Mahābhārata · Adhyāya 1.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.62.1
कथितं वै समासेन त्वया सर्वं द्विजोत्तम ।
महाभारतमाख्यानं कुरूणां चरितं महत् ॥ १.६२.१ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, du hast alles in Kürze erzählt: die große Erzählung des Mahābhārata, die großen Taten der Kurus.
1.62.2
कथां त्वनघ चित्रार्थां कथयस्व तपोधन ।
विस्तरश्रवणे जातं कौतूहलमतीव मे ॥ १.६२.२ ॥
O Makelloser, reich an Askese, erzähle jene bedeutungsreiche Geschichte; mein Verlangen, sie ausführlich zu hören, ist sehr erwacht.
1.62.3
स भवान्विस्तरेणेमां पुनराख्यातुमर्हति ।
न हि तृप्यामि पूर्वेषां शृण्वानश्चरितं महत् ॥ १.६२.३ ॥
Darum bist du es, der dies noch einmal ausführlich erzählen sollte; ich werde nicht satt, die großen Taten meiner Vorfahren zu hören.
1.62.4
न तत्कारणमल्पं वै धर्मज्ञा यत्र पाण्डवाः ।
अवध्यान्सर्वशो जघ्नुः प्रशस्यन्ते च मानवैः ॥ १.६२.४ ॥
Die Pāṇḍava, Kenner des Dharma, erschlugen gänzlich jene, die nicht hätten getötet werden sollen; der Grund dafür ist nicht gering, und die Menschen preisen sie.
1.62.5
किमर्थं ते नरव्याघ्राः शक्ताः सन्तो ह्यनागसः ।
प्रयुज्यमानान्संक्लेशान्क्षान्तवन्तो दुरात्मनाम् ॥ १.६२.५ ॥
O Tiger unter den Menschen, warum habt ihr, obwohl fähig und schuldlos, die Qualen ertragen, die euch die Bösen zufügten?
1.62.6
कथं नागायुतप्राणो बाहुशाली वृकोदरः ।
परिक्लिश्यन्नपि क्रोधं धृतवान्वै द्विजोत्तम ॥ १.६२.६ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, wie konnte Vṛkodara, der starkarmige mit der Lebenskraft von zehntausend Elefanten, seinen Zorn zurückhalten, obwohl er gequält wurde?
1.62.7
कथं सा द्रौपदी कृष्णा क्लिश्यमाना दुरात्मभिः ।
शक्ता सती धार्तराष्ट्रान्नादहत्क्रोधचक्षुषा ॥ १.६२.७ ॥
Warum hat Draupadī, die Dunkle, von den Bösgesinnten gequält, obwohl sie mächtig und keusch war, die Söhne Dhṛtarāṣṭras nicht mit ihrem zornigen Blick verbrannt?
1.62.8
कथं व्यसनिनं द्यूते पार्थौ माद्रीसुतौ तदा ।
अन्वयुस्ते नरव्याघ्रा बाध्यमाना दुरात्मभिः ॥ १.६२.८ ॥
Wie folgten damals die Söhne Pṛthās und die Söhne Mādrīs, jene Tiger unter den Menschen, vom Unglück beim Würfelspiel getroffen und von den Bösgesinnten bedrängt, ihnen nach?
1.62.9
कथं धर्मभृतां श्रेष्ठः सुतो धर्मस्य धर्मवित् ।
अनर्हः परमं क्लेशं सोढवान्स युधिष्ठिरः ॥ १.६२.९ ॥
Wie hat Yudhiṣṭhira, der Beste unter denen, die das Dharma tragen, Sohn des Dharma, Kenner des Dharma, jene höchste Pein ertragen, obwohl er sie nicht verdiente?
1.62.10
कथं च बहुलाः सेनाः पाण्डवः कृष्णसारथिः ।
अस्यन्नेकोऽनयत्सर्वाः पितृलोकं धनंजयः ॥ १.६२.१० ॥
Wie schickte Dhanaṃjaya, der Pāṇḍava, dessen Wagenlenker Kṛṣṇa war, allein Pfeile schießend, all jene zahlreichen Heere in die Welt der Ahnen?
1.62.11
एतदाचक्ष्व मे सर्वं यथावृत्तं तपोधन ।
यद्यच्च कृतवन्तस्ते तत्रतत्र महारथाः ॥ १.६२.११ ॥
O Schatz der Askese, erzähle mir all dies, wie es sich zugetragen hat, und was jene großen Wagenkämpfer hier und dort taten.
1.62.12
क्षणं कुरु महाराज विपुलोऽयमनुक्रमः ।
पुण्याख्यानस्य वक्तव्यः कृष्णद्वैपायनेरितः ॥ १.६२.१२ ॥
O großer König, achte einen Augenblick. Diese weitläufige Abfolge gehört zur heiligen Erzählung, wie sie Kṛṣṇa Dvaipāyana vortrug, und muss nun erzählt werden.
1.62.13
महर्षेः सर्वलोकेषु पूजितस्य महात्मनः ।
प्रवक्ष्यामि मतं कृत्स्नं व्यासस्यामिततेजसः ॥ १.६२.१३ ॥
Ich werde die vollständige Lehre Vyāsas verkünden, des großen Sehers, verehrt in allen Welten, des Großherzigen von unermesslichem Glanz.
1.62.14
इदं शतसहस्रं हि श्लोकानां पुण्यकर्मणाम् ।
सत्यवत्यात्मजेनेह व्याख्यातममितौजसा ॥ १.६२.१४ ॥
Hier legte der Sohn Satyavatīs, Vyāsa von unermesslicher Kraft, diese hunderttausend Verse über verdienstvolle Taten dar.
1.62.15
उपाख्यानैः सह ज्ञेयं श्राव्यं भारतमुत्तमम् ।
संक्षेपेण तु वक्ष्यामि सर्वमेतन्नराधिप ॥ १.६२.१५ ॥
Dieses vortreffliche Bhārata mit seinen Episoden ist zu kennen und vorzutragen. O Herr der Menschen, ich werde alles kurz erzählen.
1.62.16
अध्यायानां सहस्रे द्वे पर्वणां शतमेव च ।
श्लोकानां तु सहस्राणि नवतिश्च दशैव च।
ततोऽष्टादशभिः पर्वैः संगृहीतं महर्षिणा ॥ १.६२.१६ ॥
Es gibt zweitausend Kapitel, hundert Bücher und neunzigtausendzehn Verse. Dann wurde es in achtzehn Büchern vom großen Seher zusammengestellt.
1.62.17
य इदं श्रावयेद्विद्वान्ये चेदं शृणुयुर्नराः ।
ते ब्रह्मणः स्थानमेत्य प्राप्नुयुर्देवतुल्यताम् ॥ १.६२.१७ ॥
Der Gelehrte, der dies vorträgt, und die Menschen, die es hören, erlangen die Wohnstätte Brahmās und einen den Göttern gleichen Zustand.
1.62.18
इदं हि वेदैः समितं पवित्रमपि चोत्तमम् ।
श्राव्याणामुत्तमं चेदं पुराणमृषिसंस्तुतम् ॥ १.६२.१८ ॥
Dies ist in der Tat rein und erhaben, den Veden gleich. Unter dem, was vorzutragen ist, ist dies das Beste; dieses Purāṇa wird von den Sehern gepriesen.
1.62.19
अस्मिन्नर्थश्च कामश्च निखिलेनोपदेक्ष्यते ।
इतिहासे महापुण्ये बुद्धिश्च परिनैष्ठिकी ॥ १.६२.१९ ॥
In dieser höchst heiligen Geschichte wird Artha und Kāma vollständig gelehrt werden, dazu der Verstand, der in höchster Festigkeit gründet.
1.62.20
अक्षुद्रान्दानशीलांश्च सत्यशीलाननास्तिकान् ।
कार्ष्णं वेदमिमं विद्वाञ्छ्रावयित्वाऽर्थमश्नुते ॥ १.६२.२० ॥
Der Gelehrte, der dieses Kṛṣṇa-Veda Hörern vorträgt, die edel, freigebig, wahrhaftig und gläubig sind, erlangt den Nutzen.
1.62.21
भ्रूणहत्याकृतं चापि पापं जह्यादसंशयम् ।
इतिहासमिमं श्रुत्वा पुरुषोऽपि सुदारुणः ॥ १.६२.२१ ॥
Auch die Sünde, die aus der Tötung eines Embryos entstanden ist, und selbst ein überaus grausamer Mensch lassen diese Sünde ohne Zweifel fahren, wenn sie diese Geschichte hören.
1.62.22
मुच्यते सर्वपापेभ्यो राहुणा चन्द्रमा यथा ।
जयो नामेतिहासोऽयं श्रोतव्यो विजिगीषुणा ॥ १.६२.२२ ॥
Wie der Mond von Rāhu befreit wird, so wird man von allen Sünden befreit. Diese Geschichte namens Jaya soll von dem gehört werden, der nach Sieg verlangt.
1.62.23
महीं विजयते राजा शत्रूंश्चापि पराजयेत् ।
इदं पुंसवनं श्रेष्ठमिदं स्वस्त्ययनं महत् ॥ १.६२.२३ ॥
Ein König erobert die Erde und besiegt auch seine Feinde. Dies ist das beste Puṃsavana-Ritual; dies ist das große Svastyayana.
1.62.24
महिषीयुवराजाभ्यां श्रोतव्यं बहुशस्तथा ।
वीरं जनयते पुत्रं कन्यां वा राज्यभागिनीम् ॥ १.६२.२४ ॥
Die Hauptkönigin und der Kronprinz sollen dies oft hören. Sie gebären einen heldenhaften Sohn oder eine Tochter, die am Reich teilhaben wird.
1.62.25
धर्मशास्त्रमिदं पुण्यमर्थशास्त्रमिदं परम् ।
मोक्षशास्त्रमिदं प्रोक्तं व्यासेनामितबुद्धिना ॥ १.६२.२५ ॥
Dies ist das heilige Lehrbuch des Dharma, dies ist das höchste Lehrbuch des Artha; es wurde von Vyāsa, dem Mann von unermesslichem Verstand, als Lehrbuch der Befreiung (Mokṣa) verkündet.
1.62.26
धर्मे चार्थे च कामे च मोक्षे च भरतर्षभ ।
यदिहास्ति तदन्यत्र यन्नेहास्ति न कुत्रचित्।
इदं हि ब्राह्मणैर्लोके आख्यातं ब्राह्मणेष्विह ॥ १.६२.२६ ॥
O Stier der Bharatas, was hier in Dharma, Artha, Kāma und Mokṣa ist, das ist auch anderswo; was hier nicht ist, das ist nirgends. In der Welt wurde dies hier von Brahmanen unter Brahmanen verkündet.
1.62.27
संप्रत्याचक्षते चेदं तथा श्रोष्यन्ति चापरे ।
पुत्राः शुश्रूषवः सन्ति प्रेष्याश्च प्रियकारिणः ॥ १.६२.२७ ॥
Jetzt rezitieren die Menschen dies, und andere werden es ebenfalls hören. Es gibt Söhne, die zuzuhören begehren, und Diener, die tun, was gefällt.
1.62.28
भरतानां महज्जन्म शृण्वतामनसूयताम् ।
नास्ति व्याधिभयं तेषां परलोकभयं कुतः ॥ १.६२.२८ ॥
Für diejenigen, die ohne Neid die große Herkunft der Bharatas hören, gibt es keine Furcht vor Krankheit; woher käme die Furcht vor der jenseitigen Welt?
1.62.29
शरीरेण कृतं पापं वाचा च मनसैव च ।
सर्वं संत्यजति क्षिप्रं य इदं शृणुयान्नरः ॥ १.६२.२९ ॥
Jede Sünde, die durch Körper, Rede oder Geist begangen wurde, legt der Mensch, der dies hört, rasch ganz ab.
1.62.30
धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्यं स्वर्ग्यं तथैव च ।
कृष्णद्वैपायनेनेदं कृतं पुण्यचिकीर्षुणा ॥ १.६२.३० ॥
Dies ist verheißungsvoll, bringt Ruhm, langes Leben, Verdienst und den Himmel; es wurde von Kṛṣṇa Dvaipāyana verfasst, der verdienstvolles Wirken wünschte.
1.62.31
कीर्तिं प्रथयता लोके पाण्डवानां महात्मनाम् ।
अन्येषां क्षत्रियाणां च भूरिद्रविणतेजसाम् ॥ १.६२.३१ ॥
Den Ruhm der großherzigen Pāṇḍavas und der anderen Kṣatriyas von großem Reichtum und Glanz in der Welt verbreitend.
1.62.32
सर्वविद्यावदातानां लोके प्रथितकर्मणाम् ।
य इदं मानवो लोके पुण्यार्थे ब्राह्मणाञ्छुचीन् ॥ १.६२.३२ ॥
Den Ruhm derer verbreitend, die durch alles Wissen gereinigt und für ihre Taten berühmt sind; wer in dieser Welt um des Verdienstes willen die reinen Brahmanen…
1.62.33
श्रावयेत महापुण्यं तस्य धर्मः सनातनः ।
कुरूणां प्रथितं वंशं कीर्तयन्सततं शुचिः ॥ १.६२.३३ ॥
Wer dieses große Verdienst hören lässt, dessen Dharma ist ewig; wer, rein, stets das berühmte Geschlecht der Kurus preist.
1.62.34
वंशमाप्नोति विपुलं लोके पूज्यतमो भवेत् ।
योऽधीते भारतं पुम्यं ब्राह्मणो नियतव्रतः ॥ १.६२.३४ ॥
Der Brahmane, fest in seinen Gelübden, der das verdienstvolle Bhārata studiert, erlangt ein weites Geschlecht und wird in der Welt am meisten verehrt.
1.62.35
चतुरो वार्षिकान्मासान्सर्वपापैः प्रमुच्यते ।
विज्ञेयः स च वेदानां पारगो भारतं पठन् ॥ १.६२.३५ ॥
In den vier Regenmonaten wird er (der es rezitiert) von allen Sünden befreit; und wer das Bhārata rezitiert, ist als Meister der Veden zu erkennen.
1.62.36
देवा राजर्षयो ह्यत्र पुण्या ब्रह्मर्षयस्तथा ।
कीर्त्यन्ते धूतपाप्मानः कीर्त्यते केशवस्तथा ॥ १.६२.३६ ॥
Hier werden die Götter, die königlichen Weisen und die verdienstvollen Brahmarshis gepriesen, die von Sünden Befreiten werden gepriesen, und ebenso wird Keśava gepriesen.
1.62.37
भगवांश्चापि देवेशो यत्र देवी च कीर्त्यते ।
अनेकजननो यत्र कार्तिकेयस्य संभवः ॥ १.६२.३७ ॥
Wo der erhabene Herr der Götter und die Göttin gepriesen werden und wo die Geburt Kārttikeyas, der viele Geburten hatte, verkündet wird.
1.62.38
ब्राह्मणानां गवां चैव माहात्म्यं यत्र कीर्त्यते ।
सर्वश्रुतिसमूहोऽयं श्रोतव्यो धर्मबुद्धिभिः ॥ १.६२.३८ ॥
Wo die Größe der Brahmanen und der Kühe gepriesen wird, soll diese ganze Sammlung heiliger Lehre von denen gehört werden, die rechten Sinnes sind.
1.62.39
य इदं श्रावयेद्विद्वान्ब्राह्मणानिह पर्वसु ।
धूतपाप्मा जितस्वर्गो ब्रह्म गच्छति शाश्वतम् ॥ १.६२.३९ ॥
Der Gelehrte, der dies den Brahmanen hier an den Festtagen vorträgt, dessen Sünden abgeschüttelt und Himmel gewonnen sind, geht zum ewigen Brahman.
1.62.40
श्रावयेद्ब्राह्मणाञ्श्राद्धे यश्चेमं पादमन्ततः ।
अक्षय्यं तस्य तच्छ्राद्धमुपावर्तेत्पितॄनिह ॥ १.६२.४० ॥
Wer den Brahmanen bei einem Śrāddha diesen Pāda bis zum Ende vortragen lässt, dessen Śrāddha wird unvergänglich, und die Ahnen hier kehren zu ihm zurück.
1.62.41
अह्ना यदेनः क्रियते इन्द्रियैर्मनसाऽपि वा ।
ज्ञानादज्ञानतो वापि प्रकरोति नरश्च यत् ॥ १.६२.४१ ॥
Jede Sünde, die am Tag durch die Sinne oder durch den Geist begangen wird, und was ein Mensch tut, wissend oder unwissend.
1.62.42
तन्महाभारताख्यानं श्रुत्वैव प्रविलीयते ।
भरतानां महज्जन्म महाभारतमुच्यते ॥ १.६२.४२ ॥
Wer diese Erzählung des Mahābhārata hört, dem vergehen die Sünden; die große Geburt der Bharatas wird Mahābhārata genannt.
1.62.43
निरुक्तमस्य यो वेद सर्वपापैः प्रमुच्यते ।
भरतानां महज्जन्म महाभारतमुच्यते ॥ १.६२.४३ ॥
Wer die Etymologie hiervon kennt, wird von allen Sünden befreit. Die große Geburtsgeschichte der Bharatas wird Mahābhārata genannt.
1.62.44
महतो ह्येनसो मर्त्यान्मोचयेदनुकीर्तितः ।
त्रिभिर्वर्षैर्महाभागः कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ १.६२.४४ ॥
Wenn sie rezitiert wird, befreit sie die Sterblichen sogar von großer Sünde. Der hochgesegnete Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa) sagte, er habe sie in drei Jahren verfasst.
1.62.45
नित्योत्थितः शुचिः शक्तो महाभारतमादितः ।
तपोनियममास्थाय कृतमेतन्महर्षिणा ॥ १.६२.४५ ॥
Dieser große Seher, stets wachsam, rein und fähig, nahm Askese und Zucht auf sich und verfasste dieses Mahābhārata von Anfang an.
1.62.46
तस्मान्नियमसंयुक्तैः श्रोतव्यं ब्राह्मणैरिदम् ।
कृष्णप्रोक्तामिमां पुण्यां भारतीमुत्तमां कथाम् ॥ १.६२.४६ ॥
Darum sollen Brahmanen, die Zucht üben, diese heilige und höchste Erzählung der Bharatas hören, wie sie von Kṛṣṇa vorgetragen wurde.
1.62.47
श्रावयिष्यन्ति ये विप्रा ये च श्रोष्यन्ति मानवाः ।
सर्वथा वर्तमाना वै न ते शोच्याः कृताकृतैः ॥ १.६२.४७ ॥
Brahmanen, die dies vortragen, und Menschen, die es hören, und die sich in jeder Hinsicht recht verhalten, sind nicht zu bedauern für das, was sie getan oder unterlassen haben.
1.62.48
नरेण धर्मकामेन सर्वः श्रोतव्य इत्यपि ।
निखिलेनेतिहासोऽयं ततः सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ १.६२.४८ ॥
Ein Mensch, der nach Dharma verlangt, soll diese ganze Geschichte vollständig hören; dadurch mag er Vollendung erlangen.
1.62.49
न तां स्वर्गगतिं प्राप्य तुष्टिं प्राप्नोति मानवः ।
यां श्रुत्वैवं महापुण्यमितिहासमुपाश्नुते ॥ १.६२.४९ ॥
Hat ein Mensch den Zustand des Himmelsgangs erreicht, erlangt er nicht die Zufriedenheit, die er erlangt, wenn er diese Geschichte von großem Verdienst so hört.
1.62.50
शृण्वञ्श्राद्धः पुण्यशीलः श्रावयंश्चेदमद्भुतम् ।
नरः फलमवाप्नोति राजसूयाश्वमेधयोः ॥ १.६२.५० ॥
Ein Mensch, der voll Glauben und von verdienstvollem Charakter diese wunderbare Geschichte hört und auch hören lässt, erlangt die Frucht der Opfer Rājasūya und Aśvamedha.
1.62.51
यथा समुद्रो भगवान्यथा मेरुर्महागिरिः ।
उभौ ख्यातौ रत्ननिधी तथा भारतमुच्यते ॥ १.६२.५१ ॥
So wie der ehrwürdige Ozean und der große Berg Meru beide als Schatzkammern der Juwelen berühmt sind, so wird dies Bhārata genannt.
1.62.52
इदं हि वेदैः समितं पवित्रमषि चोत्तमम् ।
श्राव्यं श्रुतिसुखं चैव पावनं शीलवर्धनम् ॥ १.६२.५२ ॥
Dies ist in der Tat den Veden gleich, rein und höchst; es ist hörenswert, dem Ohr angenehm, reinigend und es mehrt die Tugend.
1.62.53
य इदं भारतं राजन्वाचकाय प्रयच्छति ।
तेन सर्वा मही दत्ता भवेत्सागरमेखला ॥ १.६२.५३ ॥
O König, wer dieses Bhārata einem Vortragenden gibt, der hat gleichsam die ganze vom Meer gegürtete Erde gegeben.
1.62.54
पारिक्षित कथां दिव्यां पुण्याय विजयाय च ।
कथ्यमानां मया कृत्स्नां शृणु हर्षकरीमिमाम् ॥ १.६२.५४ ॥
O Nachkomme Parīkṣits, diese göttliche Geschichte, von mir vollständig erzählt, bringt Verdienst und Sieg; höre diese freudebringende Geschichte.
1.62.55
त्रिभिर्वर्षैः सदोत्थायी कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
महाभारतमाख्यानं कृतवानिदमद्भुतम् ॥ १.६२.५५ ॥
Der Weise Kṛṣṇa Dvaipāyana, der stets früh aufstand, verfasste in drei Jahren diese wunderbare Erzählung des Mahābhārata.
1.62.56
शृणु कीर्तयतस्तन्म इतिहासं पुरातनम् ॥ १.६२.५६ ॥
Höre diese alte Geschichte, wie ich sie vortrage.