Mahābhārata · Adhyāya 1.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.92.1
ततो गच्छन्महाबाहुरेकोऽमात्यान्विसृज्य तान् ।
नापश्यच्चाश्रमे तस्मिंस्तमृषिं संशितव्रतम् ॥ १.९२.१ ॥
Da ging der mächtigarmige König allein weiter, nachdem er seine Minister entlassen hatte, und sah in jener Einsiedelei den Weisen mit den strengen Gelübden nicht.
1.92.2
सोऽपश्यमानस्तमृषिं शून्यं दृष्ट्वा तथाऽऽश्रमम् ।
उवाच क इहेत्युच्चैर्वनं सन्नादयन्निव ॥ १.९२.२ ॥
Als er den Weisen nicht sah und die Einsiedelei so verlassen fand, rief er laut: »Wer ist hier?«, als ob er den Wald widerhallen ließe.
1.92.3
श्रुत्वाऽथ तस्य तं शब्दं कन्या श्रीरिव रूपिणी ।
निश्चक्रामाश्रमात्तस्मात्तापसीवेषधारिणी ॥ १.९२.३ ॥
Als sie diesen Ruf hörte, trat eine Jungfrau, schön wie Śrī selbst, im Gewand einer Asketin aus jener Einsiedelei hervor.
1.92.4
सा तं दृष्ट्वैव राजानं दुष्यन्तमसितेक्षणा ।
सुप्रीताऽभ्यागतं तं तु पूज्यं प्राप्तमथेश्वरम् ॥ १.९२.४ ॥
Als sie den König Duṣyanta sah, hieß die dunkeläugige Jungfrau, hocherfreut, den verehrungswürdigen Gast willkommen, der gekommen war, einen wahren Herrn.
1.92.5
रूपयौवनसंपन्ना शीलाचारवती शुभा ।
सा तमायतपद्माक्षं व्यूढोरस्कं महाभुजम् ॥ १.९२.५ ॥
Diese glückverheißende Jungfrau, mit Schönheit und Jugend begabt, von gutem Wesen und Betragen, betrachtete ihn: den langäugigen, breitbrüstigen, mächtigarmigen König.
1.92.6
सिंहस्कन्धं दीर्घबाहुं सर्वलक्षणपूजितम् ।
स्पृष्टं मधुरया वाचा साऽब्रवीज्जनमेजया ॥ १.९२.६ ॥
Den löwenschultrigen, langarmigen König, geehrt durch alle glücksverheißenden Zeichen, sprach sie mit süßen Worten an, o Janamejaya.
1.92.7
स्वागतं त इति क्षिप्रमुवाच प्रतिपूज्य च ।
आसनेनार्चयित्वा च पाद्येनार्घ्येण चैव हि ॥ १.९२.७ ॥
Schnell sagte sie: "Willkommen dir", und, ihm Ehre erwidernd, empfing sie ihn mit einem Sitz, Wasser für die Füße und der Ehrengabe (arghya).
1.92.8
पप्रच्छानामयं राजन्कुशलं च नराधिपम् ।
यथावदर्चयित्वाऽथ पृष्ट्वा चानामयं तदा ॥ १.९२.८ ॥
O König, nachdem sie ihn gebührend geehrt hatte, fragte sie nach dem Wohlergehen und Befinden des Menschenherrschers; dann, nachdem sie ihn geehrt hatte, erkundigte sie sich nach seiner Gesundheit.
1.92.9
उवाच स्मयमानेव किं कार्यं क्रियतामिति ।
आश्रमस्याभिगमने किं त्वं कार्यं चिकीर्षसि ॥ १.९२.९ ॥
Lächelnd, gleichsam, sagte sie: "Was ist zu tun? Was willst du beim Betreten des Klosters tun?"
1.92.10
कस्त्वमद्येह संप्राप्तो महर्षेराश्रमं शुभम् ।
तामब्रवीत्ततो राजा कन्यां मधुरभाषिणीम् ॥ १.९२.१० ॥
"Wer bist du, der du heute in diese glückverheißende Einsiedelei des großen Weisen gekommen bist?" Da sprach der König zu jenem Mädchen mit süßer Rede.
1.92.11
दृष्ट्वा सर्वानवद्याङ्गीं यथावत्प्रतिपूजितः ।
राजर्षेस्तस्य पुत्रोऽहमिलिनस्य महात्मनः ॥ १.९२.११ ॥
Als er jenes Mädchen mit den makellosen Gliedern sah und gebührend geehrt wurde, sprach er: "Ich bin der Sohn des königlichen Weisen, des großherzigen Ilina."
1.92.12
दुष्यन्त इति मे नाम सत्यं पुष्करलोचने ।
आगतोऽहं महाभागमृषिं कण्वमुपासितुम् ॥ १.९२.१२ ॥
"O Lotusäugige, mein Name ist wahrhaftig Duṣyanta. Ich bin gekommen, um dem hochgesegneten Weisen Kaṇva zu dienen."
1.92.13
क्व गतो भगवान्भद्रे गन्ममाचक्ष्व शोभने ।
गतः पिता मे भगवान्फलान्याहर्तुमाश्रमात्।
मुहूर्तं संप्रतीक्षस्व द्रष्टास्येनमुपागतम् ॥ १.९२.१३ ॥
O Glückliche, o Strahlende, wohin ist der Verehrungswürdige gegangen? Sag es mir. Mein Vater, der Verehrungswürdige, ist aus der Einsiedelei gegangen, um Früchte zu holen. Warte einen Augenblick; du wirst ihn kommen sehen.
1.92.14
अपश्यमानस्तमृषिं तथा चोक्तस्तया च सः ।
तां दृष्ट्वा च वरारोहां श्रीमतीं चारुहासिनीम् ॥ १.९२.१४ ॥
Den Weisen nicht erblickend und so von ihr angesprochen, sah er sie an: die Schönhüftige, Strahlende, anmutig Lächelnde.
1.92.15
विभ्राजमानां वपुषा तपसा च दमेन च ।
रूपयौवनसंपन्नामित्युवाच महीपतिः ॥ १.९२.१५ ॥
Strahlend an Gestalt, durch Askese und Selbstbeherrschung, mit Schönheit und Jugend begabt, sprach der König so zu ihr.
1.92.16
का त्वं कस्यासि सुश्रोणि किमर्थं चागता वनम् ।
एवंरूपगुणोपेता कुतस्त्वमसि शोभने ॥ १.९२.१६ ॥
Wer bist du, o Schönhüftige? Wessen Tochter bist du, und zu welchem Zweck bist du in den Wald gekommen? Mit solcher Gestalt und solchen Vorzügen begabt, woher kommst du, o Strahlende?
1.92.17
दर्शनादेव हि शुभे त्वया मेऽपहृतं मनः ।
इच्छामि त्वामहं ज्ञातुं तन्ममाचक्ष्व शोभने ॥ १.९२.१७ ॥
O Glückverheißende, allein durch deinen Anblick hast du meinen Sinn geraubt. Ich möchte dich kennenlernen; sag es mir, o Strahlende.
1.92.18
स्थितोस्म्यमितसौभाग्ये विवक्षुश्चास्मि किंचन ।
शृणु मे नागनासोरु वचनं मत्तकाशिनि ॥ १.९२.१८ ॥
O du von unermesslichem Glück, ich stehe hier und möchte etwas sagen. Höre meine Worte, o Elefantennasige, o Schönschenkelige, o Berauschende.
1.92.19
राजर्षेरन्वये जातः पूरोरस्मि विशेषतः ।
वृण्वे त्वामद्य सुश्रोणि दुष्यन्तो वरवर्णिनि ॥ १.९२.१९ ॥
Ich bin geboren im Geschlecht der königlichen Weisen, besonders der Pūrus. O Schönhüftige, o Schöne von vortrefflicher Hautfarbe, ich, Duṣyanta, erwähle dich heute.
1.92.20
न मेऽन्यत्र क्षत्रियाया मनो जातु प्रवर्तते ।
ऋषिपुत्रीषु चान्यासु नावरासु परासु च ॥ १.९२.२० ॥
Mein Sinn wendet sich niemals einer anderen Frau zu als einer Kṣatriya-Frau, nicht zu den Töchtern der Weisen, nicht zu anderen Frauen, weder zu niedrigeren noch zu höheren.
1.92.21
तस्मात्प्रणिहितात्मानं विद्दि मां कलभाषिणि ।
यस्यां मे त्वयि भावोऽस्ति क्षत्रिया ह्यसि का वदा ॥ १.९२.२१ ॥
Wisse also, dass mein Herz fest ist, o du mit süßer Rede. In dir ruht meine Zuneigung. Bist du eine Kṣatriya-Frau? Sag mir, wer bist du?
1.92.22
न हि मे भीरु विप्रायां मनः प्रसहते गतिम् ।
भजे त्वामायतापाङ्गे भक्तं भजितुमर्हसि।
भुङ्क्ष राज्यं विशालाक्षि बुद्धिं मात्वन्यथा कृथाः ॥ १.९२.२२ ॥
O Scheue, mein Sinn erträgt keine Zuwendung zu einer Brahmanenfrau. O Langäugige, ich begehre dich; es geziemt dir, einen Ergebenen anzunehmen. O Weitäugige, genieße das Reich und ändere deinen Sinn nicht.
1.92.23
एवमुक्ता तु सा कन्या तेन राज्ञा तमाश्रमे ।
उवाच हसती वाक्यमिदं सुमधुराक्षरम् ॥ १.९२.२३ ॥
So vom König im Einsiedlerhaus angesprochen, sprach die Jungfrau lächelnd diese Worte mit sehr süßen Silben.
1.92.24
कण्वस्याहं भगवतो दुष्यन्त दुहिता मता ।
तपस्विनो धृतिमतो धर्मज्ञस्य महात्मनः ॥ १.९२.२४ ॥
O Duṣyanta, ich gelte als Tochter des ehrwürdigen Kaṇva, jenes Asketen, Standhaften, Kenners des Dharma und Großherzigen.
1.92.25
अस्वतन्त्रास्मि राजेन्द्र काश्यपो मे गुरुः पिता ।
तमेव प्रार्थय स्वार्थं नायुक्तं कर्तुमर्हसि ॥ १.९२.२५ ॥
O Herr der Könige, ich bin nicht unabhängig; Kāśyapa ist mein Lehrer und Vater. Erbitte dein Anliegen nur von ihm; du solltest nichts Unschickliches tun.
1.92.26
ऊर्ध्वरेता महाभागे भगवाँल्लोकपूजितः ।
चलेद्धि वृत्ताद्धर्मोपि न चलेत्संशितव्रतः ॥ १.९२.२६ ॥
O Glückselige, jener ehrwürdige Herr mit aufwärts gerichtetem Samen, von den Welten verehrt, ist standhaft im Gelübde. Selbst das Dharma könnte in seinem Wandel wanken, er aber würde nicht wanken.
1.92.27
कथं त्वं तस्य दुहिता संभूता वरवर्णिनी ।
संशयो मे महानत्र तन्मे छेत्तुमिहार्हसि ॥ १.९२.२७ ॥
O du von vortrefflicher Gestalt, wie wurdest du als seine Tochter geboren? Hier habe ich einen großen Zweifel; es geziemt dir, ihn für mich aufzulösen.
1.92.28
यथाऽयमागमो मह्यं यथा चेदमभूत्पुरा ।
अन्यथा सन्तमात्मानमन्यथा सत्सु भाषते ॥ १.९२.२८ ॥
So wie mein Kommen geschehen ist und wie dies früher geschah: wer in sich selbst anders ist, spricht vor den Guten anders.
1.92.29
स पापेनावृतो मूर्खस्तेन आत्मापहारकः ।
शृणु राजन्यथातत्त्वं यथाऽस्मि दुहिता मुनेः ॥ १.९२.२९ ॥
Jener Tor, von Sünde bedeckt, ein Dieb, ein Räuber seines eigenen Selbst. Höre, o König, die Wahrheit, wie ich die Tochter des Weisen bin.
1.92.30
ऋषिः कश्चिदिहागम्य मम जन्माभ्यचोदयत् ।
ऊर्ध्वरेता यथासि त्वं कुतस्त्वेयं शकुन्तला ॥ १.९२.३० ॥
Hier kam ein gewisser Weiser und brachte die Sache meiner Geburt zur Sprache: »Da du aufwärts gerichteten Samen hast, woher kommt diese Śakuntalā?«
1.92.31
पुत्री त्वत्तः कथं जाता तत्त्वं मे ब्रूहि काश्यप ।
तस्मै प्रोवाच भगवान्यथा तच्छृणु पार्थिवा ॥ १.९२.३१ ॥
Wie wurde eine Tochter von dir geboren? Sag mir das, o Kāśyapa. Da sprach der Ehrwürdige zu ihr: Höre, o König, wie es geschah.
1.92.32
तप्यमानः किल पुरा विश्वामित्रो महत्तपः ।
सुभृशं तापयामास शक्रं सुरगणेश्वरम् ॥ १.९२.३२ ॥
Einst, als Viśvāmitra große Askese übte, quälte er Indra, den Herrn der Götterscharen, aufs Äußerste.
1.92.33
तपसा दीप्तवीर्योऽयं स्थानान्मां च्यावयेदिति ।
भीतः पुरन्दरस्तस्मान्मेनकामिदमब्रवीत् ॥ १.९२.३३ ॥
In der Furcht, dieser mit der durch Askese leuchtenden Kraft könnte mich von meinem Platz verdrängen, sprach der erschrockene Purandara zu Menakā diese Worte.
1.92.34
गुणैरप्सरसां दिव्यैर्मेनके त्वं विशिष्यसे ।
श्रेयो मे कुरु कल्याणि यत्त्वां वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १.९२.३४ ॥
Menakā, durch göttliche Eigenschaften übertriffst du die Apsaras. O Glückverheißende, tu mir Gutes; höre, was ich dir sagen werde.
1.92.35
असावादित्यशङ्काशो विश्वामित्रो महातपाः ।
तप्यमानस्तपो घोरं मम कम्पयते मनः ॥ १.९२.३५ ॥
Jener Viśvāmitra, dem Sonne gleich und von großer Askese, übt furchtbare Buße, und mein Geist zittert.
1.92.36
मेनके तव भारोऽयं विश्वामित्रः सुमध्यमे ।
शंसितात्मा सुदुर्धर्ष उग्रे तपसि वर्तते ॥ १.९२.३६ ॥
Menakā, diese Last ist deine, o du Schlankgetaillte. Viśvāmitra, selbstbeherrscht und schwer zu bezwingen, ist in strenge Askese vertieft.
1.92.37
स मां न च्यावयेत्स्थानात्तं वै गत्वा प्रलोभय ।
चर तस्य तपोविघ्नं कुरु मे प्रियमुत्तमम् ॥ १.९२.३७ ॥
Er soll mich nicht von meinem Platz vertreiben; geh hin und verlocke ihn, stelle seiner Askese ein Hindernis entgegen und tue, was mir das Liebste ist.
1.92.38
रूपयौवनमाधुर्यचेष्टितस्मितभाषणैः ।
लोभयित्वा वरारोहे तपसस्तं निवर्तय ॥ १.९२.३८ ॥
O du Schönhüftige, verlocke ihn mit Schönheit, Jugend, Anmut, Gebärden, Lächeln und Worten, und bring ihn von seiner Askese ab.
1.92.39
महातेजाः स भगवांस्तथैव च महातपाः ।
कोपनश्च तथा ह्येनं जानाति भगवानपि ॥ १.९२.३९ ॥
Er ist von großem Glanz und großer Askese, und ebenso zornig; auch der Verehrungswürdige kennt dies.
1.92.40
तेजस्तपसश्चैव कोपस्य च महात्मनः ।
त्वमप्युद्विजसे यस्य नोद्विजेयमहं कथम् ॥ १.९२.४० ॥
Selbst du bist beunruhigt durch den Glanz, die Askese und den Zorn jenes Großseelen; wie sollte ich da nicht von ihm beunruhigt sein?
1.92.41
महाभागं वसिष्ठं यः पुत्रैरिष्टैर्व्ययोजयत् ।
क्षत्रजातश्च यः पूर्वमभवद्ब्राह्मणो बलात् ॥ १.९२.४१ ॥
Der den hochgesegneten Vasiṣṭha von seinen geliebten Söhnen trennte und der, einst als Kṣatriya geboren, durch Gewalt ein Brahmane wurde—
1.92.42
शौचार्थं यो नदीं चक्रे दुर्गमां बहुभिर्जलैः ।
यां तां पुण्यतमां लोके कौशिकीति विदुर्जनाः ॥ १.९२.४२ ॥
Der um der Reinigung willen einen Fluss mit vielen Wassern unpassierbar machte — jenen höchst heiligen Fluss, den die Menschen in der Welt Kauśikī nennen.
1.92.43
बभार यत्रास्य पुरा काले दुर्गे महात्मनः ।
दारान्मतङ्गो धर्मात्मा राजर्षिर्व्याधतां गतः ॥ १.९२.४३ ॥
In alter Zeit versorgte dort jener Großmütige seine Frauen; der rechtschaffene Mataṅga, ein königlicher Weiser, geriet in den Zustand eines Jägers.
1.92.44
अतीतकाले दुर्भिक्षे अभ्येत्य पुनराक्षमम् ।
मुनिः पारेति नद्या वै नाम चक्रे तदा प्रभुः ॥ १.९२.४४ ॥
In einer vergangenen Hungersnot kehrte der Weise wieder zur Einsiedelei zurück, und da gab jener Herr dem Fluss den Namen "Pāra".
1.92.45
मतङ्गं याजयाञ्चक्रे यत्र प्रीतमनाः स्वयम् ।
त्वं च सोमं भयाद्यस्य गतः पातुं सुरेश्वर ॥ १.९२.४५ ॥
Wo er mit erfreutem Herzen selbst Mataṅga ein Opfer vollziehen ließ; und, o Herr der Götter, aus Furcht vor dem du gingst, um den Soma zu trinken.
1.92.46
चकारान्यं च लोकं वै क्रुद्धो नक्षत्रसंपदा ।
प्रतिश्रवणपूर्वाणि नक्षत्राणि चकार यः।
गुरुशापहतस्यापि त्रिशङ्कोः शरणं ददौ ॥ १.९२.४६ ॥
Im Zorn schuf er auch eine andere Welt mit einem Reichtum an Sternbildern; er, der zuvor versprochene Sternbilder schuf, und Triśaṅku, vom Fluch seines Lehrers getroffen, Zuflucht gewährte.
1.92.47
ब्रह्मर्षिशापं राजर्षिः कथं मोक्ष्यति कौशिकः ।
अवमत्य तदा देवैर्यज्ञाङ्गं तद्विनाशितम् ॥ १.९२.४७ ॥
Wie wird der königliche Weise Kauśika vom Fluch des Brahmarṣi befreit werden? Da verachteten ihn die Götter und zerstörten das Glied des Opfers.
1.92.48
अन्यानि च महातेजा यज्ञाङ्गान्यसृजत्प्रभुः ।
निनाय च तदा स्वर्गं त्रिशङ्कुं स महातपाः ॥ १.९२.४८ ॥
Jener Herr von großem Glanz schuf auch andere Glieder des Opfers; und da führte jener von großer Askese Triśaṅku zum Himmel.
1.92.49
एतानि यस्य कर्माणि तस्याहं भृशमुद्विजे ।
यथाऽसौ न दहेत्क्रुद्धस्तथाऽऽज्ञापय मां विभो ॥ १.९२.४९ ॥
Vor dem, dessen Taten diese sind, bin ich sehr erschrocken. O Herr, weise mich an, damit er mich nicht verbrenne, selbst wenn er zornig ist.
1.92.50
तेजसा निर्दहेल्लोकान्कम्पयेद्धरणीं पदा ।
संक्षिपेच्च महामेरुं तूर्णमावर्तयेद्दिशः ॥ १.९२.५० ॥
Mit seinem Glanz könnte er die Welten verbrennen, mit dem Fuß die Erde erbeben lassen, den großen Meru zusammenziehen und die Himmelsrichtungen schnell wenden.
1.92.51
तादृशं तपसा युक्तं प्रदीप्तमिव पावकम् ।
कथमस्मद्विधा नारी जितेन्द्रियमभिस्पृशेत् ॥ १.९२.५१ ॥
Wie könnte eine Frau wie ich einen solchen berühren, durch Askese begabt, wie ein loderndes Feuer, selbstbeherrscht?
1.92.52
हुताशनमुखं दीप्तं सूर्यचन्द्राक्षितारकम् ।
कालजिह्वं सुरश्रेष्ठ कथमस्मद्विधा स्पृशेत् ॥ १.९२.५२ ॥
Mit einem Antlitz wie das Opferfeuer, lodernd, mit Sonne und Mond als Augen und den Sternen, mit dem Tod als Zunge: wie könnte eine Frau wie ich ihn berühren, o Bester der Götter?
1.92.53
यमश्च सोमश्च महर्षयश्च ।
साध्या विश्वे वालस्विल्याश्च सर्वे।
एतेऽपि यस्योद्विजन्ते प्रभावा-
त्तस्मात्कस्मान्मादृशी नोद्विजेत ॥ १.९२.५३ ॥
Yama und Soma, die großen Weisen, die Sādhyas, die Viśvedevas und die Vālakhilyas, sie alle erschrecken vor seiner Macht. Warum sollte da eine Frau wie ich nicht erschrecken?
1.92.54
त्वयैवमुक्ता च कथं समीप-
मृषेर्न गच्छेयमहं सुरेन्द्र।
रक्षां च मे चिन्तय देवराज ।
यथा त्वदर्थं रक्षिताऽहं चरेयम् ॥ १.९२.५४ ॥
Nachdem du mir dies gesagt hast, wie sollte ich nicht zu dem Weisen gehen, o Herr der Götter? O König der Götter, denke an meinen Schutz, damit ich, um deinetwillen geschützt, umhergehen kann.
1.92.55
कामं तु मे मारुतस्तत्र वासः ।
प्रक्रीडिताया विवृणोतु देव।
भवेच्च मे मन्मथस्तत्र कार्ये ।
सहायभूतस्तु तव प्रसादात् ॥ १.९२.५५ ॥
So sei es. Der Wind soll dort meine Wohnstatt sein, und wenn ich spiele, soll er mich enthüllen, o Gott. Und in diesem Vorhaben soll Manmatha durch deine Gnade mein Helfer sein.
1.92.56
वनाच्च वायुः सुरभिः प्रवाया-
त्तस्मिन्काले तमृषिं लोभयन्त्याः।
तथेत्युक्त्वा विहिते चैव तस्मिं-
स्ततो ययौ साऽऽश्रमं कौशिकस्य ॥ १.९२.५६ ॥
Zu jener Zeit, während ich jenen Weisen verlocke, möge ein duftender Wind aus dem Wald wehen. Mit den Worten »So sei es« und als dies bestimmt war, ging sie zur Einsiedelei des Kauśika.