مهابهاراتا · أدهيايا 1.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.76.1
ययातिः स्वपुरं प्राप्य महेन्द्रपुरसंनिभम् ।
प्रविश्यान्तःपुरं तत्र देवयानीं न्यवेशयत् ॥ १.७६.१ ॥
وصل ياياتي إلى مدينته، التي تشبه مدينة ماهيندرا، ودخل القصر الداخلي وأسكن ديفايani هناك.
1.76.2
देवयान्याश्चानुमते सुतां तां वृषपर्वणः ।
अशोकवनिकाभ्याशे गृहं कृत्वा न्यवेशयत् ॥ १.७६.२ ॥
وبموافقة ديفاياني، أمر ببناء منزل قرب بستان أشوكا لتلك ابنة فريشابارفان وأسكنها هناك.
1.76.3
वृतां दासीसहस्रेण शर्मिष्ठां वार्षपर्वणीम् ।
वासोभरन्नपानैश्च संविभज्य सुसत्कृताम् ॥ १.७६.३ ॥
وكانت شارميشثا ابنة فريشابارفان، محاطة بألف خادمة، وقد أُكرمت حق الإكرام، إذ وُزِّعت عليها الثياب والطعام والشراب.
1.76.4
देवयान्या तु सहितः स नृपो नहुषात्मजः ।
प्रीत्या परमया युक्तो मुमुदे शाश्वतीः समाः ॥ १.७६.४ ॥
فرح ذلك الملك ابن نahusha مع ديفاياني بمحبة عظيمة سنين طويلة لا تُحصى.
1.76.5
अशोकवनिकामध्ये देवयानी समागता ।
शर्मिष्ठया सा क्रीडित्वा रमणीये मनोरमे ॥ १.७६.५ ॥
وفي وسط بستان أشوكا التقت ديفاياني بشارميشثا، ولعبت في ذلك المكان الجميل البهيج فتمتعت.
1.76.6
तत्रैव तां तु निर्दिश्य राज्ञा सह ययौ गृहम् ।
एवमेव सह प्रीत्या बहु कालं मुमोद च ॥ १.७६.६ ॥
وبعد أن أشار إليها هناك، عادت إلى البيت مع الملك؛ وهكذا عاشا معًا بمحبة، وفرحا زمنًا طويلًا.
1.76.7
विजहार बहूनब्दान्देववन्मुदितः सुखी ॥ १.७६.७ ॥
عاش سنين كثيرة، مسرورًا سعيدًا كالآلهة.
1.76.8
ऋतुकाले तु संप्राप्ते देवयानी वराङ्गना ।
लेभे गर्भं प्रथमतः कुमारं च व्यजायत ॥ १.७६.८ ॥
ولما جاء الوقت المناسب، حملت الزوجة الفاضلة ديفياني أولًا ووضعت ابنًا.
1.76.9
गते वर्षसहस्रे तु शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
ददर्श यौवनं प्राप्ता ऋतुं सा चान्वचिन्तयत् ॥ १.७६.९ ॥
مضت ألف سنة، فبلغت شرميشثا الشباب، ولما رأت أن وقتها قد حان أخذت تفكر.
1.76.10
शुद्धा स्नाता तु शर्मिष्ठा सर्वालङ्कारशोभिता ।
अशोकशाखामालम्ब्य सुपुष्पस्तबकैर्वृताम् ॥ १.७६.१० ॥
طاهرة مغتسلة، متزينة بكل الحلي، أمسكت شرميشثا بفرع من شجرة الأشوكا مغطى بعناقيد من الزهور الجميلة.
1.76.11
आदर्शे मुखमुद्वीक्ष्य भर्तुर्दर्शनलालसा ।
शोकमोहसमाविष्टा वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १.७६.११ ॥
نظرت إلى وجهها في المرآة، توّاقة إلى رؤية زوجها، مثقلة بالحزن والحيرة، فقالت هذه الكلمات.
1.76.12
अशोक शोकापनुद शोकोपहतचेतसाम् ।
त्वन्नामानं कुरुष्वाद्य प्रियसंदर्शनेन माम्।
एवमुक्तवती सा तु शर्मिष्ठा पुनरब्रवीत् ॥ १.७६.१२ ॥
«يا أشوكا، يا مزيل الحزن، يا من تنزع الأسى عن القلوب المتعبة بالهم، اجعلني اليوم، برؤية حبيبي، جديرة باسمك.» وبعدما قالت هذا، تكلمت شرميشثا مرة أخرى.
1.76.13
ऋतुकालश्च संप्राप्तो न च मेऽस्ति वृतः पतिः ।
किं प्राप्तं किं नु कर्तव्यं किं वा कृत्वा सुखं भवेत् ॥ १.७६.१३ ॥
لقد حان وقت الخصوبة، ولم يكن لي زوج اخترته. ماذا نلت؟ وماذا ينبغي أن أفعل الآن؟ وبأي فعل قد أنال السعادة؟
1.76.14
देवयानी प्रजाताऽसौ वृथाऽहं प्राप्तयौवना ।
यथा तया वृतो भर्ता तथैवाहं वृणोमि तम् ॥ १.७६.१४ ॥
لقد أنجبت دेवयानी طفلاً، أما أنا فقد بلغت الشباب وبقيت عبثاً. وكما اختارت هي زوجها، كذلك أختاره أنا.
1.76.15
राज्ञा पुत्रफलं देयमिति मे निश्चिता मतिः ।
अपीदानीं स धर्मात्मा ईयान्मे दर्शनं रहः ॥ १.७६.१५ ॥
إن رأيي الثابت أن يمنح الملك ثمرة الابن. وحتى الآن، ليتفضل ذلك الصالح القلب فيلقاني في الخلاء.
1.76.16
केशैर्बध्या तु राजानं याचेऽहं सदृशं पतिम् ।
स्पृहेदिदं देवयानी पुत्रमीक्ष्य पुनःपुनः।
क्रीडन्नन्तःपुरे तस्याः क्वचित्क्षणमवाप्य च ॥ १.७६.१६ ॥
وأنا مربوطة الشعر، أسأل الملك زوجاً يليق بي. ولتشتهِ دेवयानी هذا الابن إذ تراه يلعب في الحرملك مراراً، ولتنل منه لحظة.
1.76.17
अथ निष्क्रम्य राजाऽसौ तस्मिन्काले यदृच्छया ।
अशोकवनिकाभ्याशे शर्मिष्ठां प्राप तिष्ठतीम् ॥ १.७६.१७ ॥
فخرج الملك في ذلك الوقت مصادفةً، فوجد شرمشتha واقفة قرب بستان الأشوكا.
1.76.18
तमेकं रहिते दृष्ट्वा शर्मिष्ठा चारुहासिनी ।
प्रत्युद्गम्याञ्जलिं कृत्वा राजानं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.७६.१८ ॥
فلما رأته وحده في مكان خالٍ، تقدمت شرمشتha الحسناء الضاحكة، وضمت كفيها، وقالت للملك هذا القول.
1.76.19
सोमस्येन्द्रस्य विष्णोर्वा यमस्य वरुणस्य वा ।
तव वा नाहुष गृहे कः स्त्रियं द्रष्टुमर्हति ॥ १.७६.१९ ॥
أ لِسوما أم لإندرا أم لفيشنو أم ليَما أم لفارونا، أو لك، يا ابن نahuṣa؟ من في بيتك يستحق أن ينظر إلى امرأة؟
1.76.20
रूपाभिजनशीलैर्हि त्वं राजन्वेत्थ मां सदा ।
सा त्वां याचे प्रसाद्याहमृतुं देहि नराधिप ॥ १.७६.२० ॥
أيها الملك، بجمالي ونسبي وخُلقي تعرفني دائماً. أسألك، بعد أن أنال رضاك: امنحني الفصل الخصيب، يا سيد الناس.
1.76.21
वेद्मि त्वां शीलसंपन्नां दैत्यकन्यामनिन्दिताम् ।
रूपं च ते न पश्यामि सूच्यग्रमपि निन्दितम् ॥ १.७६.२१ ॥
أعلم أنكِ ذات خُلقٍ حسن، ابنة الدايتيا، لا عيب فيكِ؛ ولكنني لا أرى في جمالكِ عيباً ولو بقدر رأس إبرة.
1.76.22
तदाप्रभृति दृष्ट्वा त्वां स्मराम्यनिशमुत्तमे ।
अब्रवीदुशना काव्यो देवयानीं यदाऽवहम्।
नेयमाह्वयितव्या ते शयने वार्षपर्वणी ॥ १.७६.२२ ॥
منذ ذلك الحين وقد رأيتكِ، أتذكّركِ دائماً، يا أيتها الأفضل. ولما أخذتُ ديفايانيّ قال أُوشَنَسُ ابنُ كافي: «لا تَدْعُ في الفراش هذه ابنةَ فريشاپارفان».
1.76.23
देवयान्याः प्रियं कृत्वा शर्मिष्ठामपि पोषय ॥ १.७६.२३ ॥
بعد أن تفعل ما يَسُرُّ ديفايانيّ، أعِلْ شارميشثا أيضاً.
1.76.24
न नर्मयुक्तमनृतं हिनस्ति ।
न स्त्रीषु राजन्न विवाहकाले।
प्राणात्यये सर्वधनापहारे ।
पञ्चानृतान्याहुरपातकानि ॥ १.७६.२४ ॥
الكذبة التي تُقال مزاحاً لا تضرّ. أيها الملك، تجاه النساء، وعند الزواج، وفي خطر الحياة، وعند نهب كل المال — هذه الأكاذيب الخمس يقال إنها لا إثم فيها.
1.76.25
पृष्टं तु साक्ष्ये प्रवदन्तमन्यथा ।
वदन्ति मिथ्या पतितं नरेन्द्र।
एकार्थतायां तु समाहितायां ।
मिथ्या वदन्तं ह्यनृतं हिनस्ति ॥ १.७६.२५ ॥
يُقال عن من يُسأل شاهدًا فيقول خلاف ذلك إنه كاذب وساقط، يا سيد الناس. أما إذا كان الأمر واحدًا والنفس مجتمعة، فإن الكذب نفسه يهلك من يكذب.
1.76.26
अनृतं नानृतं स्त्रीषु परिहासविवाहयोः ।
आत्मप्राणार्थघाते च तदेवोत्तमतां व्रजेत् ॥ १.७६.२६ ॥
الكذب الموجه إلى النساء، وفي المزاح، وفي الزواج ليس كذبًا. وحتى عند تهديد النفس أو المال، يصبح ذلك الكذب نفسه أعلى الفضائل.
1.76.27
राजा प्रमाणं भूतानां स नश्येत मृषा वदन् ।
अर्थकृच्छ्रमपि प्राप्य न मिथ्या कर्तुमुत्सहे ॥ १.७६.२७ ॥
الملك هو المعيار للكائنات؛ فإن كذب هلك. وإن وقعت في ضيق المال، فلن أجرؤ على فعل الكذب.
1.76.28
समावेतौ मतो राजन्पतिः सख्याश्च यः पतिः ।
समं विवाहमित्याहुः सख्या मेऽसि वृतः पतिः ॥ १.७६.२८ ॥
يا ملك، يُعدّ زوج الصديقة والزوج الحالي متساويين. ويقال إن الزواج أمر متكافئ؛ وقد اخترتُك زوجًا لصديقتي.
1.76.29
सह दत्तास्मि काव्येन देवयान्या मनीषिणा ।
पूज्या पोषयितव्येति न मृषा कर्तुमर्हसि ॥ १.७६.२९ ॥
لقد أُعطيتُ مع ديفياني للحكيم كافيا. أنا جديرة بالتوقير والإعالة؛ فلا يليق بك أن تفعل الكذب.
1.76.30
सुवर्णमणिमुक्तानि वस्त्राण्याभरणानि च ।
याचितॄणां ददासि त्वं गोभूम्यादीनि यानि च ॥ १.७६.३० ॥
الذهب والجواهر واللؤلؤ والثياب والحلي والأبقار والأرض وغير ذلك مما هو موجود، تعطيه أنت لمن يسألك.
1.76.31
बहिःस्थं दानमित्युक्तं न शरीराश्रितं नृप ।
दुष्करं पुत्रदानं च आत्मदानं च दुष्करम् ॥ १.७६.३१ ॥
قيل إن العطاء هو ما كان خارجيًا، لا ما يتعلق بالجسد أيها الملك. إن إعطاء الابن صعب، وإعطاء الذات أصعب.
1.76.32
शरीरदानात्तत्सर्वं दत्तं भवति मारिष ।
यस्य यस्य यथा कामस्तस्य तस्य ददाम्यहम् ॥ १.७६.३२ ॥
بعطاء الجسد يُعد كل شيء مُعطى أيها الفاضل. لمن يرغب في شيء، أعطيه إياه.
1.76.33
इत्युक्त्वा नगरे राजंस्त्रिकालं घोषितं त्वया ।
त्वयोक्तमनृतं राजन्वृथा घोषितमेव वा।
तत्सत्यं कुरु राजेन्द्र यथा वैश्रवणस्तथा ॥ १.७६.३३ ॥
قلتَ ذلك، أيها الملك، وأمرتَ بالإعلان عنه ثلاث مرات في المدينة. ما قلتَه أيها الملك كان كذبًا، أو أُعلن عبثًا. أيها ملك الملوك، اجعله حقًا كما هو فيشرافانا حق.
1.76.34
दातव्यं याचमानेभ्य इति मे व्रतमाहितम् ।
त्वं च याचसि मां कामं ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १.७६.३४ ॥
يجب أن يُعطى الذين يسألون، هذا هو النذر الذي التزمت به. وأنتِ أيضًا تسألينني. قولي ما رغبتِ فيه، ماذا أفعل لأجلك؟
1.76.35
धनं वा यदि वा किंचिद्राज्यं वाऽपि शुचिस्मिते ।
अधर्मात्पाहि मां राजन्धर्मं च प्रतिपादय ॥ १.७६.३५ ॥
مالٌ أو شيءٌ آخر، أو حتى مملكة، يا ذات الابتسامة الطاهرة. أيها الملك، احمني من الظلم وأقم الدهرمة.
1.76.36
नान्यं वृणे पुत्रकामा पुत्रात्परतरं न च ।
त्वत्तोऽपत्यवती लोके चरेयं धर्ममुत्तमम् ॥ १.७६.३६ ॥
وأنا أرغب في ابن، لا أختار غيره، ولا شيء أعلى من الابن. إذا نلتُ منك ذرية، أستطيع أن أسلك في العالم أسمى الدهرمة.
1.76.37
त्रय एवाधना राजन्भार्या दासस्तथा सुतः ।
यत्ते समधिगच्छन्ति यस्यैते तस्य तद्धनम् ॥ १.७६.३७ ॥
أيها الملك، الزوجة والعبد والابن — هؤلاء الثلاثة لا مال لهم؛ وكل ما يكسبونه فهو لمن هم له.
1.76.38
पुत्रार्थं भर्तृपोषार्थं स्त्रियः सृष्टाः स्वयंभुवा ।
अपतिर्वापि या कन्या अनपत्या च या भवेत्।
तासां जन्म वृथा लोके गतिस्तासां न विद्यते ॥ १.७६.३८ ॥
خلق الخالق الذاتي النساء لأجل الأبناء ولإعالة الزوج. ميلاد عذراء بلا زوج أو امرأة بلا ذرية يذهب سدى في العالم، ولا مسار لهن.
1.76.39
देवयान्या भुजिष्याऽस्मि वश्या च तव भार्गवी ।
सा चाहं च त्वया राजन्भजनीये भजस्व माम् ॥ १.७६.३९ ॥
أنا جارية ديفاياني، وبهارغافي (ديفاياني) تحت سلطانك. هي وأنا، أيها الملك، جديرتان بالتمتع بهما؛ فاقبلني.
1.76.40
एवमुक्तस्तु राजा स तथ्यमित्यभिजज्ञिवान् ।
पूजयामास शर्मिष्ठां धर्मं च प्रत्यपादयत् ॥ १.७६.४० ॥
فلما خوطب بذلك، أدرك الملك أنه الحق؛ فأكرم شرميشتا وأعلن الدارما.
1.76.41
स समागम्य शर्मिष्ठां यथा काममवाप्य च ।
अन्योन्यं चाभिसंपूज्य जग्मतुस्तौ यथागतम् ॥ १.७६.४१ ॥
فلما اجتمع بشرميشتا ونال منها ما أراد، وأكرم كل منهما الآخر، عادا كلاهما من حيث أتيا.
1.76.42
तस्मिन्समागमे सुभ्रूः शर्मिष्ठा चारुहासिनी ।
लेभे गर्भं प्रथमतस्तस्मान्नृपतिसत्तमात् ॥ १.७६.४२ ॥
في ذلك الاجتماع، حملت شرميشتا ذات الحاجبين الجميلين والابتسامة العذبة أول مرة من أفضل الملوك.
1.76.43
प्रयज्ञे च ततः काले राजन्राजीवलोचना ।
कुमारं देवगर्भाभं राजीवनिभलोचनम् ॥ १.७६.४३ ॥
ثم في حينه، أيها الملك، ولدت ذات العينين اللوتسيتين ابنًا يتلألأ كطفل إلهي، بعينين كزهرة اللوتس.