Mahābhārata · Adhyāya 1.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.81.1
स्वर्गतः स तु राजेन्द्रो निवसन्देववेश्मनि ।
पूजितस्त्रिदशैः साध्यैर्मरुद्भिर्वसुभिस्तथा ॥ १.८१.१ ॥
Nachdem er in den Himmel gegangen war, wohnte dieser Herr der Könige in der Wohnstätte der Götter und wurde von den dreißig Göttern, den Sādhyas, den Marutas und den Vasus geehrt.
1.81.2
देवलोकं ब्रह्मलोकं संचरन्पुण्यकृद्वशी ।
अवसत्पृथिवीपालो दीर्घकालमिति श्रुतिः ॥ १.८१.२ ॥
Auf der Welt der Götter und der Welt Brahmās umherziehend, verweilte dieser Hüter der Erde, der verdienstvolle Taten vollbracht hatte und sich selbst beherrschte, dort lange Zeit, so überliefert es die Tradition.
1.81.3
स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो ययातिः शक्रमागमत् ।
कथान्ते तत्र शक्रेण स पृष्टः पृथिवीपतिः ॥ १.८१.३ ॥
Einst kam Yayāti, der beste der Könige, zu Indra. Am Ende ihres Gesprächs dort fragte Indra diesen Herrn der Erde.
1.81.4
यदा स पूरुस्तव रूपेण राज-
ञ्जरां गृहीत्वा प्रचचार भूमौ।
तदा च राज्यं संप्रदायैव तस्मै ।
त्वया किमुक्तः कथयेह सत्यम् ॥ १.८१.४ ॥
O König, als Pūru in deiner Gestalt das Alter angenommen auf der Erde umherwanderte, da übergabst du ihm das Reich. Was sagtest du ihm? Sprich hier die Wahrheit.
1.81.5
गङ्गायमुनयोर्मध्ये कृत्स्नोयं विषयस्तव ।
मध्ये पृथिव्यास्त्वं राजा भ्रातरोऽन्त्याधिपास्तव ॥ १.८१.५ ॥
Zwischen Ganges und Yamunā gehört dir dieses ganze Reich. In der Mitte der Erde bist du König, und deine Brüder sind Herren der äußeren Gebiete.
1.81.6
न च कुर्यान्नरो दैन्यं शाठ्यं क्रोधं तथैव च ।
जैहयं च मत्सरं वैरं सर्वत्रेदं न कारयेत् ॥ १.८१.६ ॥
Ein Mensch soll weder Niedrigkeit, Falschheit, Zorn, Siegesstolz, Neid noch Feindschaft üben; auch soll er nicht veranlassen, dass dies irgendwo geschieht.
1.81.7
मातरं पितरं ज्येष्ठं विद्वांसं च तपोधनम् ।
क्षमावन्तं च राजेन्द्र नावमन्येत बुद्धिमान् ॥ १.८१.७ ॥
O Herr der Könige, ein weiser Mann soll seine Mutter, seinen Vater, den Älteren, den Gelehrten, den an Askese Reichen und den Geduldigen nicht verachten.
1.81.8
ळशक्तस्तु क्षमते नित्यमशक्तः क्रुध्यते नरः ।
दुर्जनः सुजनं द्वेष्टि दुर्बलो बलवत्तरम् ॥ १.८१.८ ॥
Der Fähige vergibt immer; der Unfähige zürnt. Der Böse hasst den Guten; der Schwache hasst den Stärkeren.
1.81.9
रूपवन्तमरूपी च धनवन्तं च निर्धनः ।
अकर्मी कर्मिणं द्वेष्टि धार्मिकं च नधार्मिकः ॥ १.८१.९ ॥
Der Hässliche hasst den Schönen, der Arme den Reichen, der Untätige den Tätigen und der Unfromme den Frommen.
1.81.10
निर्गुणो गुणवन्तं च पुत्रैतत्कलिलक्षणम् ।
विपरीतं च राजेन्द्र एतेषु कृतलक्षणम् ॥ १.८१.१० ॥
O Sohn, dass der Tugendlose den Tugendhaften hasst, ist das Merkmal von Kali; und, o Herr der Könige, das Gegenteil davon ist das Merkmal des Kṛta-Zeitalters.
1.81.11
ब्राह्मणो वाथ वा राजा वैश्यो वा शूद्र एव वा ।
प्रशस्तेषु प्रसक्ताश्चेत्प्रशस्यन्ते यशस्विनः ॥ १.८१.११ ॥
Ob Brahmane, König, Kaufmann oder gar Diener: Wenn er sich dem Lobenswerten hingibt, so loben ihn die Ruhmreichen.
1.81.12
तस्मात्प्रशस्ते राजेन्द्र नरः सक्तमना भवेत् ।
अलोकज्ञा ह्यप्रशस्ता भ्रातरस्ते ह्यबुद्धयः ॥ १.८१.१२ ॥
Darum, o Herr der Könige, soll der Mensch seinen Sinn auf das Lobenswerte richten; deine Brüder, weltunkundig und ungepriesen, sind wahrlich töricht.
1.81.13
अन्त्याधिपतयः सर्वे ह्यभवन्गुरुशासनात् ।
त्वं हि धर्मविदो राजन्कत्थसे धर्मसुत्तमम्।
कथयस्व पुनर्मेऽद्य लोकवृत्तान्तमुत्तमम् ॥ १.८१.१३ ॥
Alle Herren der Niedrigsten wurden durch die Lehre des Lehrers so. O König, der du das Dharma kennst, rühmst dich des höchsten Dharma. Erzähle mir nun wieder die höchste Schilderung der Welten.
1.81.14
अक्रोधनः क्रोधनेभ्यो विशिष्ट-
स्तथा तितिक्षुरतितिक्षोर्विशिष्टः।
अमानुषेभ्यो मानुषाश्च प्रधाना ।
विद्वांस्तथैवाविदुषः प्रधानः ॥ १.८१.१४ ॥
Der Zornlose ist den Zornigen überlegen; ebenso ist der Geduldige dem Ungeduldigen überlegen. Menschen sind unter den Nicht-Menschen die Ersten; der Gelehrte ist dem Unwissenden überlegen.
1.81.15
आक्रुश्यमानो नाकोशेन्मन्युरेव तितिक्षतः ।
आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति ॥ १.८१.१५ ॥
Wenn man beschimpft wird, soll man nicht zurückschimpfen; der Zorn des Geduldigen verbrennt den Schmäher und nimmt dessen Verdienst an sich.
1.81.16
नारुन्तुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनतः परमभ्याददीत।
ययाऽस्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेद्रुशतीं पापलोक्याम् ॥ १.८१.१६ ॥
Man soll nicht verletzend sein noch grausam reden; man soll das Beste nicht vom Niedrigen nehmen. Man soll nicht jene harte Rede führen, durch die ein anderer beunruhigt wird, die zu den Welten der Sünde führt.
1.81.17
अरुन्तुदं पुरुषं तीक्ष्णवाचं ।
वाक्कण्टकैर्वितुदन्तं मनुष्यन्।
विद्यादलक्ष्मीकतमं जनानां ।
मुखे निबद्धां निर्ऋतिं वहन्तम् ॥ १.८१.१७ ॥
Erkenne den Mann mit scharfer Zunge, der die Menschen mit den Dornen seiner Worte verletzt, als den unheilvollsten unter den Menschen, der das Unheil im Mund gebunden trägt.
1.81.18
सद्भिः पुरस्तादभिपूजितः स्या-
त्सद्भिस्तथा पृष्ठतो रक्षितः स्यात्।
सदाऽसतामतिवादांस्तितिक्षे-
त्सतां वृत्तं चाददीतार्यवृत्तः ॥ १.८१.१८ ॥
Er werde von den Guten vorn geehrt und von den Guten hinten beschützt. Er ertrage stets die harten Worte der Bösen und übernehme das Verhalten der Guten, ein Mann von edlem Wandel.
1.81.19
वाक्सायका वदनान्निष्पतन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य ये मर्मसु संपतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ १.८१.१९ ॥
Pfeile der Rede fliegen aus dem Mund; von ihnen getroffen, trauert man Tag und Nacht. Jene, die auf die empfindlichen Stellen anderer fallen, soll der Weise nicht gegen andere abschießen.
1.81.20
नहीदृशं संवननं त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
दया मैत्री च भूतेषु दानं च मधुरा च वाक् ॥ १.८१.२० ॥
In den drei Welten gibt es keine solche Verbindung: Mitgefühl und Freundschaft gegenüber allen Wesen, das Geben und die süße Rede.
1.81.21
तस्मात्सान्त्वं सदा वाच्यं न वाच्यं परुषं क्वचित् ।
पूज्यान्संपूजयेद्दद्यान्न च याचेत्कदाचन ॥ १.८१.२१ ॥
Darum soll man stets tröstende Worte sprechen und niemals harte. Man soll die Ehrwürdigen ehren, geben und niemals betteln.