Mahābhārata · Adhyāya 1.8
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.8.1
स चापि च्यवनो ब्रह्मन्भार्गवोऽजनयत्सुतम् ।
सुकन्यायां महात्मानं प्रमतिं दीप्ततेजसम् ॥ १.८.१ ॥
Y también Cyavana, descendiente de Bhṛgu, oh brahmín, engendró un hijo con Sukanyā: el magnánimo Pramati, de esplendor ardiente.
1.8.2
प्रमतिस्तु रुरुं नाम घृताच्यां समजीजनत् ।
रुरुः प्रमद्वरायां तु शुनकं समजीजनम् ॥ १.८.२ ॥
Pramati engendró un hijo llamado Ruru con Ghṛtācī; y Ruru engendró a Śunaka con Pramadvarā.
1.8.3
शुनकस्तु महासत्वः सर्वभार्गवनन्दनः ।
जातस्तपसि तीव्रे च स्थितः स्थिरयशास्ततः ॥ १.८.३ ॥
Śunaka, de gran espíritu, deleite de todos los Bhārgava, nació y permaneció firme en austeridad intensa, de fama duradera.
1.8.4
तस्य ब्रह्मन्रुरोः सर्वं चरितं भूरितेजसः ।
विस्तरेण प्रवक्ष्यामि तच्छृणु त्वमशेषतः ॥ १.८.४ ॥
Oh brahmín, te relataré con detalle toda la vida de aquel Ruru de gran esplendor; escúchala por completo.
1.8.5
ऋषिरासीन्महान्पूर्वं तपोविद्यासमन्वितः ।
स्थूलकेश इति ख्यातः सर्वभूतहिते रतः ॥ १.८.५ ॥
En tiempos antiguos hubo un gran sabio, dotado de austeridad y saber, conocido como Sthūlakeśa, que se deleitaba en el bienestar de todos los seres.
1.8.6
एतस्मिन्नेव काले तु मेनकायां प्रजज्ञिवान् ।
गन्धर्वराजो विप्रर्षे विश्वावसुरिति स्मृतः ॥ १.८.६ ॥
En este mismo tiempo, oh sabio brahmín, el rey de los Gandharva engendró un hijo con Menakā, recordado como Viśvāvasu.
1.8.7
अप्सरा मेनका तस्य तं गर्भं भृगुनन्दन ।
उत्ससर्ज यथाकालं स्थूलकेशाश्रमं प्रति ॥ १.८.७ ॥
Oh hijo de Bhṛgu, la apsara Menakā abandonó aquel embrión a su debido tiempo, hacia el ermitaño de Sthūlakeśa.
1.8.8
उत्सृज्य चैव तं गर्भं नद्यास्तीरे जगाम सा ।
अप्सरा मेनका ब्रह्मन्निर्दया निरपत्रपा ॥ १.८.८ ॥
Tras abandonar aquel embrión, ella se marchó a la orilla del río. Oh brahmán, la apsara Menakā era despiadada y desvergonzada.
1.8.9
कन्याममरगर्भाभां ज्वलन्तीमिव च श्रिया ।
तां ददर्श समुत्सृष्टां नदीतीरे महानृषिः ॥ १.८.९ ॥
El gran sabio vio a aquella doncella, resplandeciente como el vientre de los dioses, ardiendo como con esplendor, abandonada en la orilla del río.
1.8.10
स्थूलकेशः स तेजस्वी विजने बन्धुवर्जिताम् ।
स तां दृष्ट्वा तदा कन्यां स्थूलकेशो महाद्विजः ॥ १.८.१० ॥
El resplandeciente Sthūlakeśa, al ver a aquella doncella sin parientes en un lugar solitario, entonces el gran dvija Sthūlakeśa...
1.8.11
जग्राह च मुनिश्रेष्ठः कृपाविष्टः पुपोष च ।
ववृधे सा वरारोहा तस्याश्रमपदे शुभे ॥ १.८.११ ॥
El mejor de los sabios, lleno de compasión, la tomó y la crió; la de hermosas caderas creció en su auspicioso eremitorio.
1.8.12
जातकाद्याः क्रियाश्चास्या विधिपूर्वं यथाक्रमम् ।
स्थूलकेशो महाभागश्चकार सुमहानृषिः ॥ १.८.१२ ॥
El gran sabio Sthūlakeśa, muy afortunado, realizó según la regla y en el orden debido los ritos del nacimiento y demás ceremonias para ella.
1.8.13
प्रमदाभ्यो वरा सा तु सत्त्वरूपगुणान्विता ।
ततः प्रमद्वरेत्यस्या नाम चक्रे महानृषिः ॥ १.८.१३ ॥
Ella, la mejor de las ninfas, estaba dotada de bondad, belleza y virtudes. Entonces el gran sabio le dio el nombre de Pramadvarā.
1.8.14
तामाश्रमपदे तस्य रुरुर्दृष्ट्वा प्रमद्वराम् ।
बभूव किल धर्मात्मा मदनोपहतस्तदा ॥ १.८.१४ ॥
Al ver a Pramadvarā en aquel ermitaño, el piadoso Ruru quedó entonces herido por Madana.
1.8.15
पितरं सखिभिः सोऽथ श्रावयामास भार्गवम् ।
प्रमतिश्चाभ्ययाचत्तां स्थूलकेशं यशस्विनम् ॥ १.८.१५ ॥
Entonces hizo llegar la noticia a su padre, el Bhārgava, por medio de sus amigos. Y Pramati pidió a la famosa Sthūlakeśa su mano.
1.8.16
ततः प्रादात्पिता कन्यां रुरवे तां प्रमद्वराम् ।
विवाहं स्थापयित्वाग्रे नक्षत्रे भगदैवते ॥ १.८.१६ ॥
Entonces el padre entregó a aquella doncella Pramadvarā a Ruru, habiendo fijado antes la boda en el asterismo regido por Bhaga.
1.8.17
ततः कतिपयाहस्य विवाहे समुपस्थिते ।
सखीभिः क्रीडती सार्धं सा कन्यावरवर्णिनी ॥ १.८.१७ ॥
Luego, cuando el día de la boda se acercó, unos pocos días después, aquella doncella de hermosa tez jugaba con sus compañeras.
1.8.18
नापश्यत्संप्रसुप्तं वै भुजंगं तिर्यगायतम् ।
पदा चैनं समाक्रामन्मुमूर्षुः कालचोदिता ॥ १.८.१८ ॥
No vio a la serpiente que yacía dormida, tendida de través, y, impulsada por el destino, la pisó con el pie.
1.8.19
स तस्याः संप्रमत्तायाश्चोदितः कालधर्मणा ।
विषोपलिप्तान्दशनान्भृशमङ्गे न्यपातयत् ॥ १.८.१९ ॥
Impulsado por la ley del tiempo, hundió con fuerza sus colmillos untados de veneno en el cuerpo de ella, que estaba desprevenida.
1.8.20
सा दष्टा तेन सर्पेण पपात सहसा भुवि ।
विवर्णा विगतश्रीका भ्रष्टाभरणचेतना ॥ १.८.२० ॥
Mordida por aquella serpiente, cayó de repente al suelo, pálida y sin brillo, con sus adornos caídos y el sentido perdido.
1.8.21
निरानन्दकरी तेषां बन्धूनां मुक्तमूर्धजा ।
व्यसुरप्रेक्षणीया सा प्रेक्षणीयतमाऽभवत् ॥ १.८.२१ ॥
Privando de alegría a sus parientes, con el cabello suelto, parecía sin vida y dolorosa de ver, y sin embargo se volvió la más hermosa de contemplar.
1.8.22
प्रसुप्तेवाभवच्चापि भुवि सर्पविषार्दिता ।
भूयो मनोहरतरा बभूव तनुमध्यमा ॥ १.८.२२ ॥
Afligida por el veneno de la serpiente, yacía en el suelo como si durmiera, y la de cintura esbelta se volvió aún más encantadora.
1.8.23
ददर्श तां पिता चैव ये चैवान्ये तपस्विनः ।
विचेष्टमानां पतितां भूतले पद्मवर्चसम् ॥ १.८.२३ ॥
Su padre y los otros ascetas la vieron, caída en el suelo, retorciéndose, de color de loto.
1.8.24
ततः सर्वे द्विजतराः समाजग्मुः कृपान्विताः ।
स्वस्त्यात्रेयो महाजानुः कुशिकः शङ्खमेखलः ॥ १.८.२४ ॥
Entonces todos los mejores brahmanes, llenos de compasión, se reunieron: Svastyātreya, Mahājānu, Kuśika y Śaṅkhamekhala.
1.8.25
उद्दालकः कठश्चैव श्वेतश्चैव महायशाः ।
भरद्वाजः कौणकृत्स्य आर्ष्टिषेणोऽथ गौतमः ॥ १.८.२५ ॥
Uddālaka, Kaṭha, Śveta, el famoso Bharadvāja, Kauṇakṛtsya, Ārṣṭiṣeṇa y Gautama.
1.8.26
प्रमतिः सह पुत्रेण तथान्ये वनवासिनः ।
तां ते कन्यां व्यसुं दृष्ट्वा भुजंगस्य विषार्दिताम् ॥ १.८.२६ ॥
Pramati con su hijo, y los demás habitantes del bosque, al ver a aquella doncella sin vida y atormentada por el veneno de la serpiente.
1.8.27
रुरुदुः कृपयाऽविष्टा रुरुस्त्वार्तो बहिर्ययौ ।
ते च सर्वे द्विजश्रेष्ठास्तत्रैवोपाविशंस्तदा ॥ १.८.२७ ॥
Invadidos por la compasión, lloraron; pero Ruru, afligido, salió afuera. Entonces todos aquellos mejores de los dos veces nacidos se sentaron allí mismo.