மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.41.1
एवमुक्तः स तेजस्वी शृङ्गी कोपसमन्वितः ।
मृतधारं गुरुं श्रुत्वा पर्यतप्यत मन्युना ॥ १.४१.१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த தேஜஸ்வி ஸ்ருங்கி, கோபத்தால் நிரம்பினான். தன் தந்தை மிருததாரர் பற்றிக் கேட்டு, மன்யுவினால் துன்புற்றான்.
1.41.2
स त कृशमक्षिप्रेक्ष्य सूनृतां वाचमुत्सृजन् ।
अपृच्छत्तं कथं तातः सर्वभूतहिते रतः ॥ १.४१.२ ॥
அவன் கிருசனை கண்ணால் பார்த்து, இனிய உண்மையான சொல்லை எழுப்பி, "எல்லா உயிர்களின் நலத்தில் ஈடுபட்ட என் தந்தை எவ்வாறு?" என்று கேட்டான்.
1.41.3
अनन्यचेताः सततं विष्णुं दवेमतोषयत् ।
वन्यान्नभोजी सततं मुनिर्मौनव्रते स्थितः।
एवंभूतः स तेजस्वी स मेऽद्य मृतधारकः ॥ १.४१.३ ॥
ஒருமனதோடு எப்போதும் விஷ்ணுவை (தேவனை) மகிழ்வித்து, காட்டு உணவை உண்டு, மௌன விரதத்தில் நிலைத்த முனிவர் — இத்தகைய தேஜஸ்வியாகிய அவர் இன்று என்னுடைய மிருததாரகராகிவிட்டார்.
1.41.4
राज्ञा परिक्षिता तात मृगयां परिधावता ।
अवसक्तः पितुस्तेऽद्य मृतः स्कन्धे भुजङ्गमः ॥ १.४१.४ ॥
அன்பு மகனே! வேட்டையாடி ஓடிய அரசன் பரீட்சித்தால், இன்று உன் தந்தையின் தோளில் தொங்கவிடப்பட்ட பாம்பினால் அவர் இறந்தார்.
1.41.5
किं मे पित्रा कृतं तस्य राज्ञोऽनिष्टं दुरात्मनः ।
ब्रूहि तत्कृश तत्त्वेन पश्य मे तपसो बलम् ॥ १.४१.५ ॥
என் தந்தை அந்த துராத்மாவான அரசனுக்கு என்ன தீங்கு செய்தார்? கிருசா, அதை உண்மையாகச் சொல். என் தவத்தின் வலிமையைப் பார்.
1.41.6
स राजा मृगयां यातः परिक्षिदभिमन्युजः ।
ससार मृगमेकाकी विद्ध्वा बाणेन शीघ्रगम् ॥ १.४१.६ ॥
அந்த அரசன், அபிமன்யுவின் மகன் பரீட்சித், வேட்டைக்குச் சென்றான். விரைந்து ஓடும் மானை அம்பால் எய்து, தனியாக அதைப் பின்தொடர்ந்தான்.
1.41.7
न चापश्यन्मृगं राजा चरंस्तस्मिन्महावने ।
पितरं ते स दृष्ट्वैव पप्रच्छानभिभाषिणम् ॥ १.४१.७ ॥
அந்த பெரிய காட்டில் அலைந்தபோது அரசன் மானைக் காணவில்லை. உங்கள் தந்தையைக் கண்டதும், பேசாமல் இருந்தவரிடம் அவர் கேட்டான்.
1.41.8
तं स्थाणुभूतं तिष्ठन्तं क्षुत्पिपासाश्रमातुरः ।
पुनःपुनर्मृगं नष्टं प्रपच्छ पितरं तव ॥ १.४१.८ ॥
பசி, தாகம், களைப்பால் வருந்திய அரசன், மரம்போல நின்றிருந்த அவரிடம், தொலைந்த மானைப் பற்றி உங்கள் தந்தையிடம் பலமுறை கேட்டான்.
1.41.9
स च मौनव्रतोपेतो नैव तं प्रत्यभाषत ।
तस्य राजा धनुष्कोट्या सर्पं स्कन्धे समासजत् ॥ १.४१.९ ॥
ஆனால் மௌன விரதம் கொண்டிருந்த அவர் அவனுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. அப்போது அரசன் தன் வில்லின் முனையால் அவர் தோளில் ஒரு பாம்பை தொங்கவிட்டான்.
1.41.10
शृङ्गिंस्तव पिता सोऽपि तथैवास्ते यतव्रतः ।
सोऽपि राजा स्वनगरं प्रस्थितो गजसाह्वयम् ॥ १.४१.१० ॥
சிருங்கியே! உங்கள் தந்தையும் அவ்வாறே விரதத்தில் உறுதியாக இருக்கிறார். அந்த அரசனும் தன் நகரமான கஜசாஹ்வயத்துக்குச் சென்றுவிட்டான்.
1.41.11
श्रुत्वैवमृषिपुत्रस्तु शवं स्कन्धे प्रतिष्ठितम् ।
कोपसंरक्तनयनः प्रज्वलन्निव मन्युना ॥ १.४१.११ ॥
இதைக் கேட்டதும், தோளில் சவம் வைக்கப்பட்ட ரிஷி-புத்திரனின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன; அவன் கோபத்தால் எரிவதுபோல் தோன்றினான்.
1.41.12
आविष्टः स हि कोपेन शशाप नृपतिं तदा ।
वार्युपस्पृश्य तेजस्वी क्रोधवेगबलात्कृतः ॥ १.४१.१२ ॥
கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த தேஜஸ்வி, நீரால் ஆசமனம் செய்து, கோபத்தின் வேக வலிமையால் உந்தப்பட்டு, அப்போது அரசனைச் சபித்தான்.
1.41.13
योऽसौ वृद्धस्य तातस्य तथा कृच्छ्रगतस्य ह ।
स्कन्धे मृतं समास्राक्षीत्पन्नगं राजकिल्विषी ॥ १.४१.१३ ॥
வயதான தந்தை துன்பத்தில் இருந்தபோது அவரது தோளில் இறந்த பாம்பை வைத்த, அரசனுக்குக் குற்றம் செய்த அந்தப் பாவியை.
1.41.14
तं पापमतिसंक्रुद्धस्तक्षकः पन्नगेश्वरः ।
आशीविषस्तिग्मतेजा मद्वाक्यबलचोदितः ॥ १.४१.१४ ॥
அந்தப் பாவியின் மேல் மிகக் கோபமுற்ற, பாம்புகளின் அரசன் தக்ஷகன், கூர்மையான ஆற்றல் கொண்ட விஷப் பாம்பு, என் சொற்களின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டவன்.
1.41.15
सप्तरात्रादितो नेता यमस्य सदनं प्रति ।
द्विजानामवमन्तारं कुरूणामयशस्करम् ॥ १.४१.१५ ॥
இன்றிலிருந்து ஏழு இரவுகளுக்குள் அவன் யமனின் இல்லத்துக்கு கொண்டு செல்லப்படுவான். அவன் பிராமணர்களை அவமதித்து குருக்களுக்கு இழிவு தேடித் தந்தவன்.
1.41.16
इति शप्त्वातिसंक्रुद्धः शृङ्गी पितरमभ्यगात् ।
आसीनं ग्रोव्रजे तस्मिन्वहन्तं शवपन्नगम् ॥ १.४१.१६ ॥
இவ்வாறு சாபமிட்டு மிகக் கோபமுற்ற சிருங்கி, பசுத்தொழுவத்தில் அமர்ந்து இறந்த பாம்பைச் சுமந்துகொண்டிருந்த தன் தந்தையிடம் சென்றான்.
1.41.17
स तमलक्ष्य पितरं शृङ्गी स्कन्धगतेन वै ।
शवेन भुजगेनासीद्भूयः क्रोधसमाकुलः ॥ १.४१.१७ ॥
சிருங்கி தன் தந்தையைக் கண்டான்; அவரது தோளில் இறந்த பாம்பு இருந்தது. அவன் மீண்டும் கோபத்தால் கலங்கினான்.
1.41.18
दुःखाच्चाश्रूणि मुमुचे पितरं चेदमब्रवीत् ।
श्रुत्वेमां धर्षणां तात तव तेन दुरात्मना ॥ १.४१.१८ ॥
துயரத்தால் அவனது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது; அவன் தந்தையிடம் இவ்வாறு கூறினான்: அப்பா, உம்மை அந்தத் தீயவன் அவமதித்ததை நான் கேட்டேன்.
1.41.19
राज्ञा परिक्षिता कोपादशपं तमहं नृपम् ।
यथार्हति स एवोग्रं शापं कुरुकुलाधमः।
सप्तमेऽहनि तं पापं तक्षकः पन्नगोत्तमः ॥ १.४१.१९ ॥
அரசன் பரீக்ஷித் கோபத்தால் என்னை அவமதித்தான்; அதனால் அந்த அரசனுக்கு நான் சாபமிட்டேன். குரு குலத்தில் கீழ்ப்பட்ட அவன் அந்தக் கொடிய சாபத்திற்குத் தகுதியானவன். ஏழாம் நாளில் பாவியை பாம்புகளில் சிறந்த தக்ஷகன் கடிப்பான்.
1.41.20
वैवस्वतस्य सदनं नेता परमदारुणम् ।
तमब्रवीत्पिता ब्रह्मंस्तथा कोपसमन्वितम् ॥ १.४१.२० ॥
அவன் அவனை வைவஸ்வதனின் (யமனின்) மிகக் கொடிய இருப்பிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வான். பிராமணரே, கோபம் நிறைந்த அவனிடம் தந்தை இவ்வாறு கூறினார்.
1.41.21
न मे प्रियं कृतं तात नैष धर्मस्तपस्विनाम् ।
वयं तस्य नरेन्द्रस्य विषये निवसामहे ॥ १.४१.२१ ॥
அன்பு மகனே, நீ எனக்கு விருப்பமான செயலைச் செய்யவில்லை. இது தவசிகளின் தர்மம் அல்ல. நாமோ அந்த அரசனின் நாட்டில் வசிக்கிறோம்.
1.41.22
न्यायतो रक्षितास्तेन तस्य पापं न रोचये ।
सर्वथा वर्तमानस्य राज्ञो ह्यस्मद्विधैः सदा ॥ १.४१.२२ ॥
அவனால் நீதியுடன் நாம் காக்கப்பட்டோம். அவனுடைய இந்தப் பாவம் எனக்கு உகந்ததல்ல. எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு எப்போதும் எல்லா வழிகளிலும் நடக்கும் அந்த அரசனின் இந்தப் பாவத்தை நான் ஏற்கவில்லை.
1.41.23
क्षन्तव्यं पुत्र धर्मो हि हतो हन्ति न संशयः ।
यदि राजा न संरक्षेत्पीडा नः परमा भवेत् ॥ १.४१.२३ ॥
மகனே, மன்னிக்கப்பட வேண்டும்; அழிக்கப்பட்ட தர்மமே அழிக்கும், இதில் ஐயமில்லை. அரசன் நம்மைக் காக்காவிட்டால் நமக்குப் பெரும் துன்பம் உண்டாகும்.
1.41.24
न शक्नुयाम चरितुं धर्मं पुत्र यथासुखम् ।
रक्षमाणा वयं तात राजभिर्धर्मदृष्टिभिः ॥ १.४१.२४ ॥
மகனே, நம்மால் தர்மத்தை சுகமாகக் கடைப்பிடிக்க முடியாது. அன்பு மகனே, தர்மத்தை நோக்கும் அரசர்களால் காக்கப்பட்டால்தான் நாம் அதைச் செய்ய முடியும்.
1.41.25
चरामो विपुलं धर्मं तेषां भागोऽस्ति धर्मतः ।
सर्वथा वर्तमानस्य राज्ञः क्षन्तव्यमेव हि ॥ १.४१.२५ ॥
நாங்கள் பெரும் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறோம்; அதில் அவர்களுக்கும் தர்மப்படி பங்கு உண்டு. எல்லா வகையிலும் நடந்துகொள்ளும் அரசனை மன்னிக்கவே வேண்டும்.
1.41.26
परिक्षित्तु विशेषेण यथाऽस्य प्रपितामहः ।
रक्षत्यस्मांस्तथा राज्ञा रक्षितव्याः प्रजा विभो ॥ १.४१.२६ ॥
பரீட்சித் சிறப்பாக, இவருடைய பாட்டனின் பாட்டனார் நம்மைக் காப்பதைப் போல, ஓ வீரனே, அரசனால் குடிமக்கள் காக்கப்பட வேண்டும்.
1.41.27
अराजके जनपदे दोषा जायन्ति वै सदा ।
उद्वृत्तं सततं लोकं राजा दण्डेन शास्ति वै ॥ १.४१.२७ ॥
அரசனற்ற நாட்டில் எப்போதும் குற்றங்கள் தோன்றும்; அரசன் தண்டனையால் ஒழுங்கு மீறுபவர்களை எப்போதும் அடக்குகிறான்.
1.41.28
दण्डात्प्रतिभयं भूयः शान्तिरुत्पद्यते तदा ।
नोद्विग्नश्चरते धर्मं नोद्विग्नश्चरते क्रियाम् ॥ १.४१.२८ ॥
தண்டனையால் மீண்டும் அச்சம் உண்டாகிறது; அப்போது அமைதி தோன்றுகிறது. அச்சமின்றி மக்கள் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்; அச்சமின்றி கடமைகளைச் செய்கின்றனர்.
1.41.29
राज्ञा प्रतिष्ठितो धर्मो धर्मात्स्वर्गः प्रतिष्ठितः ।
राज्ञो यज्ञक्रियाः सर्वा यज्ञाद्देवाः प्रतिष्ठिताः ॥ १.४१.२९ ॥
அரசனால் தர்மம் நிலைநாட்டப்படுகிறது; தர்மத்தால் சொர்க்கம் நிலைநாட்டப்படுகிறது. அரசனின் அனைத்து யாகச் செயல்களும் உண்டு; யாகத்தால் தேவர்கள் நிலைநாட்டப்படுகின்றனர்.
1.41.30
देवाद्वृष्टिः प्रवर्तेत वृष्टेरोषधयः स्मृताः ।
ओषधिभ्यो मनुष्याणां धारयन्सततं हितम् ॥ १.४१.३० ॥
தேவனிடமிருந்து மழை பொழிகிறது; மழையிலிருந்து மூலிகைகள் உண்டாகின்றன என்று சொல்லப்படுகிறது; மூலிகைகளால் மனிதர்களுக்கு எப்போதும் நன்மை விளைகிறது.
1.41.31
मनुष्याणां च यो धाता राजा राज्यकरः पुनः ।
दशश्रोत्रियसमो राजा इत्येवं मनुरब्रवीत् ॥ १.४१.३१ ॥
மனிதர்களைத் தாங்கி ஆட்சி செய்யும் அரசன் பத்து வேதியர்களுக்குச் சமமானவன் — என்று மனு இவ்வாறு கூறினார்.
1.41.32
तेनेह क्षुधितेनैत्य श्रान्तेन मृगलिप्सुना ।
अजानता कृतं मन्ये व्रतमेतदिदं मम ॥ १.४१.३२ ॥
இங்கு பசியோடும் களைப்போடும் மானைத் தேடி வந்தவன், அறியாமல் என் இந்த விரதத்தைச் செய்துவிட்டான் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
1.41.33
कस्मादिदं त्वया बाल्यात्सहसा दुष्कृतं कृतम् ।
न ह्यर्हति नृपः शापमस्मत्तः पुत्र सर्वथा ॥ १.४१.३३ ॥
மகனே, இளமையால் நீ ஏன் இந்தத் தீச்செயலை அவசரமாகச் செய்தாய்? அரசன் எந்த வகையிலும் எங்களிடமிருந்து சாபத்தைப் பெறத் தகுந்தவன் அல்ல.