Mahābhārata · Adhyāya 1.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.76.1
ययातिः स्वपुरं प्राप्य महेन्द्रपुरसंनिभम् ।
प्रविश्यान्तःपुरं तत्र देवयानीं न्यवेशयत् ॥ १.७६.१ ॥
Yayāti erreichte seine eigene Stadt, die der Stadt Mahendras glich, betrat den inneren Palast und ließ dort Devayānī wohnen.
1.76.2
देवयान्याश्चानुमते सुतां तां वृषपर्वणः ।
अशोकवनिकाभ्याशे गृहं कृत्वा न्यवेशयत् ॥ १.७६.२ ॥
Mit Devayānīs Zustimmung ließ er für jene Tochter Vṛṣaparvans nahe dem Aśoka-Hain ein Haus errichten und siedelte sie dort an.
1.76.3
वृतां दासीसहस्रेण शर्मिष्ठां वार्षपर्वणीम् ।
वासोभरन्नपानैश्च संविभज्य सुसत्कृताम् ॥ १.७६.३ ॥
Śarmiṣṭhā, die Tochter Vṛṣaparvans, umgeben von tausend Dienerinnen, wurde gut geehrt, indem Kleidung, Speise und Trank an sie verteilt wurden.
1.76.4
देवयान्या तु सहितः स नृपो नहुषात्मजः ।
प्रीत्या परमया युक्तो मुमुदे शाश्वतीः समाः ॥ १.७६.४ ॥
Jener König, Sohn Nahuṣas, vereint mit Devayānī in höchster Zuneigung, freute sich unzählige Jahre lang.
1.76.5
अशोकवनिकामध्ये देवयानी समागता ।
शर्मिष्ठया सा क्रीडित्वा रमणीये मनोरमे ॥ १.७६.५ ॥
Mitten im Aśoka-Hain traf Devayānī Śarmiṣṭhā und vergnügte sich, indem sie an diesem lieblichen, reizvollen Ort spielte.
1.76.6
तत्रैव तां तु निर्दिश्य राज्ञा सह ययौ गृहम् ।
एवमेव सह प्रीत्या बहु कालं मुमोद च ॥ १.७६.६ ॥
Nachdem er sie dort gleich hingewiesen hatte, ging er mit dem König nach Hause; und so, in Zuneigung zusammenlebend, freute er sich lange Zeit.
1.76.7
विजहार बहूनब्दान्देववन्मुदितः सुखी ॥ १.७६.७ ॥
Er lebte viele Jahre, froh und glücklich wie ein Gott.
1.76.8
ऋतुकाले तु संप्राप्ते देवयानी वराङ्गना ।
लेभे गर्भं प्रथमतः कुमारं च व्यजायत ॥ १.७६.८ ॥
Als die rechte Zeit kam, empfing die vortreffliche Frau Devayānī zuerst und gebar einen Sohn.
1.76.9
गते वर्षसहस्रे तु शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
ददर्श यौवनं प्राप्ता ऋतुं सा चान्वचिन्तयत् ॥ १.७६.९ ॥
Nach tausend Jahren erreichte Śarmiṣṭhā die Jugend; als sie ihre Zeit kommen sah, begann sie nachzudenken.
1.76.10
शुद्धा स्नाता तु शर्मिष्ठा सर्वालङ्कारशोभिता ।
अशोकशाखामालम्ब्य सुपुष्पस्तबकैर्वृताम् ॥ १.७६.१० ॥
Gereinigt und gebadet, mit allen Schmucksachen geschmückt, hielt Śarmiṣṭhā einen Ast des Aśoka-Baumes, bedeckt mit Blütenbüscheln.
1.76.11
आदर्शे मुखमुद्वीक्ष्य भर्तुर्दर्शनलालसा ।
शोकमोहसमाविष्टा वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १.७६.११ ॥
Ihr Gesicht im Spiegel betrachtend, voll Sehnsucht, ihren Gemahl zu sehen, von Kummer und Verwirrung ergriffen, sprach sie diese Worte.
1.76.12
अशोक शोकापनुद शोकोपहतचेतसाम् ।
त्वन्नामानं कुरुष्वाद्य प्रियसंदर्शनेन माम्।
एवमुक्तवती सा तु शर्मिष्ठा पुनरब्रवीत् ॥ १.७६.१२ ॥
„O Aśoka, Vertreiber des Kummers, du, der den Gram derer hinwegnimmt, deren Geist vom Schmerz getroffen ist, mach mich heute, durch den Anblick des Geliebten, deines Namens würdig!“ So sprach sie, und Śarmiṣṭhā sprach wieder.
1.76.13
ऋतुकालश्च संप्राप्तो न च मेऽस्ति वृतः पतिः ।
किं प्राप्तं किं नु कर्तव्यं किं वा कृत्वा सुखं भवेत् ॥ १.७६.१३ ॥
Die fruchtbare Zeit ist gekommen, doch habe ich keinen erwählten Gatten. Was habe ich gewonnen? Was soll ich nun tun? Was könnte mir Glück bringen?
1.76.14
देवयानी प्रजाताऽसौ वृथाऽहं प्राप्तयौवना ।
यथा तया वृतो भर्ता तथैवाहं वृणोमि तम् ॥ १.७६.१४ ॥
Devayānī hat ein Kind geboren, ich dagegen bin in der Jugend vergeblich geblieben. So wie sie ihren Gatten erwählte, so erwähle auch ich ihn.
1.76.15
राज्ञा पुत्रफलं देयमिति मे निश्चिता मतिः ।
अपीदानीं स धर्मात्मा ईयान्मे दर्शनं रहः ॥ १.७६.१५ ॥
Mein fester Entschluss ist, dass der König die Frucht eines Sohnes gewähren soll. Auch jetzt möge mir der Rechtschaffene heimlich begegnen.
1.76.16
केशैर्बध्या तु राजानं याचेऽहं सदृशं पतिम् ।
स्पृहेदिदं देवयानी पुत्रमीक्ष्य पुनःपुनः।
क्रीडन्नन्तःपुरे तस्याः क्वचित्क्षणमवाप्य च ॥ १.७६.१६ ॥
Mit gebundenem Haar erbitte ich vom König einen mir würdigen Gatten. Möge Devayānī, wenn sie diesen Sohn, der in den inneren Gemächern spielt, immer wieder sieht, nach ihm verlangen und ihn für einen Augenblick erlangen.
1.76.17
अथ निष्क्रम्य राजाऽसौ तस्मिन्काले यदृच्छया ।
अशोकवनिकाभ्याशे शर्मिष्ठां प्राप तिष्ठतीम् ॥ १.७६.१७ ॥
Da ging der König zufällig zu dieser Zeit hinaus und traf Śarmiṣṭhā, die in der Nähe des Aśoka-Hains stand.
1.76.18
तमेकं रहिते दृष्ट्वा शर्मिष्ठा चारुहासिनी ।
प्रत्युद्गम्याञ्जलिं कृत्वा राजानं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.७६.१८ ॥
Als sie ihn allein an einem abgelegenen Ort sah, ging die liebreizend lächelnde Śarmiṣṭhā ihm entgegen, legte die Handflächen zusammen und sprach diese Worte zum König.
1.76.19
सोमस्येन्द्रस्य विष्णोर्वा यमस्य वरुणस्य वा ।
तव वा नाहुष गृहे कः स्त्रियं द्रष्टुमर्हति ॥ १.७६.१९ ॥
Wessen — Somas, Indras, Viṣṇus, Yamas oder Varuṇas, oder der deine, o Sohn des Nahuṣa? Wer in deinem Haus verdient es, eine Frau anzusehen?
1.76.20
रूपाभिजनशीलैर्हि त्वं राजन्वेत्थ मां सदा ।
सा त्वां याचे प्रसाद्याहमृतुं देहि नराधिप ॥ १.७६.२० ॥
O König, durch Schönheit, Abstammung und Charakter kennst du mich stets. Ich bitte dich, nachdem ich deine Gunst gewonnen habe: Gewähre mir die fruchtbare Zeit, o Herr der Menschen.
1.76.21
वेद्मि त्वां शीलसंपन्नां दैत्यकन्यामनिन्दिताम् ।
रूपं च ते न पश्यामि सूच्यग्रमपि निन्दितम् ॥ १.७६.२१ ॥
Ich weiß, dass du von gutem Charakter, eine Tochter der Daityas und ohne Tadel bist; doch sehe ich an deiner Schönheit nicht einmal einen Makel von der Größe einer Nadelspitze.
1.76.22
तदाप्रभृति दृष्ट्वा त्वां स्मराम्यनिशमुत्तमे ।
अब्रवीदुशना काव्यो देवयानीं यदाऽवहम्।
नेयमाह्वयितव्या ते शयने वार्षपर्वणी ॥ १.७६.२२ ॥
Seit damals, da ich dich gesehen habe, denke ich ständig an dich, o Vortreffliche. Als ich Devayānī nahm, sprach Uśanas, der Sohn des Kavi: »Im Bett darfst du diese Tochter des Vṛṣaparvan nicht rufen.«
1.76.23
देवयान्याः प्रियं कृत्वा शर्मिष्ठामपि पोषय ॥ १.७६.२३ ॥
Nachdem du getan hast, was Devayānī lieb ist, sorge auch für Śarmiṣṭhā.
1.76.24
न नर्मयुक्तमनृतं हिनस्ति ।
न स्त्रीषु राजन्न विवाहकाले।
प्राणात्यये सर्वधनापहारे ।
पञ्चानृतान्याहुरपातकानि ॥ १.७६.२४ ॥
Eine Lüge im Scherz schadet nicht. O König, gegenüber Frauen, bei der Heirat, in Lebensgefahr und beim Raub allen Reichtums — diese fünf Unwahrheiten gelten als nicht sündhaft.
1.76.25
पृष्टं तु साक्ष्ये प्रवदन्तमन्यथा ।
वदन्ति मिथ्या पतितं नरेन्द्र।
एकार्थतायां तु समाहितायां ।
मिथ्या वदन्तं ह्यनृतं हिनस्ति ॥ १.७६.२५ ॥
Wer als Zeuge befragt anders spricht, den nennt man einen Lügner und Gefallenen, o Herr der Menschen. Doch wenn die Sache dieselbe ist und der Geist gesammelt, zerstört die Lüge selbst den, der lügt.
1.76.26
अनृतं नानृतं स्त्रीषु परिहासविवाहयोः ।
आत्मप्राणार्थघाते च तदेवोत्तमतां व्रजेत् ॥ १.७६.२६ ॥
Eine Lüge gegenüber Frauen, im Scherz oder bei einer Heirat ist keine Lüge. Selbst wenn das eigene Leben oder der Reichtum auf dem Spiel steht, wird genau diese Lüge zur höchsten Tugend.
1.76.27
राजा प्रमाणं भूतानां स नश्येत मृषा वदन् ।
अर्थकृच्छ्रमपि प्राप्य न मिथ्या कर्तुमुत्सहे ॥ १.७६.२७ ॥
Der König ist das Maß für die Wesen; wenn er falsch spricht, wird er zugrunde gehen. Auch wenn ich in finanzielle Not gerate, wage ich es nicht, falsch zu handeln.
1.76.28
समावेतौ मतो राजन्पतिः सख्याश्च यः पतिः ।
समं विवाहमित्याहुः सख्या मेऽसि वृतः पतिः ॥ १.७६.२८ ॥
O König, der Gatte einer Freundin und der, der Gatte ist, gelten als gleich. Man sagt, die Ehe ist gleich; du wurdest von mir als Gatte meiner Freundin erwählt.
1.76.29
सह दत्तास्मि काव्येन देवयान्या मनीषिणा ।
पूज्या पोषयितव्येति न मृषा कर्तुमर्हसि ॥ १.७६.२९ ॥
Ich wurde zusammen mit Devayānī dem weisen Kāvya gegeben. Ich bin zu ehren und zu versorgen; daher darfst du nicht falsch handeln.
1.76.30
सुवर्णमणिमुक्तानि वस्त्राण्याभरणानि च ।
याचितॄणां ददासि त्वं गोभूम्यादीनि यानि च ॥ १.७६.३० ॥
Gold, Edelsteine, Perlen, Gewänder, Schmuck, Kühe, Land und was es sonst gibt, gibst du denen, die darum bitten.
1.76.31
बहिःस्थं दानमित्युक्तं न शरीराश्रितं नृप ।
दुष्करं पुत्रदानं च आत्मदानं च दुष्करम् ॥ १.७६.३१ ॥
Gabe heißt nur das Äußere, nicht das, was am Körper hängt, o König. Einen Sohn zu geben ist schwer, und sich selbst zu geben noch schwerer.
1.76.32
शरीरदानात्तत्सर्वं दत्तं भवति मारिष ।
यस्य यस्य यथा कामस्तस्य तस्य ददाम्यहम् ॥ १.७६.३२ ॥
Durch die Gabe des Körpers ist alles gegeben, o Edler. Wem welcher Wunsch innewohnt, dem gebe ich.
1.76.33
इत्युक्त्वा नगरे राजंस्त्रिकालं घोषितं त्वया ।
त्वयोक्तमनृतं राजन्वृथा घोषितमेव वा।
तत्सत्यं कुरु राजेन्द्र यथा वैश्रवणस्तथा ॥ १.७६.३३ ॥
Nachdem du das gesagt hattest, o König, ließest du es dreimal in der Stadt verkünden. Was du gesagt hast, o König, war falsch oder wurde vergeblich verkündet. O Herrscher der Könige, mache es wahr, wie Vaiśravaṇa es ist.
1.76.34
दातव्यं याचमानेभ्य इति मे व्रतमाहितम् ।
त्वं च याचसि मां कामं ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १.७६.३४ ॥
Denen, die bitten, soll man geben; dieses Gelübde habe ich festgelegt. Auch du bittest mich. Sag mir deinen Wunsch, was soll ich für dich tun?
1.76.35
धनं वा यदि वा किंचिद्राज्यं वाऽपि शुचिस्मिते ।
अधर्मात्पाहि मां राजन्धर्मं च प्रतिपादय ॥ १.७६.३५ ॥
Reichtum oder etwas anderes, oder sogar ein Königreich, o du mit dem reinen Lächeln. O König, schütze mich vor Unrecht und stelle das Dharma wieder her.
1.76.36
नान्यं वृणे पुत्रकामा पुत्रात्परतरं न च ।
त्वत्तोऽपत्यवती लोके चरेयं धर्ममुत्तमम् ॥ १.७६.३६ ॥
Ich, die einen Sohn begehrt, wähle nichts anderes, und nichts ist höher als ein Sohn. Durch Nachkommen von dir könnte ich in der Welt das höchste Dharma wandeln.
1.76.37
त्रय एवाधना राजन्भार्या दासस्तथा सुतः ।
यत्ते समधिगच्छन्ति यस्यैते तस्य तद्धनम् ॥ १.७६.३७ ॥
O König, Ehefrau, Sklave und Sohn — diese drei besitzen keinen eigenen Reichtum; was sie erlangen, gehört dem, dem sie angehören.
1.76.38
पुत्रार्थं भर्तृपोषार्थं स्त्रियः सृष्टाः स्वयंभुवा ।
अपतिर्वापि या कन्या अनपत्या च या भवेत्।
तासां जन्म वृथा लोके गतिस्तासां न विद्यते ॥ १.७६.३८ ॥
Der Selbstgeborene schuf die Frauen für Söhne und zur Unterstützung ihres Gatten. Die Geburt einer Jungfrau ohne Gatten oder einer Frau ohne Nachkommen ist in der Welt vergeblich; für sie gibt es keinen Weg.
1.76.39
देवयान्या भुजिष्याऽस्मि वश्या च तव भार्गवी ।
सा चाहं च त्वया राजन्भजनीये भजस्व माम् ॥ १.७६.३९ ॥
Ich bin Devayānīs Dienerin, und die Bhārgavī (Devayānī) steht unter deiner Gewalt. Sie und ich, o König, sind deines Genusses würdig; nimm mich.
1.76.40
एवमुक्तस्तु राजा स तथ्यमित्यभिजज्ञिवान् ।
पूजयामास शर्मिष्ठां धर्मं च प्रत्यपादयत् ॥ १.७६.४० ॥
So angesprochen erkannte der König es als wahr an; er ehrte Śarmiṣṭhā und legte das Dharma dar.
1.76.41
स समागम्य शर्मिष्ठां यथा काममवाप्य च ।
अन्योन्यं चाभिसंपूज्य जग्मतुस्तौ यथागतम् ॥ १.७६.४१ ॥
Nachdem er sich mit Śarmiṣṭhā vereinigt und sie nach Wunsch erlangt hatte und beide einander geehrt hatten, kehrten die beiden auf dem Weg zurück, auf dem sie gekommen waren.
1.76.42
तस्मिन्समागमे सुभ्रूः शर्मिष्ठा चारुहासिनी ।
लेभे गर्भं प्रथमतस्तस्मान्नृपतिसत्तमात् ॥ १.७६.४२ ॥
In jener Vereinigung empfing Śarmiṣṭhā mit den schönen Brauen und dem lieblichen Lächeln zum ersten Mal von jenem besten der Könige.
1.76.43
प्रयज्ञे च ततः काले राजन्राजीवलोचना ।
कुमारं देवगर्भाभं राजीवनिभलोचनम् ॥ १.७६.४३ ॥
Dann, zur rechten Zeit, o König, gebar die lotusäugige Frau einen Sohn, strahlend wie ein Götterkind, mit lotusgleichen Augen.