மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.73.1
यः परेषां नरो नित्यमतिवादांस्तितिक्षते ।
देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ १.७३.१ ॥
பிறரின் கடுஞ்சொற்களை எப்போதும் பொறுத்துக்கொள்ளும் மனிதன் — தேவயானியே, அறிவாயாக; அவனால் இவை அனைத்தும் வெல்லப்பட்டன.
1.73.2
यः समुत्पतितं क्रोधं निगृह्णाति इयं यथा ।
स यन्तेत्युच्यते सद्भिर्न यो रश्मिषु लम्बते ॥ १.७३.२ ॥
எழுந்த கோபத்தை இவ்வாறு அடக்குபவன் — அவனே நல்லோரால் 'சாரதி' என்று அழைக்கப்படுகிறான்; கடிவாளத்தில் தொங்குபவன் அல்ல.
1.73.3
यः समुत्पतितं क्रोधमक्रोधेन निरस्यति ।
देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ १.७३.३ ॥
எழுந்த கோபத்தை அக்ரோதத்தால் நீக்குபவன் — தேவயானியே, அறிவாயாக; அவனால் இவை அனைத்தும் வெல்லப்பட்டன.
1.73.4
यः समुत्पतितं क्रोधं क्षमयेह निरस्यति ।
यथोरगस्त्वचं जीर्णां स वै पुरुष उच्यते ॥ १.७३.४ ॥
இங்கே எழுந்த கோபத்தை பொறுமையால் நீக்குபவன் — பாம்பு பழைய தோலை உதிர்ப்பது போல — அவனே உண்மையில் 'புருஷன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
1.73.5
यः संधारयते मन्युं योऽतिवादांस्तितिक्षते ।
यश्च तप्तो न तपति दृढं सोऽर्थस्य भाजनम् ॥ १.७३.५ ॥
கோபத்தைத் தாங்கிக்கொள்பவன், கடுஞ்சொற்களைப் பொறுப்பவன், துன்புற்றாலும் பிறரைத் துன்புறுத்தாதவன் — அவனே உறுதியாக அர்த்தத்தின் (செல்வம், நன்மையின்) பாத்திரமாவான்.
1.73.6
यो यजेदपरिश्रान्तो मासिमासि शतं समाः ।
न क्रुद्ध्येद्यश्च सर्वस्य तयोरक्रोधनोऽधिकः ॥ १.७३.६ ॥
சோர்வின்றி மாதந்தோறும் நூறு ஆண்டுகள் யாகம் செய்பவன், யாரிடமும் கோபிக்காதவன் — இவர்கள் இருவரில் கோபமில்லாதவனே மேலானவன்.
1.73.7
तस्मादक्रोधनः श्रेष्ठः कामक्रोधौ विगर्हितौ ।
क्रुद्धस्य निष्फलान्येव दानयज्ञतपांसि च ॥ १.७३.७ ॥
ஆகவே கோபமற்றவனே சிறந்தவன்; காமமும் கோபமும் இகழப்பட்டவை. கோபம் கொண்டவனின் தானங்களும் யாகங்களும் தபங்களும் வீணாகவே போகும்.
1.73.8
तस्मादक्रोधने यज्ञतपोदानफलं महत् ।
भवेदसंशयं भद्रे नेतरस्मिन्कदाचन ॥ १.७३.८ ॥
ஆகவே கோபமற்றவனிடம் யாகம், தபம், தானம் ஆகியவற்றின் பலன் பெரிதாகும்; ஓ நல்லவளே, இதில் ஐயமில்லை; மற்றவனிடம் அது ஒருபோதும் இல்லை.
1.73.9
न यतिर्न तपस्वी च न यज्वा न च धर्मभाक् ।
क्रोधस्य यो वशं गच्छेत्तस्य लोकद्वयं न च ॥ १.७३.९ ॥
கோபத்தின் வசப்படுபவன் யதியும் அல்ல, தவசியும் அல்ல, யாகம் செய்பவனும் அல்ல, தர்மத்தின் பங்குதாரனும் அல்ல; அவனுக்கு இரண்டு உலகங்களும் இல்லை.
1.73.10
पुत्रो भृत्यः सुहृद्भ्राता भार्या धर्मश्च सत्यता ।
तस्यैतान्यपयास्यन्ति क्रोधशीलस्य निश्चितम् ॥ १.७३.१० ॥
மகன், பணியாளன், நண்பன், சகோதரன், மனைவி, தர்மம், சத்தியம் — கோபத்தின் இயல்புடையவனை இவையனைத்தும் நிச்சயமாக விட்டு நீங்கும்.
1.73.11
यत्कुमाराः कुमार्यश्च वैरं कुर्युरचेतसः ।
न तत्प्राज्ञोऽनुकुर्वीत न विदुस्ते बलाबलम् ॥ १.७३.११ ॥
சிறுவர்களும் சிறுமிகளும் அறிவின்மையால் பகை கொண்டால், ஞானி அதைப் பின்பற்றக்கூடாது; அவர்கள் தங்கள் பலத்தையும் பலவீனத்தையும் அறியமாட்டார்கள்.
1.73.12
वेदाहं तात बालाऽपि धर्माणां यदिहान्तरम् ।
अक्रोधे चातिवादे च वेद चापि बलाबलम् ॥ १.७३.१२ ॥
ஐயனே, நான் சிறுமியாயினும் இங்கே தர்மங்களின் வேறுபாட்டை அறிவேன்; கோபமின்மையிலும் அவமதிப்பை பொறுப்பதிலும் உள்ள பலாபலத்தையும் அறிவேன்.
1.73.13
स्ववृत्तिमननुष्ठाय धर्ममुत्सृज्य तत्त्वतः ।
शिष्यस्याशिष्यवृत्तेस्तु न क्षन्तव्यं बुभूषता ॥ १.७३.१३ ॥
தன் கடமையைச் செய்யாமலும், உண்மையான தர்மத்தைக் கைவிட்டும், சீடனுக்குரிய நடத்தையற்ற சீடனை, நலம் விரும்புபவன் மன்னிக்கக் கூடாது.
1.73.14
प्रेष्यः शिष्यः स्ववृत्तिं हि विसृज्य विफलं गतः ।
तस्मात्संकीर्णवृत्तेषु वासो मम न रोचते ॥ १.७३.१४ ॥
தன் வாழ்க்கைத் தொழிலைக் கைவிட்டு வீணாகச் சென்ற ஊழியனும் சீடனும் போல, கலப்பான நடத்தையுள்ளவர்களிடையே வசிப்பது எனக்கு விருப்பமில்லை.
1.73.15
पुमांसो ये हि निन्दन्ति वृत्तेनाभिजनेन च ।
न तेषु निवसेत्प्राज्ञः श्रेयोऽर्थी पापबुद्धिषु ॥ १.७३.१५ ॥
நடத்தையாலும் குலத்தாலும் பிறரை நிந்திப்பவர்கள் உண்டு; நலம் நாடும் அறிவுள்ளவன் தீய எண்ணமுள்ளவர்களிடையே வசிக்கக் கூடாது.
1.73.16
ये त्वेनमभिजानन्ति वृत्तेनाभिजनेन वा ।
तेषु साधुषु वस्तव्यं स वासः श्रेष्ठ उच्यते ॥ १.७३.१६ ॥
நடத்தையாலும் குலத்தாலும் இவனை நன்கு அறிந்தவர்கள் யாரோ, அந்த நல்லோர் நடுவில் வசிக்க வேண்டும்; அந்த வசிப்பிடமே சிறந்ததென்று சொல்லப்படுகிறது.
1.73.17
सुयन्त्रितपरा नित्यं विहीनाश्च धनैर्वराः ।
दुर्वृत्ताः पापकर्माणश्चण्डाला धनिनोपि च ॥ १.७३.१७ ॥
எப்போதும் நன்கு கட்டுப்பாடுடையவராயினும் செல்வமற்ற சிறந்தவர்கள் உண்டு; தீய நடத்தையும் பாவச் செயலும் கொண்டவர்கள் செல்வந்தர்களாயினும் சண்டாளர்களே.
1.73.18
नैव जात्या हि चण्डालाः स्वकर्मविहितैर्विना ।
धनाभिजनविद्यासु सक्ताश्चण्डालधर्मिणः ॥ १.७३.१८ ॥
பிறப்பால் மட்டும் ஒருவன் சண்டாளனாவதில்லை; தனது கர்மத்தால் விதிக்கப்பட்ட நடத்தையின்றி அல்ல; செல்வம், குலம், கல்வி ஆகியவற்றில் பற்றுள்ளவர்கள் சண்டாளத் தன்மை கொண்டவர்கள்.
1.73.19
अकारणाश्च द्वेष्यन्ति परिवादं वदन्ति ते ।
साधोस्तत्र न वासोस्ति पापिभिः पापतां व्रजेत् ॥ १.७३.१९ ॥
காரணமின்றி அவர்கள் வெறுக்கின்றனர், பழி பேசுகின்றனர். நல்லவனுக்கு அங்கு வாழ்வில்லை; பாவிகளிடையே வாழ்பவன் பாவத்தை அடைவான்.
1.73.20
सुकृते दुष्कृते वापि यत्र सज्जति यो नरः ।
ध्रुवं रतिर्भवेत्तस्य तस्माद्द्वेषं न रोचयेत् ॥ १.७३.२० ॥
நல்ல அல்லது தீய செயலில் எவன் பற்றுக்கொள்கிறானோ, அதிலேயே அவனுக்கு நிச்சயமாக விருப்பம் உண்டாகும். ஆகவே வெறுப்பை விரும்பக் கூடாது.
1.73.21
वाग्दुरुक्तं महाघोरं दुहितुर्वृषपर्वणः ।
मम मथ्नाति हृदयमग्निकाम इवारणिम् ॥ १.७३.२१ ॥
வ்ருஷபர்வனின் மகளின் கடுஞ்சொல் மிகவும் கொடியது; அது அக்னியை விரும்புபவன் அரணியைக் கடைவது போல என் இதயத்தைக் கடைகிறது.
1.73.22
न ह्यतो दुष्करतरं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
यः सपत्नश्रियं दीप्तां हीनश्रीः पर्युपासते ॥ १.७३.२२ ॥
மூன்று உலகங்களிலும் இதைவிடக் கடினமானது எதுவும் இல்லை என்று நான் நினைக்கிறேன்: ஒருவன் ஒளி இழந்து, எதிரியின் ஒளிரும் செல்வத்தைப் பணிவிடை செய்வது.
1.73.23
मरणं शोभनं तस्य इति विद्वज्जना विदुः ।
अवमानमवाप्नोति शनैर्नीचसमागमात् ॥ १.७३.२३ ॥
அறிஞர்கள் அவனுக்கு மரணமே நல்லது என்று அறிவர்; கீழோருடன் சேர்வதால் படிப்படியாக அவமானமே அடைகிறான்.
1.73.24
अतिवादा वक्त्रतो निःसरन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य वै मर्मसु ते पतन्ति ।
तस्माद्धीरो नैव मुच्येत्परेषु ॥ १.७३.२४ ॥
கடுஞ்சொற்கள் வாயிலிருந்து வெளிப்படுகின்றன; அவற்றால் தாக்கப்பட்டவன் இரவும் பகலும் துயருறுகிறான். அவை பிறரின் மர்மஸ்தானங்களில் விழுகின்றன; ஆகவே தீரன் பிறரிடமிருந்து (அத்தகைய தாக்குதல்களிலிருந்து) விடுபடுவதில்லை.
1.73.25
निरोहेदायुधैश्छिन्नं संरोहेद्दग्धमाग्निना ।
वाक्क्षतं च न संरोहेदाशरीरं शरीरिणाम् ॥ १.७३.२५ ॥
ஆயுதங்களால் வெட்டப்பட்டது ஆறக்கூடும்; நெருப்பால் சுட்டதும் ஆறக்கூடும். ஆனால் சொல்லால் ஏற்பட்ட காயம் ஆறாது; அது உடல் உடையவர்களின் உடலைத் தொடுவதில்லை.
1.73.26
संरोहित शरैर्विद्धं नवं परशुना हतम् ।
वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहेत वाक्क्षतम् ॥ १.७३.२६ ॥
அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட புண்ணும், கோடரியால் புதிதாக அடிபட்ட புண்ணும் ஆறக்கூடும். ஆனால் சொல்லால் சொல்லப்பட்ட கடுஞ்சொல்லும் இழிவான பேச்சும் உண்டாக்கும் புண் ஆறாது.