مهابهاراتا · أدهيايا 1.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.77.1
तस्मिन्नक्षत्रसंयोगे शुक्ले पुण्यर्क्षगेन्दुना ।
स राजा मुमुदे सम्राट् तया शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.१ ॥
في ذلك اقتران المنازل القمرية، في النصف المضيء من الشهر، حين كان القمر في منزلة مباركة، فرح ذلك الملك الأعظم مع شرميشثا.
1.77.2
प्रजानां श्रीरिवाभ्याशे शर्मिष्ठा ह्यभवद्वधूः ।
पन्नगीवोग्ररूपा वै देवयानी ममाप्यभूत् ॥ १.७७.२ ॥
صارت شرميشثا، القريبة كأنها شري الناس، زوجة؛ وصارت ديفايانى، المخيفة الهيئة كالأنثى الحية، لي أيضًا.
1.77.3
पर्जन्य इव सस्यानां देवानाममृतं यथा ।
तद्वन्ममापि संभूता शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी।
इत्येवं मनसा ज्ञात्वा देवयानीमवर्जयत् ॥ १.७७.३ ॥
كما أن السحابة الماطرة للزروع، والأمبروسيا للآلهة، كذلك وُلدت لي شرميشثا كعيد موسم المطر. هكذا فكّر في نفسه، فأبعد ديفايانى.
1.77.4
श्रुत्वा कुमारं जातं तु देवयानी शुचिस्मिता ।
चिन्तयामास दुःखार्ता शर्मिष्ठां प्रति भारत ॥ १.७७.४ ॥
لما سمعت ديفايانى ذات الابتسامة الطاهرة بولادة ابن، يا بهارتا، أخذت الحزن يعتصرها، فراحت تفكر في شرميشثا.
1.77.5
अभिगम्य च शर्मिष्ठां देवयान्यब्रवीदिदम् ।
किमिदं वृजिनं सुभ्रु कृतं वै कामलुब्धया ॥ १.७७.५ ॥
ودنت ديفايانى من شرميشثا فقالت: «يا جميلة الحاجبين، أي إثم هذا الذي ارتكبتِه، مدفوعةً بشَرَه الشهوة؟»
1.77.6
ऋषिरभ्यागतः कश्चिद्धर्मात्मा वेदपारगः ।
स मया वरदः कामं याचितो धर्मसंहितम् ॥ १.७७.६ ॥
جاء ضيفًا حكيمٌ ما، صافي النفس، متضلعٌ في الفيدا. فسألتُ ذلك المانح للبركات، بحسب ما أردتُ، نعمةً موافقةً للدهرما.
1.77.7
अपत्यार्थे स तु मया वृतो वै चारुहासिनि ।
नाहमन्यायतः काममाचरामि शुचिस्मिते।
तस्मादृषेर्ममापत्यमिति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७७.७ ॥
قالت شارمشتها: يا ذات الابتسامة الجميلة، لقد اخترته من أجل النسل. يا ذات الابتسامة الطاهرة، لا أعمل بالرغبة ظلمًا. لذلك أقول لك حقًا إن الولد هو ابن الحكيم.
1.77.8
शोभनं भीरु यद्येवमथ स ज्ञायते द्विजः ।
गोत्रनामाभिजनतो वेत्तुमिच्छामि तं द्विजम् ॥ १.७७.८ ॥
قالت ديفياني: يا خائفة، إن كان الأمر كذلك فحسن. أريد الآن أن أعرف ذلك البراهمي بنسبه واسمه وأسرته.
1.77.9
तपसा तेजसा चैव दीप्यमानं यथा रविम् ।
तं दृष्ट्वा मम संप्रष्टुं शक्तिर्नासीच्छुचिस्मिते ॥ १.७७.९ ॥
قالت شارمشتها: يا ذات الابتسامة الطاهرة، لما رأيته يتألق كالشمس بالتقشف والنور، لم تكن لي القدرة على سؤاله.
1.77.10
यद्येतदेवं शर्मिष्ठे न मन्युर्विद्यते मम ।
अपत्यं यदि ते लब्धं ज्येष्ठाच्छ्रेष्ठाच्च वै द्विजात् ॥ १.७७.१० ॥
قالت ديفياني: يا شارمشتها، إن كان الأمر كذلك فلا غضب في نفسي، إن كنتِ قد نلتِ الولد من البراهمي الأكبر والأفضل.
1.77.11
अन्योन्यमेवमुक्त्वा तु संप्रहस्य च ते मिथः ।
जगाम भार्गवी वेश्म तथ्यमित्यवजग्मुषी ॥ १.७७.११ ॥
وبعد أن قالتا هذا لبعضهما وضحكتا معًا كثيرًا، قبلت ذلك على أنه حق، فمضت ابنة بهريغو إلى بيتها.
1.77.12
ययातिर्देवयान्यां तु पुत्रावजनयन्नृपः ।
यदुं च तुर्वसुं चैव शक्रविष्णू इवापरौ ॥ १.७७.१२ ॥
وأنجب الملك ياياتي من ديفياني ابنين، ياعدو وتوروسو، كانا كأنهما إندرا وفيشنو آخران.
1.77.13
तस्मिन्काले तु राजर्षिर्ययातिः पृथिवीपतिः ।
माध्वीकरससंयुक्तां मदिरां मदवर्धनीम् ॥ १.७७.१३ ॥
في ذلك الوقت كان الملك الحكيم ياياتي، سيد الأرض، [يحمل] خمرًا ممزوجًا بعصارة نبيذ العسل، تزيد من السكر.
1.77.14
पाययामास शुक्रस्य तनयां रक्तपिङ्गलाम् ।
पीत्वा पीत्वा च मदिरां देवयानी मुमोह सा ॥ १.७७.१४ ॥
جعل ابنة شوكرا، ديفاياني، ذات اللون الأحمر المصفر، تشرب [الخمر]. وإذ شربت الخمر مرة بعد أخرى، اختل عقل ديفاياني.
1.77.15
रुदती गायमाना च नृत्यन्ती च मुहुर्मुहुः ।
बहु प्रलपती देवी राजानमिदमब्रवीत् ॥ १.७७.१५ ॥
باكيةً ومغنيةً وراقصةً مرارًا، متأوهةً كثيرًا، قالت الإلهة هذا للملك.
1.77.16
राजवद्रूपवेषौ ते किमर्थं त्वमिहागतः ।
केन कार्येण संप्राप्तो निर्जनं गहनं वनम् ॥ १.७७.१६ ॥
لماذا أتيت إلى هنا، أيها الذي له هيئة الملك وزيّه؟ لأي غرض وصلت إلى هذه الغابة الموحشة الكثيفة؟
1.77.17
द्विजश्रेष्ठ नृपश्रेष्ठो ययातिश्चोग्रदर्शनः ।
तस्मादितः पलायस्व हितमिच्छसि चेद्द्विज ॥ १.७७.१७ ॥
أيها الأفضل بين المولودين مرتين، إن ياياتي أفضل الملوك له هيئة مرعبة. فلذلك، أيها المولود مرتين، اهرب من هنا إن كنت تريد خيرك.
1.77.18
इत्येवं प्रलपन्तीं तां देवयानीं तु नाहुषः ।
भर्त्सयामास वचनैरनर्हां पापवर्धनीम् ॥ १.७७.१८ ॥
وهكذا وبَّخ ابن نahusha ياياتي ديفاياني وهي تتأوه، بكلمات غير لائقة تزيد الذنب.
1.77.19
ततो वर्षवरान्मूकान्व्यङ्गान्वृद्धांश्च पङ्गुकान् ।
रक्षणे देवयान्याः स पोषणे च शशास तान् ॥ १.७७.१९ ॥
ثم عيّن البُكم والمشوَّهين والشيوخ والعرجان والخصيان لحراسة ديفياني وإعالتها.
1.77.20
ततस्तु नाहुषो राजा शर्मिष्ठां प्राप्य बुद्धिमान् ।
रेमे च सुचिरं कालं तया शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.२० ॥
ثم إن الملك الحكيم ابن ناهوشا، لما نال شارميشثا، تمتع بها زمنًا طويلًا.
1.77.21
तस्मादेव तु राजर्षेः शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
द्रुह्युं चानुं च पूरुं च त्रीन्कुमारानजीजनत् ॥ १.७७.२१ ॥
ومن ذلك الملك الحكيم وضعت شارميشثا ابنة فريشاپارفان ثلاثة أبناء: درهيو وأنو وبورو.
1.77.22
ततः काले तु कस्मिंश्चिद्देवयानी शुचिस्मिता ।
ययातिसहिता राजञ्जगाम रहितं वनम् ॥ १.७७.२२ ॥
ثم في وقت ما، أيها الملك، مضت ديفياني ذات الابتسامة الطاهرة مع ياياتي إلى غابة خالية منعزلة.
1.77.23
ददर्श च तदा तत्र कुमारान्देवरूपिणः ।
क्रीडमानान्सुविश्रब्धान्विस्मिता चेदमब्रवीत् ॥ १.७७.२३ ॥
فرأت هناك غلمانًا على هيئة الآلهة يلعبون في طمأنينة، فتعجبت وقالت هذا.
1.77.24
कस्यैते दारका राजन्देवपुत्रोपमाः शुभाः ।
वर्चसा रूपतश्चैव सदृशा मे मतास्तव ॥ १.७७.२४ ॥
لمن هؤلاء الغلمان الجميلون، الشبيهون بأبناء الآلهة، أيها الملك؟ إنهم في البهاء والهيئة يبدون لي شبيهين بك.
1.77.25
एवं पृष्ट्वा तु राजानं कुमारान्पर्यपृच्छत ॥ १.७७.२५ ॥
وبعد أن سألت الملك هكذا، استجوبت الفتيان أيضًا.
1.77.26
तस्मिन्काले तु तच्छ्रुत्वा धात्री तेषां वचोऽब्रवीत् ।
किं न ब्रूत कुमारा वः पितरं वै द्विजर्षभम् ॥ १.७७.२६ ॥
فلما سمعت ذلك، ردت المربية على كلامهم: "أيها الفتيان، لماذا لا تذكرون أباكم، ذلك الثور بين المولودين مرتين؟"
1.77.27
ऋषिश्च ब्राह्मणश्चैव द्विजातिश्चैव नः पिता ।
शर्मिष्ठा नानृतं ब्रूते देवयानि क्षमस्व नः ॥ १.७७.२७ ॥
"أبونا حكيم وبراهمي ومولود مرتين. شرميشتا لا تقول كذبًا. يا ديفياني، اغفري لنا."
1.77.28
किंनामधेयगोत्रो वः पुत्रका ब्राह्मणः पिता ।
प्रब्रूत तत्त्वतः क्षिप्रं कश्चासौ क्व च वर्तते ॥ १.७७.२८ ॥
"أيها الأبناء، ما اسم أبيكم البراهمي ونسبه؟ قولوا الحق سريعًا: من هو، وأين يقيم؟"
1.77.29
प्रब्रूत मे यथा तथ्यं श्रोतुमिच्छामि तं ह्यहम् ।
एवमुक्ताः कुमारस्ते देवयान्या सुमध्यया ॥ १.७७.२९ ॥
"قولوا لي الحق كما هو؛ أرغب في سماع خبره." فلما قالت ديفياني ذات الخصر النحيل ذلك، أولئك الفتيان…
1.77.30
तेऽदर्शयन्प्रदेशिन्या तमेव नृपसत्तमम् ।
शर्मिष्ठां मातरं चैव तथाऽऽचख्युश्च दारकाः ॥ १.७७.३० ॥
أشاروا بسبابتهم إلى ذلك الملك الأفضل، وأخبر الفتيان كذلك عن أمهم شرميشتا.
1.77.31
इत्युक्त्वा सहितास्ते तु राजानमुपचक्रमुः ।
नाभ्यनन्दत तान्राजा देवयान्यास्तदान्तिके ॥ १.७७.३१ ॥
وبعد أن قالوا ذلك، اقتربوا جميعًا من الملك، لكنه في حضور ديفياني لم يرحّب بهم.
1.77.32
रुदन्तस्तेऽथ शर्मिष्ठामभ्ययुर्बालकास्ततः ।
अविब्रुवन्ती किंचिच्च राजानं चारुलोचना ॥ १.७७.३२ ॥
ثم ذهب الأطفال يبكون إلى شرميشتا، فلم تتكلم المرأة ذات العينين الجميلتين بشيء، ولم تقل شيئًا للملك.
1.77.33
नातिदूराच्च राजानं सा चातिष्ठदवाङ्मुखी ।
श्रुत्वा तेषां तु बालानां सव्रीड इव पार्थिवः ॥ १.७७.३३ ॥
ولم تكن بعيدة عن الملك، فوقفت وقد أطرقت بوجهها؛ ولما سمع الملك كلام أولئك الأطفال بدا كأنه خجل.
1.77.34
प्रतिवक्तुमशक्तोऽभूत्तूष्णींभूतोऽभवन्नृपः ।
दृष्ट्वा तु तेषां बालानां प्रणयं पार्थिवं प्रति ॥ १.७७.३४ ॥
وعجز الملك عن الرد فصمت، إذ رأى ما أبداه أولئك الأطفال من محبة نحوه.
1.77.35
बुद्ध्वा तु तत्त्वतो देवी शर्मिष्ठापिदमब्रवीत् ।
अभ्यागच्छति मां कश्चिदृषिरित्येवमब्रवीः ॥ १.७७.३५ ॥
ولما أدركت الحقيقة قالت الإلهة شرميشتا أيضًا: «هكذا قلتَ إن رجلًا حكيمًا يأتيني.»
1.77.36
ययातिमेवं राजानं त्वं गोपायसि भामिनि ।
पूर्वमेव मया प्रोक्तं त्वया तु वृजिनं कृतम् ॥ १.७७.३६ ॥
«أيتها الجميلة، هكذا تحمين الملك ياياتي؛ لقد قلت ذلك من قبل، لكنك قد أسأتِ.»
1.77.37
मदधीना सती कस्मादकार्षीर्विप्रियं मम ।
तमेवाऽऽसुरधर्मं त्वमास्थिता न बिभेषि मे ॥ १.७७.३७ ॥
يا من تعتمدين عليّ أيتها العفيفة، لماذا فعلتِ ما يسوؤني؟ أفلا تخافينني وقد اتخذتِ ذلك السلوك الشيطاني؟
1.77.38
यदुक्तमृषिरित्येव तत्सत्यं चारुहासिनि ।
न्यायतो धर्मतश्चैव चरन्ती न बिभेमि ते ॥ १.७७.३८ ॥
ما قيل من أنه حكيم، فهو حق أيتها الحسناء المبتسمة. وأنا أسلك بالعدل والدهرما فلا أخافك.
1.77.39
यदा त्वया वृतो भर्ता वृत एव तदा मया ।
सखीभर्ता हि धर्मेण भर्ता भवति शोभने ॥ १.७७.३९ ॥
حين اخترتِ الزوج، اخترته أنا أيضاً. فإن الزوج الذي لصديقة المرء يصبح بحكم الدهرما زوجاً لها أيتها الجميلة.
1.77.40
पूज्यासि मम मान्या च ज्येष्ठा च ब्राह्मणी ह्यसि ।
त्वत्तोपि मे पूज्यतमो राजर्षिः किं न वेत्थ तत् ॥ १.७७.४० ॥
أنتِ عزيزة عليّ ومحترمة، وبوصفك برهمية فأنتِ الكبرى. لكن الأجدر بالتبجيل عندي منكِ هو الملك الحكيم. ألا تعلمين ذلك؟
1.77.41
त्वत्पित्रा मम गुरुणा सह दत्ते उभे शुभे ।
ततो भर्ता च पूज्यश्च पोष्यां पोषयतीह माम् ॥ १.७७.४१ ॥
أعطاكِ أبوكِ وأعطاني مع معلمي، أيتها المباركة. ولذلك فالزوج أيضاً جدير بالتبجيل؛ فهنا من يعول يعولني أنا المعالة.
1.77.42
श्रुत्वा तस्यास्ततो वाक्यं देवयान्यब्रवीदिदम् ।
रमस्वेह यथाकामं देव्या शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.४२ ॥
فلما سمعت كلامها قالت ديفياني هذا: «هنا، تمتّع كما تشاء مع الملكة شارميشطا.»
1.77.43
राजन्नाद्येह वत्स्यामि विप्रियं मे कृतं त्वया ।
इति जज्वाल कोपेन देवयानी ततो भृशम् ॥ १.७७.४३ ॥
«أيها الملك، لن أبقى هنا اليوم؛ لقد أسأت إليّ.» وهكذا اشتعلت ديفياني غضبًا شديدًا.
1.77.44
निर्दहन्तीव सव्रीडां शर्मिष्ठां समुदीक्ष्य च ।
अपविध्य च सर्वाणि भूषणान्यसितेक्षणा ॥ १.७७.४४ ॥
ونظرت إلى شارميشتا الخجلى كأنها تحرقها، وألقت عنها جميع حليها، ذات العينين السوداوين.
1.77.45
सहसोत्पतितां श्यामां दृष्ट्वा तां साश्रुलोचनाम् ।
तूर्णं सकाशं काव्यस्य प्रस्थितां व्यथितस्तदा ॥ १.७७.४५ ॥
فلما رأى تلك السمراء، وقد نهضت فجأة وانطلقت مسرعة نحو كافيا (شوكرا)، وعيناها مملوءتان بالدموع، عندئذ أصابت الملك الكآبة.
1.77.46
अनुवव्राज संभ्रान्तः पृष्ठतः सान्त्वयन्नृपः ।
न्यवर्तत नचैव स्म क्रोधसंरक्तलोचना ॥ १.७७.४६ ॥
وتبعها الملك المضطرب من خلفها يواسيها، لكنها، وعيناها محمرتان من الغضب، لم تعد البتة.
1.77.47
अविब्रुवन्ती किंचित्सा राजानं साश्रुलोचना ।
अचिरादेव संप्राप्ता काव्यस्योशनसोऽन्तिकम् ॥ १.७७.४७ ॥
ولم تقل شيئًا للملك، وعيناها مملوءتان بالدموع، فوصلت عن قريب إلى حضرة أوشناس، كافيا (شوكرا).
1.77.48
सा तु दृष्ट्वै पितरमभिवाद्याग्रतः स्थिता ।
अनन्तरं यायातिस्तु पूजयामास भार्गवम् ॥ १.७७.४८ ॥
فلما رأت أباها حيّته وقامت أمامه. ثم أكرم ياياتي أيضًا سليل بهريغو.
1.77.49
अधर्मेण जितो धर्मः प्रवृत्तमधरोत्तरम् ।
शर्मिष्ठयाऽतिवृत्ताऽस्मि दुहित्रा वृषपर्वणः ॥ १.७७.४९ ॥
غُلب الدهرما بالأدهرما، وساد السلوك المقلوب؛ وقد تجاوزتني شارميشتا ابنة فريشابارفان.
1.77.50
त्रयोऽस्यां जनिताः पुत्रा राज्ञाऽनेन ययातिना ।
दुर्भगाया मम द्वौ तु पुत्रौ तात ब्रवीमि ते ॥ १.७७.५० ॥
لقد أنجب هذا الملك ياياتي منها ثلاثة أبناء، أما أنا التعيسة فلي ابنان، أيها الأب، وهذا ما أقوله لك.
1.77.51
धर्मज्ञ इति विख्यात एष राजा भृगूद्वह ।
अतिक्रान्तश्च मर्यादां काव्यैतत्कथयामि ते ॥ १.७७.५१ ॥
هذا الملك مشهور بأنه عارف بالدهرما، لكنه تجاوز الحد؛ هذا أقوله لك يا كافيا، يا أفضل البهريغو.
1.77.52
धर्मज्ञः सन्महाराज योऽधर्ममकृथाः प्रियम् ।
तस्माज्जरा त्वामचिराद्धर्षयिष्यति दुर्जया ॥ १.७७.५२ ॥
أيها الملك العظيم، وأنت عارف بالدهرما، فعلت الأدهرما من أجل المتعة؛ لذلك سيغلبك الشيخوخة التي لا تُقهر قريبًا.
1.77.53
ऋतुं वै याचमानाया भगवन्नान्यचेतसा ।
दुहितुर्दानवेन्द्रस्य धर्म्यमेतत्कृतं मया ॥ १.७७.५३ ॥
أيها الجليل، لقد فعلت ذلك بحق لابنة سيد الدانافا التي طلبت الطمث، لا وأنا مشغول البال بغيره.
1.77.54
ऋतुं वै याचमानाया न ददाति पुमानृतुम् ।
भ्रूणहेत्युच्यते ब्रह्मन् स इह ब्रह्मवादिभिः ॥ १.७७.५४ ॥
أيها البراهمي، إن الرجل الذي لا يعطي الطمث للمرأة التي تطلبه يسميه هنا العارفون بالبراهما قاتلَ الجنين.
1.77.55
अभिकामां स्त्रियं यश्च गम्यां रहसि याचितः ।
नोपैति स च धर्मेषु भ्रूणहेत्युच्यते बुधैः ॥ १.७७.५५ ॥
من لا يقترب، وفق الدارما، من امرأة راغبة تطلبه سرًّا وممن يجوز الاقتراب منها، يسميه الحكماء قاتل الجنين.
1.77.56
यद्यद्वृणोति मां कश्चित्तत्तद्देयमिति व्रतम् ।
त्वया च सापि दत्ता मे नान्यं नाथमिहेच्छति ॥ १.७७.५६ ॥
ما يطلبه مني أيُّ أحد يجب أن يُعطى، فهذا نذري. وأنت أيضًا أعطيتها لي، وهي هنا لا تريد سيدًا آخر.
1.77.57
इत्येतानि समीक्ष्याहं कारणानि भृगूद्वह ।
अधर्मभयसंविग्नः शर्मिष्ठामुपजग्मिवान्।
मत्वैतन्मे धर्म इति कृतं ब्रह्मन्क्षमस्व माम् ॥ १.७७.५७ ॥
بعد أن تأملتُ هذه الأسباب، يا خيرَ البهريغو، ارتعدتُ من خوف الإثم فذهبتُ إلى شرميشثا، وظننتُ ذلك واجبي فصنعتُه؛ فاغفر لي أيها البراهمي.
1.77.58
नन्वहं प्रत्यवेक्ष्यस्ते मदधीनोऽसि पार्थिव ।
मिथ्याचारस्य धर्मेषु चौर्यं भवति नाहुष ॥ १.७७.५८ ॥
لا بد أن أنظر فيك أيها الملك، فأنت تحت سلطاني. يا ابن نهوشا، إن من يتصرف بالكذب في شؤون الدارما يقع عليه إثم السرقة.
1.77.59
क्रुद्धेनोशनसा शप्तो ययातिर्नाहुषस्तदा ।
पूर्वं वयः परित्यज्य जरां सद्योऽन्वपद्यत ॥ १.७७.५९ ॥
لُعن يياتي ابن نهوشا من قِبَل أوشناس الغاضب، فترك شبابه في الحال ووقع في الشيخوخة.
1.77.60
अतृप्तो यौवनस्याहं देवयान्यां भृगूद्वह ।
प्रसादं कुरु मे ब्रह्मञ्जरेयं न विशेच्च माम् ॥ १.७७.६० ॥
يا خيرَ البهريغو، لم أشبع بعدُ من الشباب مع ديفياني. أيها البراهمي، أسبغ عليّ رحمتك، وليَدخل هذا الشيخوخة فيّ.
1.77.61
नाहं मृषा ब्रवीम्येतज्जरां प्राप्तोऽसि भूमिप ।
जरां त्वेतां त्वमन्यस्मिन्संक्रामय यदीच्छसि ॥ १.७७.६१ ॥
قال شوكرا: لا أقول هذا كذبًا، أيها سيد الأرض، لقد أدركتك الشيخوخة. إن شئت فانقلها إلى غيرك.
1.77.62
राज्यभाक्स भवेद्ब्रह्मन्पुण्यभाक्कीर्तिभाक्तथा ।
यो मे दद्याद्वयः पुत्रस्तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १.७७.६२ ॥
قال ياياتي: أيها البراهمي، إن الابن الذي يهبني شبابه ينال نصيبًا من الملك والفضل والمجد؛ فلتأذن بذلك.
1.77.63
संक्रामयिष्यसि जरां येथेष्टं नहुषात्मज ।
मामनुध्याय भावेन न च पापमवाप्स्यसि ॥ १.७७.६३ ॥
قال شوكرا: أيها ابن نهوشا، ستنقل الشيخوخة كما تشاء؛ تأمّلني بتعبّد فلن تنال إثمًا.
1.77.64
वयो दास्यति ते पुत्रो यः स राजा भविष्यति ।
आयुष्मान्कीर्तिमांश्चैव बह्वपत्यस्तथैव च ॥ १.७७.६४ ॥
قال شوكرا: الابن الذي يهبك شبابه سيصير ملكًا؛ وسيكون طويل العمر، ذا ذكر حسن، وكثير النسل.