Mahābhārata · Adhyāya 1.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.50.1
ततः स राजा राजेन्द्र स्कन्धे तस्य भुजंगमम् ।
मुनेः क्षुत्क्षाम आसज्य स्वपुरं प्रययौ पुनः ॥ १.५०.१ ॥
Dann hängte jener König, o Herr der Könige, vor Hunger geschwächt, eine Schlange auf die Schulter des Weisen und kehrte wieder in seine Stadt zurück.
1.50.2
ऋषेस्तस्य तु पुत्रोऽभूद्गति जातो महायशाः ।
शृङ्गी नाम महातेजास्तिग्मवीर्योऽतिकोपनः ॥ १.५०.२ ॥
Dieser Weise hatte einen Sohn von großem Ruhm, namens Śṛṅgī, von großer Strahlkraft, von heftiger Tapferkeit und sehr zornig.
1.50.3
ब्रह्माणं समुपागम्य मुनिः पूजां चकार ह ।
सोऽनुज्ञातस्ततस्तत्र शृङ्गी शुश्राव तं तदा ॥ १.५०.३ ॥
Der Weise trat vor Brahmā und verehrte ihn; dann, nachdem er die Erlaubnis erhalten hatte, hörte Śṛṅgī dort damals davon.
1.50.4
सख्युः सकाशात्पितरं पित्रा ते धर्षितं पुरा ।
मृतं सर्पं समासक्तं स्थाणुभूतस्य तस्य तम् ॥ १.५०.४ ॥
Von einem Freund erfuhr er, dass Euer Vater früher seinen Vater geschmäht hatte, indem er eine tote Schlange über jenen Weisen hängte, der bewegungslos wie ein Pfahl dasaß.
1.50.5
वहन्तं राजशार्दूल स्कन्धेनानपकारिणम् ।
तपस्विनमतीवाथ तं मुनिप्रवरं नृप ॥ १.५०.५ ॥
O Tiger unter den Königen, o König, er trug die Schlange auf der Schulter, obwohl er kein Unrecht getan hatte; jener vorzüglichste der Weisen war überaus asketisch.
1.50.6
जितेन्द्रियं विशुद्धं च स्थितं कर्मण्यथाद्भुतम् ।
तपसा द्योतितात्मानं स्वेष्वङ्गेषु यतं तदा ॥ १.५०.६ ॥
Er war seiner Sinne mächtig, rein, fest in seiner Pflicht und wundersam; sein Selbst strahlte durch Askese, und damals hielt er seine Glieder im Zaum.
1.50.7
शुभाचारं शुभकथं सुस्थितं तमलोलुपम् ।
अक्षुद्रमनसूयं च वृद्धं मौनव्रते स्थितम्।
शरण्यं सर्वभूतानां पित्रा विनिकृतं तव ॥ १.५०.७ ॥
Von guter Lebensführung und guter Rede, standhaft, frei von Gier und Dunkelheit, edlen Sinnes und ohne Neid, alt, im Schweigegelübde verharrend, Zuflucht aller Wesen — dein Vater hat ihn verächtlich behandelt.
1.50.8
शशापाथ महातेजाः पितरं ते रुषान्वितः ।
ऋषेः पुत्रो महातेजा बालोऽपि स्थविरद्युतिः ॥ १.५०.८ ॥
Da verfluchte ihn der Sohn des Weisen, von großem Glanz und voller Zorn, deinen Vater. Obwohl er ein Knabe war, hatte er den Glanz eines Greises.
1.50.9
स क्षिप्रमुदकं स्पृष्ट्वा रोषादिदमुवाच ह ।
पितरं तेऽभिसन्धाय तेजसा प्रज्वलन्निव ॥ १.५०.९ ॥
Er berührte rasch das Wasser und sprach im Zorn diese Worte, auf deinen Vater zielend, von seiner Kraft wie in Flammen glühend.
1.50.10
अनागसि गुरौ यो मे मृतं सर्पवासृजत् ।
तं नागस्तक्षकः क्रुद्धस्तेजसा प्रदहिष्यति ॥ १.५०.१० ॥
Wer einen toten Schlangen auf meinen schuldlosen Lehrer geworfen hat, den wird die zornige Schlange Takṣaka mit seiner Kraft verbrennen.
1.50.11
आशीविषस्तिग्मतेजा मद्वाक्यबलचोदितः ।
सप्तरात्रादितः पापं पश्य मे तपसो बलम् ॥ १.५०.११ ॥
Die giftige Schlange von scharfer Kraft, angetrieben von der Macht meiner Worte, wird jenen Sünder in sieben Nächten von heute an beißen. Sieh die Kraft meiner Askese.
1.50.12
इत्युक्त्वा प्रययौ तत्र पिता यत्राऽस्य सोऽभवत् ।
दृष्ट्वा च पितरं तस्मै तं शापं प्रत्यवेदयत् ॥ १.५०.१२ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, ging er dorthin, wo sein Vater war, und als er ihn sah, berichtete er ihm jenen Fluch.
1.50.13
स चापि मुनिशार्दूलः प्रेरयामास ते पितुः ।
शिष्यं गौरमुखं नाम शीलवन्तं गुणान्वितम् ॥ १.५०.१३ ॥
Und jener Tiger unter den Weisen sandte ebenfalls seinen Schüler Gauramukha, einen Mann von guter Gesinnung und reich an Tugenden, zu ihrem Vater.
1.50.14
आचख्यौं सत्त्व विश्रान्तो राज्ञः सर्वमशेषतः ।
शप्तोऽसि मम पुत्रेण यत्तो भव महीपते ॥ १.५०.१४ ॥
Nachdem er sich ausgeruht hatte, berichtete er dem König alles vollständig: »O Herr der Erde, du bist von meinem Sohn verflucht worden; sei wachsam.«
1.50.15
तक्षकस्त्वां महाराज तेजसाऽसौ दहिष्यति ।
श्रुत्वा च तद्वचो घोरं पिता ते जनमेजय ॥ १.५०.१५ ॥
»Großer König, Takṣaka wird dich mit seiner feurigen Kraft verbrennen.« O Janamejaya, als dein Vater dieses furchtbare Wort hörte…
1.50.16
यत्तोऽभवत्परित्रस्तस्तक्षकात्पन्नगोत्तमात् ।
ततस्तस्मिंस्तु दिवसे सप्तमे समुपस्थिते ॥ १.५०.१६ ॥
Sehr erschrocken vor Takṣaka, dem vornehmsten der Schlangen, wurde er wachsam. Als dann der siebte Tag gekommen war…
1.50.17
राज्ञः समीपं ब्रह्मर्षिः काश्यपो गन्तुमैच्छत ।
तं ददर्शाथ नागेन्द्रस्तक्षकः काश्यपं तदा ॥ १.५०.१७ ॥
Der Brahmarishi Kāśyapa wollte zum König gehen. Da sah ihn der Schlangenfürst Takṣaka.
1.50.18
तमब्रवीत्पन्नगेन्द्रः काश्यपं त्वरितं द्विजम् ।
क्व भवांस्त्वरितो याति किं च कार्यं चिकीर्षति ॥ १.५०.१८ ॥
Der Schlangenfürst sprach zu Kāśyapa, dem Zweimalgeborenen, der sich eilte: »Wohin gehst du so eilig, und welche Aufgabe willst du verrichten?«
1.50.19
यत्र राजा कुरुश्रेष्ठः परिक्षिन्नाम वै द्विज ।
तक्षकेण भुजंगेन धक्ष्यते किल सोऽद्य वै ॥ १.५०.१९ ॥
O Zweimalgeborener, wo der König namens Parikṣit ist, der Beste der Kurus: Heute wird ihn die Schlange Takṣaka beißen und er wird verbrannt werden.
1.50.20
गच्छाम्यहं तं त्वरितः सद्यः कर्तुमपज्वरम् ।
मयाऽभिपन्नं तं चापि न सर्पो धर्षयिष्यति ॥ १.५०.२० ॥
Ich gehe eilig zu ihm, um ihn sogleich vom Fieber zu befreien. Von mir ergriffen, wird ihn nicht einmal die Schlange verletzen.
1.50.21
किमर्थं तं मया दष्टं संजीवयितुमिच्छसि ।
अहं त तक्षको ब्रह्मन्पश्य मे वीर्यमद्भुतम् ॥ १.५०.२१ ॥
Warum willst du ihn wiederbeleben, den ich gebissen habe? Ich bin Takṣaka, o Brahmane. Sieh meine wundersame Kraft.
1.50.22
न शक्तस्त्वं मया दष्टं तं संजीवयितुं नृपम् ।
इत्युक्त्वा तक्षकस्तत्र सोऽदशद्वै वनस्पतिम् ॥ १.५०.२२ ॥
Mit den Worten: »Du bist nicht imstande, den König wiederzubeleben, den ich gebissen habe«, biss Takṣaka dort eben jenen Baum.
1.50.23
स दष्टमात्रो नागेन भस्मीभूतोऽभवन्नगः ।
काश्यपश्च ततो राजन्नजीवयत तं नगम् ॥ १.५०.२३ ॥
Kaum war der Baum von der Schlange gebissen, wurde er zu Asche. Dann, o König, belebte Kāśyapa jenen Baum wieder.
1.50.24
ततस्तं लोभयामास कामं ब्रूहीति तक्षकः ।
स एवमुक्तस्तं प्राह काश्यपस्तक्षकं पुनः ॥ १.५०.२४ ॥
Da lockte Takṣaka ihn: »Sprich deinen Wunsch aus.« So angesprochen, sprach Kāśyapa wieder zu Takṣaka.
1.50.25
धनलिप्सुरहं तत्र यामीत्युक्तश्च तेन सः ।
तमुवाच महात्मानं तक्षकः श्लक्ष्णया गिरा ॥ १.५०.२५ ॥
So angesprochen — »Ich gehe dorthin, nach Reichtum verlangend« — sprach Takṣaka mit sanfter Rede zu jenem Großseelen.
1.50.26
यावद्धनं प्रार्थयसे राज्ञस्तस्मात्ततोऽधिकम् ।
गृहाण मत्त एव त्वं सन्निवर्तस्व चानघ ॥ १.५०.२६ ॥
Nimm von mir, sogar mehr, als du vom König verlangst, so viel Reichtum, wie du begehrst. Kehre nun zurück, o Makelloser.
1.50.27
स एवमुक्तो नागेन काश्यपो द्विपदां वरः ।
लब्ध्वा वित्तं निववृते तक्षकाद्यावदीप्सितम् ॥ १.५०.२७ ॥
So vom Schlangenwesen angesprochen, kehrte Kāśyapa, der Beste der Zweimalgeborenen, nachdem er von Takṣaka so viel Reichtum erlangt hatte, wie er begehrte, zurück.
1.50.28
तस्मिन्प्रतिगते विप्रे छद्मनोपेत्य तक्षकः ।
तं नृपं नृपतिश्रेष्ठं पितरं धार्मिकं तव ॥ १.५०.२८ ॥
Als jener Brahmane gegangen war, trat Takṣaka heimlich an jenen König heran, den besten der Könige, deinen rechtschaffenen Vater.
1.50.29
प्रासादस्थं यत्तमपि दग्धवान्विषवह्निना ।
ततस्त्वं पुरुषव्याघ्र विजयायाभिषेचितः ॥ १.५०.२९ ॥
Auch jenen, der im Palast stand, verbrannte er mit dem Feuer des Giftes. Dann, o Tiger unter den Menschen, wurdest du zum Sieg gesalbt.
1.50.30
एतद्दृष्टं श्रुतं चापि यथावन्नृपसत्तम ।
अस्माभिर्निखिलं सर्वं कथितं तेऽतिदारुणम् ॥ १.५०.३० ॥
O bester der Könige, all dies, was wir gesehen und gehört haben, ist dir vollständig und genau so erzählt worden, wie es war, und es ist überaus schrecklich.
1.50.31
श्रुत्वा चैतं नरश्रेष्ठ पार्थिवस्य पराभवम् ।
अस्य चर्षेरुदङ्कस्य विधत्स्व यदनन्तरम् ॥ १.५०.३१ ॥
Oh Bester der Männer, nachdem du von dieser Niederlage des Königs gehört hast, handle nun gemäß dem, was danach geschah, in Bezug auf den Weisen Uttanka.
1.50.32
एतस्मिन्नेव काले तु स राजा जनमेजयः ।
उवाच मन्त्रिणः सर्वानिदं वाक्यमरिदमः ॥ १.५०.३२ ॥
Zu eben dieser Zeit sprach König Janamejaya, der Bezwinger der Feinde, diese Worte zu all seinen Ministern.
1.50.33
अथ तत्कथितं केन यद्वृत्तं तद्वनस्पतौ ।
आश्चर्यभूतं लोकस्य भस्मराशीकृतं तदा ॥ १.५०.३३ ॥
Wer hat denn jenes Ereignis im Baum erzählt, das für die Welt wunderbar war und dann zu einem Haufen Asche verbrannt wurde?
1.50.34
यद्वृक्षं जीवयामास काश्यपस्तक्षकेण वै ।
नूनं मन्त्रैर्हतविषो न प्रणश्येत काश्यपात् ॥ १.५०.३४ ॥
Den Baum, den Kāśyapa wiederbelebte, nachdem Takṣaka ihn gebissen hatte – gewiss, wäre sein Gift durch Mantras vernichtet worden, so wäre er nicht durch Kāśyapa zugrunde gegangen.
1.50.35
चिन्तयामास पापात्मा मनसा पन्नगाधमः ।
दष्टं यदि मया विप्रः पार्थिवं जीवयिष्यति ॥ १.५०.३५ ॥
Der böse Gesinnte, der niederste der Schlangen, dachte in seinem Geist: 'Wenn dieser Brahmane den König wieder belebt, den ich gebissen habe...'
1.50.36
तक्षकः संहतविषो लोके यास्यति हास्यताम् ।
विचिन्त्यैवं कृता तेन ध्रुवं तुष्टिर्द्विजस्य वै ॥ १.५०.३६ ॥
Takṣaka, dessen Gift angesammelt ist, wird in der Welt zum Gespött werden. So überlegend stimmte er gewiss den Brahmanen zufrieden.
1.50.37
भविष्यति ह्युपायेन यस्य दास्यामि यातनाम् ।
एकं तु श्रोतुमिच्छामि तद्वृत्तं निर्जने वने ॥ १.५०.३७ ॥
Es wird sicherlich ein Mittel geben, durch das ich den bestrafen kann, dem ich Strafe zufügen werde. Doch eines möchte ich hören: den Bericht über jenes Geschehen im einsamen Wald.
1.50.38
संवादं पन्नगेन्द्रस्य काश्यपस्य च कस्तदा ।
श्रुतवान्दृष्टवांश्चापि भवत्सु कथमागतम्।
श्रुत्वा तस्य विधास्येऽहं पन्नगान्तकरीं मतिम् ॥ १.५०.३८ ॥
Wer hörte und sah damals jenes Gespräch zwischen dem Herrn der Schlangen und Kāśyapa, und wie kam es zu euch? Nachdem ich es gehört habe, werde ich den Entschluss fassen, der den Schlangen ein Ende setzt.
1.50.39
शृणु राजन्यथास्माकं येन तत्कथितं पुरा ।
समागतं द्विजेन्द्रस्य पन्नगेन्द्रस्य चाध्वनि ॥ १.५०.३९ ॥
Höre, o König, wie es uns einst erzählt wurde: Der vornehmste der Brahmanen und der Herr der Schlangen trafen einander auf dem Weg.
1.50.40
तस्मिन्वृक्षे नरः कश्चिदिन्धनार्थाय पार्थिव ।
विचिन्वन्पूर्वमारूढः शुष्कशाखावनस्पतौ ॥ १.५०.४० ॥
O König, auf jenem Baum war zuvor ein Mann, der nach Brennholz suchte, hinaufgeklettert — ein Baum mit dürren Ästen.
1.50.41
न बुध्येतामुभौ तौ च नगस्थं पन्नगद्विजौ ।
सह तेनैव वृक्षेण भस्मीभूतोऽभवन्नृप ॥ १.५०.४१ ॥
O König, jene beiden auf dem Baum — die Schlange und der Brahmane — nahmen einander nicht wahr; und jener Mann wurde zusammen mit eben diesem Baum zu Asche.
1.50.42
द्विजप्रभावाद्राजेन्द्र व्यजीवत्स वनस्पतिः ।
तेनागम्य द्विजश्रेष्ठ पुंसाऽस्मासु निवेदितम् ॥ १.५०.४२ ॥
O bester der Könige, durch die Macht des Brahmanen wurde jener Baum wieder lebendig; und er selbst kam und berichtete uns dies, o bester der Brahmanen.
1.50.43
यथा वृत्तं तु तत्सर्वं तक्षकस्य द्विजस्य च ।
एतत्ते कथितं राजन्यथादृष्टं श्रुतं च यत्।
श्रुत्वा च नृपशार्दूल विधत्स्व यदनन्तरम् ॥ १.५०.४३ ॥
O König, alles, was zwischen Takṣaka und dem Brahmanen geschah, wurde dir erzählt, so wie es gesehen und gehört wurde. O Tiger unter den Königen, nachdem du dies gehört hast, entscheide, was danach zu tun ist.
1.50.44
मन्त्रिणां तु वचः श्रुत्वा स राजा जनमेजयः ।
पर्यतप्यत दुःखार्तः प्रत्यपिंषत्करं करे ॥ १.५०.४४ ॥
Als König Janamejaya die Worte der Minister hörte, litt er, von Kummer gequält, und rieb eine Hand an der anderen.
1.50.45
निःश्वासमुष्णमसकृद्दीर्घं राजीवलोचनः ।
मुमोचाश्रूणि च तदा नेत्राभ्यां प्ररुदन्नृपः ॥ १.५०.४५ ॥
Der lotusäugige König stieß wiederholt lange, heiße Seufzer aus; dann flossen unter Weinen Tränen aus seinen Augen.
1.50.46
उवाच च महीपालो दुःखशोकसमन्वितः ।
दुर्धरं बाष्पमुत्सृज्य स्पृष्ट्वा चापो यथाविधि ॥ १.५०.४६ ॥
Der König, voller Schmerz und Trauer, ließ Tränen fließen, die er nicht zurückhalten konnte, berührte das Wasser nach der Vorschrift und sprach.
1.50.47
मुहूर्तमिव च ध्यात्वा निश्चित्य मनसा नृपः ।
अमर्षी मन्त्रिणः सर्वानिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.५०.४७ ॥
Der König sann einen Augenblick nach, fasste in seinem Geist einen Entschluss und sprach, voller Empörung, diese Worte zu allen Ministern.
1.50.48
श्रुत्वैतद्भवतां वाक्यं पितुर्मे स्वर्गतिं प्रति ।
निश्चितेयं मम मतिर्या च तां मे निबोधत।
अनन्तरं च मन्येऽहं तक्षकाय दुरात्मने ॥ १.५०.४८ ॥
Nachdem ich eure Worte gehört habe, hier ist mein fester Entschluss in Bezug auf den Weg meines Vaters in den Himmel; hört ihn an. Und was ich als Nächstes dem bösgesinnten Takṣaka antun will, ist dies.
1.50.49
प्रतिकर्तव्यमित्येवं येन मे हिंसितः पिता ।
शृङ्गिणं हेतुमात्रं यः कृत्वा दग्ध्वा च पार्थिवम् ॥ १.५०.४९ ॥
So muss vergolten werden: Er, der meinen Vater verletzte, der Śṛṅgin nur als Anlass benutzte und den König verbrannte.
1.50.50
इयं दुरात्मता तस्य काश्यपं यो न्यवर्तयत् ।
यद्यागच्छेत्स वै विप्रो ननु जीवेत्पिता मम ॥ १.५०.५० ॥
Das ist seine Bosheit, dass er Kāśyapa zurückschickte; wäre jener Brahmane gekommen, so würde mein Vater sicher leben.
1.50.51
परिहीयेत किं तस्य यदि जीवेत्स पार्थिवः ।
काश्यपस्य प्रसादेन मन्त्रिणां विनयेन च ॥ १.५०.५१ ॥
Was hätte er verloren, wenn jener König am Leben geblieben wäre, durch die Gnade Kāśyapas und die Bescheidenheit seiner Minister?
1.50.52
स तु वारितवान्मोहात्काश्यपं द्विजसत्तमम् ।
संजिजीवयिषुं प्राप्तं राजानमपराजितम् ॥ १.५०.५२ ॥
Aus Verblendung hielt er Kāśyapa zurück, den besten der Brahmanen, der gekommen war, den unbesiegten König wieder zum Leben zu erwecken.
1.50.53
महानतिक्रमो ह्येष तक्षकस्य दुरात्मनः ।
द्विजस्य योऽददद्द्रव्यं मा नृपं जीवयेदिति ॥ १.५०.५३ ॥
Groß ist wahrlich diese Übertretung des bösen Takṣaka, der dem Brahmanen Reichtum gab mit den Worten: Belebe den König nicht.
1.50.54
उत्तङ्कस्य प्रियं कर्तुमात्मनश्च महत्प्रियम् ।
भवतां चैव सर्वेषां गच्छाम्यपचितिं पितुः ॥ १.५०.५४ ॥
Um Uttaṅka eine Freude zu machen, mir selbst eine große Freude und euch allen, werde ich meinen Vater rächen.