مهابهاراتا · أدهيايا 1.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.73.1
यः परेषां नरो नित्यमतिवादांस्तितिक्षते ।
देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ १.७३.१ ॥
الرجل الذي يحتمل دائمًا الكلمات القاسية من الآخرين — اعلمي يا devayānī أن بهذا قد غُلب كل هذا.
1.73.2
यः समुत्पतितं क्रोधं निगृह्णाति इयं यथा ।
स यन्तेत्युच्यते सद्भिर्न यो रश्मिषु लम्बते ॥ १.७३.२ ॥
من يكبح الغضب الذي نشأ هكذا، يُسمّيه الأخيار 'سائقًا' — لا من يتعلّق باللجام.
1.73.3
यः समुत्पतितं क्रोधमक्रोधेन निरस्यति ।
देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ १.७३.३ ॥
من يطرد الغضب الذي نشأ بعدم الغضب — اعلمي يا devayānī أن بهذا قد غُلب كل هذا.
1.73.4
यः समुत्पतितं क्रोधं क्षमयेह निरस्यति ।
यथोरगस्त्वचं जीर्णां स वै पुरुष उच्यते ॥ १.७३.४ ॥
من يطرد هنا الغضب الذي نشأ بالصفح، كما تخلع الحية جلدها البالي — ذلك حقًا يُسمّى رجلًا.
1.73.5
यः संधारयते मन्युं योऽतिवादांस्तितिक्षते ।
यश्च तप्तो न तपति दृढं सोऽर्थस्य भाजनम् ॥ १.७३.५ ॥
من يكبح الغضب ويحتمل الكلمات القاسية، ومن لا يُعذِّب غيره وإن عُذِّب — هو بحق وعاءٌ للثروة والنفع.
1.73.6
यो यजेदपरिश्रान्तो मासिमासि शतं समाः ।
न क्रुद्ध्येद्यश्च सर्वस्य तयोरक्रोधनोऽधिकः ॥ १.७३.६ ॥
من يقدّم القرابين بلا كلل، شهرًا بعد شهر، مئة سنة، ومن لا يغضب على أحد — من هذين، الخالي من الغضب هو الأعظم.
1.73.7
तस्मादक्रोधनः श्रेष्ठः कामक्रोधौ विगर्हितौ ।
क्रुद्धस्य निष्फलान्येव दानयज्ञतपांसि च ॥ १.७३.७ ॥
لذلك فإن من لا يغضب هو الأفضل؛ والشهوة والغضب كلاهما مذمومان. فللغضوب تبطل الصدقات والقرابين والتقشفات حقًا.
1.73.8
तस्मादक्रोधने यज्ञतपोदानफलं महत् ।
भवेदसंशयं भद्रे नेतरस्मिन्कदाचन ॥ १.७३.८ ॥
لذلك فإن ثمرة القربان والتقشف والصدقة عظيمة لمن لا يغضب، أيتها الفاضلة، بلا شك؛ وأما عند غيره فلا تكون أبدًا.
1.73.9
न यतिर्न तपस्वी च न यज्वा न च धर्मभाक् ।
क्रोधस्य यो वशं गच्छेत्तस्य लोकद्वयं न च ॥ १.७३.९ ॥
من يقع تحت سلطان الغضب ليس زاهدًا، ولا متقشفًا، ولا مقدِّمَ قربان، ولا شريكًا في الدharma؛ فليس له العالمان.
1.73.10
पुत्रो भृत्यः सुहृद्भ्राता भार्या धर्मश्च सत्यता ।
तस्यैतान्यपयास्यन्ति क्रोधशीलस्य निश्चितम् ॥ १.७३.१० ॥
الابن والخادم والصديق والأخ والزوجة والدharma والصدق — كل هذه بالتأكيد ستفارق صاحب الطبع الغضوب.
1.73.11
यत्कुमाराः कुमार्यश्च वैरं कुर्युरचेतसः ।
न तत्प्राज्ञोऽनुकुर्वीत न विदुस्ते बलाबलम् ॥ १.७३.११ ॥
إذا عادى الصبيان والبنات بلا عقل، فلا ينبغي للحكيم أن يقلّدهم؛ إنهم لا يعرفون قوتهم وضعفهم.
1.73.12
वेदाहं तात बालाऽपि धर्माणां यदिहान्तरम् ।
अक्रोधे चातिवादे च वेद चापि बलाबलम् ॥ १.७३.१२ ॥
يا أبي، وإن كنت فتاة صغيرة، فإنني أعرف الفرق بين الدharmas هنا؛ وأعرف أيضًا القوة والضعف في عدم الغضب وفي احتمال الإهانة.
1.73.13
स्ववृत्तिमननुष्ठाय धर्ममुत्सृज्य तत्त्वतः ।
शिष्यस्याशिष्यवृत्तेस्तु न क्षन्तव्यं बुभूषता ॥ १.७३.१३ ॥
لا ينبغي لمن يريد الازدهار أن يغفر لتلميذٍ لا يؤدي واجبه، ويترك الدharma حقاً، وسلوكه ليس سلوك تلميذ.
1.73.14
प्रेष्यः शिष्यः स्ववृत्तिं हि विसृज्य विफलं गतः ।
तस्मात्संकीर्णवृत्तेषु वासो मम न रोचते ॥ १.७३.१४ ॥
كخادمٍ أو تلميذٍ ترك عمله وذهب عبثاً، لا يروقني أن أسكن بين من سلوكهم مختلط.
1.73.15
पुमांसो ये हि निन्दन्ति वृत्तेनाभिजनेन च ।
न तेषु निवसेत्प्राज्ञः श्रेयोऽर्थी पापबुद्धिषु ॥ १.७३.१५ ॥
الرجال الذين يذمّون غيرهم لسلوكهم أو نسبهم، لا ينبغي للحكيم الساعي إلى الخير أن يسكن بين أولئك ذوي النيات السيئة.
1.73.16
ये त्वेनमभिजानन्ति वृत्तेनाभिजनेन वा ।
तेषु साधुषु वस्तव्यं स वासः श्रेष्ठ उच्यते ॥ १.७३.१६ ॥
من يعرفونه جيداً بسلوكه أو نسبه، ينبغي السكن بين أولئك الأخيار؛ وذلك المسكن يُقال إنه الأفضل.
1.73.17
सुयन्त्रितपरा नित्यं विहीनाश्च धनैर्वराः ।
दुर्वृत्ताः पापकर्माणश्चण्डाला धनिनोपि च ॥ १.७३.१७ ॥
هناك رجال ممتازون، دائماً ضابطون لأنفسهم، وإن كانوا خالين من الثروة؛ أما ذوو السلوك السيئ وفاعلو الأعمال الشريرة فهم منبوذون، ولو كانوا أغنياء.
1.73.18
नैव जात्या हि चण्डालाः स्वकर्मविहितैर्विना ।
धनाभिजनविद्यासु सक्ताश्चण्डालधर्मिणः ॥ १.७३.१८ ॥
لا يصير أحد منبوذاً بالمولد وحده، ولا بغير السلوك الذي فرضه عمله؛ أما المتعلقون بالثروة والنسب والعلم فلهم طبيعة المنبوذين.
1.73.19
अकारणाश्च द्वेष्यन्ति परिवादं वदन्ति ते ।
साधोस्तत्र न वासोस्ति पापिभिः पापतां व्रजेत् ॥ १.७३.१९ ॥
يكرهون بلا سبب ويتفوهون بالذم. لا مقام للصالح هناك؛ فمن يسكن بين الأشرار يقع في الشر.
1.73.20
सुकृते दुष्कृते वापि यत्र सज्जति यो नरः ।
ध्रुवं रतिर्भवेत्तस्य तस्माद्द्वेषं न रोचयेत् ॥ १.७३.२० ॥
أينما يتعلق الإنسان، بعمل حسن أو سيئ، فهناك يكون ميله لا محالة. فلا ينبغي أن يستحسن العداوة.
1.73.21
वाग्दुरुक्तं महाघोरं दुहितुर्वृषपर्वणः ।
मम मथ्नाति हृदयमग्निकाम इवारणिम् ॥ १.७३.२१ ॥
إن الكلمات القاسية والمرعبة للغاية من ابنة فريشابارفان تقلب قلبي، كما يقلب من يريد النار قطعة الخشب الحك.
1.73.22
न ह्यतो दुष्करतरं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
यः सपत्नश्रियं दीप्तां हीनश्रीः पर्युपासते ॥ १.७३.२२ ॥
لا أرى في العوالم الثلاثة أصعب من أن يخدم من فقد البهاء عز ضرّته المتلألئ.
1.73.23
मरणं शोभनं तस्य इति विद्वज्जना विदुः ।
अवमानमवाप्नोति शनैर्नीचसमागमात् ॥ १.७३.२३ ॥
يعلم الحكماء أن الموت أفضل لمثله؛ فبمصاحبة الأوغاد ينال الهوان شيئاً فشيئاً.
1.73.24
अतिवादा वक्त्रतो निःसरन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य वै मर्मसु ते पतन्ति ।
तस्माद्धीरो नैव मुच्येत्परेषु ॥ १.७३.२४ ॥
تخرج الكلمات الجارحة من الفم؛ يحزن من أصابته بها ليلاً ونهاراً. إنها تقع على المقاتل الحيوية للآخرين؛ ولذلك لا يتخلص الثابت أبداً من ضربات الآخرين.
1.73.25
निरोहेदायुधैश्छिन्नं संरोहेद्दग्धमाग्निना ।
वाक्क्षतं च न संरोहेदाशरीरं शरीरिणाम् ॥ १.७३.२५ ॥
الجرح الذي تحدثه الأسلحة يمكن أن يلتئم، والذي تحرقه النار يمكن أن يلتئم أيضًا؛ أما جرح الكلام فلا يلتئم، إذ لا يصل إلى أجساد ذوي الأجساد.
1.73.26
संरोहित शरैर्विद्धं नवं परशुना हतम् ।
वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहेत वाक्क्षतम् ॥ १.७३.२६ ॥
الجرح الذي تثقبه السهام، والضربة الحديثة من الفأس، يمكن أن يلتئما؛ أما جرح الكلام، الناتج عن قول قاسٍ ومُخزٍ، فلا يلتئم.