Mahābhārata · Adhyāya 1.81
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.81.1
स्वर्गतः स तु राजेन्द्रो निवसन्देववेश्मनि ।
पूजितस्त्रिदशैः साध्यैर्मरुद्भिर्वसुभिस्तथा ॥ १.८१.१ ॥
Tendo ido ao céu, aquele senhor dos reis, morando na morada dos deuses, foi honrado pelos trinta deuses, pelos Sādhyas, pelos Marutas e pelos Vasus.
1.81.2
देवलोकं ब्रह्मलोकं संचरन्पुण्यकृद्वशी ।
अवसत्पृथिवीपालो दीर्घकालमिति श्रुतिः ॥ १.८१.२ ॥
Percorrendo o mundo dos deuses e o mundo de Brahmā, aquele protetor da terra, que praticara ações meritórias e era senhor de si, habitou ali por longo tempo, assim diz a tradição.
1.81.3
स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो ययातिः शक्रमागमत् ।
कथान्ते तत्र शक्रेण स पृष्टः पृथिवीपतिः ॥ १.८१.३ ॥
Certa vez, Yayāti, o melhor dos reis, foi até Indra. Ao fim da conversa ali, Indra fez uma pergunta àquele senhor da terra.
1.81.4
यदा स पूरुस्तव रूपेण राज-
ञ्जरां गृहीत्वा प्रचचार भूमौ।
तदा च राज्यं संप्रदायैव तस्मै ।
त्वया किमुक्तः कथयेह सत्यम् ॥ १.८१.४ ॥
Ó rei, quando Pūru, tomando a tua forma e carregando a velhice, andou pela terra, então entregaste-lhe o reino. Que lhe disseste? Diz a verdade aqui.
1.81.5
गङ्गायमुनयोर्मध्ये कृत्स्नोयं विषयस्तव ।
मध्ये पृथिव्यास्त्वं राजा भ्रातरोऽन्त्याधिपास्तव ॥ १.८१.५ ॥
Entre o Ganges e o Yamunā, todo este reino é teu. No centro da terra tu és rei, e teus irmãos são senhores das regiões periféricas.
1.81.6
न च कुर्यान्नरो दैन्यं शाठ्यं क्रोधं तथैव च ।
जैहयं च मत्सरं वैरं सर्वत्रेदं न कारयेत् ॥ १.८१.६ ॥
Um homem não deve praticar a baixeza, o engano, a ira, o orgulho da vitória, a inveja ou a inimizade; nem deve fazer com que estas sejam praticadas em lugar algum.
1.81.7
मातरं पितरं ज्येष्ठं विद्वांसं च तपोधनम् ।
क्षमावन्तं च राजेन्द्र नावमन्येत बुद्धिमान् ॥ १.८१.७ ॥
Ó senhor dos reis, o homem sábio não deve desprezar a mãe, o pai, o mais velho, o erudito, aquele cuja riqueza é o ascetismo, nem o paciente.
1.81.8
ळशक्तस्तु क्षमते नित्यमशक्तः क्रुध्यते नरः ।
दुर्जनः सुजनं द्वेष्टि दुर्बलो बलवत्तरम् ॥ १.८१.८ ॥
O capaz sempre perdoa; o incapaz se irrita. O malvado odeia o bom; o fraco odeia o mais forte.
1.81.9
रूपवन्तमरूपी च धनवन्तं च निर्धनः ।
अकर्मी कर्मिणं द्वेष्टि धार्मिकं च नधार्मिकः ॥ १.८१.९ ॥
O feio odeia o belo, o pobre odeia o rico, o ocioso odeia o ativo e o ímpio odeia o piedoso.
1.81.10
निर्गुणो गुणवन्तं च पुत्रैतत्कलिलक्षणम् ।
विपरीतं च राजेन्द्र एतेषु कृतलक्षणम् ॥ १.८१.१० ॥
Ó filho, que o desprovido de virtude odeie o virtuoso é o sinal de Kali; e, ó senhor dos reis, o contrário disso é o sinal da era Kṛta.
1.81.11
ब्राह्मणो वाथ वा राजा वैश्यो वा शूद्र एव वा ।
प्रशस्तेषु प्रसक्ताश्चेत्प्रशस्यन्ते यशस्विनः ॥ १.८१.११ ॥
Seja brâmane, rei, comerciante ou mesmo servo, se se dedica aos dignos de louvor, os renomados o louvam.
1.81.12
तस्मात्प्रशस्ते राजेन्द्र नरः सक्तमना भवेत् ।
अलोकज्ञा ह्यप्रशस्ता भ्रातरस्ते ह्यबुद्धयः ॥ १.८१.१२ ॥
Portanto, ó senhor dos reis, o homem deve fixar a mente nos dignos de louvor; teus irmãos, ignorantes do mundo e não louvados, são certamente insensatos.
1.81.13
अन्त्याधिपतयः सर्वे ह्यभवन्गुरुशासनात् ।
त्वं हि धर्मविदो राजन्कत्थसे धर्मसुत्तमम्।
कथयस्व पुनर्मेऽद्य लोकवृत्तान्तमुत्तमम् ॥ १.८१.१३ ॥
Todos os senhores dos últimos tornaram-se assim pela instrução do mestre. Ó rei, tu que conheces o dharma, gabas-te do dharma supremo. Agora conta-me de novo o relato supremo dos mundos.
1.81.14
अक्रोधनः क्रोधनेभ्यो विशिष्ट-
स्तथा तितिक्षुरतितिक्षोर्विशिष्टः।
अमानुषेभ्यो मानुषाश्च प्रधाना ।
विद्वांस्तथैवाविदुषः प्रधानः ॥ १.८१.१४ ॥
O que não se irrita é superior aos iracundos; igualmente, o paciente é superior ao impaciente. Os humanos são os primeiros entre os não humanos; o sábio é o primeiro sobre o ignorante.
1.81.15
आक्रुश्यमानो नाकोशेन्मन्युरेव तितिक्षतः ।
आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति ॥ १.८१.१५ ॥
Quando insultado, não se deve insultar de volta; a ira do paciente queima o insultador e apodera-se do seu mérito.
1.81.16
नारुन्तुदः स्यान्न नृशंसवादी ।
न हीनतः परमभ्याददीत।
ययाऽस्य वाचा पर उद्विजेत ।
न तां वदेद्रुशतीं पापलोक्याम् ॥ १.८१.१६ ॥
Não se deve ser quem fere com palavras, nem falar com crueldade; não se deve tomar o melhor do humilde. Não se pronuncie aquela palavra dura pela qual outro se aflige, a que conduz aos mundos do pecado.
1.81.17
अरुन्तुदं पुरुषं तीक्ष्णवाचं ।
वाक्कण्टकैर्वितुदन्तं मनुष्यन्।
विद्यादलक्ष्मीकतमं जनानां ।
मुखे निबद्धां निर्ऋतिं वहन्तम् ॥ १.८१.१७ ॥
Saiba que o homem de língua afiada, que fere as pessoas com os espinhos das suas palavras, é o mais infausto entre os homens, carregando a desgraça presa na boca.
1.81.18
सद्भिः पुरस्तादभिपूजितः स्या-
त्सद्भिस्तथा पृष्ठतो रक्षितः स्यात्।
सदाऽसतामतिवादांस्तितिक्षे-
त्सतां वृत्तं चाददीतार्यवृत्तः ॥ १.८१.१८ ॥
Seja honrado à frente pelos homens bons e protegido por trás pelos homens bons. Que sempre suporte as palavras duras dos maus e adote a conduta dos bons, sendo de conduta nobre.
1.81.19
वाक्सायका वदनान्निष्पतन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य ये मर्मसु संपतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ १.८१.१९ ॥
Flechas de palavras saem da boca; feridos por elas, os homens lamentam noite e dia. As que caem sobre os pontos vitais de outro, o sábio não deve lançá-las contra os outros.
1.81.20
नहीदृशं संवननं त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
दया मैत्री च भूतेषु दानं च मधुरा च वाक् ॥ १.८१.२० ॥
Nos três mundos não há vínculo semelhante: compaixão e amizade para com os seres, a dádiva e a palavra doce.
1.81.21
तस्मात्सान्त्वं सदा वाच्यं न वाच्यं परुषं क्वचित् ।
पूज्यान्संपूजयेद्दद्यान्न च याचेत्कदाचन ॥ १.८१.२१ ॥
Portanto, deve-se sempre falar palavras de conforto e nunca palavras duras. Deve-se honrar os dignos de honra, dar e nunca mendigar.