Mahābhārata · Adhyāya 1.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.41.1
एवमुक्तः स तेजस्वी शृङ्गी कोपसमन्वितः ।
मृतधारं गुरुं श्रुत्वा पर्यतप्यत मन्युना ॥ १.४१.१ ॥
So angesprochen, geriet der strahlende Śṛṅgī, von Zorn erfüllt, als er von seinem Vater Mṛtadhāra hörte, in Qual vor Empörung.
1.41.2
स त कृशमक्षिप्रेक्ष्य सूनृतां वाचमुत्सृजन् ।
अपृच्छत्तं कथं तातः सर्वभूतहिते रतः ॥ १.४१.२ ॥
Er blickte den hageren Kṛśa an, sprach gütige und wahrhaftige Worte und fragte ihn, wie sein Vater, der dem Wohl aller Wesen ergeben war, gestorben sei.
1.41.3
अनन्यचेताः सततं विष्णुं दवेमतोषयत् ।
वन्यान्नभोजी सततं मुनिर्मौनव्रते स्थितः।
एवंभूतः स तेजस्वी स मेऽद्य मृतधारकः ॥ १.४१.३ ॥
Der Weise, der mit ungeteiltem Geist Viṣṇu unablässig erfreute, Waldkost aß und im Schweigegelübde verharrte — dieser strahlende Mann ist heute mein Mṛtadhāraka geworden.
1.41.4
राज्ञा परिक्षिता तात मृगयां परिधावता ।
अवसक्तः पितुस्तेऽद्य मृतः स्कन्धे भुजङ्गमः ॥ १.४१.४ ॥
Lieber Sohn, durch König Parīkṣit, der auf der Jagd umherlief, ist heute deinem Vater eine Schlange, die sich an seine Schulter gehängt hatte, zum Verhängnis geworden.
1.41.5
किं मे पित्रा कृतं तस्य राज्ञोऽनिष्टं दुरात्मनः ।
ब्रूहि तत्कृश तत्त्वेन पश्य मे तपसो बलम् ॥ १.४१.५ ॥
Welches Unrecht hatte mein Vater jenem bösgesinnten König angetan? Sag es mir wahrhaftig, Kṛśa. Sieh die Kraft meiner Askese.
1.41.6
स राजा मृगयां यातः परिक्षिदभिमन्युजः ।
ससार मृगमेकाकी विद्ध्वा बाणेन शीघ्रगम् ॥ १.४१.६ ॥
Jener König, Parīkṣit, Sohn des Abhimanyu, war auf die Jagd gegangen; nachdem er einen schnell laufenden Hirsch mit einem Pfeil durchbohrt hatte, verfolgte er ihn allein.
1.41.7
न चापश्यन्मृगं राजा चरंस्तस्मिन्महावने ।
पितरं ते स दृष्ट्वैव पप्रच्छानभिभाषिणम् ॥ १.४१.७ ॥
Der König, im großen Wald umherirrend, sah den Hirsch nicht. Als er deinen Vater erblickte, fragte er ihn, der nicht sprach.
1.41.8
तं स्थाणुभूतं तिष्ठन्तं क्षुत्पिपासाश्रमातुरः ।
पुनःपुनर्मृगं नष्टं प्रपच्छ पितरं तव ॥ १.४१.८ ॥
Von Hunger, Durst und Erschöpfung geplagt, fragte der König deinen Vater, der wie ein Baumstumpf dastand, immer wieder nach dem verlorenen Hirsch.
1.41.9
स च मौनव्रतोपेतो नैव तं प्रत्यभाषत ।
तस्य राजा धनुष्कोट्या सर्पं स्कन्धे समासजत् ॥ १.४१.९ ॥
Er aber, der das Schweigegelübde abgelegt hatte, antwortete ihm nicht. Da hängte der König mit dem Ende seines Bogens eine Schlange über seine Schulter.
1.41.10
शृङ्गिंस्तव पिता सोऽपि तथैवास्ते यतव्रतः ।
सोऽपि राजा स्वनगरं प्रस्थितो गजसाह्वयम् ॥ १.४१.१० ॥
O Śṛṅgin, dein Vater verharrt ebenso, fest in seinem Gelübde. Und auch jener König ist in seine Stadt Gajasāhvaya aufgebrochen.
1.41.11
श्रुत्वैवमृषिपुत्रस्तु शवं स्कन्धे प्रतिष्ठितम् ।
कोपसंरक्तनयनः प्रज्वलन्निव मन्युना ॥ १.४१.११ ॥
Als der Sohn des Weisen dies hörte, mit der Leiche auf der Schulter und den Augen vor Zorn gerötet, loderte er, als brenne er vor Groll.
1.41.12
आविष्टः स हि कोपेन शशाप नृपतिं तदा ।
वार्युपस्पृश्य तेजस्वी क्रोधवेगबलात्कृतः ॥ १.४१.१२ ॥
Von Zorn erfasst, sprach der Strahlende, nachdem er Wasser zur Reinigung geschlürft hatte, getrieben von der Wucht seines Grimms, da den König einen Fluch aus.
1.41.13
योऽसौ वृद्धस्य तातस्य तथा कृच्छ्रगतस्य ह ।
स्कन्धे मृतं समास्राक्षीत्पन्नगं राजकिल्विषी ॥ १.४१.१३ ॥
Jener, der, als mein greiser Vater in Not war, ihm eine tote Schlange auf die Schulter legte, jener Sünder, der sich gegen den König vergangen hat.
1.41.14
तं पापमतिसंक्रुद्धस्तक्षकः पन्नगेश्वरः ।
आशीविषस्तिग्मतेजा मद्वाक्यबलचोदितः ॥ १.४१.१४ ॥
Takṣaka, der Herr der Schlangen, eine giftige Schlange von scharfer Kraft, über jenen Sünder überaus zornig, angetrieben durch die Macht meiner Worte.
1.41.15
सप्तरात्रादितो नेता यमस्य सदनं प्रति ।
द्विजानामवमन्तारं कुरूणामयशस्करम् ॥ १.४१.१५ ॥
Innerhalb von sieben Nächten von heute an wird er zur Wohnstatt Yamas geführt werden, er, der die Zweimalgeborenen verhöhnt und den Kurus Schande gebracht hat.
1.41.16
इति शप्त्वातिसंक्रुद्धः शृङ्गी पितरमभ्यगात् ।
आसीनं ग्रोव्रजे तस्मिन्वहन्तं शवपन्नगम् ॥ १.४१.१६ ॥
Nachdem er so verflucht hatte, ging Śṛṅgī, aufs Äußerste erzürnt, zu seinem Vater, der im Kuhstall saß und die tote Schlange trug.
1.41.17
स तमलक्ष्य पितरं शृङ्गी स्कन्धगतेन वै ।
शवेन भुजगेनासीद्भूयः क्रोधसमाकुलः ॥ १.४१.१७ ॥
Śṛṅgī bemerkte seinen Vater mit der toten Schlange auf der Schulter und geriet erneut in Zorn.
1.41.18
दुःखाच्चाश्रूणि मुमुचे पितरं चेदमब्रवीत् ।
श्रुत्वेमां धर्षणां तात तव तेन दुरात्मना ॥ १.४१.१८ ॥
Vor Kummer flossen ihm die Tränen, und er sprach zu seinem Vater: Vater, als ich von dieser Schmach hörte, die dir jener Bösgesinnte angetan hat...
1.41.19
राज्ञा परिक्षिता कोपादशपं तमहं नृपम् ।
यथार्हति स एवोग्रं शापं कुरुकुलाधमः।
सप्तमेऽहनि तं पापं तक्षकः पन्नगोत्तमः ॥ १.४१.१९ ॥
König Parikṣit beleidigte mich aus Zorn, daher verfluchte ich diesen König. Dieser Niedrigste des Kuru-Geschlechts verdient diesen schrecklichen Fluch. Am siebten Tag wird Takṣaka, der Beste der Schlangen, diesen Sünder beißen.
1.41.20
वैवस्वतस्य सदनं नेता परमदारुणम् ।
तमब्रवीत्पिता ब्रह्मंस्तथा कोपसमन्वितम् ॥ १.४१.२० ॥
Er wird ihn zur schrecklichsten Wohnstatt Vaivasvatas (Yamas) führen. O Brahmane, sein Vater sprach so zu ihm, voller Zorn.
1.41.21
न मे प्रियं कृतं तात नैष धर्मस्तपस्विनाम् ।
वयं तस्य नरेन्द्रस्य विषये निवसामहे ॥ १.४१.२१ ॥
Lieber Sohn, du hast nicht getan, was mir gefällt. Dies ist nicht die Pflicht der Asketen. Wir wohnen im Reich jenes Königs.
1.41.22
न्यायतो रक्षितास्तेन तस्य पापं न रोचये ।
सर्वथा वर्तमानस्य राज्ञो ह्यस्मद्विधैः सदा ॥ १.४१.२२ ॥
Wir sind von ihm gerecht beschützt worden. Ich billige sein Übel nicht. Für einen König, der sich stets in jeder Hinsicht gegenüber Menschen wie uns verhält, ist diese Sünde nicht hinnehmbar.
1.41.23
क्षन्तव्यं पुत्र धर्मो हि हतो हन्ति न संशयः ।
यदि राजा न संरक्षेत्पीडा नः परमा भवेत् ॥ १.४१.२३ ॥
Sohn, man soll verzeihen; das zerstörte Dharma zerstört wiederum, daran gibt es keinen Zweifel. Wenn der König uns nicht schützt, wird uns großes Leid treffen.
1.41.24
न शक्नुयाम चरितुं धर्मं पुत्र यथासुखम् ।
रक्षमाणा वयं तात राजभिर्धर्मदृष्टिभिः ॥ १.४१.२४ ॥
Sohn, wir können das Dharma nicht bequem ausüben. Lieber Sohn, nur geschützt von Königen, die auf das Dharma achten, können wir das.
1.41.25
चरामो विपुलं धर्मं तेषां भागोऽस्ति धर्मतः ।
सर्वथा वर्तमानस्य राज्ञः क्षन्तव्यमेव हि ॥ १.४१.२५ ॥
Wir üben den weiten Dharma; auch ihnen gebührt nach dem Dharma ein Anteil daran. Dem König, der sich in allem so verhält, ist gewiss zu vergeben.
1.41.26
परिक्षित्तु विशेषेण यथाऽस्य प्रपितामहः ।
रक्षत्यस्मांस्तथा राज्ञा रक्षितव्याः प्रजा विभो ॥ १.४१.२६ ॥
Besonders Parikṣit: Wie sein Urgroßvater uns beschützt, so muss der König die Untertanen schützen, o Mächtiger.
1.41.27
अराजके जनपदे दोषा जायन्ति वै सदा ।
उद्वृत्तं सततं लोकं राजा दण्डेन शास्ति वै ॥ १.४१.२७ ॥
In einem Reich ohne König entstehen stets Übel; der König hält die Ausschweifenden beständig durch Strafe im Zaum.
1.41.28
दण्डात्प्रतिभयं भूयः शान्तिरुत्पद्यते तदा ।
नोद्विग्नश्चरते धर्मं नोद्विग्नश्चरते क्रियाम् ॥ १.४१.२८ ॥
Durch die Strafe entsteht wieder Furcht, und dann erwächst Frieden. Ohne Unruhe übt man den Dharma; ohne Unruhe vollzieht man die Pflichten.
1.41.29
राज्ञा प्रतिष्ठितो धर्मो धर्मात्स्वर्गः प्रतिष्ठितः ।
राज्ञो यज्ञक्रियाः सर्वा यज्ञाद्देवाः प्रतिष्ठिताः ॥ १.४१.२९ ॥
Durch den König wird der Dharma gegründet, und aus dem Dharma wird der Himmel gegründet. Alle Opferhandlungen gehören dem König, und durch das Opfer werden die Götter gegründet.
1.41.30
देवाद्वृष्टिः प्रवर्तेत वृष्टेरोषधयः स्मृताः ।
ओषधिभ्यो मनुष्याणां धारयन्सततं हितम् ॥ १.४१.३० ॥
Vom Gott kommt der Regen; aus dem Regen, so heißt es, entstehen die Kräuter; und aus den Kräutern kommt das beständige Wohl der Menschen.
1.41.31
मनुष्याणां च यो धाता राजा राज्यकरः पुनः ।
दशश्रोत्रियसमो राजा इत्येवं मनुरब्रवीत् ॥ १.४१.३१ ॥
Der König, der die Menschen erhält und das Reich regiert, ist den zehn gelehrten Brahmanen gleich — so sprach Manu.
1.41.32
तेनेह क्षुधितेनैत्य श्रान्तेन मृगलिप्सुना ।
अजानता कृतं मन्ये व्रतमेतदिदं मम ॥ १.४१.३२ ॥
Hier, hungrig und erschöpft, nach einem Hirsch suchend gekommen, hat er unwissentlich dieses mein Gelübde gebrochen, glaube ich.
1.41.33
कस्मादिदं त्वया बाल्यात्सहसा दुष्कृतं कृतम् ।
न ह्यर्हति नृपः शापमस्मत्तः पुत्र सर्वथा ॥ १.४१.३३ ॥
Warum, Sohn, hast du aus Jugendlichkeit diese böse Tat so voreilig begangen? Der König verdient keinesfalls einen Fluch von uns.