ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
स्पष्टमात्रा तु पद्भ्यां सा गरुडेन बलीयसा ।
अभज्यत तरोः शाखा भग्नां चैकामधारयत् ॥ १.३०.१ ॥
ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಗರುಡನು ಅವಳ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಮರದ ಒಂದು ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಮುರಿದನು; ಮುರಿದ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಅವಳು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು.
1.30.2
तां भङ्क्त्वा स महाशाखां स्मयमानो विलोकयन् ।
अथात्रं लम्बतोऽपश्यद्वालखिल्यानधोमुखान् ॥ १.३०.२ ॥
ಆ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಮುರಿದು ಅವನು ನಗುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಾಲಖಿಲ್ಯರನ್ನು ಕಂಡನು.
1.30.3
ऋषयो ह्यत्र लम्बन्ते न हन्यामिति तानृषीन् ।
तपोरतांल्लम्बमानान्ब्रह्मर्षीनभिवीक्ष्य सः ॥ १.३०.३ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರನ್ನು ನಾನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು ಎಂದು, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು—
1.30.4
हन्यादेतान्संपतन्ती शाखेत्यथ विचिन्त्य सः ।
नखैर्दृढतरं वीरः संगृह्य गजकच्छपौ ॥ १.३०.४ ॥
'ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಕೊಂಬೆ ಇವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಆ ವೀರನು ತನ್ನ ಉಗುರುಗಳಿಂದ ಆನೆಯನ್ನೂ ಆಮೆಯನ್ನೂ ಬಹಳ ದೃಢವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.
1.30.5
स तद्विनाशसंत्रासादभिपत्य स्वगाधिपः ।
शाखामास्येन जग्राह तेषामेवान्ववेक्षया ॥ १.३०.५ ॥
ಅವರ ನಾಶದ ಭಯದಿಂದ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಹಾರಿ ತನ್ನ ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಆ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು; ಅವರ ಮೇಲಿನ ಗೌರವದಿಂದಲೇ.
1.30.6
अतिदैवं तु तत्तस्य कर्म दृष्ट्वा महर्षयः ।
विस्मयोत्कम्पहृदया नाम चक्रुर्महाखगे ॥ १.३०.६ ॥
ಅವನ ಆ ದೈವಿಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ವಿಸ್ಮಯ ಮತ್ತು ನಡುಗುವ ಹೃದಯಗಳಿಂದ ಆ ಮಹಾ ಪಕ್ಷಿಗೆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟರು.
1.30.7
गुरुं भारं समासाद्योड्डीन एष विहङ्गमः ।
गरुडस्तु खगश्रेष्ठस्तस्मात्पन्नगभोजनः ॥ १.३०.७ ॥
ಭಾರವಾದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಈ ಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿತು. ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗರುಡನು, ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವನು.
1.30.8
ततः शनैः पर्यपतत्पक्षैः शैलान्प्रकम्पयन् ।
एवं सोऽभ्यपतद्देशान्बहून्सगजकच्छपः ॥ १.३०.८ ॥
ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ನಡುಗಿಸುತ್ತಾ ಹಾರಿದನು. ಹೀಗೆ ಅವನು ಆನೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಮೆಗಳಿದ್ದ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದನು.
1.30.9
दयार्थं वालखिल्यानां न च स्थानमविन्दत ।
स गत्वा पर्वतश्रेष्ठं गन्धमादनमञ्जसा ॥ १.३०.९ ॥
ವಾಲಖಿಲ್ಯರ ದಯೆಗಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಸ್ಥಳ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಗಂಧಮಾದನಕ್ಕೆ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋದನು.
1.30.10
ददर्श कश्यपं तत्र पितरं तपसि स्थितम् ।
ददर्श तं पिता चापि दिव्यरूपं विहङ्गमम् ॥ १.३०.१० ॥
ಅಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ತಂದೆ ಕಶ್ಯಪನನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು. ತಂದೆಯೂ ಆ ದಿವ್ಯರೂಪದ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.
1.30.11
तेजोवीर्यबलोपेतं मनोमारुतरंहसम् ।
शैलशृङ्गप्रतीकाशं ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम् ॥ १.३०.११ ॥
ತೇಜಸ್ಸು, ವೀರ್ಯ, ಬಲದಿಂದ ಕೂಡಿದವನು; ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯ ವೇಗವುಳ್ಳವನು; ಪರ್ವತ ಶಿಖರದಂತೆ; ಎತ್ತಿದ ಬ್ರಹ್ಮದಂಡದಂತೆ.
1.30.12
अचिन्त्यमनभिध्येयं सर्वभूतभयंकरम् ।
महावीर्यधरं रौद्रं साक्षादग्निमिवोद्यतम् ॥ १.३०.१२ ॥
ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗದವನು, ಧ್ಯಾನಿಸಲಾಗದವನು, ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರನು, ಮಹಾ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ರೌದ್ರನು; ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಎದ್ದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ.
1.30.13
अप्रधृष्यमजेयं च देवदानवराक्षसैः ।
भेत्तारं गिरिशृङ्गाणां समुद्रजलशोषणम् ॥ १.३०.१३ ॥
ದೇವ, ದಾನವ, ರಾಕ್ಷಸರಿಂದ ಅಜೇಯನೂ ಅಜಿತನೂ ಆದವನು; ಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುವವನು, ಸಾಗರ ಜಲವನ್ನು ಶೋಷಿಸುವವನು.
1.30.14
लोकसंलोडनं घोरं कृतान्तसमदर्शनम् ।
तमागतमभिप्रेक्ष्य भगवान्कश्यपस्तदा।
विदित्वा चास्यं संकल्पमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕಂಪಿಸುವವನು, ಭಯಂಕರನು, ಕೃತಾಂತನಂತೆ ಕಾಣುವವನು. ಅವನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಭಗವಾನ್ ಕಶ್ಯಪನು ಅವನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ತಿಳಿದು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
1.30.15
पुत्र मा साहसं कार्षीर्मा सद्यो लप्स्यसे व्यथाम् ।
मा त्वां दहेयुः संक्रुद्धा वालखिल्या मरीचिपाः ॥ १.३०.१५ ॥
ಮಗನೇ, ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಡ; ತಕ್ಷಣ ನೀನು ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಕೋಪಗೊಂಡ, ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಡದಿರಲಿ.
1.30.16
ततः प्रसादयामास कश्यपः पुत्रकारणात् ।
वालखिल्यान्महाभागांस्तपसा हतकल्मषान् ॥ १.३०.१६ ॥
ಆಗ ಮಗನ ಕಾರಣದಿಂದ ಕಶ್ಯಪನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾಪ ನಾಶವಾದ ಮಹಾಭಾಗ ವಾಲಖಿಲ್ಯರನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದನು.
1.30.17
प्रजाहितार्थमारम्भो गरुडस्य तपोधनाः ।
चिकीर्षति महत्कर्म तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.३०.१७ ॥
ತಪೋಧನರೇ, ಗರುಡನ ಈ ಆರಂಭವು ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ; ಅವನು ಮಹತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀವು ಅನುಮತಿ ನೀಡಬೇಕು.
1.30.18
एवमुक्ता भगवता मुनयस्ते समभ्ययुः ।
मुक्त्वा शाखां गिरिं पुण्यं हिमवन्त तपोऽर्थिनः ॥ १.३०.१८ ॥
ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಆ ಋಷಿಗಳು, ತಪಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿ, ಶಾಖೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪುಣ್ಯ ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
1.30.19
ततस्तेष्वपयातेषु पितरं विनतासुतः ।
शाखाव्याक्षिप्तवदनः पर्यपृच्छत कश्यपम् ॥ १.३०.१९ ॥
ಅವರು ಹೊರಟುಹೋದ ಬಳಿಕ, ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಬಾಯಿ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ವಿನತೆಯ ಮಗನು ತಂದೆ ಕಶ್ಯಪನನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
1.30.20
भगवन्क्व विमुञ्चामि तरोः शाखामिमामहम् ।
वर्जितं मानुषैर्देशमाख्यातु भगवान्मम ॥ १.३०.२० ॥
ಭಗವಂತನೇ, ಈ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಇಡಲಿ? ಮನುಷ್ಯರಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಭಗವಂತನು ನನಗೆ ಹೇಳಲಿ.
1.30.21
ततो निःपुरुषं शैलं हिमसंरुद्धकन्दरम् ।
अगम्यं मनसाप्यन्यैस्तस्याचख्यौ स कश्यपः ॥ १.३०.२१ ॥
ಆಗ ಕಶ್ಯಪನು ಮನುಷ್ಯರಿಲ್ಲದ, ಹಿಮದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಗುಹೆಗಳಿರುವ, ಬೇರೆಯವರು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ತಲುಪಲಾಗದ ಒಂದು ಪರ್ವತವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದನು.
1.30.22
तं पर्वतं महाकुक्षिमुद्दिश्य स महाखगः ।
जवेनाभ्यपतत्तार्क्ष्यः सशाखागजकच्छपः ॥ १.३०.२२ ॥
ದೊಡ್ಡ ಕಣಿವೆಗಳುಳ್ಳ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಮಹಾಪಕ್ಷಿ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನು ಕೊಂಬೆ, ಆನೆ ಮತ್ತು ಆಮೆಯೊಂದಿಗೆ ವೇಗದಿಂದ ಎರಗಿದನು.
1.30.23
न तां वध्री परिणहेच्छतचर्मा महातनुम् ।
शाखिनो महतीं शाखां यां प्रगृह्य ययौ खगः ॥ १.३०.२३ ॥
ನೂರು ಚರ್ಮವುಳ್ಳ ದುರ್ಬಲ ಪಕ್ಷಿ ಆ ದೊಡ್ಡ ದೇಹವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾರದು. ಪಕ್ಷಿ ಮರದ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟನು.
1.30.24
स ततः शतसाहस्रं योजनान्तरमागतः ।
कालेन नातिमहता गरुडः पतगेश्वरः ॥ १.३०.२४ ॥
ಆಗ ಆ ಗರುಡನು, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಒಡೆಯನು, ಬಹಳ ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಯೋಜನ ದೂರವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.
1.30.25
स तं गत्वा क्षणेनैव पर्वतं वचनात्पितुः ।
अमुञ्चन्महतीं शाखां सस्वनं तत्र खेचरः ॥ १.३०.२५ ॥
ಅವನು ತಂದೆಯ ಮಾತಿನಂತೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆಕಾಶಚಾರಿಯು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಬೀಳಿಸಿದನು.
1.30.26
पक्षानिलहतश्चास्य प्राकम्पत स शैलराट् ।
मुमोच पुष्पवर्षं च समागलितपादप ॥ १.३०.२६ ॥
ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಆ ಪರ್ವತರಾಜನು ನಡುಗಿದನು; ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು, ಮರಗಳು ಬುಡಸಮೇತ ಉರುಳಿದವು.
1.30.27
शृङ्गाणि च व्यशीर्यन्त गिरेस्तस्य समन्ततः ।
मणिकाञ्चनचित्राणि शोभयन्ति महागिरिम् ॥ १.३०.२७ ॥
ಆ ಪರ್ವತದ ಸುತ್ತಲೂ ಶಿಖರಗಳು ಮುರಿದು ಬಿದ್ದವು; ಮಣಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಚಿತ್ರಿತವಾದ ಅವು ಆ ಮಹಾಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಶೋಭೆ ನೀಡಿದ್ದವು.
1.30.28
शाखिनो बहवश्चापि शाखयाऽभिहतास्तया ।
काञ्चनैः कुसुमैर्भान्ति विद्युत्वन्त इवाम्बुदाः ॥ १.३०.२८ ॥
ಆ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಅನೇಕ ಮರಗಳೂ ಚಿನ್ನದ ಹೂಗಳಿಂದ ಮಿಂಚಿನ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಹೊಳೆದವು.
1.30.29
ते हेमविकचा भूमौ युताः पर्वतधातुभिः ।
व्यराजञ्छाखिनस्तत्र सूर्यांशुप्रतिरञ्जिताः ॥ १.३०.२९ ॥
ಚಿನ್ನದ ಹೂ ಅರಳಿದ ಆ ಮರಗಳು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಪರ್ವತ ಖನಿಜಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳಿಂದ ಬಣ್ಣಗೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಹೊಳೆದವು.
1.30.30
ततस्तस्य गिरेः शृङ्गमास्थाय स खगोत्तमः ।
भक्षयामास गरुडस्तावुभौ गजकच्छपौ ॥ १.३०.३० ॥
ಆಗ ಆ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರವನ್ನು ಏರಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗರುಡನು ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು, ಆನೆ ಮತ್ತು ಆಮೆಯನ್ನು, ತಿಂದನು.
1.30.31
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्यः कूर्मकुञ्जरौ ।
ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजवः ॥ १.३०.३१ ॥
ಆ ಆಮೆ ಮತ್ತು ಆನೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ತಿಂದ ನಂತರ ಆ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನು ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ಪರ್ವತ ಶಿಖರದ ತುದಿಯಿಂದ ಮೇಲೇರಿದನು.
1.30.32
प्रावर्तन्ताथ देवानामुत्पाता भयशंसिनः ।
इन्द्रस्य वज्रं दयितं प्रजज्वाल भयात्ततः ॥ १.३०.३२ ॥
ಆಗ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಅಪಶಕುನಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಭಯದಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಪ್ರಿಯ ವಜ್ರವು ಉರಿಯಿತು.
1.30.33
सधूमा न्यपतत्सार्चिर्दिवोल्का नभसश्च्युता ।
तथा वसूनां रुद्राणामादित्यानां च सर्वशः ॥ १.३०.३३ ॥
ಹೊಗೆ ಮತ್ತು ಜ್ವಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಉಲ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಆದಿತ್ಯರ ಕಡೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ.
1.30.34
साध्यानां मरुतां चैव ये चान्ये देवतागणाः ।
स्वं स्वं प्रहरणं तेषां परस्परमुपाद्रवत् ॥ १.३०.३४ ॥
ಸಾಧ್ಯರು, ಮರುತರು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವಗಣಗಳ ಆಯುಧಗಳು ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಪರಸ್ಪರ ಎರಗಿದವು.
1.30.35
अभूतपूर्वं संग्रामे तदा देवासुरेऽपि च ।
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पेतुरुल्काः सहस्रशः ॥ १.३०.३५ ॥
ಆ ದೇವ–ಅಸುರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ಸಂಭವಿಸದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಲಿನೊಂದಿಗೆ ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸಿದವು; ಸಾವಿರಾರು ಉಲ್ಕೆಗಳು ಬಿದ್ದವು.
1.30.36
निरभ्रमेव चाकाशं प्रजगर्ज महास्वनम् ।
देवानामपि यो देवः सोऽप्यवर्षत शोणितम् ॥ १.३०.३६ ॥
ಮೋಡವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಆಕಾಶವು ಮಹಾ ಶಬ್ದದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿತು; ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ದೇವನಾದವನೂ ರಕ್ತವನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು.
1.30.37
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि ।
उत्पातमेघा रौद्राश्च ववृषुः शोणितं बहु ॥ १.३०.३७ ॥
ದೇವತೆಗಳ ಮಾಲೆಗಳು ಬಾಡಿದವು; ಅವರ ತೇಜಸ್ಸೂ ನಾಶವಾಯಿತು. ಭಯಂಕರ ಉತ್ಪಾತ ಮೇಘಗಳು ಬಹಳ ರಕ್ತವನ್ನು ಸುರಿಸಿದವು.
1.30.38
रजांसि मुकुटान्येषामुत्थितानि व्यधर्षयन् ।
ततस्त्राससमुद्विग्नः सह देवैः शतक्रतुः।
उत्पातान्दारुणान्पश्यन्नित्युवाच बृहस्पतिम् ॥ १.३०.३८ ॥
ಏರಿದ ಧೂಳು ಅವರ ಕಿರೀಟಗಳನ್ನು ಮಲಿನಗೊಳಿಸಿತು. ಆಗ ಭಯದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಶತಕ್ರತು ಇಂದ್ರನು ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ಭಯಂಕರ ಉತ್ಪಾತಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬೃಹಸ್ಪತಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು.
1.30.39
किमर्थं भगवन्घोरा उत्पाताः सहसोत्थिताः ।
न च शत्रुं प्रपश्यामि युधि यो नः प्रधर्षयेत् ॥ १.३०.३९ ॥
ಓ ಭಗವಂತನೇ, ಈ ಭಯಂಕರ ಉತ್ಪಾತಗಳು ಏಕಾಏಕಿ ಏಕೆ ಏಳಿದವು? ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೀಡಿಸಬಲ್ಲ ಶತ್ರುವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
1.30.40
तवापराधाद्देवेन्द्र प्रमादाच्च शतक्रतो ।
तपसा वालखिल्यानां महर्षीणां महात्मनाम् ॥ १.३०.४० ॥
ಓ ದೇವೇಂದ್ರನೇ, ಓ ಶತಕ್ರತುವೇ, ಇದು ನಿನ್ನ ಅಪರಾಧ ಮತ್ತು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ, ಮಹಾತ್ಮರಾದ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಯಿತು.
1.30.41
कश्यपस्य मुनेः पुत्रो विनतायाश्च खेचरः ।
हर्तुं सोममभिप्राप्तो बलवान्कामरूपधृक् ॥ १.३०.४१ ॥
ಕಶ್ಯಪ ಮುನಿ ಮತ್ತು ವಿನತೆಯ ಪುತ್ರನು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವನು, ಬಲಶಾಲಿ, ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ ರೂಪ ಧರಿಸುವವನು, ಸೋಮವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.
1.30.42
समर्थो बलिनां श्रेष्ठो हर्तुं सोमं विहंगमः ।
सर्वं संभावयाम्यस्मिन्नसाध्यमपि साधयेत् ॥ १.३०.४२ ॥
ಬಲಿಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ವಿಹಂಗಮನು ಸೋಮವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲು ಸಮರ್ಥನು. ಅವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದನ್ನೂ ಅವನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲನು.
1.30.43
श्रुत्वैतद्वचनं शक्रः प्रोवाचामृतरक्षिणः ।
महावीर्यबलः पक्षी हर्तुं सोममिहोद्यतः ॥ १.३०.४३ ॥
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಇಂದ್ರನು ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಕರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾ ಪರಾಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಬಲವುಳ್ಳ ಈ ಪಕ್ಷಿ ಇಲ್ಲಿ ಸೋಮವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲು ಉದ್ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.
1.30.44
युष्मान्संबोधयाम्येष गृहीत्वावरणायुधान् ।
परिवार्यामृतं सर्वे यूयं मद्वचनादिह ॥ १.३०.४४ ॥
ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇವನು ಕವಚ ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ನಿಲ್ಲಿರಿ.
1.30.45
रक्षध्वं विबुधा वीरा यथा न स हरेद्बलात् ।
अतुलं हि बलं तस्य बृहस्पतिरुवाच ह ॥ १.३०.४५ ॥
ವೀರ ದೇವತೆಗಳೇ, ಅವನು ಬಲದಿಂದ ಅಮೃತವನ್ನು ಅಪಹರಿಸದಂತೆ ರಕ್ಷಿಸಿ; ಅವನ ಬಲ ಅತುಲ್ಯವೆಂದು ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ.
1.30.46
तच्छ्रुत्वा विबुधा वाक्यं विस्मिता यत्नमास्थिताः ।
परिवार्यामृतं तस्थूर्वज्री चेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १.३०.४६ ॥
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ದೇವತೆಗಳು ವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿ ಯತ್ನದಿಂದ ಅಮೃತವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ನಿಂತರು; ವಜ್ರಧಾರಿ ಪ್ರತಾಪಶಾಲಿ ಇಂದ್ರನೂ ನಿಂತನು.
1.30.47
धारयन्तो विचित्राणि काञ्चनानि मनस्विनः ।
कवचानि महार्हाणि वैदूर्यविकृतानि च ॥ १.३०.४७ ॥
ವೈವಿಧ್ಯಮಯ, ಚಿನ್ನದ, ಅಮೂಲ್ಯ ಕವಚಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ದೃಢಚಿತ್ತ ದೇವತೆಗಳು; ವೈಡೂರ್ಯದಿಂದ ಅಲಂಕೃತ ಕವಚಗಳೂ ಇದ್ದವು.
1.30.48
चर्माण्यपि च गात्रेषु भानुमन्ति दृढानि च ।
विविधानि च शस्त्राणि घोररूपाण्यनेकशः ॥ १.३०.४८ ॥
ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುವ ದೃಢ ಗುರಾಣಿಗಳೂ, ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಭಯಂಕರ ರೂಪದ ಆಯುಧಗಳೂ ಇದ್ದವು.
1.30.49
शिततीक्ष्णाग्रधाराणि समुद्यम्य सुरोत्तमः ।
सविस्फुलिङ्गज्वालानि सधूमानि च सर्वशः ॥ १.३०.४९ ॥
ಚೂಪಾದ ಮತ್ತು ಹರಿತವಾದ ಅಲಗುಗಳುಳ್ಳ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಕಿಡಿ, ಜ್ವಾಲೆ ಮತ್ತು ಹೊಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿದರು.
1.30.50
चक्राणि परघांश्चैव त्रिशूलानि परश्वधान् ।
शक्तीश्च विविधास्तीक्ष्णाः करवालांश्च निर्मलान्।
स्वदेहरूपाण्यादाय गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ॥ १.३०.५० ॥
ಚಕ್ರಗಳು, ಪರಿಘಗಳು, ತ್ರಿಶೂಲಗಳು, ಪರಶುಗಳು, ವಿವಿಧ ಹರಿತವಾದ ಶಕ್ತಿಗಳು, ನಿರ್ಮಲ ಖಡ್ಗಗಳು ಮತ್ತು ಭಯಂಕರ ರೂಪದ ಗದೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ದೇಹದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.
1.30.51
तैः शस्त्रैर्भानुमद्भिस्ते दिव्याभरणभूषिताः ।
भानुमन्तः सुरगणास्तस्थुर्विगतकल्मषाः ॥ १.३०.५१ ॥
ಆ ಹೊಳೆಯುವ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ, ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿ, ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದ ತೇಜಸ್ವಿಗಳಾದ ದೇವಗಣಗಳು ನಿಂತಿದ್ದರು.
1.30.52
अनुपमबलवीर्यतेजसो ।
धृतमनसः परिरक्षणेऽमृतस्य।
असुरपुरविदारणाः सुरा ।
ज्वलनसमिद्धवपुःप्रकाशिनः ॥ १.३०.५२ ॥
ಅನುಪಮ ಬಲ, ವೀರ್ಯ, ತೇಜಸ್ಸು ಉಳ್ಳವರು, ಅಮೃತ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ದೃಢಮನಸ್ಕರು, ಅಸುರರ ಪುರಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುವ ದೇವತೆಗಳು, ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ದೇಹ ಉಳ್ಳವರು.
1.30.53
इति समरवरं सुराः स्थितास्ते ।
परिघसहस्रशतैः समाकुलम्।
विगलितमिव चाम्बरान्तरं ।
तपनमरीचिविकाशितं बभासे ॥ १.३०.५३ ॥
ಹೀಗೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನಿಂತರು; ನೂರಾರು ಸಾವಿರಾರು ಪರಿಘಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯಭಾಗ ಸೀಳಿದಂತೆ, ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳಿಂದ ಬೆಳಗುತ್ತಿತ್ತು.