മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.30.1
स्पष्टमात्रा तु पद्भ्यां सा गरुडेन बलीयसा ।
अभज्यत तरोः शाखा भग्नां चैकामधारयत् ॥ १.३०.१ ॥
ശക്തനായ ഗരുഡൻ അവളുടെ കാലുകളാൽ മരത്തിന്റെ ഒരു ശാഖ ഒടിച്ചു; ഒടിഞ്ഞ ശാഖകളിൽ ഒന്ന് അവൾ പിടിച്ചു.
1.30.2
तां भङ्क्त्वा स महाशाखां स्मयमानो विलोकयन् ।
अथात्रं लम्बतोऽपश्यद्वालखिल्यानधोमुखान् ॥ १.३०.२ ॥
ആ വലിയ ശാഖ ഒടിച്ച ശേഷം അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നോക്കി; അപ്പോൾ തലകീഴായി തൂങ്ങുന്ന വാലഖില്യന്മാരെ കണ്ടു.
1.30.3
ऋषयो ह्यत्र लम्बन्ते न हन्यामिति तानृषीन् ।
तपोरतांल्लम्बमानान्ब्रह्मर्षीनभिवीक्ष्य सः ॥ १.३०.३ ॥
ഇവിടെ ഋഷിമാർ തൂങ്ങുന്നു, അവരെ ഞാൻ കൊല്ലരുത് എന്നു കരുതി, തപസ്സിൽ മുഴുകി തൂങ്ങുന്ന ആ ബ്രഹ്മർഷിമാരെ കണ്ട് അവൻ—
1.30.4
हन्यादेतान्संपतन्ती शाखेत्यथ विचिन्त्य सः ।
नखैर्दृढतरं वीरः संगृह्य गजकच्छपौ ॥ १.३०.४ ॥
'വീഴുന്ന ഈ ശാഖ ഇവരെ കൊല്ലും' എന്നു ചിന്തിച്ച്, ആ വീരൻ തന്റെ നഖങ്ങളാൽ ആനയെയും ആമയെയും ഏറ്റവും ദൃഢമായി പിടിച്ചു.
1.30.5
स तद्विनाशसंत्रासादभिपत्य स्वगाधिपः ।
शाखामास्येन जग्राह तेषामेवान्ववेक्षया ॥ १.३०.५ ॥
അവരുടെ നാശഭയത്താൽ പക്ഷിരാജാവ് ചാടിവീണ് തന്റെ കൊക്കിനാൽ ആ ശാഖയെ പിടിച്ചു; അവരോടുള്ള കരുതലാൽ മാത്രം.
1.30.6
अतिदैवं तु तत्तस्य कर्म दृष्ट्वा महर्षयः ।
विस्मयोत्कम्पहृदया नाम चक्रुर्महाखगे ॥ १.३०.६ ॥
അവന്റെ ആ അതിദിവ്യ കർമ്മം കണ്ട മഹർഷിമാർ, വിസ്മയത്താലും വിറയ്ക്കുന്ന ഹൃദയത്താലും ആ മഹാപക്ഷിക്ക് ഒരു പേര് നൽകി.
1.30.7
गुरुं भारं समासाद्योड्डीन एष विहङ्गमः ।
गरुडस्तु खगश्रेष्ठस्तस्मात्पन्नगभोजनः ॥ १.३०.७ ॥
ഭാരമേറിയ ഭാരം ഏറ്റെടുത്ത് ഈ പക്ഷി പറന്നുയർന്നു. പക്ഷികളിൽ श്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡൻ, അതിനാൽ സർപ്പഭോജനനാണ്.
1.30.8
ततः शनैः पर्यपतत्पक्षैः शैलान्प्रकम्पयन् ।
एवं सोऽभ्यपतद्देशान्बहून्सगजकच्छपः ॥ १.३०.८ ॥
പിന്നീട് പതുക്കെ ചിറകുകൊണ്ട് പർവതങ്ങളെ കുലുക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ പറന്നു. ഇങ്ങനെ ആനകളും ആമകളുമുള്ള പല ദേശങ്ങളിലേക്കും അവൻ പാഞ്ഞടുത്തു.
1.30.9
दयार्थं वालखिल्यानां न च स्थानमविन्दत ।
स गत्वा पर्वतश्रेष्ठं गन्धमादनमञ्जसा ॥ १.३०.९ ॥
വാലഖില്യന്മാരുടെ ദയയ്ക്കായി അവന് സ്ഥാനം കിട്ടിയില്ല. അവൻ പർവതശ്രേഷ്ഠനായ ഗന്ധമാദനത്തിൽ വേഗത്തിൽ എത്തി.
1.30.10
ददर्श कश्यपं तत्र पितरं तपसि स्थितम् ।
ददर्श तं पिता चापि दिव्यरूपं विहङ्गमम् ॥ १.३०.१० ॥
അവിടെ തപസ്സിൽ നിൽക്കുന്ന പിതാവ് കശ്യപനെ അവൻ കണ്ടു. ദിവ്യരൂപമുള്ള ആ പക്ഷിയെ പിതാവും കണ്ടു.
1.30.11
तेजोवीर्यबलोपेतं मनोमारुतरंहसम् ।
शैलशृङ्गप्रतीकाशं ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम् ॥ १.३०.११ ॥
തേജസ്സും വീര്യവും ബലവും ഉള്ളവൻ; മനസ്സിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും വേഗമുള്ളവൻ; പർവതശിഖരം പോലെ; ഉയർത്തിയ ബ്രഹ്മദണ്ഡം പോലെ.
1.30.12
अचिन्त्यमनभिध्येयं सर्वभूतभयंकरम् ।
महावीर्यधरं रौद्रं साक्षादग्निमिवोद्यतम् ॥ १.३०.१२ ॥
ചിന്തിക്കാനാവാത്തവൻ, ധ്യാനിക്കാനാവാത്തവൻ, സർവഭൂതങ്ങൾക്കും ഭയം നൽകുന്നവൻ, മഹാവീര്യം ധരിച്ചവൻ, ഉഗ്രൻ; സാക്ഷാൽ ഉയർന്ന അഗ്നി പോലെ.
1.30.13
अप्रधृष्यमजेयं च देवदानवराक्षसैः ।
भेत्तारं गिरिशृङ्गाणां समुद्रजलशोषणम् ॥ १.३०.१३ ॥
ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും ആക്രമിക്കാനും ജയിക്കാനും കഴിയാത്തവൻ; പർവതശിഖരങ്ങളെ പിളർക്കുന്നവൻ, സമുദ്രജലം വറ്റിക്കുന്നവൻ.
1.30.14
लोकसंलोडनं घोरं कृतान्तसमदर्शनम् ।
तमागतमभिप्रेक्ष्य भगवान्कश्यपस्तदा।
विदित्वा चास्यं संकल्पमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.३०.१४ ॥
ലോകങ്ങളെ ഇളക്കുന്നവൻ, ഘോരൻ, കൃതാന്തനു തുല്യരൂപൻ. അവൻ വരുന്നതു കണ്ട് ഭഗവാൻ കശ്യപൻ അവന്റെ സങ്കല്പം മനസ്സിലാക്കി ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
1.30.15
पुत्र मा साहसं कार्षीर्मा सद्यो लप्स्यसे व्यथाम् ।
मा त्वां दहेयुः संक्रुद्धा वालखिल्या मरीचिपाः ॥ १.३०.१५ ॥
മകനേ, സാഹസം ചെയ്യരുത്; ഉടനെ നീ ദുഃഖം പ്രാപിക്കും. കോപിച്ച മരീചിപാന്മാരായ വാലഖില്യന്മാർ നിന്നെ ദഹിപ്പിക്കാതിരിക്കട്ടെ.
1.30.16
ततः प्रसादयामास कश्यपः पुत्रकारणात् ।
वालखिल्यान्महाभागांस्तपसा हतकल्मषान् ॥ १.३०.१६ ॥
അപ്പോൾ മകനുവേണ്ടി കശ്യപൻ തപസ്സിനാൽ പാപം നശിച്ച മഹാഭാഗന്മാരായ വാലഖില്യന്മാരെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു.
1.30.17
प्रजाहितार्थमारम्भो गरुडस्य तपोधनाः ।
चिकीर्षति महत्कर्म तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ १.३०.१७ ॥
തപോധനന്മാരേ, ഗരുഡന്റെ ഈ ഉദ്യമം പ്രജാഹിതത്തിനുവേണ്ടിയാണ്; അവൻ ഒരു മഹത്കർമം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അതിന് നിങ്ങൾ അനുവാദം നൽകണം.
1.30.18
एवमुक्ता भगवता मुनयस्ते समभ्ययुः ।
मुक्त्वा शाखां गिरिं पुण्यं हिमवन्त तपोऽर्थिनः ॥ १.३०.१८ ॥
ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മുനിമാർ തപസ്സിനാഗ്രഹിച്ച് ശാഖ വിട്ട് പുണ്യമായ ഹിമവാൻ പർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
1.30.19
ततस्तेष्वपयातेषु पितरं विनतासुतः ।
शाखाव्याक्षिप्तवदनः पर्यपृच्छत कश्यपम् ॥ १.३०.१९ ॥
അവർ പോയ ശേഷം, ശാഖകൊണ്ട് വായ് തടസ്സപ്പെട്ട വിനതയുടെ പുത്രൻ പിതാവായ കശ്യപനോട് ചോദിച്ചു.
1.30.20
भगवन्क्व विमुञ्चामि तरोः शाखामिमामहम् ।
वर्जितं मानुषैर्देशमाख्यातु भगवान्मम ॥ १.३०.२० ॥
ഭഗവാനേ, ഈ മരക്കൊമ്പ് ഞാൻ എവിടെ ഉപേക്ഷിക്കും? മനുഷ്യരില്ലാത്ത സ്ഥലം ഭഗവാൻ എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരട്ടെ.
1.30.21
ततो निःपुरुषं शैलं हिमसंरुद्धकन्दरम् ।
अगम्यं मनसाप्यन्यैस्तस्याचख्यौ स कश्यपः ॥ १.३०.२१ ॥
അപ്പോൾ കശ്യപൻ മനുഷ്യരില്ലാത്തതും മഞ്ഞുമൂടിയ гുഹകളുള്ളതും മറ്റാർക്കും മനസ്സുകൊണ്ടുപോലും എത്താൻ കഴിയാത്തതുമായ ഒരു പർവതത്തെ അവനോട് വിവരിച്ചു.
1.30.22
तं पर्वतं महाकुक्षिमुद्दिश्य स महाखगः ।
जवेनाभ्यपतत्तार्क्ष्यः सशाखागजकच्छपः ॥ १.३०.२२ ॥
വലിയ കുഴികളുള്ള ആ പർവതത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ആ മഹാപക്ഷിയായ താർക്ഷ്യൻ ശാഖയും ആനയും ആമയുമായി വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞിറങ്ങി.
1.30.23
न तां वध्री परिणहेच्छतचर्मा महातनुम् ।
शाखिनो महतीं शाखां यां प्रगृह्य ययौ खगः ॥ १.३०.२३ ॥
നൂറു തോലുകളുള്ള ദുർബലപക്ഷിക്ക് ആ വലിയ ശരീരത്തെ പിടിക്കാനാവില്ല. പക്ഷി മരത്തിന്റെ വലിയ ശാഖ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പോയി.
1.30.24
स ततः शतसाहस्रं योजनान्तरमागतः ।
कालेन नातिमहता गरुडः पतगेश्वरः ॥ १.३०.२४ ॥
അപ്പോൾ പക്ഷികളുടെ രാജാവായ ഗരുഡൻ അധികം സമയമെടുക്കാതെ ഒരു ലക്ഷം യോജന ദൂരത്തെത്തി.
1.30.25
स तं गत्वा क्षणेनैव पर्वतं वचनात्पितुः ।
अमुञ्चन्महतीं शाखां सस्वनं तत्र खेचरः ॥ १.३०.२५ ॥
പിതാവിന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ആ പർവതത്തിലെത്തി, ആകാശചാരിയായ അവൻ അവിടെ ഒരു വലിയ ശാഖ ശബ്ദത്തോടെ പൊഴിച്ചു.
1.30.26
पक्षानिलहतश्चास्य प्राकम्पत स शैलराट् ।
मुमोच पुष्पवर्षं च समागलितपादप ॥ १.३०.२६ ॥
ചിറകിന്റെ കാറ്റേറ്റ് ആ പർവതരാജൻ വിറച്ചു; പുഷ്പവൃഷ്ടി ചൊരിഞ്ഞു, വൃക്ഷങ്ങൾ കടപുഴകി.
1.30.27
शृङ्गाणि च व्यशीर्यन्त गिरेस्तस्य समन्ततः ।
मणिकाञ्चनचित्राणि शोभयन्ति महागिरिम् ॥ १.३०.२७ ॥
ആ പർവതത്തിന്റെ ചുറ്റും ശിഖരങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞുവീണു; രത്നങ്ങളും സ്വർണവുംകൊണ്ട് ചിത്രിതമായവ ആ മഹാപർവതത്തെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
1.30.28
शाखिनो बहवश्चापि शाखयाऽभिहतास्तया ।
काञ्चनैः कुसुमैर्भान्ति विद्युत्वन्त इवाम्बुदाः ॥ १.३०.२८ ॥
ആ ശാഖയേറ്റ് തകർന്ന പല വൃക്ഷങ്ങളും സ്വർണപ്പൂക്കളാൽ മിന്നലുള്ള മേഘങ്ങൾപോലെ തിളങ്ങി.
1.30.29
ते हेमविकचा भूमौ युताः पर्वतधातुभिः ।
व्यराजञ्छाखिनस्तत्र सूर्यांशुप्रतिरञ्जिताः ॥ १.३०.२९ ॥
സ്വർണപ്പൂവിരിഞ്ഞ ആ വൃക്ഷങ്ങൾ നിലത്ത് പർവതധാതുക്കളോടു ചേർന്ന് സൂര്യകിരണങ്ങളാൽ ചായം പൂശപ്പെട്ട് അവിടെ പ്രകാശിച്ചു.
1.30.30
ततस्तस्य गिरेः शृङ्गमास्थाय स खगोत्तमः ।
भक्षयामास गरुडस्तावुभौ गजकच्छपौ ॥ १.३०.३० ॥
പിന്നെ ആ പർവതശിഖരത്തിൽ കയറി, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡൻ ആ രണ്ടുപേരെ, ആനയെയും ആമയെയും, ഭക്ഷിച്ചു.
1.30.31
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्यः कूर्मकुञ्जरौ ।
ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजवः ॥ १.३०.३१ ॥
ആ ആമയെയും ആനയെയും ഭക്ഷിച്ചശേഷം ആ താർക്ഷ്യൻ മഹാവേഗത്തോടെ പർവതശിഖരാഗ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു.
1.30.32
प्रावर्तन्ताथ देवानामुत्पाता भयशंसिनः ।
इन्द्रस्य वज्रं दयितं प्रजज्वाल भयात्ततः ॥ १.३०.३२ ॥
അപ്പോൾ ദേവന്മാർക്കിടയിൽ ഭയം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഉത്പാതങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ തുടങ്ങി; ഭയത്താൽ ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയ വജ്രം ജ്വലിച്ചു.
1.30.33
सधूमा न्यपतत्सार्चिर्दिवोल्का नभसश्च्युता ।
तथा वसूनां रुद्राणामादित्यानां च सर्वशः ॥ १.३०.३३ ॥
പുകയും ജ്വാലയുമായി ആകാശത്തുനിന്ന് ഉൽക്ക വീണു; അതുപോലെ വസുക്കളിൽ നിന്നും രുദ്രന്മാരിൽ നിന്നും ആദിത്യന്മാരിൽ നിന്നും എല്ലായിടത്തുനിന്നും.
1.30.34
साध्यानां मरुतां चैव ये चान्ये देवतागणाः ।
स्वं स्वं प्रहरणं तेषां परस्परमुपाद्रवत् ॥ १.३०.३४ ॥
സാധ്യന്മാരുടെയും മരുത്തുകളുടെയും മറ്റു ദേവഗണങ്ങളുടെയും ആയുധങ്ങൾ പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു.
1.30.35
अभूतपूर्वं संग्रामे तदा देवासुरेऽपि च ।
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पेतुरुल्काः सहस्रशः ॥ १.३०.३५ ॥
ദേവാസുരയുദ്ധത്തിൽ, മുമ്പൊരിക്കലും ഉണ്ടാകാത്ത വിധത്തിൽ ഇടിമുഴക്കത്തോടെ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വീശി; ആയിരക്കണക്കിന് ഉൽക്കകൾ വീണു.
1.30.36
निरभ्रमेव चाकाशं प्रजगर्ज महास्वनम् ।
देवानामपि यो देवः सोऽप्यवर्षत शोणितम् ॥ १.३०.३६ ॥
മേഘമില്ലാതെയും ആകാശം മഹാശബ്ദത്തോടെ ഗർജിച്ചു; ദേവന്മാരിൽ ദേവനായവനും രക്തം വർഷിച്ചു.
1.30.37
मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि ।
उत्पातमेघा रौद्राश्च ववृषुः शोणितं बहु ॥ १.३०.३७ ॥
ദേവന്മാരുടെ മാലകൾ വാടി; അവരുടെ തേജസ്സും നശിച്ചു. ഭയങ്കരമായ ഉത്പാതമേഘങ്ങൾ ഏറെ രക്തം വർഷിച്ചു.
1.30.38
रजांसि मुकुटान्येषामुत्थितानि व्यधर्षयन् ।
ततस्त्राससमुद्विग्नः सह देवैः शतक्रतुः।
उत्पातान्दारुणान्पश्यन्नित्युवाच बृहस्पतिम् ॥ १.३०.३८ ॥
ഉയർന്ന പൊടി അവരുടെ കിരീടങ്ങളെ മലിനമാക്കി. അപ്പോൾ ഭയത്താൽ വിറച്ച ശതക്രതുവായ ഇന്ദ്രൻ, ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഭയങ്കരമായ ഉത്പാതങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ട് ബൃഹസ്പതിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
1.30.39
किमर्थं भगवन्घोरा उत्पाताः सहसोत्थिताः ।
न च शत्रुं प्रपश्यामि युधि यो नः प्रधर्षयेत् ॥ १.३०.३९ ॥
ഭഗവാനേ, ഈ ഭയങ്കരമായ ഉത്പാതങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് എന്തുകൊണ്ട് ഉയർന്നു? യുദ്ധത്തിൽ നമ്മെ ആക്രമിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ശത്രുവിനെയും ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
1.30.40
तवापराधाद्देवेन्द्र प्रमादाच्च शतक्रतो ।
तपसा वालखिल्यानां महर्षीणां महात्मनाम् ॥ १.३०.४० ॥
ഹേ ദേവേന്ദ്രാ, ഹേ ശതക്രതോ, ഇത് നിന്റെ അപരാധംകൊണ്ടും അശ്രദ്ധകൊണ്ടും മഹാത്മാക്കളായ വാലഖില്യ മഹർഷിമാരുടെ തപസ്സിനാലുമാണ്.
1.30.41
कश्यपस्य मुनेः पुत्रो विनतायाश्च खेचरः ।
हर्तुं सोममभिप्राप्तो बलवान्कामरूपधृक् ॥ १.३०.४१ ॥
കശ്യപമുനിയുടെയും വിനതയുടെയും പുത്രൻ, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ, ബലവാൻ, ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കുന്നവൻ, സോമത്തെ അപഹരിക്കാൻ വന്നുചേർന്നിരിക്കുന്നു.
1.30.42
समर्थो बलिनां श्रेष्ठो हर्तुं सोमं विहंगमः ।
सर्वं संभावयाम्यस्मिन्नसाध्यमपि साधयेत् ॥ १.३०.४२ ॥
ബലവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ആ വിഹംഗമൻ സോമത്തെ അപഹരിക്കാൻ പ്രാപ്തനാണ്. അവനിൽ എല്ലാം സാധ്യമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; അസാധ്യമായതിനെയും അവന് സാധിക്കാം.
1.30.43
श्रुत्वैतद्वचनं शक्रः प्रोवाचामृतरक्षिणः ।
महावीर्यबलः पक्षी हर्तुं सोममिहोद्यतः ॥ १.३०.४३ ॥
ഇതു കേട്ട ഇന്ദ്രൻ അമൃതിന്റെ കാവൽക്കാരോട് പറഞ്ഞു: മഹാവീര്യവും ബലവുമുള്ള ഈ പക്ഷി ഇവിടെ സോമം അപഹരിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
1.30.44
युष्मान्संबोधयाम्येष गृहीत्वावरणायुधान् ।
परिवार्यामृतं सर्वे यूयं मद्वचनादिह ॥ १.३०.४४ ॥
ഞാൻ നിങ്ങളെ ജാഗ്രതപ്പെടുത്തുന്നു; ഇവൻ കവചവും ആയുധങ്ങളുമേന്തി വന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ വാക്കിനാൽ നിങ്ങളെല്ലാവരും ഇവിടെ അമൃതിനെ വളഞ്ഞു നിൽക്കുവിൻ.
1.30.45
रक्षध्वं विबुधा वीरा यथा न स हरेद्बलात् ।
अतुलं हि बलं तस्य बृहस्पतिरुवाच ह ॥ १.३०.४५ ॥
വീരരായ ദേവന്മാരേ, അവൻ ബലാത്കാരമായി അമൃതെടുക്കാതിരിക്കാൻ കാക്കുവിൻ; അവന്റെ ബലം അതുല്യമാണെന്ന് ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞിരുന്നു.
1.30.46
तच्छ्रुत्वा विबुधा वाक्यं विस्मिता यत्नमास्थिताः ।
परिवार्यामृतं तस्थूर्वज्री चेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १.३०.४६ ॥
ഇതു കേട്ട ദേവന്മാർ വിസ്മയിച്ച് യത്നത്തോടെ അമൃതിനെ വളഞ്ഞു നിന്നു; വജ്രായുധധാരിയും പ്രതാപിയുമായ ഇന്ദ്രനും നിന്നു.
1.30.47
धारयन्तो विचित्राणि काञ्चनानि मनस्विनः ।
कवचानि महार्हाणि वैदूर्यविकृतानि च ॥ १.३०.४७ ॥
വിചിത്രവും സ്വർണ്ണമയവും മഹാമൂല്യമുള്ളതുമായ കവചങ്ങൾ ധരിച്ച മനസ്വികളായ ദേവന്മാർ; വൈഡൂര്യം പതിച്ച കവചങ്ങളും.
1.30.48
चर्माण्यपि च गात्रेषु भानुमन्ति दृढानि च ।
विविधानि च शस्त्राणि घोररूपाण्यनेकशः ॥ १.३०.४८ ॥
ശരീരത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഉറപ്പുള്ള പരിചകളും പലതരം ഭയങ്കര രൂപമുള്ള ആയുധങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
1.30.49
शिततीक्ष्णाग्रधाराणि समुद्यम्य सुरोत्तमः ।
सविस्फुलिङ्गज्वालानि सधूमानि च सर्वशः ॥ १.३०.४९ ॥
മൂർച്ചയേറിയ അഗ്രധാരകളുള്ള ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി, ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാർ തീപ്പൊരികളും ജ്വാലകളും പുകയുമായി എല്ലാ വശത്തുനിന്നും അവയെ ഉയർത്തി.
1.30.50
चक्राणि परघांश्चैव त्रिशूलानि परश्वधान् ।
शक्तीश्च विविधास्तीक्ष्णाः करवालांश्च निर्मलान्।
स्वदेहरूपाण्यादाय गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ॥ १.३०.५० ॥
ചക്രങ്ങൾ, പരിഘങ്ങൾ, ത്രിശൂലങ്ങൾ, പരശ്വധങ്ങൾ, പലതരം മൂർച്ചയുള്ള ശക്തികൾ, നിർമ്മലമായ വാളുകൾ, ഭയങ്കര രൂപമുള്ള ഗദകൾ എന്നിവ തങ്ങളുടെ ദേഹരൂപത്തിൽ എടുത്തു.
1.30.51
तैः शस्त्रैर्भानुमद्भिस्ते दिव्याभरणभूषिताः ।
भानुमन्तः सुरगणास्तस्थुर्विगतकल्मषाः ॥ १.३०.५१ ॥
ആ തിളങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങളോടെ, ദിവ്യാഭരണങ്ങളാൽ അലംകൃതരായി, തേജസ്വികളും കളങ്കരഹിതരുമായ ദേവഗണങ്ങൾ നിലകൊണ്ടു.
1.30.52
अनुपमबलवीर्यतेजसो ।
धृतमनसः परिरक्षणेऽमृतस्य।
असुरपुरविदारणाः सुरा ।
ज्वलनसमिद्धवपुःप्रकाशिनः ॥ १.३०.५२ ॥
അനുപമമായ ബലവും വീര്യവും തേജസ്സുമുള്ളവർ, അമൃതിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ദൃഢമനസ്സുള്ളവർ, അസുരനഗരങ്ങളെ പിളർക്കുന്ന ദേവന്മാർ, കത്തുന്ന അഗ്നിപോലെ ദേഹം തിളങ്ങുന്നവർ.
1.30.53
इति समरवरं सुराः स्थितास्ते ।
परिघसहस्रशतैः समाकुलम्।
विगलितमिव चाम्बरान्तरं ।
तपनमरीचिविकाशितं बभासे ॥ १.३०.५३ ॥
ഇങ്ങനെ ആ ശ്രേഷ്ഠമായ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദേവന്മാർ നിലകൊണ്ടു; ആയിരക്കണക്കിന് പരിഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞ്, ആകാശമധ്യം പിളർന്നതുപോലെ, സൂര്യരശ്മികളാൽ പ്രകാശിച്ചു.