Mahābhārata · Adhyāya 1.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.77.1
तस्मिन्नक्षत्रसंयोगे शुक्ले पुण्यर्क्षगेन्दुना ।
स राजा मुमुदे सम्राट् तया शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.१ ॥
In jener Konstellation der Mondhäuser, in der hellen Monatshälfte, als der Mond in einem günstigen Mondhaus stand, freute sich jener oberste König mit Śarmiṣṭhā.
1.77.2
प्रजानां श्रीरिवाभ्याशे शर्मिष्ठा ह्यभवद्वधूः ।
पन्नगीवोग्ररूपा वै देवयानी ममाप्यभूत् ॥ १.७७.२ ॥
Śarmiṣṭhā, nahe wie die Śrī der Völker selbst, wurde zur Gemahlin; und Devayānī, von wilder Gestalt wie eine Schlangenfrau, wurde auch die meine.
1.77.3
पर्जन्य इव सस्यानां देवानाममृतं यथा ।
तद्वन्ममापि संभूता शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी।
इत्येवं मनसा ज्ञात्वा देवयानीमवर्जयत् ॥ १.७७.३ ॥
Wie die Regenwolke für die Feldfrüchte und der Nektar für die Götter, so ist mir Śarmiṣṭhā gleich dem Regenzeitfest geboren worden. So dachte er in seinem Sinn und setzte Devayānī beiseite.
1.77.4
श्रुत्वा कुमारं जातं तु देवयानी शुचिस्मिता ।
चिन्तयामास दुःखार्ता शर्मिष्ठां प्रति भारत ॥ १.७७.४ ॥
Als sie hörte, dass ein Sohn geboren war, begann Devayānī mit dem reinen Lächeln, o Bhārata, von Kummer gequält, über Śarmiṣṭhā nachzusinnen.
1.77.5
अभिगम्य च शर्मिष्ठां देवयान्यब्रवीदिदम् ।
किमिदं वृजिनं सुभ्रु कृतं वै कामलुब्धया ॥ १.७७.५ ॥
Zu Śarmiṣṭhā tretend sprach Devayānī dies: »O Schönbrauige, was ist dies für ein Unrecht, das du aus gieriger Begierde begangen hast?«
1.77.6
ऋषिरभ्यागतः कश्चिद्धर्मात्मा वेदपारगः ।
स मया वरदः कामं याचितो धर्मसंहितम् ॥ १.७७.६ ॥
Ein Weiser, rechtschaffen im Herzen und Meister der Veden, kam als Gast. Von diesem Gewährer von Gaben erbat ich, wie ich wünschte, eine Gabe gemäß dem Dharma.
1.77.7
अपत्यार्थे स तु मया वृतो वै चारुहासिनि ।
नाहमन्यायतः काममाचरामि शुचिस्मिते।
तस्मादृषेर्ममापत्यमिति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७७.७ ॥
Śarmiṣṭhā sprach: O du mit dem lieblichen Lächeln, für Nachkommenschaft wurde er von mir erwählt. O du mit dem reinen Lächeln, ich handle nicht unrechtmäßig aus Begehren. Darum sage ich dir wahrhaftig: das Kind ist des Weisen eigenes.
1.77.8
शोभनं भीरु यद्येवमथ स ज्ञायते द्विजः ।
गोत्रनामाभिजनतो वेत्तुमिच्छामि तं द्विजम् ॥ १.७७.८ ॥
Devayānī sprach: O du Scheue, wenn es so ist, ist es gut. Nun möchte ich jenen Brahmanen nach Geschlecht, Namen und Herkunft kennen.
1.77.9
तपसा तेजसा चैव दीप्यमानं यथा रविम् ।
तं दृष्ट्वा मम संप्रष्टुं शक्तिर्नासीच्छुचिस्मिते ॥ १.७७.९ ॥
Śarmiṣṭhā sprach: O du mit dem reinen Lächeln, als ich ihn sah, wie er durch Askese und Glanz wie die Sonne strahlte, hatte ich nicht die Kraft, ihn zu fragen.
1.77.10
यद्येतदेवं शर्मिष्ठे न मन्युर्विद्यते मम ।
अपत्यं यदि ते लब्धं ज्येष्ठाच्छ्रेष्ठाच्च वै द्विजात् ॥ १.७७.१० ॥
Devayānī sprach: O Śarmiṣṭhā, wenn es so ist, ist kein Zorn in mir, falls du ein Kind von einem älteren und besten Brahmanen empfangen hast.
1.77.11
अन्योन्यमेवमुक्त्वा तु संप्रहस्य च ते मिथः ।
जगाम भार्गवी वेश्म तथ्यमित्यवजग्मुषी ॥ १.७७.११ ॥
Nachdem sie einander so gesprochen und zusammen herzlich gelacht hatten, nahm die Tochter Bhṛgus es als wahr an und ging in ihr Haus.
1.77.12
ययातिर्देवयान्यां तु पुत्रावजनयन्नृपः ।
यदुं च तुर्वसुं चैव शक्रविष्णू इवापरौ ॥ १.७७.१२ ॥
König Yayāti zeugte mit Devayānī zwei Söhne, Yadu und Turvasu, die wie zwei weitere Indras und Viṣṇus waren.
1.77.13
तस्मिन्काले तु राजर्षिर्ययातिः पृथिवीपतिः ।
माध्वीकरससंयुक्तां मदिरां मदवर्धनीम् ॥ १.७७.१३ ॥
Zu jener Zeit hielt der königliche Weise Yayāti, Herr der Erde, einen mit Honigwein-Saft vermischten Trank, der den Rausch steigerte.
1.77.14
पाययामास शुक्रस्य तनयां रक्तपिङ्गलाम् ।
पीत्वा पीत्वा च मदिरां देवयानी मुमोह सा ॥ १.७७.१४ ॥
Er ließ Devayānī, die Tochter Śukras, rötlich-gelb, den Trank trinken. Immer wieder trinkend, verlor Devayānī den Verstand.
1.77.15
रुदती गायमाना च नृत्यन्ती च मुहुर्मुहुः ।
बहु प्रलपती देवी राजानमिदमब्रवीत् ॥ १.७७.१५ ॥
Weinend, singend und immer wieder tanzend, sprach die Göttin, viel klagend, diese Worte zum König.
1.77.16
राजवद्रूपवेषौ ते किमर्थं त्वमिहागतः ।
केन कार्येण संप्राप्तो निर्जनं गहनं वनम् ॥ १.७७.१६ ॥
Warum bist du hierher gekommen, du, der du Gestalt und Gewand eines Königs trägst? Zu welchem Zweck bist du in diesen einsamen, dichten Wald gelangt?
1.77.17
द्विजश्रेष्ठ नृपश्रेष्ठो ययातिश्चोग्रदर्शनः ।
तस्मादितः पलायस्व हितमिच्छसि चेद्द्विज ॥ १.७७.१७ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, Yayāti, der beste der Könige, hat ein furchterregendes Aussehen. Darum, o Zweimalgeborener, flieh von hier, wenn du dein Wohl wünschst.
1.77.18
इत्येवं प्रलपन्तीं तां देवयानीं तु नाहुषः ।
भर्त्सयामास वचनैरनर्हां पापवर्धनीम् ॥ १.७७.१८ ॥
So klagend, wurde Devayānī von Yayāti, dem Sohn Nahuṣas, mit unziemenden, die Sünde mehrenden Worten gescholten.
1.77.19
ततो वर्षवरान्मूकान्व्यङ्गान्वृद्धांश्च पङ्गुकान् ।
रक्षणे देवयान्याः स पोषणे च शशास तान् ॥ १.७७.१९ ॥
Dann bestimmte er Stumme, Verkrüppelte, Alte, Lahme und Eunuchen zur Bewachung und Versorgung Devayānīs.
1.77.20
ततस्तु नाहुषो राजा शर्मिष्ठां प्राप्य बुद्धिमान् ।
रेमे च सुचिरं कालं तया शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.२० ॥
Dann genoss der weise König, Sohn des Nahuṣa, nachdem er Śarmiṣṭhā gewonnen hatte, lange Zeit ihre Gesellschaft.
1.77.21
तस्मादेव तु राजर्षेः शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
द्रुह्युं चानुं च पूरुं च त्रीन्कुमारानजीजनत् ॥ १.७७.२१ ॥
Von jenem königlichen Weisen gebar Śarmiṣṭhā, die Tochter Vṛṣaparvans, drei Söhne: Druhyu, Anu und Pūru.
1.77.22
ततः काले तु कस्मिंश्चिद्देवयानी शुचिस्मिता ।
ययातिसहिता राजञ्जगाम रहितं वनम् ॥ १.७७.२२ ॥
Dann, o König, ging Devayānī mit dem reinen Lächeln zu einer Zeit mit Yayāti in einen abgelegenen Wald.
1.77.23
ददर्श च तदा तत्र कुमारान्देवरूपिणः ।
क्रीडमानान्सुविश्रब्धान्विस्मिता चेदमब्रवीत् ॥ १.७७.२३ ॥
Dort sah sie Knaben von göttlicher Gestalt furchtlos spielen, und erstaunt sprach sie dies.
1.77.24
कस्यैते दारका राजन्देवपुत्रोपमाः शुभाः ।
वर्चसा रूपतश्चैव सदृशा मे मतास्तव ॥ १.७७.२४ ॥
Wessen sind diese schönen Knaben, o König, gleich Göttersöhnen? An Glanz und Gestalt scheinen sie mir dir ähnlich.
1.77.25
एवं पृष्ट्वा तु राजानं कुमारान्पर्यपृच्छत ॥ १.७७.२५ ॥
So hatte sie den König befragt und fragte dann auch die Knaben.
1.77.26
तस्मिन्काले तु तच्छ्रुत्वा धात्री तेषां वचोऽब्रवीत् ।
किं न ब्रूत कुमारा वः पितरं वै द्विजर्षभम् ॥ १.७७.२६ ॥
Als die Amme dies hörte, antwortete sie auf ihre Worte: "Knaben, warum sprecht ihr nicht von eurem Vater, dem Stier unter den Zweimalgeborenen?"
1.77.27
ऋषिश्च ब्राह्मणश्चैव द्विजातिश्चैव नः पिता ।
शर्मिष्ठा नानृतं ब्रूते देवयानि क्षमस्व नः ॥ १.७७.२७ ॥
"Unser Vater ist ein Weiser, ein Brahmane und ein Zweimalgeborener. Śarmiṣṭhā spricht keine Unwahrheit. Devayānī, verzeih uns."
1.77.28
किंनामधेयगोत्रो वः पुत्रका ब्राह्मणः पिता ।
प्रब्रूत तत्त्वतः क्षिप्रं कश्चासौ क्व च वर्तते ॥ १.७७.२८ ॥
"Söhne, welchen Namen und welche Abstammung hat euer brahmanischer Vater? Sagt es wahrhaftig und schnell: Wer ist er, und wo wohnt er?"
1.77.29
प्रब्रूत मे यथा तथ्यं श्रोतुमिच्छामि तं ह्यहम् ।
एवमुक्ताः कुमारस्ते देवयान्या सुमध्यया ॥ १.७७.२९ ॥
"Sagt mir die Wahrheit, wie sie ist; ich möchte von ihm hören." Als die schlanktaillige Devayānī so sprach, da jene Knaben…
1.77.30
तेऽदर्शयन्प्रदेशिन्या तमेव नृपसत्तमम् ।
शर्मिष्ठां मातरं चैव तथाऽऽचख्युश्च दारकाः ॥ १.७७.३० ॥
Mit dem Zeigefinger deuteten sie auf eben jenen besten der Könige, und die Knaben erzählten ebenso von ihrer Mutter Śarmiṣṭhā.
1.77.31
इत्युक्त्वा सहितास्ते तु राजानमुपचक्रमुः ।
नाभ्यनन्दत तान्राजा देवयान्यास्तदान्तिके ॥ १.७७.३१ ॥
Nachdem sie dies gesagt hatten, näherten sie sich alle zusammen dem König, doch in Devayānīs Gegenwart hieß der König sie nicht willkommen.
1.77.32
रुदन्तस्तेऽथ शर्मिष्ठामभ्ययुर्बालकास्ततः ।
अविब्रुवन्ती किंचिच्च राजानं चारुलोचना ॥ १.७७.३२ ॥
Weinend gingen die Kinder daraufhin zu Śarmiṣṭhā; die schönäugige Frau sagte nichts, auch dem König sagte sie nichts.
1.77.33
नातिदूराच्च राजानं सा चातिष्ठदवाङ्मुखी ।
श्रुत्वा तेषां तु बालानां सव्रीड इव पार्थिवः ॥ १.७७.३३ ॥
Nicht weit vom König stand sie mit gesenktem Gesicht; als der König die Kinder hörte, schien er beschämt.
1.77.34
प्रतिवक्तुमशक्तोऽभूत्तूष्णींभूतोऽभवन्नृपः ।
दृष्ट्वा तु तेषां बालानां प्रणयं पार्थिवं प्रति ॥ १.७७.३४ ॥
Unfähig zu antworten, wurde der König still, als er die Zuneigung der Kinder zu ihm sah.
1.77.35
बुद्ध्वा तु तत्त्वतो देवी शर्मिष्ठापिदमब्रवीत् ।
अभ्यागच्छति मां कश्चिदृषिरित्येवमब्रवीः ॥ १.७७.३५ ॥
Die Wahrheit erkennend, sprach auch die Göttin Śarmiṣṭhā dies: »So sagtest du, dass ein Weiser zu mir kommt.«
1.77.36
ययातिमेवं राजानं त्वं गोपायसि भामिनि ।
पूर्वमेव मया प्रोक्तं त्वया तु वृजिनं कृतम् ॥ १.७७.३६ ॥
»O Schöne, so schützt du König Yayāti; ich habe es schon früher gesagt, doch du hast Unrecht getan.«
1.77.37
मदधीना सती कस्मादकार्षीर्विप्रियं मम ।
तमेवाऽऽसुरधर्मं त्वमास्थिता न बिभेषि मे ॥ १.७७.३७ ॥
Von mir abhängig, o Tugendhafte, warum hast du mir zuwidergehandelt? Hast du dich dieser dämonischen Lebensweise zugewandt und fürchtest mich nicht?
1.77.38
यदुक्तमृषिरित्येव तत्सत्यं चारुहासिनि ।
न्यायतो धर्मतश्चैव चरन्ती न बिभेमि ते ॥ १.७७.३८ ॥
Was gesagt wurde, dass er ein Weiser sei, ist wahr, o du Holdlächelnde. Da ich nach Gerechtigkeit und Dharma handle, fürchte ich dich nicht.
1.77.39
यदा त्वया वृतो भर्ता वृत एव तदा मया ।
सखीभर्ता हि धर्मेण भर्ता भवति शोभने ॥ १.७७.३९ ॥
Als du den Gatten erwähltest, da erwählte ich ihn ebenfalls. Denn nach dem Dharma wird der Gatte einer Freundin, o Strahlende, zum eigenen Gatten.
1.77.40
पूज्यासि मम मान्या च ज्येष्ठा च ब्राह्मणी ह्यसि ।
त्वत्तोपि मे पूज्यतमो राजर्षिः किं न वेत्थ तत् ॥ १.७७.४० ॥
Du bist mir verehrungswürdig und achtbar, und als Brahmanin bist du auch die Ältere. Doch noch verehrungswürdiger als du ist für mich der königliche Weise. Weißt du das nicht?
1.77.41
त्वत्पित्रा मम गुरुणा सह दत्ते उभे शुभे ।
ततो भर्ता च पूज्यश्च पोष्यां पोषयतीह माम् ॥ १.७७.४१ ॥
Dein Vater hat uns beide zusammen mit meinem Lehrer gegeben, o Glückliche. Darum ist auch der Gatte verehrungswürdig; hier ernährt er, der Ernährte, mich.
1.77.42
श्रुत्वा तस्यास्ततो वाक्यं देवयान्यब्रवीदिदम् ।
रमस्वेह यथाकामं देव्या शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.४२ ॥
Als Devayānī ihre Worte gehört hatte, sprach sie dies: »Hier erfreue dich nach Belieben mit der Königin Śarmiṣṭhā.«
1.77.43
राजन्नाद्येह वत्स्यामि विप्रियं मे कृतं त्वया ।
इति जज्वाल कोपेन देवयानी ततो भृशम् ॥ १.७७.४३ ॥
»O König, heute werde ich nicht hier bleiben; du hast mir Unrecht getan.« So loderte Devayānī vor Zorn sehr auf.
1.77.44
निर्दहन्तीव सव्रीडां शर्मिष्ठां समुदीक्ष्य च ।
अपविध्य च सर्वाणि भूषणान्यसितेक्षणा ॥ १.७७.४४ ॥
Die beschämte Śarmiṣṭhā anblickend, als wolle sie sie verbrennen, und alle Schmuckstücke abwerfend, die Dunkeläugige.
1.77.45
सहसोत्पतितां श्यामां दृष्ट्वा तां साश्रुलोचनाम् ।
तूर्णं सकाशं काव्यस्य प्रस्थितां व्यथितस्तदा ॥ १.७७.४५ ॥
Als er sie sah, die Dunkelhäutige, plötzlich aufgestanden und eilig zu Kāvya (Śukra) aufbrechend, mit tränenvollen Augen, da wurde der König betrübt.
1.77.46
अनुवव्राज संभ्रान्तः पृष्ठतः सान्त्वयन्नृपः ।
न्यवर्तत नचैव स्म क्रोधसंरक्तलोचना ॥ १.७७.४६ ॥
Der erregte König folgte ihr von hinten und tröstete sie; sie aber, mit vor Zorn geröteten Augen, kehrte nicht um.
1.77.47
अविब्रुवन्ती किंचित्सा राजानं साश्रुलोचना ।
अचिरादेव संप्राप्ता काव्यस्योशनसोऽन्तिकम् ॥ १.७७.४७ ॥
Ohne dem König etwas zu sagen, mit tränenvollen Augen, gelangte sie bald vor Uśanas, Kāvya (Śukra).
1.77.48
सा तु दृष्ट्वै पितरमभिवाद्याग्रतः स्थिता ।
अनन्तरं यायातिस्तु पूजयामास भार्गवम् ॥ १.७७.४८ ॥
Sie, als sie ihren Vater sah, grüßte ihn ehrfürchtig und stand vor ihm. Danach ehrte auch Yayāti den Nachkommen Bhṛgus.
1.77.49
अधर्मेण जितो धर्मः प्रवृत्तमधरोत्तरम् ।
शर्मिष्ठयाऽतिवृत्ताऽस्मि दुहित्रा वृषपर्वणः ॥ १.७७.४९ ॥
Dharma wurde durch Adharma besiegt, und der umgekehrte Lauf hat sich durchgesetzt; Śarmiṣṭhā, die Tochter Vṛṣaparvans, hat mich überschritten.
1.77.50
त्रयोऽस्यां जनिताः पुत्रा राज्ञाऽनेन ययातिना ।
दुर्भगाया मम द्वौ तु पुत्रौ तात ब्रवीमि ते ॥ १.७७.५० ॥
König Yayāti hat mit ihr drei Söhne gezeugt; ich aber, Unglückliche, habe zwei Söhne, Vater, und das sage ich dir.
1.77.51
धर्मज्ञ इति विख्यात एष राजा भृगूद्वह ।
अतिक्रान्तश्च मर्यादां काव्यैतत्कथयामि ते ॥ १.७७.५१ ॥
Dieser König ist als Kenner des Dharma berühmt, doch hat er die Grenze überschritten; das sage ich dir, o Kāvya, o Bester der Bhṛgu.
1.77.52
धर्मज्ञः सन्महाराज योऽधर्ममकृथाः प्रियम् ।
तस्माज्जरा त्वामचिराद्धर्षयिष्यति दुर्जया ॥ १.७७.५२ ॥
O großer König, obwohl du den Dharma kennst, hast du um der Lust willen Adharma begangen; darum wird dich das unbesiegbare Alter bald überwältigen.
1.77.53
ऋतुं वै याचमानाया भगवन्नान्यचेतसा ।
दुहितुर्दानवेन्द्रस्य धर्म्यमेतत्कृतं मया ॥ १.७७.५३ ॥
O Verehrter, ich habe dies rechtmäßig für die Tochter des Herrn der Dānava getan, die um die Zeit bat, und nicht mit anderen Gedanken.
1.77.54
ऋतुं वै याचमानाया न ददाति पुमानृतुम् ।
भ्रूणहेत्युच्यते ब्रह्मन् स इह ब्रह्मवादिभिः ॥ १.७७.५४ ॥
Der Mann, der der Frau, die darum bittet, die Zeit nicht gibt, o Brahmane, wird hier von den Brahman-Kundigen Embryonentöter genannt.
1.77.55
अभिकामां स्त्रियं यश्च गम्यां रहसि याचितः ।
नोपैति स च धर्मेषु भ्रूणहेत्युच्यते बुधैः ॥ १.७७.५५ ॥
Wer sich nicht, dem dharma gemäß, einer verlangenden Frau nähert, die ihn im Verborgenen darum bittet und der man sich nähern darf, den nennen die Weisen einen Embryonenmörder.
1.77.56
यद्यद्वृणोति मां कश्चित्तत्तद्देयमिति व्रतम् ।
त्वया च सापि दत्ता मे नान्यं नाथमिहेच्छति ॥ १.७७.५६ ॥
Was immer mich jemand bittet, das muss gegeben werden – das ist mein Gelübde. Auch du hast sie mir gegeben, und sie begehrt hier keinen anderen Herrn.
1.77.57
इत्येतानि समीक्ष्याहं कारणानि भृगूद्वह ।
अधर्मभयसंविग्नः शर्मिष्ठामुपजग्मिवान्।
मत्वैतन्मे धर्म इति कृतं ब्रह्मन्क्षमस्व माम् ॥ १.७७.५७ ॥
Nachdem ich diese Gründe erwogen habe, o Bester der Bhṛgu, ging ich, von der Furcht vor Unrecht erschüttert, zu Śarmiṣṭhā. In dem Glauben, dies sei meine Pflicht, tat ich es; o Brahmane, vergib mir.
1.77.58
नन्वहं प्रत्यवेक्ष्यस्ते मदधीनोऽसि पार्थिव ।
मिथ्याचारस्य धर्मेषु चौर्यं भवति नाहुष ॥ १.७७.५८ ॥
Gewiss werde ich dich prüfen, denn du bist von mir abhängig, o König. O Sohn des Nahuṣa, für den, der sich in Dingen des dharma falsch verhält, gibt es die Schuld des Diebstahls.
1.77.59
क्रुद्धेनोशनसा शप्तो ययातिर्नाहुषस्तदा ।
पूर्वं वयः परित्यज्य जरां सद्योऽन्वपद्यत ॥ १.७७.५९ ॥
Von dem zornigen Uśanas verflucht, gab Yayāti, der Sohn des Nahuṣa, sogleich seine Jugend auf und verfiel dem Alter.
1.77.60
अतृप्तो यौवनस्याहं देवयान्यां भृगूद्वह ।
प्रसादं कुरु मे ब्रह्मञ्जरेयं न विशेच्च माम् ॥ १.७७.६० ॥
O Bester der Bhṛgu, ich bin an Jugend mit Devayānī noch nicht gesättigt. O Brahmane, erweise mir Gnade: Möge dieses Alter nicht in mich eintreten.
1.77.61
नाहं मृषा ब्रवीम्येतज्जरां प्राप्तोऽसि भूमिप ।
जरां त्वेतां त्वमन्यस्मिन्संक्रामय यदीच्छसि ॥ १.७७.६१ ॥
Śukra sprach: Ich sage dies nicht zu Unrecht; das Alter hat dich erreicht, o Herr der Erde. Wenn du willst, übertrage dieses Alter auf einen anderen.
1.77.62
राज्यभाक्स भवेद्ब्रह्मन्पुण्यभाक्कीर्तिभाक्तथा ।
यो मे दद्याद्वयः पुत्रस्तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १.७७.६२ ॥
Yayāti sprach: O Brahmane, der Sohn, der mir seine Jugend gibt, wird am Königtum, am Verdienst und am Ruhm teilhaben; mögest du dem zustimmen.
1.77.63
संक्रामयिष्यसि जरां येथेष्टं नहुषात्मज ।
मामनुध्याय भावेन न च पापमवाप्स्यसि ॥ १.७७.६३ ॥
Śukra sprach: O Sohn des Nahuṣa, du wirst das Alter übertragen, wie du willst; meditiere in Hingabe über mich, und du wirst keine Sünde auf dich laden.
1.77.64
वयो दास्यति ते पुत्रो यः स राजा भविष्यति ।
आयुष्मान्कीर्तिमांश्चैव बह्वपत्यस्तथैव च ॥ १.७७.६४ ॥
Śukra sprach: Der Sohn, der dir seine Jugend gibt, wird König sein; er wird langlebig, berühmt und reich an Nachkommen sein.