மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.81.1
स्वर्गतः स तु राजेन्द्रो निवसन्देववेश्मनि ।
पूजितस्त्रिदशैः साध्यैर्मरुद्भिर्वसुभिस्तथा ॥ १.८१.१ ॥
சொர்க்கம் சென்ற அந்த மன்னர்களின் இந்திரன் தேவலோகத்தில் வசித்து, முப்பத்து மூன்று தேவர்களாலும், சாத்தியர்களாலும், மருத்களாலும், வசுக்களாலும் கௌரவிக்கப்பட்டார்.
1.81.2
देवलोकं ब्रह्मलोकं संचरन्पुण्यकृद्वशी ।
अवसत्पृथिवीपालो दीर्घकालमिति श्रुतिः ॥ १.८१.२ ॥
தேவலோகத்திலும் பிரம்மலோகத்திலும் சஞ்சரித்து, புண்ணியம் செய்தவரும் அடக்கமுள்ளவருமான அந்த பூமிபாலன் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தார் என்று கேள்விப்படுகிறோம்.
1.81.3
स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो ययातिः शक्रमागमत् ।
कथान्ते तत्र शक्रेण स पृष्टः पृथिवीपतिः ॥ १.८१.३ ॥
அந்த மன்னர்களில் சிறந்த யயாதி ஒரு முறை இந்திரனிடம் வந்தார். அங்கே உரையாடலின் முடிவில் இந்திரன் அந்த பூமிபதியிடம் கேட்டார்.
1.81.4
यदा स पूरुस्तव रूपेण राज-
ञ्जरां गृहीत्वा प्रचचार भूमौ।
तदा च राज्यं संप्रदायैव तस्मै ।
त्वया किमुक्तः कथयेह सत्यम् ॥ १.८१.४ ॥
அரசே, உன் உருவத்தில் பூரு முதுமையை ஏற்று பூமியில் சுற்றித் திரிந்தபோது, அதன் பின் நீ அவனுக்கு அரசை ஒப்படைத்தாய். அப்போது நீ அவனிடம் என்ன சொன்னாய்? இங்கே உண்மையைச் சொல்.
1.81.5
गङ्गायमुनयोर्मध्ये कृत्स्नोयं विषयस्तव ।
मध्ये पृथिव्यास्त्वं राजा भ्रातरोऽन्त्याधिपास्तव ॥ १.८१.५ ॥
கங்கைக்கும் யமுனைக்கும் இடையே இந்த முழு நாடும் உன்னுடையது. பூமியின் மையத்தில் நீ அரசன், உன் சகோதரர்கள் எல்லைப் பகுதிகளின் அதிபதிகள்.
1.81.6
न च कुर्यान्नरो दैन्यं शाठ्यं क्रोधं तथैव च ।
जैहयं च मत्सरं वैरं सर्वत्रेदं न कारयेत् ॥ १.८१.६ ॥
மனிதன் தாழ்ச்சி, வஞ்சனை, கோபம், வெற்றிப் பெருமிதம், பொறாமை, பகை ஆகியவற்றைச் செய்யக்கூடாது; எங்கும் இவற்றை நடத்தக்கூடாது.
1.81.7
मातरं पितरं ज्येष्ठं विद्वांसं च तपोधनम् ।
क्षमावन्तं च राजेन्द्र नावमन्येत बुद्धिमान् ॥ १.८१.७ ॥
மன்னர்களின் தலைவனே, அறிவுள்ளவன் தாய், தந்தை, மூத்தவர், கற்றவர், தவசி, பொறுமையுள்ளவர் ஆகியோரை அவமதிக்கக் கூடாது.
1.81.8
ळशक्तस्तु क्षमते नित्यमशक्तः क्रुध्यते नरः ।
दुर्जनः सुजनं द्वेष्टि दुर्बलो बलवत्तरम् ॥ १.८१.८ ॥
ஆற்றலுள்ளவன் எப்போதும் பொறுக்கிறான்; ஆற்றலற்றவன் சினம் கொள்கிறான். தீயவன் நல்லவனை வெறுக்கிறான்; பலவீனன் வலியவனை வெறுக்கிறான்.
1.81.9
रूपवन्तमरूपी च धनवन्तं च निर्धनः ।
अकर्मी कर्मिणं द्वेष्टि धार्मिकं च नधार्मिकः ॥ १.८१.९ ॥
அழகற்றவன் அழகுள்ளவனையும், ஏழை செல்வனையும், செயலற்றவன் செயல்வீரனையும், அதர்மி தர்மவானையும் வெறுக்கிறான்.
1.81.10
निर्गुणो गुणवन्तं च पुत्रैतत्कलिलक्षणम् ।
विपरीतं च राजेन्द्र एतेषु कृतलक्षणम् ॥ १.८१.१० ॥
மகனே, குணமற்றவன் குணவானை வெறுப்பது கலியுகத்தின் அடையாளம். அரசர்களின் தலைவனே, இதற்கு மாறாக இவற்றிலேயே கிருதயுகத்தின் அடையாளம் உள்ளது.
1.81.11
ब्राह्मणो वाथ वा राजा वैश्यो वा शूद्र एव वा ।
प्रशस्तेषु प्रसक्ताश्चेत्प्रशस्यन्ते यशस्विनः ॥ १.८१.११ ॥
பிராமணனோ, அரசனோ, வைசியனோ அல்லது சூத்திரனோ ஆயினும், போற்றத்தக்கவர்களிடம் பற்றுடையவனாக இருந்தால் புகழ்பெற்றவர்கள் அவனைப் புகழ்கின்றனர்.
1.81.12
तस्मात्प्रशस्ते राजेन्द्र नरः सक्तमना भवेत् ।
अलोकज्ञा ह्यप्रशस्ता भ्रातरस्ते ह्यबुद्धयः ॥ १.८१.१२ ॥
ஆகையால், அரசர்களின் தலைவனே, மனிதன் போற்றத்தக்கவர்களில் மனம் பற்றுடையவனாக இருக்கவேண்டும். உலக அறிவற்றவர்களும் போற்றத்தகாதவர்களுமான உன் சகோதரர்கள் நிச்சயமாக அறிவிலிகள்.
1.81.13
अन्त्याधिपतयः सर्वे ह्यभवन्गुरुशासनात् ।
त्वं हि धर्मविदो राजन्कत्थसे धर्मसुत्तमम्।
कथयस्व पुनर्मेऽद्य लोकवृत्तान्तमुत्तमम् ॥ १.८१.१३ ॥
அந்த்யாதிபதயः அனைவரும் குரு சாசனத்தால் ஆயினர். ஓ அரசே, தர்மத்தை அறிந்த நீ உயர்ந்த தர்மத்தைப் பற்றிப் பெருமை பேசுகிறாய். இன்று மீண்டும் எனக்கு உயர்ந்த உலக வரலாற்றைச் சொல்.
1.81.14
अक्रोधनः क्रोधनेभ्यो विशिष्ट-
स्तथा तितिक्षुरतितिक्षोर्विशिष्टः।
अमानुषेभ्यो मानुषाश्च प्रधाना ।
विद्वांस्तथैवाविदुषः प्रधानः ॥ १.८१.१४ ॥
கோபமற்றவன் கோபமுள்ளவர்களை விட உயர்ந்தவன்; அதுபோல் பொறுமையுள்ளவன் பொறுமையற்றவனை விட உயர்ந்தவன். மனிதர்கள் மனிதரல்லாதவர்களை விட சிறந்தவர்கள்; அறிஞன் அறிவிலியை விட சிறந்தவன்.
1.81.15
आक्रुश्यमानो नाकोशेन्मन्युरेव तितिक्षतः ।
आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति ॥ १.८१.१५ ॥
இகழப்படும்போது பதில் இகழ்ச்சி செய்யக்கூடாது; பொறுமையுள்ளவனின் கோபமே அவனையே எரிக்கும். அது இகழ்பவனை எரிக்கிறது; அவனுடைய புண்ணியத்தை அடைகிறது.
1.81.16
नारुन्तुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनतः परमभ्याददीत।
ययाऽस्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेद्रुशतीं पापलोक्याम् ॥ १.८१.१६ ॥
மனதைப் புண்படுத்துபவனாக இருக்கக்கூடாது; கொடுஞ்சொல் பேசுபவனாக இருக்கக்கூடாது. தாழ்ந்தவனிடமிருந்து உயர்ந்ததை எடுக்கக்கூடாது. எந்த சொல்லால் பிறர் துன்பமடைவாரோ அந்த கடுஞ்சொல்லை, பாவ உலகுக்கு இட்டுச்செல்லும் அதை, பேசக்கூடாது.
1.81.17
अरुन्तुदं पुरुषं तीक्ष्णवाचं ।
वाक्कण्टकैर्वितुदन्तं मनुष्यन्।
विद्यादलक्ष्मीकतमं जनानां ।
मुखे निबद्धां निर्ऋतिं वहन्तम् ॥ १.८१.१७ ॥
கடுஞ்சொல் பேசி, சொல்லாம் முட்களால் மனிதர்களைக் குத்திக் காயப்படுத்தும் புருஷனை — மக்களிடையே மிகவும் அமங்கலனாக அறிக, வாயில் கட்டப்பட்ட நிர்ருதியைச் சுமப்பவனாக.
1.81.18
सद्भिः पुरस्तादभिपूजितः स्या-
त्सद्भिस्तथा पृष्ठतो रक्षितः स्यात्।
सदाऽसतामतिवादांस्तितिक्षे-
त्सतां वृत्तं चाददीतार्यवृत्तः ॥ १.८१.१८ ॥
நல்லோர்களால் முன்னால் கௌரவிக்கப்பட வேண்டும்; நல்லோர்களால் பின்னால் காக்கப்பட வேண்டும். தீயோரின் கடுஞ்சொற்களை எப்போதும் பொறுக்க வேண்டும்; நல்லோரின் நடத்தையை ஏற்க வேண்டும்; அவர் ஆரிய நடத்தை உடையவராக இருக்க வேண்டும்.
1.81.19
वाक्सायका वदनान्निष्पतन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य ये मर्मसु संपतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ १.८१.१९ ॥
சொல் அம்புகள் வாயிலிருந்து புறப்படுகின்றன. அவற்றால் தாக்கப்பட்டவன் இரவும் பகலும் துயருறுகிறான்; அவை பிறரின் மர்மஸ்தானங்களில் விழுகின்றன. அத்தகைய அம்புகளை அறிவுள்ளவன் பிறர் மீது விடக்கூடாது.
1.81.20
नहीदृशं संवननं त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
दया मैत्री च भूतेषु दानं च मधुरा च वाक् ॥ १.८१.२० ॥
மூன்று உலகங்களிலும் இதைப் போன்ற பிணைப்பு இல்லை: உயிரினங்களின் மீது கருணையும் நட்பும், தானமும், இனிய பேச்சும்.
1.81.21
तस्मात्सान्त्वं सदा वाच्यं न वाच्यं परुषं क्वचित् ।
पूज्यान्संपूजयेद्दद्यान्न च याचेत्कदाचन ॥ १.८१.२१ ॥
ஆகையால் எப்போதும் இனிமையான ஆறுதல் சொற்களையே பேச வேண்டும்; கடுஞ்சொற்களை ஒருபோதும் பேசக்கூடாது. மதிக்கத்தக்கவர்களை மதிக்க வேண்டும், தானம் செய்ய வேண்டும், ஒருபோதும் யாசிக்கக் கூடாது.