Mahābhārata · Adhyāya 1.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.73.1
यः परेषां नरो नित्यमतिवादांस्तितिक्षते ।
देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ १.७३.१ ॥
O homem que sempre suporta as palavras duras dos outros — saiba, Devayānī: por ele tudo isto é conquistado.
1.73.2
यः समुत्पतितं क्रोधं निगृह्णाति इयं यथा ।
स यन्तेत्युच्यते सद्भिर्न यो रश्मिषु लम्बते ॥ १.७३.२ ॥
Quem assim refreia a ira que surgiu é chamado 'condutor' pelos bons; não quem se pendura nas rédeas.
1.73.3
यः समुत्पतितं क्रोधमक्रोधेन निरस्यति ।
देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ १.७३.३ ॥
Quem afasta a ira que surgiu pela não-ira — saiba, Devayānī: por ele tudo isto é conquistado.
1.73.4
यः समुत्पतितं क्रोधं क्षमयेह निरस्यति ।
यथोरगस्त्वचं जीर्णां स वै पुरुष उच्यते ॥ १.७३.४ ॥
Quem aqui afasta a ira surgida pelo perdão, como a serpente larga a sua pele velha e gasta — esse, de fato, é chamado homem.
1.73.5
यः संधारयते मन्युं योऽतिवादांस्तितिक्षते ।
यश्च तप्तो न तपति दृढं सोऽर्थस्य भाजनम् ॥ १.७३.५ ॥
Quem contém a ira, suporta as palavras duras e, mesmo atormentado, não atormenta os outros — esse é firmemente recipiente de riqueza e proveito.
1.73.6
यो यजेदपरिश्रान्तो मासिमासि शतं समाः ।
न क्रुद्ध्येद्यश्च सर्वस्य तयोरक्रोधनोऽधिकः ॥ १.७३.६ ॥
Quem sacrifica incansavelmente, mês após mês, durante cem anos, e quem não se irrita com ninguém — destes dois, o livre de ira é o maior.
1.73.7
तस्मादक्रोधनः श्रेष्ठः कामक्रोधौ विगर्हितौ ।
क्रुद्धस्य निष्फलान्येव दानयज्ञतपांसि च ॥ १.७३.७ ॥
Portanto, quem não se ira é o melhor; desejo e ira são ambos censuráveis. Para o homem irado, doações, sacrifícios e austeridades são de fato infrutíferos.
1.73.8
तस्मादक्रोधने यज्ञतपोदानफलं महत् ।
भवेदसंशयं भद्रे नेतरस्मिन्कदाचन ॥ १.७३.८ ॥
Portanto, no que não se ira o fruto do sacrifício, da austeridade e da doação é grande, ó boa mulher, sem dúvida; no outro, nunca.
1.73.9
न यतिर्न तपस्वी च न यज्वा न च धर्मभाक् ।
क्रोधस्य यो वशं गच्छेत्तस्य लोकद्वयं न च ॥ १.७३.९ ॥
Quem cai sob o domínio da ira não é asceta, nem austero, nem sacrificador, nem partícipe do dharma; para ele não há os dois mundos.
1.73.10
पुत्रो भृत्यः सुहृद्भ्राता भार्या धर्मश्च सत्यता ।
तस्यैतान्यपयास्यन्ति क्रोधशीलस्य निश्चितम् ॥ १.७३.१० ॥
Filho, servo, amigo, irmão, esposa, dharma e veracidade — todos estes certamente se afastarão do homem de natureza iracunda.
1.73.11
यत्कुमाराः कुमार्यश्च वैरं कुर्युरचेतसः ।
न तत्प्राज्ञोऽनुकुर्वीत न विदुस्ते बलाबलम् ॥ १.७३.११ ॥
Se meninos e meninas, sem juízo, criam inimizade, o sábio não deve imitá-los; eles não conhecem sua força nem sua fraqueza.
1.73.12
वेदाहं तात बालाऽपि धर्माणां यदिहान्तरम् ।
अक्रोधे चातिवादे च वेद चापि बलाबलम् ॥ १.७३.१२ ॥
Pai, embora eu seja apenas uma jovem, conheço a diferença entre os dharmas nisto; também conheço a força e a fraqueza na ausência de ira e no suportar a ofensa.
1.73.13
स्ववृत्तिमननुष्ठाय धर्ममुत्सृज्य तत्त्वतः ।
शिष्यस्याशिष्यवृत्तेस्तु न क्षन्तव्यं बुभूषता ॥ १.७३.१३ ॥
Quem deseja prosperar não deve perdoar um discípulo que não cumpre o seu dever, que na verdade abandonou o dharma e cuja conduta não é a de um discípulo.
1.73.14
प्रेष्यः शिष्यः स्ववृत्तिं हि विसृज्य विफलं गतः ।
तस्मात्संकीर्णवृत्तेषु वासो मम न रोचते ॥ १.७३.१४ ॥
Como um servo ou discípulo que abandonou a sua ocupação e partiu em vão, não gosto de viver entre aqueles de conduta misturada.
1.73.15
पुमांसो ये हि निन्दन्ति वृत्तेनाभिजनेन च ।
न तेषु निवसेत्प्राज्ञः श्रेयोऽर्थी पापबुद्धिषु ॥ १.७३.१५ ॥
Homens que censuram outros pela conduta ou pela linhagem: o sábio que busca o bem não deve habitar entre essas pessoas de mente perversa.
1.73.16
ये त्वेनमभिजानन्ति वृत्तेनाभिजनेन वा ।
तेषु साधुषु वस्तव्यं स वासः श्रेष्ठ उच्यते ॥ १.७३.१६ ॥
Entre aqueles que o conhecem bem, pela conduta ou pela linhagem, deve-se habitar entre essas boas pessoas; essa morada é dita a melhor.
1.73.17
सुयन्त्रितपरा नित्यं विहीनाश्च धनैर्वराः ।
दुर्वृत्ताः पापकर्माणश्चण्डाला धनिनोपि च ॥ १.७३.१७ ॥
Há homens excelentes, sempre bem controlados, embora carentes de riqueza; mas os de má conduta que praticam ações perversas são párias, mesmo que sejam ricos.
1.73.18
नैव जात्या हि चण्डालाः स्वकर्मविहितैर्विना ।
धनाभिजनविद्यासु सक्ताश्चण्डालधर्मिणः ॥ १.७३.१८ ॥
Ninguém é pária apenas pelo nascimento, nem sem a conduta prescrita pelas próprias ações; os apegados à riqueza, à linhagem e ao saber têm a natureza de párias.
1.73.19
अकारणाश्च द्वेष्यन्ति परिवादं वदन्ति ते ।
साधोस्तत्र न वासोस्ति पापिभिः पापतां व्रजेत् ॥ १.७३.१९ ॥
Sem motivo, odeiam e proferem censuras. Não há morada para o homem bom ali; quem vive entre os perversos cai na perversidade.
1.73.20
सुकृते दुष्कृते वापि यत्र सज्जति यो नरः ।
ध्रुवं रतिर्भवेत्तस्य तस्माद्द्वेषं न रोचयेत् ॥ १.७३.२० ॥
Onde quer que o homem se apegue, a uma boa ou a uma má ação, ali certamente estará o seu prazer. Por isso não se deve aprovar o ódio.
1.73.21
वाग्दुरुक्तं महाघोरं दुहितुर्वृषपर्वणः ।
मम मथ्नाति हृदयमग्निकाम इवारणिम् ॥ १.७३.२१ ॥
As palavras duras e muito terríveis da filha de Vṛṣaparvan revolvem o meu coração, como quem deseja fogo revolve o arani.
1.73.22
न ह्यतो दुष्करतरं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
यः सपत्नश्रियं दीप्तां हीनश्रीः पर्युपासते ॥ १.७३.२२ ॥
Penso que não há nada mais difícil, mesmo nos três mundos, do que servir, privado de esplendor, à resplandecente opulência de uma rival.
1.73.23
मरणं शोभनं तस्य इति विद्वज्जना विदुः ।
अवमानमवाप्नोति शनैर्नीचसमागमात् ॥ १.७३.२३ ॥
Os sábios sabem que, para tal homem, a morte é preferível; pela companhia dos vis obtém-se pouco a pouco a desonra.
1.73.24
अतिवादा वक्त्रतो निःसरन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य वै मर्मसु ते पतन्ति ।
तस्माद्धीरो नैव मुच्येत्परेषु ॥ १.७३.२४ ॥
Da boca saem palavras duras; atingido por elas, o homem lamenta noite e dia. Caem sobre os pontos vitais dos outros; por isso o homem firme nunca se liberta dos outros (de tais golpes).
1.73.25
निरोहेदायुधैश्छिन्नं संरोहेद्दग्धमाग्निना ।
वाक्क्षतं च न संरोहेदाशरीरं शरीरिणाम् ॥ १.७३.२५ ॥
Uma ferida causada por armas pode curar, e a queimada pelo fogo também pode curar; mas a ferida da palavra não cura, pois não alcança o corpo dos seres encarnados.
1.73.26
संरोहित शरैर्विद्धं नवं परशुना हतम् ।
वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहेत वाक्क्षतम् ॥ १.७३.२६ ॥
Uma ferida perfurada por flechas, ou um golpe recente de machado, pode curar; mas a ferida da palavra, causada por um dito duro e vergonhoso, não cura.