Mahābhārata · Adhyāya 1.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.87.1
पृच्छामि त्वां वसुमानौषदश्वि-
र्यद्यस्ति लोको दिवि मे नरेन्द्र।
यद्यन्तरिक्षे प्रथितो महात्मन् ।
क्षेत्रज्ञं त्वां तस्य धर्मस्य मन्ये ॥ १.८७.१ ॥
O Herr der Menschen, o Großseeliger, ich frage dich: Gibt es für mich eine Welt im Himmel, oder eine berühmte im Luftraum? Ich halte dich für einen Kenner jenes Dharma.
1.87.2
यदन्तरिक्षं पृथिवी दिशश्च ।
यत्तेजसा तपते भानुमांश्च।
लोकास्तावन्तो दिवि संस्थिता वै ।
तेनान्तवन्तः प्रतिपालयन्ति ॥ १.८७.२ ॥
So viele Welten, wie es im Luftraum, auf der Erde, in den Richtungen und in der Sonne gibt, die mit ihrem Glanz brennt, so viele Welten sind im Himmel gegründet; durch sie werden sie, obwohl endlich, erhalten.
1.87.3
तांस्ते ददानि मा प्रपत प्रपातं ।
ये मे लोकास्तव ते वै भवन्तु।
क्रीणीष्वैतांस्तृणकेनापि राज-
न्प्रतिग्रहस्ते यदि धीमन्प्रदुष्टः ॥ १.८७.३ ॥
Ich gebe sie dir; falle nicht in den Abgrund des Sturzes. Mögen meine Welten die deinen werden. O König, kaufe sie selbst für einen Grashalm, wenn deine Annahme der Gabe, o Weiser, nicht befleckt ist.
1.87.4
न मिथ्याऽहं विक्रयं वै स्मरामि ।
वृथा गृहीतं शिशुकाच्छङ्कमानः।
कुर्यां न चैवाकृतपूर्वमन्यै-
र्विधित्समानः किमु तत्र साधुः ॥ १.८७.४ ॥
Ich erinnere mich nicht, jemals fälschlich einen Verkauf getätigt zu haben; aus kindlicher Furcht vor einer vergeblich angenommenen Gabe werde ich nichts tun, was zuvor niemand getan hat. Wer das tun will, was auch andere nicht tun sollen, was wäre dort recht?
1.87.5
तांस्त्वं लोकान्प्रतिपद्यस्व राज-
न्मया दत्तान्यदि नेष्टः क्रयस्ते।
अहं न तान्वै प्रतिगन्ता नरेन्द्र ।
सर्वे लोकास्तव ते वै भवन्तु ॥ १.८७.५ ॥
O König, wenn dir die Welten, die ich gegeben habe, als Kaufpreis nicht genehm sind, so erlange du diese Welten. O Herr der Menschen, ich werde sie nicht erlangen; alle diese Welten mögen dir gehören.
1.87.6
पृच्छामि त्वां शिबिरौशीनरोऽहं ।
ममापि लोका यदि सन्तीह तात।
यद्यन्तरिक्षे यदि वा दिवि श्रिताः ।
क्षेत्रज्ञं त्वां तस्य धर्मस्य मन्ये ॥ १.८७.६ ॥
Ich, Śibi, Sohn des Uśīnara, frage dich: Wenn auch meine Welten hier bestehen, Lieber, wenn sie im Luftraum oder im Himmel ruhen, dann halte ich dich für einen Kenner jenes Dharma.
1.87.7
यत्त्वं वाचा हृदयेनापि साधू-
न्परीप्समानान्नावमंस्था नरेन्द्र।
तेनानन्ता दिवि लोकाः श्रितास्ते ।
विद्युद्रूपाः स्वनवन्तो महान्तः ॥ १.८७.७ ॥
O Herr der Menschen, du hast die Guten, die dich beschützen wollten, weder mit Worten noch im Herzen verachtet; deshalb ruhen deine unendlichen, blitzgestaltigen, tönenden großen Welten im Himmel.
1.87.8
तांस्त्वं लोकान्प्रतिपद्यस्व राज-
न्मया दत्तान्यदि नेष्टः क्रयस्ते।
न चाहं तान्प्रतिपत्स्ये ह दत्त्वा ।
यत्र गत्वा नानुशोचन्ति धीराः ॥ १.८७.८ ॥
O König, wenn dir die Welten, die ich gegeben habe, als Kaufpreis nicht genehm sind, so erlange sie. Nachdem ich hier gegeben habe, werde ich jene Welten nicht erlangen, zu denen die Standhaften gehen und nicht trauern.
1.87.9
यथा त्वमिन्द्रप्रतिमप्रभाव-
स्ते चाप्यनन्ता नरदेव लोकाः।
तथाऽद्य लोके न रमेऽन्यदत्ते ।
तस्माच्छिबे नाभिनन्दामि दायम् ॥ १.८७.९ ॥
O Herr der Menschen, so wie deine Macht der Indras gleicht und deine Welten endlos sind, so finde ich heute keine Freude an dieser Welt, die ein anderer gegeben hat. Darum, o Nachkomme Śibis, freue ich mich nicht über die Gabe.
1.87.10
न चेदेकैकशो राजँल्लोकान्नः प्रतिनन्दसि ।
सर्वे प्रदाय भवते गन्तारो नरकं वयम् ॥ १.८७.१० ॥
O König, wenn du unsere Welten nicht einzeln annimmst, so werden wir alle, nachdem wir sie dir gegeben haben, in die Hölle gehen.
1.87.11
यदर्होऽहं तद्यतध्वं सन्तः सत्याभिनन्दिनः ।
अहं तन्नाभिजानामि यत्कृतं न मया पुरा ॥ १.८७.११ ॥
Ihr Guten, die ihr an der Wahrheit Freude habt, strebt nach dem, was mir zusteht. Ich erinnere mich nicht, früher eine Tat getan zu haben, die ich nicht vollbracht hätte.
1.87.12
कस्यैते प्रतिदृश्यन्ते रथाः पञ्च हिरण्मयाः ।
यानारुह्य नरो लोकानभिवाञ्छति शाश्वतान् ॥ १.८७.१२ ॥
Wessen sind diese fünf goldenen Wagen, die man sieht, und auf denen ein Mensch die ewigen Welten erstrebt?
1.87.13
युष्मानेते वहिष्यन्ति रथाः पञ्च हिरण्मयाः ।
उच्चैः सन्तः प्रकाशन्ते ज्वलन्तोऽग्निशिखा इव ॥ १.८७.१३ ॥
Diese fünf goldenen Wagen werden euch tragen. Ihr Guten, sie leuchten hoch empor, lodernd wie Feuerzungen.
1.87.14
अश्वमेधे महायज्ञे स्वयंभुविहिते पुरा ।
हयस्य यानि चाङ्गानि संनिकृत्य यथाक्रमम् ॥ १.८७.१४ ॥
Im großen Pferdeopfer, das einst von Svayambhū angeordnet wurde, nachdem man die Glieder des Pferdes der Reihe nach zerschnitten hatte.
1.87.15
होताऽध्वर्युरथोद्गाता ब्रह्मणा सह भारत ।
अग्नौ प्रास्यन्ति विधिवत्समस्ताः षोडशर्त्विजः ॥ १.८७.१५ ॥
O Nachkomme des Bharata, Hotṛ, Adhvaryu, Udgātṛ, zusammen mit dem Brahman, werfen alle sechzehn Priester die Opfergaben gemäß der Vorschrift ins Feuer.
1.87.16
धूमगन्धं च पापिष्ठा ये जिघ्रन्ति नरा भुवि ।
विमुक्तपापाः पूतास्ते तत्क्षणेनाभवन्नराः ॥ १.८७.१६ ॥
Die sündhaftesten Menschen auf Erden, die den Duft des Rauches riechen, werden im selben Augenblick von Sünde befreit und gereinigt zu Menschen.
1.87.17
एतस्मिन्नन्तरे चैव माधवी सा तपोधना ।
मृगचर्मपरीताङ्गी परिधाय मृगत्वचम् ॥ १.८७.१७ ॥
Inzwischen kam Mādhavī, deren Reichtum die Askese war, mit dem in Hirschfell gehüllten Körper, nachdem sie ein Hirschfell angelegt hatte.
1.87.18
मृगैः परिचरन्ती सा मृगाहारविचेष्टिता ।
यज्ञवाटं मृगगणैः प्रविश्य भृशविस्मिता ॥ १.८७.१८ ॥
Den Hirschen dienend und sich wie Hirsche ernährend, betrat sie mit den Hirschherden den Opferbezirk, tief erstaunt.
1.87.19
आघ्रायन्ती धूमगन्धं मृगैरेव चचार सा ।
यज्ञवाटमटन्ती सा पुत्रांस्तानपराजितान् ॥ १.८७.१९ ॥
Den Rauchduft einatmend, streifte sie mit den Hirschen umher; im Opferbezirk umherwandernd, sah sie jene unbesiegten Söhne.
1.87.20
पश्यन्ती यज्ञमाहात्म्यं मुदं लेभे च माधवी ।
असंस्पृशन्तं वसुधां ययातिं नाहुषं यदा ॥ १.८७.२० ॥
Die Größe des Opfers betrachtend, empfand Mādhavī Freude, zu der Zeit, als Yayāti, der Sohn des Nahuṣa, die Erde noch nicht berührt hatte.
1.87.21
दिविष्ठं प्राप्तमाज्ञाय ववन्दे पितरं तदा ।
तदा वसुमनापृच्छन्मातरं वै तपस्विनीम् ॥ १.८७.२१ ॥
Als er erkannte, dass sein Vater, der im Himmel wohnt, gekommen war, verneigte er sich vor ihm. Da befragte Vasumanā seine asketische Mutter.
1.87.22
भवत्या यत्कृतमिदं वन्दनं पादयोरिह ।
कोयं देवोपमो राजा याऽभिवन्दसि मे वद ॥ १.८७.२२ ॥
Warum hast du dich hier zu meinen Füßen verneigt? Wer ist dieser gottgleiche König, dem du dich verneigst? Sag es mir.
1.87.23
शृणुध्वं सहिताः पुत्रा नाहुषोयं पिता मम ।
ययातिर्मम पुत्राणां मातामह इति स्मृतः ॥ १.८७.२३ ॥
Hört alle zusammen, meine Söhne: Dies ist Yayāti, der Sohn Nahuṣas, mein Vater. Er gilt als der Großvater mütterlicherseits meiner Söhne.
1.87.24
पूरुं मे भ्रातरं राज्ये समावेश्य दिवं गतः ।
केन वा कारणेनैवमिह प्राप्तो महायशाः ॥ १.८७.२४ ॥
Nachdem er meinen Bruder Pūru auf den Thron gesetzt hatte, ging er in den Himmel. Aus welchem Grund ist dieser Mann von großem Ruhm nun auf diese Weise hierher gekommen?
1.87.25
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स्वर्गाद्भ्रष्टेति चाब्रवीत् ।
सा पुत्रस्य वचः श्रुत्वा संभ्रमाविष्टचेतना ॥ १.८७.२५ ॥
Als er ihre Worte gehört hatte, sagte er, er sei vom Himmel gefallen. Als sie die Worte ihres Sohnes hörte, wurde ihr Geist von Aufregung ergriffen.
1.87.26
माधवी पितरं प्राह दौहित्रपरिवारितम् ।
तपसा निर्जिताँल्लोकान्प्रतिगृह्णीष्व मामकान् ॥ १.८७.२६ ॥
Mādhavī sprach zu ihrem Vater, der von seinen Enkeln umgeben war: 'Nimm die Welten an, die ich durch Askese gewonnen habe und die mir gehören.'
1.87.27
पुत्राणामिव पौत्राणां धर्मादधिगतं धनम् ।
स्वार्थणेव वदन्तीह ऋषयो धर्मपाठकाः।
तस्माद्दानेन तपसा चास्माकं दिवमाव्रज ॥ १.८७.२७ ॥
Wie Söhne und Enkel gilt der durch Dharma erworbene Reichtum als eigen, so sagen hier die Weisen, die das Dharma lehren. Darum gelange durch Gabe und Askese zu unserem Himmel.
1.87.28
यदि धर्मफलं ह्येतच्छोभनं भविता तव ।
दुहित्रा चैव दौहित्रैस्तारितोऽहं महात्मभिः ॥ १.८७.२८ ॥
Wenn diese Frucht des Dharma dir heilbringend sein wird, so bin ich durch meine Tochter und ihre großherzigen Söhne gerettet worden.
1.87.29
तस्मात्पवित्रं दौहित्रमद्यप्रभृति पैतृके ।
त्रीणि श्राद्धे पवित्राणि दौहित्रः कुतपस्तिलाः ॥ १.८७.२९ ॥
Darum ist von nun an der Enkel von der Tochter in den Ahnenriten reinigend. Beim Shraddha gibt es drei Reinigenden: den Tochtersohn, das Kutapa und den Sesam.
1.87.30
त्रीणि चात्र प्रशंसन्ति शौचमक्रोधमत्वराम् ।
भोक्तारः परिवेष्टारः श्रावितारः पवित्रकाः ॥ १.८७.३० ॥
Hier werden drei Dinge gepriesen: Reinheit, Zornlosigkeit und Eilfreiheit. Die Essenden, die Servierenden und die Rezitierenden sind reinigend.
1.87.31
दिवसस्याष्टमे भागे मन्दीभवति भास्करे ।
स कालः कुतपो नाम पितॄणां दत्तमक्षयम् ॥ १.८७.३१ ॥
Im achten Teil des Tages, wenn die Sonne schwach wird, heißt diese Zeit Kutapa; was dann den Ahnen gegeben wird, ist unvergänglich.
1.87.32
तिलाः पिशाचाद्रक्षन्ति दर्भा रक्षन्ति राक्षसात् ।
रक्षन्ति श्रोत्रियाः पङ्क्तिं यतिभिर्भुक्तमक्षयम् ॥ १.८७.३२ ॥
Sesam schützt vor Dämonen, Kuśa-Gras schützt vor Rākṣasas; die gelehrten Veda-Kenner schützen die Reihe der Speisenden, und was die Asketen essen, ist unvergänglich.
1.87.33
लब्ध्वा पात्रं तु विद्वांसं श्रोत्रियं सुव्रतं शुचिम् ।
स कालः कालतो दत्तं नान्यथा काल इष्यते ॥ १.८७.३३ ॥
Hat man einen würdigen Empfänger gefunden — gelehrt, im Veda bewandert, von guten Gelübden und rein —, so ist die zur rechten Zeit gegebene Gabe erwünscht, nicht eine andere.
1.87.34
एवमुक्त्वा ययातिस्तु पुनः प्रोवाच बुद्धिमान् ।
सर्वे ह्यवभृथस्नातास्त्वरध्वं कार्यगौरवात् ॥ १.८७.३४ ॥
So gesprochen, sprach der weise Yayāti abermals: »Ihr alle habt das Avabhṛtha-Bad genommen; eilt euch, wegen der Schwere der Aufgabe.«
1.87.35
आतिष्ठ स्वरथं राजन्विक्रमस्व विहायसम् ।
वयमप्यनुयास्यामो यदा कालो भविष्यति ॥ १.८७.३५ ॥
Besteige deinen Wagen, o König, und schreite kühn in den Himmel; auch wir werden folgen, wenn die Zeit gekommen ist.
1.87.36
सर्वैरिदानीं गन्तव्यं सह स्वर्गजितो वयम् ।
एष नो विरजाः पन्था दृश्यते देवसद्मनः ॥ १.८७.३६ ॥
Jetzt müssen wir alle gemeinsam gehen, wir, die wir den Himmel erobert haben; dieser makellose Pfad zur Wohnstätte der Götter ist uns sichtbar.
1.87.37
अष्टकश्च शिबिश्चैव काशेयश्च प्रतर्दनः ।
ऐक्ष्वाकवो वसुमनाश्चत्वारो भूमिपास्तदा।
सर्वे ह्यवभृथस्नाताः स्वर्गताः साधवः सह ॥ १.८७.३७ ॥
Aṣṭaka, Śibi, Kāśeya Pratardana und Vasumanas aus dem Geschlecht des Ikṣvāku — diese vier Könige gingen, nachdem sie das Avabhṛtha-Bad genommen hatten, mit den Gerechten in den Himmel.
1.87.38
तेऽधिरुह्य रथान्सर्वे प्रयाता नृपस्तमाः ।
आक्रमन्तो दिवं भाभिर्धर्मेणावृत्य रोदसी ॥ १.८७.३८ ॥
Alle diese besten der Könige bestiegen ihre Wagen und zogen davon, emporsteigend zum Himmel mit ihrem Glanz und die Himmel und die Erde mit dharma umhüllend.
1.87.39
अहं मन्ये पूर्वमेकोऽस्मि गन्ता ।
सखा चेन्द्रः सर्वथा मे महात्मा।
कस्मादेवं शिबिरौशीनरोऽय-
मेकोऽत्यगात्सर्ववेगेन वाहान् ॥ १.८७.३९ ॥
Ich dachte, ich allein würde zuerst gehen; der großherzige Indra ist in jeder Weise mein Freund. Wie kommt es, dass Śibi, der Sohn Uśīnaras, allein mit voller Geschwindigkeit die Pferde überholt hat?
1.87.40
अददद्याचमानाय यावद्वित्तमविन्दत ।
उशीनरस्य पुत्रोऽयं तस्माच्छ्रेष्ठोहि वः शिबिः ॥ १.८७.४० ॥
Dieser Śibi, Sohn Uśīnaras, gab jedem, der bat, so viel Reichtum, wie er besaß. Darum ist Śibi der Beste unter euch.
1.87.41
दानं तपः संत्यमथाऽपि धर्मो ।
ह्रीः श्रीः क्षमा सौम्यमथो विधित्सा।
राजन्नेतान्यप्रमेयाणि राज्ञः ।
शिबेः स्थितान्यप्रतिमस्य बुद्ध्या ॥ १.८७.४१ ॥
Freigebigkeit, Askese, Wahrheit, Dharma, Scham, Glanz, Geduld, Sanftmut und der Wunsch, recht zu geben, o König: diese unermesslichen Eigenschaften wohnen dem König Śibi inne, dessen Verstand unvergleichlich ist.
1.87.42
एवं वृत्तो ह्रीनिषेवश्च यस्मा-
त्तस्माच्छिबिरत्यगाद्वै रथेन।
अथाष्टकः पुनरेवान्वपृच्छ-
न्मातामहं कौतुकेनेन्द्रकल्पम् ॥ १.८७.४२ ॥
Weil Śibi sich so verhielt und die Scham pflegte, überholte er in der Tat mit seinem Wagen die anderen. Da fragte Aṣṭaka aus Neugier seinen dem Indra gleichenden Großvater mütterlicherseits noch einmal.
1.87.43
पृच्छामि त्वां नृपते ब्रूहि सत्यं ।
कुतश्च कश्चासि सुतश्च कस्य।
कृतं त्वया यद्धि न तस्य कर्ता ।
लोके त्वदन्यः क्षत्रियो ब्राह्मणो वा ॥ १.८७.४३ ॥
Ich frage dich, o König: Sprich die Wahrheit. Woher bist du gekommen, wer bist du, und wessen Sohn bist du? Was du getan hast, könnte kein anderer Kṣatriya oder Brahmane in der Welt tun außer dir.
1.87.44
ययातिरस्मि नहुषस्य पुत्रः ।
पूरोः पिता सार्वबौमस्त्विहासम्।
गुह्यं चार्थं मामकेभ्यो ब्रवीमि ।
मातामहोऽहं भवतां प्रकाशम् ॥ १.८७.४४ ॥
Ich bin Yayāti, Sohn des Nahuṣa, Vater des Pūru, Herrscher der ganzen Erde. Hier sage ich, was geheim ist und was den Meinen zu sagen ist; offen gesagt bin ich euer Großvater mütterlicherseits.
1.87.45
सर्वामिमां पृथिवीं निर्जिगाय ।
दत्त्वा प्रतस्थे विपिनं ब्राह्मणेभ्यः।
मेध्यानश्वानेकशतान्सुरूपां-
स्तदा देवाः पुण्यभाजो भवन्ति ॥ १.८७.४५ ॥
Ich habe diese ganze Erde erobert. Nachdem ich sie den Brahmanen gegeben hatte, zog ich in den Wald; auch hundert reine, schöne Pferde gab ich. Dann werden die Götter Teilhaber des Verdienstes.
1.87.46
अदामहं पृथिवीं ब्राह्मणेभ्यः ।
पूर्णामिमामखिलां वाहनेन।
गोभिः सुवर्णेन धनैश्च मुख्यै-
स्तदाऽददं गाः शथमर्बुदानि ॥ १.८७.४६ ॥
Ich gab diese ganze, volle Erde den Brahmanen, mit ihren Fahrzeugen, mit Kühen, Gold und den vornehmsten Reichtümern; damals gab ich auch hundert Arbudas Kühe.
1.87.47
सत्येन मे द्यौश्च वसुन्धरा च ।
तथैवाग्निज्वर्लते मानुषेषु।
न मे वृथा व्याहृतमेव वाक्यं ।
सत्यं हि सन्तः प्रतिपूजयन्ति ॥ १.८७.४७ ॥
Durch die Wahrheit stehen für mich Himmel und Erde, und so brennt das Feuer unter den Menschen. Mein gesprochenes Wort ist nicht vergeblich, denn die Guten ehren die Wahrheit.
1.87.48
यदष्टक प्रब्रवीमीह सत्यं ।
प्रतर्दनं चौषदश्विं तथैव।
सर्वे च लोका मुनयश्च देवाः ।
सत्येन पूज्या इति मे मनोगतम् ॥ १.८७.४८ ॥
Aṣṭaka, die Wahrheit, die ich hier verkünde, und ebenso in Bezug auf Pratardana und Auṣadaśvi: alle Welten, Weisen und Götter sind durch die Wahrheit zu ehren; so ist es mein fester Entschluss.
1.87.49
यो नः स्वर्गजितः सर्वान्यथावृत्तं निवेदयेत् ।
अनसूयुर्द्विजाग्र्येभ्यः स लभेन्नः सलोकताम् ॥ १.८७.४९ ॥
Wer uns, den Himmelseroberern, ohne Neid die Geschehnisse getreu den Vorzüglichsten der Zweimalgeborenen berichtet, der möge einen Platz in unserer Welt erlangen.
1.87.50
एवं राजा स महात्मा ह्यतीव ।
स्वैर्दौहित्रैस्तारितोऽमित्रसाह।
त्यक्त्वा महीं परमोदारकर्मा ।
स्वर्गं गतः कर्मभिर्व्याप्य पृथ्वीम् ॥ १.८७.५० ॥
So ging jener großherzige König, Bezwinger der Feinde, von seinen eigenen Enkeln sehr gerettet, von höchst edlen Taten, nachdem er die Erde mit seinen Taten erfüllt hatte, hinweg von der Erde in den Himmel.