Mahābhārata · Adhyāya 1.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.73.1
यः परेषां नरो नित्यमतिवादांस्तितिक्षते ।
देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ १.७३.१ ॥
Der Mann, der die harten Worte anderer stets erträgt — wisse es, Devayānī: durch ihn ist all dies besiegt.
1.73.2
यः समुत्पतितं क्रोधं निगृह्णाति इयं यथा ।
स यन्तेत्युच्यते सद्भिर्न यो रश्मिषु लम्बते ॥ १.७३.२ ॥
Wer den aufgestiegenen Zorn so zügelt, wird von den Guten 'Lenker' genannt — nicht der, der an den Zügeln hängt.
1.73.3
यः समुत्पतितं क्रोधमक्रोधेन निरस्यति ।
देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ १.७३.३ ॥
Wer den aufgestiegenen Zorn durch Nicht-Zorn vertreibt — wisse es, Devayānī: durch ihn ist all dies besiegt.
1.73.4
यः समुत्पतितं क्रोधं क्षमयेह निरस्यति ।
यथोरगस्त्वचं जीर्णां स वै पुरुष उच्यते ॥ १.७३.४ ॥
Wer hier den aufgestiegenen Zorn durch Vergebung vertreibt, wie die Schlange ihre alte, abgenutzte Haut abstreift — der heißt wahrlich ein Mann.
1.73.5
यः संधारयते मन्युं योऽतिवादांस्तितिक्षते ।
यश्च तप्तो न तपति दृढं सोऽर्थस्य भाजनम् ॥ १.७३.५ ॥
Wer den Zorn zurückhält, harte Worte erträgt und, obwohl gequält, andere nicht quält — der ist fest ein Gefäß des Reichtums und des Gedeihens.
1.73.6
यो यजेदपरिश्रान्तो मासिमासि शतं समाः ।
न क्रुद्ध्येद्यश्च सर्वस्य तयोरक्रोधनोऽधिकः ॥ १.७३.६ ॥
Wer unermüdlich Monat für Monat hundert Jahre opfert, und wer auf niemanden zornig ist — von diesen beiden ist der Zornlose der größere.
1.73.7
तस्मादक्रोधनः श्रेष्ठः कामक्रोधौ विगर्हितौ ।
क्रुद्धस्य निष्फलान्येव दानयज्ञतपांसि च ॥ १.७३.७ ॥
Daher ist der Zornlose der Beste; Begierde und Zorn sind beide zu tadeln. Für den Zornigen sind Gaben, Opfer und Askesen in der Tat vergeblich.
1.73.8
तस्मादक्रोधने यज्ञतपोदानफलं महत् ।
भवेदसंशयं भद्रे नेतरस्मिन्कदाचन ॥ १.७३.८ ॥
Daher ist die Frucht von Opfer, Askese und Gabe beim Zornlosen groß, o Gute, ohne Zweifel; beim anderen niemals.
1.73.9
न यतिर्न तपस्वी च न यज्वा न च धर्मभाक् ।
क्रोधस्य यो वशं गच्छेत्तस्य लोकद्वयं न च ॥ १.७३.९ ॥
Wer der Macht des Zorns verfällt, ist weder Asket noch Büßer, weder Opferer noch Teilhaber am Dharma; für ihn gibt es keine der beiden Welten.
1.73.10
पुत्रो भृत्यः सुहृद्भ्राता भार्या धर्मश्च सत्यता ।
तस्यैतान्यपयास्यन्ति क्रोधशीलस्य निश्चितम् ॥ १.७३.१० ॥
Sohn, Diener, Freund, Bruder, Gattin, Dharma und Wahrhaftigkeit — alles dies wird den Mann zorniger Natur mit Gewissheit verlassen.
1.73.11
यत्कुमाराः कुमार्यश्च वैरं कुर्युरचेतसः ।
न तत्प्राज्ञोऽनुकुर्वीत न विदुस्ते बलाबलम् ॥ १.७३.११ ॥
Wenn Knaben und Mädchen, ohne Verstand, Feindschaft stiften, soll der Weise das nicht nachahmen; sie kennen ihre Stärke und Schwäche nicht.
1.73.12
वेदाहं तात बालाऽपि धर्माणां यदिहान्तरम् ।
अक्रोधे चातिवादे च वेद चापि बलाबलम् ॥ १.७३.१२ ॥
Vater, obgleich ich nur ein junges Mädchen bin, kenne ich den Unterschied zwischen den Dharmas hierin; ich kenne auch die Stärke und Schwäche in der Zornlosigkeit und im Ertragen der Schmähung.
1.73.13
स्ववृत्तिमननुष्ठाय धर्ममुत्सृज्य तत्त्वतः ।
शिष्यस्याशिष्यवृत्तेस्तु न क्षन्तव्यं बुभूषता ॥ १.७३.१३ ॥
Wer Wohlergehen wünscht, soll einem Schüler nicht verzeihen, der seine eigene Pflicht nicht erfüllt, das Dharma wahrhaftig aufgegeben hat und dessen Verhalten nicht dem eines Schülers entspricht.
1.73.14
प्रेष्यः शिष्यः स्ववृत्तिं हि विसृज्य विफलं गतः ।
तस्मात्संकीर्णवृत्तेषु वासो मम न रोचते ॥ १.७३.१४ ॥
Wie ein Diener oder Schüler, der seine Tätigkeit aufgegeben hat und vergeblich davongegangen ist, so gefällt mir das Wohnen unter Menschen mit gemischtem Verhalten nicht.
1.73.15
पुमांसो ये हि निन्दन्ति वृत्तेनाभिजनेन च ।
न तेषु निवसेत्प्राज्ञः श्रेयोऽर्थी पापबुद्धिषु ॥ १.७३.१५ ॥
Männer, die andere wegen ihres Verhaltens oder ihrer Abstammung schmähen — ein Weiser, der das Wohl sucht, soll nicht unter solchen Menschen mit bösen Absichten wohnen.
1.73.16
ये त्वेनमभिजानन्ति वृत्तेनाभिजनेन वा ।
तेषु साधुषु वस्तव्यं स वासः श्रेष्ठ उच्यते ॥ १.७३.१६ ॥
Unter denen, die ihn durch sein Verhalten oder seine Abstammung gut kennen, soll man unter diesen guten Menschen wohnen; diese Wohnung gilt als die beste.
1.73.17
सुयन्त्रितपरा नित्यं विहीनाश्च धनैर्वराः ।
दुर्वृत्ताः पापकर्माणश्चण्डाला धनिनोपि च ॥ १.७३.१७ ॥
Es gibt vortreffliche Menschen, die stets wohl beherrscht sind, aber keinen Reichtum besitzen; doch die von schlechtem Verhalten und bösen Taten sind Unberührbare, selbst wenn sie reich sind.
1.73.18
नैव जात्या हि चण्डालाः स्वकर्मविहितैर्विना ।
धनाभिजनविद्यासु सक्ताश्चण्डालधर्मिणः ॥ १.७३.१८ ॥
Niemand ist allein durch die Geburt ein Unberührbarer, auch nicht ohne das durch seine eigenen Taten vorgeschriebene Verhalten; die an Reichtum, Abstammung und Wissen Hängenden besitzen das Wesen von Unberührbaren.
1.73.19
अकारणाश्च द्वेष्यन्ति परिवादं वदन्ति ते ।
साधोस्तत्र न वासोस्ति पापिभिः पापतां व्रजेत् ॥ १.७३.१९ ॥
Ohne Grund hassen sie und sprechen Schmähungen. Für den Guten gibt es dort keine Wohnstätte; wer unter Bösen weilt, verfällt der Bosheit.
1.73.20
सुकृते दुष्कृते वापि यत्र सज्जति यो नरः ।
ध्रुवं रतिर्भवेत्तस्य तस्माद्द्वेषं न रोचयेत् ॥ १.७३.२० ॥
Woran der Mensch auch hängt, an guter oder böser Tat, dort wird gewiss seine Freude sein. Darum sollte man den Hass nicht gutheißen.
1.73.21
वाग्दुरुक्तं महाघोरं दुहितुर्वृषपर्वणः ।
मम मथ्नाति हृदयमग्निकाम इवारणिम् ॥ १.७३.२१ ॥
Die harten, überaus schrecklichen Worte der Tochter Vṛṣaparvans quälen mein Herz, wie einer, der Feuer begehrt, das Reibholz quirlt.
1.73.22
न ह्यतो दुष्करतरं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
यः सपत्नश्रियं दीप्तां हीनश्रीः पर्युपासते ॥ १.७३.२२ ॥
Ich halte nichts für schwerer, selbst in den drei Welten, als dass einer ohne Glanz der strahlenden Pracht einer Nebenbuhlerin dient.
1.73.23
मरणं शोभनं तस्य इति विद्वज्जना विदुः ।
अवमानमवाप्नोति शनैर्नीचसमागमात् ॥ १.७३.२३ ॥
Die Weisen wissen, dass für einen solchen der Tod besser ist; durch den Umgang mit Niederen erlangt man allmählich Schande.
1.73.24
अतिवादा वक्त्रतो निःसरन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य वै मर्मसु ते पतन्ति ।
तस्माद्धीरो नैव मुच्येत्परेषु ॥ १.७३.२४ ॥
Aus dem Munde kommen harte Reden; von ihnen getroffen, trauert der Mensch Tag und Nacht. Sie fallen auf die empfindlichen Stellen anderer; darum wird der Standhafte niemals von den anderen (solchen Schlägen) befreit.
1.73.25
निरोहेदायुधैश्छिन्नं संरोहेद्दग्धमाग्निना ।
वाक्क्षतं च न संरोहेदाशरीरं शरीरिणाम् ॥ १.७३.२५ ॥
Eine durch Waffen geschlagene Wunde kann heilen, und eine vom Feuer verbrannte ebenso; doch die Wunde der Rede heilt nicht, denn sie dringt nicht bis zum Körper der Verkörperten.
1.73.26
संरोहित शरैर्विद्धं नवं परशुना हतम् ।
वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहेत वाक्क्षतम् ॥ १.७३.२६ ॥
Eine von Pfeilen durchbohrte Wunde oder ein frischer Axthieb können heilen; doch die Wunde der Rede, verursacht durch ein hartes und schändliches Wort, heilt nicht.