மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.76.1
ययातिः स्वपुरं प्राप्य महेन्द्रपुरसंनिभम् ।
प्रविश्यान्तःपुरं तत्र देवयानीं न्यवेशयत् ॥ १.७६.१ ॥
யயாதி தன் நகரை அடைந்தார்; இந்திரனின் நகரத்தைப் போன்ற அது. அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து அங்கே தேவயானியை குடியமர்த்தினார்.
1.76.2
देवयान्याश्चानुमते सुतां तां वृषपर्वणः ।
अशोकवनिकाभ्याशे गृहं कृत्वा न्यवेशयत् ॥ १.७६.२ ॥
தேவயானியின் அனுமதியுடன், விருஷபர்வனின் அந்த மகளுக்காக அசோகவனியின் அருகே ஒரு வீட்டைக் கட்டி அவளை அங்கே குடியமர்த்தினார்.
1.76.3
वृतां दासीसहस्रेण शर्मिष्ठां वार्षपर्वणीम् ।
वासोभरन्नपानैश्च संविभज्य सुसत्कृताम् ॥ १.७६.३ ॥
ஆயிரம் பணிப்பெண்களால் சூழப்பட்ட விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டை, ஆடை, உணவு, பானம் ஆகியவற்றைப் பகிர்ந்தளித்து மிகவும் மரியாதை செய்யப்பட்டாள்.
1.76.4
देवयान्या तु सहितः स नृपो नहुषात्मजः ।
प्रीत्या परमया युक्तो मुमुदे शाश्वतीः समाः ॥ १.७६.४ ॥
நகுஷனின் மகனான அந்த அரசன் தேவயானியுடன் சேர்ந்து மிக்க அன்புடன் நீண்ட ஆண்டுகள் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான்.
1.76.5
अशोकवनिकामध्ये देवयानी समागता ।
शर्मिष्ठया सा क्रीडित्वा रमणीये मनोरमे ॥ १.७६.५ ॥
அசோகவனியின் நடுவே தேவயானி சர்மிஷ்டையுடன் கூடினாள்; அந்த அழகிய, மனம் கவரும் இடத்தில் விளையாடினாள்.
1.76.6
तत्रैव तां तु निर्दिश्य राज्ञा सह ययौ गृहम् ।
एवमेव सह प्रीत्या बहु कालं मुमोद च ॥ १.७६.६ ॥
அங்கேயே அவளைக் குறிப்பிட்டு அரசனுடன் வீட்டுக்குச் சென்றாள்; இவ்வாறே அன்புடன் கூடி நீண்ட காலம் மகிழ்ந்தாள்.
1.76.7
विजहार बहूनब्दान्देववन्मुदितः सुखी ॥ १.७६.७ ॥
அவன் தேவர்களைப் போல மகிழ்ச்சியுடனும் இன்பத்துடனும் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான்.
1.76.8
ऋतुकाले तु संप्राप्ते देवयानी वराङ्गना ।
लेभे गर्भं प्रथमतः कुमारं च व्यजायत ॥ १.७६.८ ॥
தக்க காலம் வந்ததும், சிறந்த பெண்ணான தேவயானி முதலில் கர்ப்பம் தரித்து ஒரு மகனைப் பெற்றாள்.
1.76.9
गते वर्षसहस्रे तु शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
ददर्श यौवनं प्राप्ता ऋतुं सा चान्वचिन्तयत् ॥ १.७६.९ ॥
ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்ததும், வார்ஷபர்வணி சர்மிஷ்டை இளமையை அடைந்து தன் மாதவிடாய் காலம் வந்ததைக் கண்டு சிந்திக்கலானாள்.
1.76.10
शुद्धा स्नाता तु शर्मिष्ठा सर्वालङ्कारशोभिता ।
अशोकशाखामालम्ब्य सुपुष्पस्तबकैर्वृताम् ॥ १.७६.१० ॥
தூய்மையாகக் குளித்து அனைத்து அணிகலன்களாலும் அழகுற்ற சர்மிஷ்டை, மலர்க் கொத்துகள் நிறைந்த அசோக மரக்கிளையைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தாள்.
1.76.11
आदर्शे मुखमुद्वीक्ष्य भर्तुर्दर्शनलालसा ।
शोकमोहसमाविष्टा वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १.७६.११ ॥
கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்து, கணவனைக் காணும் ஆவலுடன், துயரமும் மயக்கமும் சூழ்ந்தவளாய் அவள் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
1.76.12
अशोक शोकापनुद शोकोपहतचेतसाम् ।
त्वन्नामानं कुरुष्वाद्य प्रियसंदर्शनेन माम्।
एवमुक्तवती सा तु शर्मिष्ठा पुनरब्रवीत् ॥ १.७६.१२ ॥
"அசோகமே, துயரை நீக்குபவனே! துயரால் மனம் வருந்துபவர்களின் சோகத்தை நீக்குபவனே, இன்று என் அன்பனைக் காண்பித்து என்னை உன் பெயருக்கு ஏற்றவளாக்கு." இவ்வாறு சொன்ன சர்மிஷ்டை மீண்டும் பேசினாள்.
1.76.13
ऋतुकालश्च संप्राप्तो न च मेऽस्ति वृतः पतिः ।
किं प्राप्तं किं नु कर्तव्यं किं वा कृत्वा सुखं भवेत् ॥ १.७६.१३ ॥
ருது காலம் வந்துவிட்டது, ஆனால் எனக்கு இன்னும் கணவனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் யாரும் இல்லை. என்ன பெற்றேன்? இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? எதைச் செய்தால் இன்பம் கிடைக்கும்?
1.76.14
देवयानी प्रजाताऽसौ वृथाऽहं प्राप्तयौवना ।
यथा तया वृतो भर्ता तथैवाहं वृणोमि तम् ॥ १.७६.१४ ॥
தேவயானி குழந்தை பெற்றுவிட்டாள்; நானோ இளமை அடைந்தும் வீணாகிவிட்டேன். அவள் கணவனைத் தேர்ந்தெடுத்தது போலவே நானும் அவனையே தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.
1.76.15
राज्ञा पुत्रफलं देयमिति मे निश्चिता मतिः ।
अपीदानीं स धर्मात्मा ईयान्मे दर्शनं रहः ॥ १.७६.१५ ॥
அரசன் மகப்பேறு என்ற பலனைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது என் உறுதியான எண்ணம். இப்போதும் அந்த தர்மாத்மா தனிமையில் எனக்குக் காட்சி தரட்டும்.
1.76.16
केशैर्बध्या तु राजानं याचेऽहं सदृशं पतिम् ।
स्पृहेदिदं देवयानी पुत्रमीक्ष्य पुनःपुनः।
क्रीडन्नन्तःपुरे तस्याः क्वचित्क्षणमवाप्य च ॥ १.७६.१६ ॥
முடியில் கட்டப்பட்டவளாக நான் அரசனிடம் எனக்குத் தகுந்த கணவனை வேண்டுகிறேன். அவளுடைய அந்தப்புரத்தில் விளையாடும் இந்தக் குழந்தையை பலமுறை பார்த்து தேவயானி ஆசைப்படட்டும்; அவளும் அவனை ஒரு கணம் பெறட்டும்.
1.76.17
अथ निष्क्रम्य राजाऽसौ तस्मिन्काले यदृच्छया ।
अशोकवनिकाभ्याशे शर्मिष्ठां प्राप तिष्ठतीम् ॥ १.७६.१७ ॥
அப்போது அந்த அரசன் வெளியே வந்து, தற்செயலாக அசோக வனத்தின் அருகே நின்றிருந்த சர்மிஷ்டையைக் கண்டான்.
1.76.18
तमेकं रहिते दृष्ट्वा शर्मिष्ठा चारुहासिनी ।
प्रत्युद्गम्याञ्जलिं कृत्वा राजानं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.७६.१८ ॥
அவன் தனிமையில் தனியாக இருப்பதைக் கண்ட அழகிய சிரிப்புடைய சர்மிஷ்டை, அவனை எதிர்கொண்டு, கைகூப்பி அரசனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.
1.76.19
सोमस्येन्द्रस्य विष्णोर्वा यमस्य वरुणस्य वा ।
तव वा नाहुष गृहे कः स्त्रियं द्रष्टुमर्हति ॥ १.७६.१९ ॥
சோமனுடையவனோ, இந்திரனுடையவனோ, விஷ்ணுவுடையவனோ, யமனுடையவனோ, வருணனுடையவனோ, அல்லது உன்னுடையவனோ — ஹே நஹுஷன் மகனே, உன் வீட்டில் பெண்ணைப் பார்ப்பதற்கு யார் தகுதியுடையவன்?
1.76.20
रूपाभिजनशीलैर्हि त्वं राजन्वेत्थ मां सदा ।
सा त्वां याचे प्रसाद्याहमृतुं देहि नराधिप ॥ १.७६.२० ॥
ஹே அரசே, அழகு, குலம், நற்குணம் ஆகியவற்றால் நீ என்னை எப்போதும் அறிவாய். நான் உன்னிடம் மன்றாடுகிறேன் — ஹே மனிதர்களின் தலைவா, எனக்கு ருது தானம் செய்.
1.76.21
वेद्मि त्वां शीलसंपन्नां दैत्यकन्यामनिन्दिताम् ।
रूपं च ते न पश्यामि सूच्यग्रमपि निन्दितम् ॥ १.७६.२१ ॥
நீ நற்குணம் நிறைந்த, தைத்ய கன்னிகை, குற்றமற்றவள் என்று நான் அறிவேன்; ஆனால் ஊசி முனையளவு கூட உன் அழகில் குற்றம் நான் காணவில்லை.
1.76.22
तदाप्रभृति दृष्ट्वा त्वां स्मराम्यनिशमुत्तमे ।
अब्रवीदुशना काव्यो देवयानीं यदाऽवहम्।
नेयमाह्वयितव्या ते शयने वार्षपर्वणी ॥ १.७६.२२ ॥
அன்றிலிருந்து உன்னைக் கண்டதால் நான் இடைவிடாது நினைக்கிறேன், ஹே உத்தமியே. தேவயானியை நான் அழைத்து வந்தபோது கவியின் மகன் உசனா சொன்னார்: 'படுக்கையில் இந்த விருஷபர்வனின் மகளை நீ அழைக்கக்கூடாது.'
1.76.23
देवयान्याः प्रियं कृत्वा शर्मिष्ठामपि पोषय ॥ १.७६.२३ ॥
தேவயானிக்கு விருப்பமானதைச் செய்து, சர்மிஷ்டையையும் பேணிக்காத்துக்கொள்.
1.76.24
न नर्मयुक्तमनृतं हिनस्ति ।
न स्त्रीषु राजन्न विवाहकाले।
प्राणात्यये सर्वधनापहारे ।
पञ्चानृतान्याहुरपातकानि ॥ १.७६.२४ ॥
விளையாட்டுக்காகச் சொன்ன பொய் தீங்கு செய்வதில்லை; ஹே அரசே, பெண்களிடத்தில், திருமணக் காலத்தில், உயிர் ஆபத்தில், சொத்து முழுவதும் பறிக்கப்படும்போது — இந்த ஐந்து பொய்களும் பாவமற்றவை என்கின்றனர்.
1.76.25
पृष्टं तु साक्ष्ये प्रवदन्तमन्यथा ।
वदन्ति मिथ्या पतितं नरेन्द्र।
एकार्थतायां तु समाहितायां ।
मिथ्या वदन्तं ह्यनृतं हिनस्ति ॥ १.७६.२५ ॥
சாட்சியத்தில் கேட்கப்பட்டபோது மாற்றி பேசுபவனை, ஓ மன்னா, பொய்யன் என்றும் வீழ்ந்தவன் என்றும் கூறுவர். ஆனால் ஒரே பொருள் குறித்து மனம் ஒருமுகப்பட்டிருக்கும்போது பொய் சொல்பவனை பொய்யே அழிக்கும்.
1.76.26
अनृतं नानृतं स्त्रीषु परिहासविवाहयोः ।
आत्मप्राणार्थघाते च तदेवोत्तमतां व्रजेत् ॥ १.७६.२६ ॥
பெண்களிடமும், நகைச்சுவையிலும், திருமணத்திலும் சொல்லப்படும் பொய் பொய் அல்ல. தன் உயிர் அல்லது செல்வம் அழியும் நேரத்திலும் அதே பொய் உயர்ந்ததாகும்.
1.76.27
राजा प्रमाणं भूतानां स नश्येत मृषा वदन् ।
अर्थकृच्छ्रमपि प्राप्य न मिथ्या कर्तुमुत्सहे ॥ १.७६.२७ ॥
அரசன் உயிர்களுக்கு முன்மாதிரி. பொய் பேசினால் அவன் அழிந்துவிடுவான். பொருள் நெருக்கடியில் இருந்தாலும் நான் பொய் செய்ய துணியமாட்டேன்.
1.76.28
समावेतौ मतो राजन्पतिः सख्याश्च यः पतिः ।
समं विवाहमित्याहुः सख्या मेऽसि वृतः पतिः ॥ १.७६.२८ ॥
ஓ அரசே, தோழியின் கணவனும், கணவனாக இருப்பவனும் இருவரும் சமமெனக் கருதப்படுகிறார்கள். திருமணம் சமமானது என்று கூறுவர்; தோழியின் கணவனாக நீ என்னால் வரப்பட்டாய்.
1.76.29
सह दत्तास्मि काव्येन देवयान्या मनीषिणा ।
पूज्या पोषयितव्येति न मृषा कर्तुमर्हसि ॥ १.७६.२९ ॥
நான் ஞானியான காவ்யருடனும் தேவயானியுடனும் சேர்த்துக் கொடுக்கப்பட்டவள். நான் மதிக்கத்தக்கவளும் போற்றிக் காக்கத்தக்கவளும் ஆவேன்; எனவே நீ பொய் செய்யத் தகாது.
1.76.30
सुवर्णमणिमुक्तानि वस्त्राण्याभरणानि च ।
याचितॄणां ददासि त्वं गोभूम्यादीनि यानि च ॥ १.७६.३० ॥
பொன், மணி, முத்து, ஆடைகள், அணிகலன்கள், பசுக்கள், நிலம் முதலியவற்றை, எவை எவையோ, நீ யாசிப்பவர்களுக்கு கொடுக்கிறாய்.
1.76.31
बहिःस्थं दानमित्युक्तं न शरीराश्रितं नृप ।
दुष्करं पुत्रदानं च आत्मदानं च दुष्करम् ॥ १.७६.३१ ॥
வெளியில் உள்ளதே தானம் என்று சொல்லப்பட்டது, உடலைச் சார்ந்ததல்ல, அரசே. மகனைத் தானம் செய்வது கடினம்; தன்னையே தானம் செய்வது அதனினும் கடினம்.
1.76.32
शरीरदानात्तत्सर्वं दत्तं भवति मारिष ।
यस्य यस्य यथा कामस्तस्य तस्य ददाम्यहम् ॥ १.७६.३२ ॥
உடல் தானத்தால் அது அனைத்தும் கொடுக்கப்பட்டதாகிறது, மாரிஷா. யாருக்கு எது விருப்பமோ, அவருக்கு நான் கொடுக்கிறேன்.
1.76.33
इत्युक्त्वा नगरे राजंस्त्रिकालं घोषितं त्वया ।
त्वयोक्तमनृतं राजन्वृथा घोषितमेव वा।
तत्सत्यं कुरु राजेन्द्र यथा वैश्रवणस्तथा ॥ १.७६.३३ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அரசே, நகரில் நீ மூன்று முறை அறிவித்தாய். அரசே, நீ சொன்னது பொய்; அல்லது வீணாக அறிவிக்கப்பட்டதே. அரசர்களின் அரசே, அதை வைசிரவணன் போல உண்மையாக்கு.
1.76.34
दातव्यं याचमानेभ्य इति मे व्रतमाहितम् ।
त्वं च याचसि मां कामं ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १.७६.३४ ॥
யாசிப்பவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதே என் நிலையான விரதம். நீயும் என்னிடம் கேட்கிறாய். உன் விருப்பம் என்ன, உனக்காக நான் என்ன செய்வேன் என்று சொல்.
1.76.35
धनं वा यदि वा किंचिद्राज्यं वाऽपि शुचिस्मिते ।
अधर्मात्पाहि मां राजन्धर्मं च प्रतिपादय ॥ १.७६.३५ ॥
செல்வமோ, அல்லது வேறு ஏதாவது, அல்லது அரசாட்சியே ஆயினும், தூய சிரிப்பை உடையவளே. அரசே, என்னை அதர்மத்திலிருந்து காத்து, தர்மத்தை நிலைநாட்டு.
1.76.36
नान्यं वृणे पुत्रकामा पुत्रात्परतरं न च ।
त्वत्तोऽपत्यवती लोके चरेयं धर्ममुत्तमम् ॥ १.७६.३६ ॥
மகனை விரும்புபவளாகிய நான் வேறொன்றையும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; மகனைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை. உன்னிடமிருந்து மக்களைப் பெற்று, உலகில் சிறந்த தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பேன்.
1.76.37
त्रय एवाधना राजन्भार्या दासस्तथा सुतः ।
यत्ते समधिगच्छन्ति यस्यैते तस्य तद्धनम् ॥ १.७६.३७ ॥
ஓ அரசே, மனைவி, அடிமை, மகன் ஆகிய இம்மூவருக்கும் சொந்தமாகச் செல்வம் இல்லை. இவர்கள் பெறுவதெல்லாம் யாருடையவர்களோ அவருடையதே.
1.76.38
पुत्रार्थं भर्तृपोषार्थं स्त्रियः सृष्टाः स्वयंभुवा ।
अपतिर्वापि या कन्या अनपत्या च या भवेत्।
तासां जन्म वृथा लोके गतिस्तासां न विद्यते ॥ १.७६.३८ ॥
சுயம்பு பிரம்மா பெண்களைக் குழந்தைகளுக்காகவும் கணவனைப் பேணுவதற்காகவும் படைத்தார். கணவனற்ற கன்னியோ, மக்களற்ற பெண்ணோ ஆயின், அவர்களின் பிறவி உலகில் வீணாகும்; அவர்களுக்கு கதியில்லை.
1.76.39
देवयान्या भुजिष्याऽस्मि वश्या च तव भार्गवी ।
सा चाहं च त्वया राजन्भजनीये भजस्व माम् ॥ १.७६.३९ ॥
நான் தேவயானியின் பணிப்பெண். பார்கவி (தேவயானி) உமக்கு அடங்கியவள். ஓ அரசே, அவளும் நானும் உமது இன்பத்திற்குரியவர்கள்; என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
1.76.40
एवमुक्तस्तु राजा स तथ्यमित्यभिजज्ञिवान् ।
पूजयामास शर्मिष्ठां धर्मं च प्रत्यपादयत् ॥ १.७६.४० ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அரசன் அது உண்மை என்று உணர்ந்தான்; சர்மிஷ்டையை மதித்தான், தர்மத்தையும் எடுத்துரைத்தான்.
1.76.41
स समागम्य शर्मिष्ठां यथा काममवाप्य च ।
अन्योन्यं चाभिसंपूज्य जग्मतुस्तौ यथागतम् ॥ १.७६.४१ ॥
அவன் சர்மிஷ்டையுடன் கூடி, விருப்பப்படி அவளை அடைந்து, இருவரும் ஒருவரையொருவர் மதித்து, வந்த வழியே இருவரும் திரும்பிச் சென்றனர்.
1.76.42
तस्मिन्समागमे सुभ्रूः शर्मिष्ठा चारुहासिनी ।
लेभे गर्भं प्रथमतस्तस्मान्नृपतिसत्तमात् ॥ १.७६.४२ ॥
அந்தச் சேர்க்கையில் அழகிய புருவமும் இனிய சிரிப்பும் கொண்ட சர்மிஷ்டை, அந்த அரசர்களில் சிறந்தவனிடமிருந்து முதன்முறையாகக் கருவைப் பெற்றாள்.
1.76.43
प्रयज्ञे च ततः काले राजन्राजीवलोचना ।
कुमारं देवगर्भाभं राजीवनिभलोचनम् ॥ १.७६.४३ ॥
பின்னர் உரிய காலத்தில், அரசே, தாமரைக் கண்ணாள் (சர்மிஷ்டை) தேவகுழந்தை போன்ற ஒளியும் தாமரைக் கண்களும் கொண்ட ஒரு மகனைப் பெற்றாள்.