमा न्यपतत्सार्चिर्दिवोल्का नभसश्च्युता ।
तथा वसूनां रुद्राणामादित्यानां च सर्वशः ॥ १.३०.३३ ॥
Mit Rauch und Flammen fiel ein feuriger Meteor vom Himmel; ebenso von den Vasus, den Rudras und den Ādityas, nach allen Seiten.
1.30.34
साध्यानां मरुतां चैव ये चान्ये देवतागणाः ।
स्वं स्वं प्रहरणं तेषां परस्परमुपाद्रवत् ॥ १.३०.३४ ॥
Und die Waffen der Sādhyas, der Maruts und der anderen Göttergruppen, jeder die seinen, stürzten sich aufeinander.
1.30.35
अभूतपूर्वं संग्रामे तदा देवासुरेऽपि च ।
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पेतुरुल्काः सहस्रशः ॥ १.३०.३५ ॥
In jenem Kampf zwischen Göttern und Asuras, wie er nie zuvor stattgefunden hatte, wehten Winde mit Donnerschlägen, und Meteore fielen zu Tausenden.
1.30.36
निरभ्रमेव चाकाशं प्रजगर्ज महास्वनम् ।
देवानामपि यो देवः सोऽप्यवर्षत शोणितम् ॥ १.३०.३६ ॥
Obwohl wolkenlos, donnerte der Himmel mit großem Getöse; und jener, der der Gott unter den Göttern ist, ließ ebenfalls Blut regnen.
1.30.37
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि ।
उत्पातमेघा रौद्राश्च ववृषुः शोणितं बहु ॥ १.३०.३७ ॥
Die Girlanden der Götter welkten, und ihr Glanz verging. Furchtbare Unheilswolken ließen viel Blut regnen.
1.30.38
रजांसि मुकुटान्येषामुत्थितानि व्यधर्षयन् ।
ततस्त्राससमुद्विग्नः सह देवैः शतक्रतुः।
उत्पातान्दारुणान्पश्यन्नित्युवाच बृहस्पतिम् ॥ १.३०.३८ ॥
Der aufsteigende Staub beschmutzte ihre Kronen. Da sprach Indra, der Hundertopferer, von Schrecken erschüttert, zusammen mit den Göttern, die furchtbaren Vorzeichen betrachtend, zu Bṛhaspati so:
1.30.39
किमर्थं भगवन्घोरा उत्पाताः सहसोत्थिताः ।
न च शत्रुं प्रपश्यामि युधि यो नः प्रधर्षयेत् ॥ १.३०.३९ ॥
O Ehrwürdiger, warum sind diese furchtbaren Vorzeichen plötzlich aufgestiegen? Ich sehe keinen Feind, der uns im Kampf angreifen könnte.
1.30.40
तवापराधाद्देवेन्द्र प्रमादाच्च शतक्रतो ।
तपसा वालखिल्यानां महर्षीणां महात्मनाम् ॥ १.३०.४० ॥
O Herr der Götter, o Indra der hundert Opfer, dies kommt von deinem Vergehen und deiner Nachlässigkeit, und von der Askese der großen, hochherzigen Weisen, der Vālakhilyas.
1.30.41
कश्यपस्य मुनेः पुत्रो विनतायाश्च खेचरः ।
हर्तुं सोममभिप्राप्तो बलवान्कामरूपधृक् ॥ १.३०.४१ ॥
Der Sohn des Weisen Kaśyapa und der Vinatā, der Himmelsgänger, mächtig, fähig, nach Belieben jede Gestalt anzunehmen, ist gekommen, um den Soma zu rauben.
1.30.42
समर्थो बलिनां श्रेष्ठो हर्तुं सोमं विहंगमः ।
सर्वं संभावयाम्यस्मिन्नसाध्यमपि साधयेत् ॥ १.३०.४२ ॥
Jener Vogel, der Vorzüglichste unter den Mächtigen, ist fähig, den Soma zu rauben. Ihm traue ich alles zu; er könnte sogar das Unmögliche vollbringen.
1.30.43
श्रुत्वैतद्वचनं शक्रः प्रोवाचामृतरक्षिणः ।
महावीर्यबलः पक्षी हर्तुं सोममिहोद्यतः ॥ १.३०.४३ ॥
Als Indra diese Worte hörte, sprach er zu den Hütern des Nektars: Dieser Vogel von großer Tapferkeit und Kraft ist hier entschlossen, den Soma zu rauben.
1.30.44
युष्मान्संबोधयाम्येष गृहीत्वावरणायुधान् ।
परिवार्यामृतं सर्वे यूयं मद्वचनादिह ॥ १.३०.४४ ॥
Ich warne euch: Er kommt mit Rüstung und Waffen. Auf mein Wort hin umringt alle hier den Nektar.
1.30.45
रक्षध्वं विबुधा वीरा यथा न स हरेद्बलात् ।
अतुलं हि बलं तस्य बृहस्पतिरुवाच ह ॥ १.३०.४५ ॥
Schützt ihn, ihr tapferen Götter, damit er den Nektar nicht mit Gewalt raubt; denn seine Kraft ist unvergleichlich, sagte Bṛhaspati.
1.30.46
तच्छ्रुत्वा विबुधा वाक्यं विस्मिता यत्नमास्थिताः ।
परिवार्यामृतं तस्थूर्वज्री चेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १.३०.४६ ॥
Als die Götter diese Worte hörten, wurden sie erstaunt, bemühten sich, umringten den Nektar und blieben stehen; auch Indra, der Donnerkeilträger und Mächtige, stand dort.
1.30.47
धारयन्तो विचित्राणि काञ्चनानि मनस्विनः ।
कवचानि महार्हाणि वैदूर्यविकृतानि च ॥ १.३०.४७ ॥
Die entschlossenen Götter, die bunte, goldene, sehr kostbare Rüstungen trugen, mit Lapislazuli verziert.
1.30.48
चर्माण्यपि च गात्रेषु भानुमन्ति दृढानि च ।
विविधानि च शस्त्राणि घोररूपाण्यनेकशः ॥ १.३०.४८ ॥
Auf den Körpern glänzende, starke Schilde und vielerlei Waffen von schrecklicher Gestalt.
1.30.49
शिततीक्ष्णाग्रधाराणि समुद्यम्य सुरोत्तमः ।
सविस्फुलिङ्गज्वालानि सधूमानि च सर्वशः ॥ १.३०.४९ ॥
Scharfe, spitze Klingen erhebend, hob der beste der Götter sie von allen Seiten empor, mit Funken, Flammen und Rauch.
1.30.50
चक्राणि परघांश्चैव त्रिशूलानि परश्वधान् ।
शक्तीश्च विविधास्तीक्ष्णाः करवालांश्च निर्मलान्।
स्वदेहरूपाण्यादाय गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ॥ १.३०.५० ॥
Sie nahmen Wurfscheiben, eiserne Keulen, Dreizacke, Streitäxte, verschiedene scharfe Speere, glänzende Schwerter und Keulen von wildem Aussehen, in der Gestalt ihrer eigenen Körper.
1.30.51
तैः शस्त्रैर्भानुमद्भिस्ते दिव्याभरणभूषिताः ।
भानुमन्तः सुरगणास्तस्थुर्विगतकल्मषाः ॥ १.३०.५१ ॥
Mit jenen glänzenden Waffen, geschmückt mit göttlichem Schmuck, standen die strahlenden Scharen der Götter, rein von jeder Makel.
1.30.52
अनुपमबलवीर्यतेजसो ।
धृतमनसः परिरक्षणेऽमृतस्य।
असुरपुरविदारणाः सुरा ।
ज्वलनसमिद्धवपुःप्रकाशिनः ॥ १.३०.५२ ॥
Götter von unvergleichlicher Stärke, Tapferkeit und Glanz, entschlossen, den Nektar zu bewahren, Zerstörer der Städte der Asuras, leuchtend mit Körpern, die wie entfachtes Feuer lodern.
1.30.53
इति समरवरं सुराः स्थितास्ते ।
परिघसहस्रशतैः समाकुलम्।
विगलितमिव चाम्बरान्तरं ।
तपनमरीचिविकाशितं बभासे ॥ १.३०.५३ ॥
So standen die Götter auf jenem vortrefflichen Schlachtfeld, von Hunderten und Tausenden eiserner Keulen erfüllt, und es strahlte im Sonnenlicht, als sei die Mitte des Himmels geborsten.