மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.77.1
तस्मिन्नक्षत्रसंयोगे शुक्ले पुण्यर्क्षगेन्दुना ।
स राजा मुमुदे सम्राट् तया शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.१ ॥
அந்த நட்சத்திரச் சேர்க்கையில், சுக்ல பக்ஷத்தில், சந்திரன் புண்ணிய நக்ஷத்திரத்தில் இருந்தபோது, அந்த சக்ரவர்த்தி மன்னன் சர்மிஷ்டையுடன் மகிழ்ந்தான்.
1.77.2
प्रजानां श्रीरिवाभ्याशे शर्मिष्ठा ह्यभवद्वधूः ।
पन्नगीवोग्ररूपा वै देवयानी ममाप्यभूत् ॥ १.७७.२ ॥
மக்களின் லக்ஷ்மியைப் போல் அருகில் இருந்த சர்மிஷ்டை மனைவியானாள்; உக்ர வடிவம் கொண்ட நாகினியைப் போல தேவயானியும் எனக்கும் ஆனாள்.
1.77.3
पर्जन्य इव सस्यानां देवानाममृतं यथा ।
तद्वन्ममापि संभूता शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी।
इत्येवं मनसा ज्ञात्वा देवयानीमवर्जयत् ॥ १.७७.३ ॥
பயிர்களுக்கு மழைமேகம் போலவும், தேவர்களுக்கு அமுதம் போலவும், எனக்கும் மழைக்காலத் திருவிழா போன்ற சர்மிஷ்டை பிறந்தாள் என்று மனதில் எண்ணி அவன் தேவயானியை விலக்கினான்.
1.77.4
श्रुत्वा कुमारं जातं तु देवयानी शुचिस्मिता ।
चिन्तयामास दुःखार्ता शर्मिष्ठां प्रति भारत ॥ १.७७.४ ॥
மகன் பிறந்ததைக் கேட்ட தூய புன்னகை கொண்ட தேவயானி, பாரதா, துயரத்தால் வாடி சர்மிஷ்டையைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கினாள்.
1.77.5
अभिगम्य च शर्मिष्ठां देवयान्यब्रवीदिदम् ।
किमिदं वृजिनं सुभ्रु कृतं वै कामलुब्धया ॥ १.७७.५ ॥
சர்மிஷ்டையை அணுகி தேவயானி இவ்வாறு கூறினாள்: 'அழகிய புருவமுடையவளே, காம ஆசையில் மயங்கி நீ இந்த தீய செயலை ஏன் செய்தாய்?'
1.77.6
ऋषिरभ्यागतः कश्चिद्धर्मात्मा वेदपारगः ।
स मया वरदः कामं याचितो धर्मसंहितम् ॥ १.७७.६ ॥
ஒரு தர்மாத்மாவும், வேதங்களில் தேர்ந்தவருமான ரிஷி விருந்தினராக வந்தார். அந்த வரம் அளிப்பவரிடம் நான் தர்மத்திற்கு ஏற்ப விரும்பிய வரத்தை யாசித்தேன்.
1.77.7
अपत्यार्थे स तु मया वृतो वै चारुहासिनि ।
नाहमन्यायतः काममाचरामि शुचिस्मिते।
तस्मादृषेर्ममापत्यमिति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७७.७ ॥
சர்மிஷ்டை கூறினாள்: அழகாக சிரிப்பவளே, சந்ததிக்காக அவர் என்னால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தூய புன்னகையுடையவளே, நான் அநீதியாக விருப்பத்தைச் செயல்படுத்துவதில்லை. ஆகவே முனிவரின் மகவே அது என்று உண்மையாகச் சொல்கிறேன்.
1.77.8
शोभनं भीरु यद्येवमथ स ज्ञायते द्विजः ।
गोत्रनामाभिजनतो वेत्तुमिच्छामि तं द्विजम् ॥ १.७७.८ ॥
தேவயானி கூறினாள்: அஞ்சும் பெண்ணே, அப்படியானால் நல்லது. இப்போது அந்த பிராமணரை அவரது கோத்திரம், பெயர், குலத்தால் அறிய விரும்புகிறேன்.
1.77.9
तपसा तेजसा चैव दीप्यमानं यथा रविम् ।
तं दृष्ट्वा मम संप्रष्टुं शक्तिर्नासीच्छुचिस्मिते ॥ १.७७.९ ॥
சர்மிஷ்டை கூறினாள்: தூய புன்னகையுடையவளே, தவத்தாலும் ஒளியாலும் சூரியனைப் போல் பிரகாசித்த அவரைக் கண்டதும், அவரிடம் கேட்கும் துணிவு எனக்கு இருக்கவில்லை.
1.77.10
यद्येतदेवं शर्मिष्ठे न मन्युर्विद्यते मम ।
अपत्यं यदि ते लब्धं ज्येष्ठाच्छ्रेष्ठाच्च वै द्विजात् ॥ १.७७.१० ॥
தேவயானி கூறினாள்: சர்மிஷ்டையே, இது அப்படியானால், என் மனதில் கோபம் இல்லை. மூத்தவரும் சிறந்தவருமான பிராமணரிடமிருந்து நீ மகவைப் பெற்றிருந்தால்.
1.77.11
अन्योन्यमेवमुक्त्वा तु संप्रहस्य च ते मिथः ।
जगाम भार्गवी वेश्म तथ्यमित्यवजग्मुषी ॥ १.७७.११ ॥
இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் சொல்லி, மனமாரச் சிரித்து, அது உண்மை என்று ஏற்றுக்கொண்டு, பார்கவி (தேவயானி) தன் வீட்டிற்குச் சென்றாள்.
1.77.12
ययातिर्देवयान्यां तु पुत्रावजनयन्नृपः ।
यदुं च तुर्वसुं चैव शक्रविष्णू इवापरौ ॥ १.७७.१२ ॥
அரசன் யயாதி தேவயானியிடம் யது, துர்வசு என்ற இரு மகன்களைப் பெற்றான்; அவர்கள் இந்திரனையும் விஷ்ணுவையும் போன்ற மற்ற இருவர் போலிருந்தனர்.
1.77.13
तस्मिन्काले तु राजर्षिर्ययातिः पृथिवीपतिः ।
माध्वीकरससंयुक्तां मदिरां मदवर्धनीम् ॥ १.७७.१३ ॥
அந்தக் காலத்தில் ராஜரிஷி யயாதி, பூமியின் அதிபதி, தேன்-மதுரசத்துடன் கலந்த, போதையை வளர்க்கும் மதுவை [கொண்டிருந்தார்].
1.77.14
पाययामास शुक्रस्य तनयां रक्तपिङ्गलाम् ।
पीत्वा पीत्वा च मदिरां देवयानी मुमोह सा ॥ १.७७.१४ ॥
அவர் சுக்கிரனின் மகளான, சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்த நிறமுடைய [தேவயானிக்கு] மதுவைக் குடிக்கச் செய்தார். பலமுறை மதுவைக் குடித்து தேவயானி மயங்கினாள்.
1.77.15
रुदती गायमाना च नृत्यन्ती च मुहुर्मुहुः ।
बहु प्रलपती देवी राजानमिदमब्रवीत् ॥ १.७७.१५ ॥
அழுதுகொண்டும், பாடிக்கொண்டும், பலமுறை நடனமாடிக்கொண்டும், மிகவும் புலம்பிய தேவி அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
1.77.16
राजवद्रूपवेषौ ते किमर्थं त्वमिहागतः ।
केन कार्येण संप्राप्तो निर्जनं गहनं वनम् ॥ १.७७.१६ ॥
அரசனைப் போன்ற உருவும் உடையும் கொண்ட நீ எதற்காக இங்கு வந்தாய்? எந்தக் காரியத்திற்காக இந்த ஆளரவமற்ற அடர்ந்த காட்டிற்கு வந்தடைந்தாய்?
1.77.17
द्विजश्रेष्ठ नृपश्रेष्ठो ययातिश्चोग्रदर्शनः ।
तस्मादितः पलायस्व हितमिच्छसि चेद्द्विज ॥ १.७७.१७ ॥
ஓ, இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே! அரசர்களில் சிறந்த யயாதி கொடிய தோற்றமுடையவன். ஆகையால், ஓ இருபிறப்பாளனே, உனக்கு நன்மை வேண்டுமானால் இங்கிருந்து ஓடிவிடு.
1.77.18
इत्येवं प्रलपन्तीं तां देवयानीं तु नाहुषः ।
भर्त्सयामास वचनैरनर्हां पापवर्धनीम् ॥ १.७७.१८ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த தேவயானியை நகுஷனின் மகன் யயாதி, அவள் தகுதியற்றவள் என்றும் பாவத்தை வளர்ப்பவள் என்றும் சொற்களால் கடிந்துகொண்டான்.
1.77.19
ततो वर्षवरान्मूकान्व्यङ्गान्वृद्धांश्च पङ्गुकान् ।
रक्षणे देवयान्याः स पोषणे च शशास तान् ॥ १.७७.१९ ॥
பின்னர் அவன் தேவயானியைக் காக்கவும் பராமரிக்கவும் ஊமைகளையும், ஊனமுற்றோரையும், முதியோரையும், நொண்டிகளையும், அலிகளையும் நியமித்தான்.
1.77.20
ततस्तु नाहुषो राजा शर्मिष्ठां प्राप्य बुद्धिमान् ।
रेमे च सुचिरं कालं तया शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.२० ॥
பின்னர் அறிவுள்ள நாஹுஷ மன்னன் சர்மிஷ்டையை அடைந்து, அவளுடன் நீண்ட காலம் இன்புற்றிருந்தான்.
1.77.21
तस्मादेव तु राजर्षेः शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
द्रुह्युं चानुं च पूरुं च त्रीन्कुमारानजीजनत् ॥ १.७७.२१ ॥
அந்த ராஜரிஷியின் மூலம் விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டை துஹ்யு, அணு, பூரு ஆகிய மூன்று மகன்களைப் பெற்றாள்.
1.77.22
ततः काले तु कस्मिंश्चिद्देवयानी शुचिस्मिता ।
ययातिसहिता राजञ्जगाम रहितं वनम् ॥ १.७७.२२ ॥
ஓ மன்னா, பின்னர் ஒரு காலத்தில் தூய புன்னகையுடைய தேவயானி யயாதியுடன் தனிமையான காட்டிற்குச் சென்றாள்.
1.77.23
ददर्श च तदा तत्र कुमारान्देवरूपिणः ।
क्रीडमानान्सुविश्रब्धान्विस्मिता चेदमब्रवीत् ॥ १.७७.२३ ॥
அப்போது அவள் அங்கே தெய்வ வடிவுடைய சிறுவர்கள் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் விளையாடுவதைக் கண்டாள்; வியப்புற்று இவ்வாறு கூறினாள்.
1.77.24
कस्यैते दारका राजन्देवपुत्रोपमाः शुभाः ।
वर्चसा रूपतश्चैव सदृशा मे मतास्तव ॥ १.७७.२४ ॥
ஓ மன்னா, தேவபுத்திரர்களைப் போன்ற இந்த அழகிய சிறுவர்கள் யாருடையவர்கள்? அவர்களின் ஒளியிலும் உருவத்திலும் அவர்கள் எனக்கும் உங்களுக்கும் ஒத்தவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள்.
1.77.25
एवं पृष्ट्वा तु राजानं कुमारान्पर्यपृच्छत ॥ १.७७.२५ ॥
இவ்வாறு அரசனிடம் கேட்ட பின்னர், அவள் அந்தக் குமாரர்களிடமும் விசாரித்தாள்.
1.77.26
तस्मिन्काले तु तच्छ्रुत्वा धात्री तेषां वचोऽब्रवीत् ।
किं न ब्रूत कुमारा वः पितरं वै द्विजर्षभम् ॥ १.७७.२६ ॥
அப்போது அதைக் கேட்ட செவிலித்தாய் அவர்களின் சொல்லுக்குப் பதிலாக, "குமாரர்களே, உங்கள் தந்தையாகிய அந்த த்விஜ சிறந்தவரைப் பற்றி ஏன் சொல்லவில்லை?" என்றாள்.
1.77.27
ऋषिश्च ब्राह्मणश्चैव द्विजातिश्चैव नः पिता ।
शर्मिष्ठा नानृतं ब्रूते देवयानि क्षमस्व नः ॥ १.७७.२७ ॥
"எங்கள் தந்தை ரிஷி, பிராமணர், த்விஜர் ஆவார். சர்மிஷ்டை பொய் சொல்லமாட்டாள். தேவயானி, எங்களை மன்னித்துவிடு."
1.77.28
किंनामधेयगोत्रो वः पुत्रका ब्राह्मणः पिता ।
प्रब्रूत तत्त्वतः क्षिप्रं कश्चासौ क्व च वर्तते ॥ १.७७.२८ ॥
"மகன்களே, உங்கள் அந்த பிராமணத் தந்தையின் பெயரும் கோத்திரமும் என்ன? உண்மையாக விரைவில் சொல்லுங்கள், அவர் யார், எங்கே இருக்கிறார்?"
1.77.29
प्रब्रूत मे यथा तथ्यं श्रोतुमिच्छामि तं ह्यहम् ।
एवमुक्ताः कुमारस्ते देवयान्या सुमध्यया ॥ १.७७.२९ ॥
"உண்மையாக எப்படியோ அப்படியே சொல்லுங்கள், நான் அவரைப் பற்றிக் கேட்க விரும்புகிறேன்." சுமத்யையான தேவயானி இவ்வாறு கேட்க, அந்தக் குமாரர்கள்…
1.77.30
तेऽदर्शयन्प्रदेशिन्या तमेव नृपसत्तमम् ।
शर्मिष्ठां मातरं चैव तथाऽऽचख्युश्च दारकाः ॥ १.७७.३० ॥
அவர்கள் ஆட்காட்டி விரலால் அந்தச் சிறந்த அரசனையே சுட்டிக்காட்டினர்; அந்தக் குழந்தைகள் தாய் சர்மிஷ்டையைப் பற்றியும் அவ்வாறே சொன்னார்கள்.
1.77.31
इत्युक्त्वा सहितास्ते तु राजानमुपचक्रमुः ।
नाभ्यनन्दत तान्राजा देवयान्यास्तदान्तिके ॥ १.७७.३१ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து அரசனை அணுகினர்; ஆனால் தேவயானியின் முன்னிலையில் அரசன் அவர்களை வரவேற்கவில்லை.
1.77.32
रुदन्तस्तेऽथ शर्मिष्ठामभ्ययुर्बालकास्ततः ।
अविब्रुवन्ती किंचिच्च राजानं चारुलोचना ॥ १.७७.३२ ॥
அழுதுகொண்டே அந்தச் சிறுவர்கள் பின்னர் சர்மிஷ்டையை அணுகினர்; அழகிய கண்களை உடையவள் எதுவும் பேசவில்லை, அரசனிடமும் எதுவும் சொல்லவில்லை.
1.77.33
नातिदूराच्च राजानं सा चातिष्ठदवाङ्मुखी ।
श्रुत्वा तेषां तु बालानां सव्रीड इव पार्थिवः ॥ १.७७.३३ ॥
அவள் அரசனிடமிருந்து வெகுதூரத்தில் இல்லாமல், முகத்தைத் தாழ்த்தி நின்றாள்; அந்தச் சிறுவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு அரசன் வெட்கப்பட்டவன் போல் ஆனான்.
1.77.34
प्रतिवक्तुमशक्तोऽभूत्तूष्णींभूतोऽभवन्नृपः ।
दृष्ट्वा तु तेषां बालानां प्रणयं पार्थिवं प्रति ॥ १.७७.३४ ॥
அரசன் பதில் சொல்ல இயலாதவனாகி மௌனமாக இருந்தான்; அந்தச் சிறுவர்கள் அரசனிடம் காட்டிய அன்பைக் கண்டு.
1.77.35
बुद्ध्वा तु तत्त्वतो देवी शर्मिष्ठापिदमब्रवीत् ।
अभ्यागच्छति मां कश्चिदृषिरित्येवमब्रवीः ॥ १.७७.३५ ॥
உண்மையை உணர்ந்த தேவி சர்மிஷ்டையும் இவ்வாறு கூறினாள்: 'என்னிடம் ஒரு முனிவன் வருகிறான் என்று நீ இப்படிச் சொன்னாய்.'
1.77.36
ययातिमेवं राजानं त्वं गोपायसि भामिनि ।
पूर्वमेव मया प्रोक्तं त्वया तु वृजिनं कृतम् ॥ १.७७.३६ ॥
'அழகியே, இவ்வாறு நீ அரசன் யயாதியைக் காப்பாற்றுகிறாய்; நான் முன்பே சொன்னேன், ஆனால் நீயோ தவறு செய்துவிட்டாய்.'
1.77.37
मदधीना सती कस्मादकार्षीर्विप्रियं मम ।
तमेवाऽऽसुरधर्मं त्वमास्थिता न बिभेषि मे ॥ १.७७.३७ ॥
என்னைச் சார்ந்திருந்தும், சதியே, ஏன் எனக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்தாய்? அந்த அசுர தர்மத்தையே பற்றிக்கொண்டு நீ என்னைக் கண்டு அஞ்சவில்லையா?
1.77.38
यदुक्तमृषिरित्येव तत्सत्यं चारुहासिनि ।
न्यायतो धर्मतश्चैव चरन्ती न बिभेमि ते ॥ १.७७.३८ ॥
"ரிஷி" என்று சொல்லப்பட்டது உண்மைதான், அழகிய சிரிப்பை உடையவளே. நியாயமும் தர்மமும் கடைப்பிடித்து நடக்கும் நான் உனக்கு அஞ்சுவதில்லை.
1.77.39
यदा त्वया वृतो भर्ता वृत एव तदा मया ।
सखीभर्ता हि धर्मेण भर्ता भवति शोभने ॥ १.७७.३९ ॥
நீ கணவனைத் தேர்ந்தெடுத்தபோதே நானும் அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். அழகியே, தர்மப்படி தோழியின் கணவனும் கணவனாகிறான்.
1.77.40
पूज्यासि मम मान्या च ज्येष्ठा च ब्राह्मणी ह्यसि ।
त्वत्तोपि मे पूज्यतमो राजर्षिः किं न वेत्थ तत् ॥ १.७७.४० ॥
நீ எனக்கு வணங்கத்தக்கவள், மதிக்கத்தக்கவள்; பிராமணப் பெண் என்பதால் மூத்தவளும்கூட. ஆனாலும் உன்னைவிட எனக்கு மிகவும் வணங்கத்தக்கவர் அரசரிஷி. அதை நீ அறியாயோ?
1.77.41
त्वत्पित्रा मम गुरुणा सह दत्ते उभे शुभे ।
ततो भर्ता च पूज्यश्च पोष्यां पोषयतीह माम् ॥ १.७७.४१ ॥
உன் தந்தையால் என் குருவுடன் நாம் இருவரும் கொடுக்கப்பட்டோம், சுபையே. ஆகவே கணவனும் வணங்கத்தக்கவன்; இங்கே ஆதரிப்பவன் ஆதரவு பெறுபவளான என்னை ஆதரிக்கிறான்.
1.77.42
श्रुत्वा तस्यास्ततो वाक्यं देवयान्यब्रवीदिदम् ।
रमस्वेह यथाकामं देव्या शर्मिष्ठया सह ॥ १.७७.४२ ॥
அவளுடைய சொற்களைக் கேட்ட தேவயானி இவ்வாறு சொன்னாள்: "இங்கே தேவி சர்மிஷ்டையுடன் உன் விருப்பம் போல் மகிழ்ந்திரு."
1.77.43
राजन्नाद्येह वत्स्यामि विप्रियं मे कृतं त्वया ।
इति जज्वाल कोपेन देवयानी ततो भृशम् ॥ १.७७.४३ ॥
அரசே, இன்று நான் இங்கு தங்கமாட்டேன்; நீ எனக்குத் தீங்கு செய்தாய். இவ்வாறு கூறி தேவயானி கோபத்தால் மிகவும் எரிந்தாள்.
1.77.44
निर्दहन्तीव सव्रीडां शर्मिष्ठां समुदीक्ष्य च ।
अपविध्य च सर्वाणि भूषणान्यसितेक्षणा ॥ १.७७.४४ ॥
வெட்கத்தால் தலைகுனிந்த சர்மிஷ்டையை எரிப்பது போலப் பார்த்து, எல்லா அணிகலன்களையும் எறிந்துவிட்டு கருங்கண்ணுடைய அவள்.
1.77.45
सहसोत्पतितां श्यामां दृष्ट्वा तां साश्रुलोचनाम् ।
तूर्णं सकाशं काव्यस्य प्रस्थितां व्यथितस्तदा ॥ १.७७.४५ ॥
திடீரெனத் எழுந்து, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் கவ்யரின் (சுக்கிரரின்) அருகில் விரைவாகச் செல்லும் அந்த கருநிற அவளைக் கண்டு, அப்போது அரசன் வருந்தினான்.
1.77.46
अनुवव्राज संभ्रान्तः पृष्ठतः सान्त्वयन्नृपः ।
न्यवर्तत नचैव स्म क्रोधसंरक्तलोचना ॥ १.७७.४६ ॥
கலங்கிய அரசன் பின்னால் தொடர்ந்து சென்று அவளை ஆறுதல்படுத்தினான்; ஆனால் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அவள் திரும்பவே இல்லை.
1.77.47
अविब्रुवन्ती किंचित्सा राजानं साश्रुलोचना ।
अचिरादेव संप्राप्ता काव्यस्योशनसोऽन्तिकम् ॥ १.७७.४७ ॥
அரசனுடன் ஒன்றும் பேசாமல், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவள் விரைவில் உசனஸ் கவ்யரின் (சுக்கிரரின்) அருகில் வந்து சேர்ந்தாள்.
1.77.48
सा तु दृष्ट्वै पितरमभिवाद्याग्रतः स्थिता ।
अनन्तरं यायातिस्तु पूजयामास भार्गवम् ॥ १.७७.४८ ॥
அவள் தந்தையைக் கண்டு வணங்கி முன்னால் நின்றாள். அதன்பின் யயாதியும் பார்கவரை (சுக்கிரரை) வணங்கிப் போற்றினான்.
1.77.49
अधर्मेण जितो धर्मः प्रवृत्तमधरोत्तरम् ।
शर्मिष्ठयाऽतिवृत्ताऽस्मि दुहित्रा वृषपर्वणः ॥ १.७७.४९ ॥
அதர்மத்தால் தர்மம் வெல்லப்பட்டது; தலைகீழான நடத்தை பரவியது. விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டையால் நான் கடக்கப்பட்டேன்.
1.77.50
त्रयोऽस्यां जनिताः पुत्रा राज्ञाऽनेन ययातिना ।
दुर्भगाया मम द्वौ तु पुत्रौ तात ब्रवीमि ते ॥ १.७७.५० ॥
இந்த அரசன் யயாதியால் அவளிடம் மூன்று மகன்கள் பிறந்தனர். ஐயா, அபாக்கியவதியான எனக்கோ இரண்டு மகன்களே; இதை நான் உமக்குச் சொல்கிறேன்.
1.77.51
धर्मज्ञ इति विख्यात एष राजा भृगूद्वह ।
अतिक्रान्तश्च मर्यादां काव्यैतत्कथयामि ते ॥ १.७७.५१ ॥
இந்த அரசன் தர்மஞானி என்று புகழ் பெற்றவன்; ஆனால், ஓ பிருகுக்களில் சிறந்தவரே, அவன் எல்லையைக் கடந்துவிட்டான். ஓ காவ்யரே, இதை உமக்குச் சொல்கிறேன்.
1.77.52
धर्मज्ञः सन्महाराज योऽधर्ममकृथाः प्रियम् ।
तस्माज्जरा त्वामचिराद्धर्षयिष्यति दुर्जया ॥ १.७७.५२ ॥
ஓ மகாராஜா, தர்மஞானியாக இருந்தும் நீ பிரியத்திற்காக அதர்மம் செய்தாய்; ஆகையால் வெல்ல முடியாத முதுமை விரைவில் உன்னை வாட்டும்.
1.77.53
ऋतुं वै याचमानाया भगवन्नान्यचेतसा ।
दुहितुर्दानवेन्द्रस्य धर्म्यमेतत्कृतं मया ॥ १.७७.५३ ॥
ஓ பகவானே, ருதுவை வேண்டிய தானவேந்திரனின் மகளுக்கு நான் மனம் வேறுபடாமல் இதை தர்மப்படி செய்தேன்.
1.77.54
ऋतुं वै याचमानाया न ददाति पुमानृतुम् ।
भ्रूणहेत्युच्यते ब्रह्मन् स इह ब्रह्मवादिभिः ॥ १.७७.५४ ॥
ருதுவை வேண்டும் பெண்ணுக்கு ருதுவைத் தராத ஆண், ஓ பிராமணரே, இங்கே பிரம்மவாதிகளால் கருக்கொலை செய்பவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
1.77.55
अभिकामां स्त्रियं यश्च गम्यां रहसि याचितः ।
नोपैति स च धर्मेषु भ्रूणहेत्युच्यते बुधैः ॥ १.७७.५५ ॥
தனிமையில் விரும்பி வேண்டிய, புணரத்தக்க பெண்ணை அடையாதவன், தர்மத்தில் அவனை அறிஞர்கள் கருவைக் கொன்றவன் என்பர்.
1.77.56
यद्यद्वृणोति मां कश्चित्तत्तद्देयमिति व्रतम् ।
त्वया च सापि दत्ता मे नान्यं नाथमिहेच्छति ॥ १.७७.५६ ॥
யார் எதை என்னிடம் கேட்டாலும் அதைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே என் விரதம். நீங்களும் அவளை எனக்குக் கொடுத்தீர்கள்; அவள் இங்கு வேறு தலைவனை விரும்புவதில்லை.
1.77.57
इत्येतानि समीक्ष्याहं कारणानि भृगूद्वह ।
अधर्मभयसंविग्नः शर्मिष्ठामुपजग्मिवान्।
मत्वैतन्मे धर्म इति कृतं ब्रह्मन्क्षमस्व माम् ॥ १.७७.५७ ॥
பிருகுவின் சிறந்தவரே, இந்தக் காரணங்களை ஆராய்ந்து, அதர்மத்தின் பயத்தால் நடுங்கி நான் சர்மிஷ்டையிடம் சென்றேன். இது என் தர்மம் என்று எண்ணி இதைச் செய்தேன்; பிராமணரே, என்னை மன்னியுங்கள்.
1.77.58
नन्वहं प्रत्यवेक्ष्यस्ते मदधीनोऽसि पार्थिव ।
मिथ्याचारस्य धर्मेषु चौर्यं भवति नाहुष ॥ १.७७.५८ ॥
அரசே, நான் உன்னைக் கவனிக்கத்தான் வேண்டும்; நீ என் அதீனத்தில் இருக்கிறாய். நஹுஷனின் மகனே, தர்மங்களில் பொய்யாக நடப்பவனுக்கு திருட்டுக் குற்றம் ஏற்படுகிறது.
1.77.59
क्रुद्धेनोशनसा शप्तो ययातिर्नाहुषस्तदा ।
पूर्वं वयः परित्यज्य जरां सद्योऽन्वपद्यत ॥ १.७७.५९ ॥
கோபமுற்ற உஷனஸால் சபிக்கப்பட்ட நஹுஷனின் மகன் யயாதி அப்போதே தன் இளமையை விட்டு முதுமையை அடைந்தான்.
1.77.60
अतृप्तो यौवनस्याहं देवयान्यां भृगूद्वह ।
प्रसादं कुरु मे ब्रह्मञ्जरेयं न विशेच्च माम् ॥ १.७७.६० ॥
பிருகுவின் சிறந்தவரே, நான் தேவயானியுடன் இளமையில் திருப்தியடையவில்லை. பிராமணரே, எனக்கு அருள் புரியுங்கள்; இந்த முதுமை என்னுள் புகக்கூடாது.
1.77.61
नाहं मृषा ब्रवीम्येतज्जरां प्राप्तोऽसि भूमिप ।
जरां त्वेतां त्वमन्यस्मिन्संक्रामय यदीच्छसि ॥ १.७७.६१ ॥
சுக்கிரன் கூறினார்: நான் இதை பொய்யாகச் சொல்லவில்லை, பூமிபதியே, முதுமை உன்னை அடைந்துவிட்டது. நீ விரும்பினால் இந்த முதுமையை வேறொருவருக்கு மாற்றிவிடு.
1.77.62
राज्यभाक्स भवेद्ब्रह्मन्पुण्यभाक्कीर्तिभाक्तथा ।
यो मे दद्याद्वयः पुत्रस्तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १.७७.६२ ॥
யயாதி கூறினார்: பிராமணரே, எனக்குத் தன் இளமையைக் கொடுக்கும் மகன் அரசுரிமைக்கும், புண்ணியத்துக்கும், புகழுக்கும் உரியவனாவான்; அதற்கு நீங்கள் இசைவு தாருங்கள்.
1.77.63
संक्रामयिष्यसि जरां येथेष्टं नहुषात्मज ।
मामनुध्याय भावेन न च पापमवाप्स्यसि ॥ १.७७.६३ ॥
சுக்கிரன் கூறினார்: நகுஷன் மகனே, நீ விரும்பியபடி முதுமையை மாற்றிக்கொள்வாய்; பக்தியுடன் என்னை நினை, உனக்குப் பாவம் வராது.
1.77.64
वयो दास्यति ते पुत्रो यः स राजा भविष्यति ।
आयुष्मान्कीर्तिमांश्चैव बह्वपत्यस्तथैव च ॥ १.७७.६४ ॥
சுக்கிரன் கூறினார்: எந்த மகன் உனக்கு தன் இளமையைக் கொடுப்பானோ, அவன் அரசனாவான்; அவன் நீண்ட ஆயுளும், புகழும், மிகுந்த சந்ததியும் உடையவனாவான்.