மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.92.1
ततो गच्छन्महाबाहुरेकोऽमात्यान्विसृज्य तान् ।
नापश्यच्चाश्रमे तस्मिंस्तमृषिं संशितव्रतम् ॥ १.९२.१ ॥
பின்னர் மகாபாகு மன்னன் தனியாகச் சென்று, அமைச்சர்களை அனுப்பிவிட்டு, கடுமையான விரதமுள்ள அந்த முனிவரை அந்த ஆசிரமத்தில் காணவில்லை.
1.92.2
सोऽपश्यमानस्तमृषिं शून्यं दृष्ट्वा तथाऽऽश्रमम् ।
उवाच क इहेत्युच्चैर्वनं सन्नादयन्निव ॥ १.९२.२ ॥
அந்த முனிவரைக் காணாமல், ஆசிரமம் வெறிச்சோடிக் கிடப்பதைக் கண்டு, அவன் உரத்த குரலில், 'இங்கே யார் இருக்கிறார்?' என்று காட்டை அதிரச் செய்வது போல் கூறினான்.
1.92.3
श्रुत्वाऽथ तस्य तं शब्दं कन्या श्रीरिव रूपिणी ।
निश्चक्रामाश्रमात्तस्मात्तापसीवेषधारिणी ॥ १.९२.३ ॥
அந்த ஒலியைக் கேட்டு, திருமகள் போன்ற அழகுடைய ஒரு கன்னி தபஸ்வினியின் வேடம் பூண்டு அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
1.92.4
सा तं दृष्ट्वैव राजानं दुष्यन्तमसितेक्षणा ।
सुप्रीताऽभ्यागतं तं तु पूज्यं प्राप्तमथेश्वरम् ॥ १.९२.४ ॥
கருங்கண்ணுடைய அவள் துஷ்யந்த மன்னனைக் கண்டதும், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், வந்திருந்த அந்த வணங்கத்தக்க விருந்தினரான அரசனை வரவேற்றாள்.
1.92.5
रूपयौवनसंपन्ना शीलाचारवती शुभा ।
सा तमायतपद्माक्षं व्यूढोरस्कं महाभुजम् ॥ १.९२.५ ॥
அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள், நற்குணமும் நல்லொழுக்கமும் உடைய, மங்கலமான அவள் — நீண்ட தாமரைக் கண்களும், அகன்ற மார்பும், பெரும்புயங்களும் உடைய அவனை (நோக்கினாள்).
1.92.6
सिंहस्कन्धं दीर्घबाहुं सर्वलक्षणपूजितम् ।
स्पृष्टं मधुरया वाचा साऽब्रवीज्जनमेजया ॥ १.९२.६ ॥
சிங்கத்தோளும் நீண்ட கைகளும், எல்லா நற்குறிகளாலும் போற்றப்பட்டவனுமான அவனை, இனிய சொற்களால் தொட்டவளாய், அவள் சொன்னாள் — ஓ ஜனமேஜயா!
1.92.7
स्वागतं त इति क्षिप्रमुवाच प्रतिपूज्य च ।
आसनेनार्चयित्वा च पाद्येनार्घ्येण चैव हि ॥ १.९२.७ ॥
"உமக்கு நல்வரவு" என்று உடனே கூறி, மரியாதையாக வரவேற்று, இருக்கை, பாத்தியம், அர்க்கியம் ஆகியவற்றால் அவரை உபசரித்தாள்.
1.92.8
पप्रच्छानामयं राजन्कुशलं च नराधिपम् ।
यथावदर्चयित्वाऽथ पृष्ट्वा चानामयं तदा ॥ १.९२.८ ॥
அரசே, அவள் முறைப்படி அவரை உபசரித்து, அந்த நராதிபனின் நலத்தையும் நல்வாழ்வையும் விசாரித்தாள்; பின்பு அவரது உடல்நலத்தையும் கேட்டாள்.
1.92.9
उवाच स्मयमानेव किं कार्यं क्रियतामिति ।
आश्रमस्याभिगमने किं त्वं कार्यं चिकीर्षसि ॥ १.९२.९ ॥
சிரிப்பது போல அவள் கூறினாள்: "என்ன செய்ய வேண்டும்? இந்த ஆசிரமத்திற்கு வந்ததில் நீர் என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்?"
1.92.10
कस्त्वमद्येह संप्राप्तो महर्षेराश्रमं शुभम् ।
तामब्रवीत्ततो राजा कन्यां मधुरभाषिणीम् ॥ १.९२.१० ॥
"இன்று இங்கு மகரிஷியின் சுபமான ஆசிரமத்திற்கு வந்தவர் யார் நீ?" அப்போது அரசன் அந்த இனிய மொழி பேசும் கன்னியிடம் கூறினான்.
1.92.11
दृष्ट्वा सर्वानवद्याङ्गीं यथावत्प्रतिपूजितः ।
राजर्षेस्तस्य पुत्रोऽहमिलिनस्य महात्मनः ॥ १.९२.११ ॥
குறையற்ற அங்கங்கள் கொண்ட அவளைக் கண்டு, முறைப்படி மரியாதை பெற்றவனாக (அவன் கூறினான்): "நான் மகாத்மாவான இலின எனும் ராஜரிஷியின் மகன்."
1.92.12
दुष्यन्त इति मे नाम सत्यं पुष्करलोचने ।
आगतोऽहं महाभागमृषिं कण्वमुपासितुम् ॥ १.९२.१२ ॥
"தாமரைக் கண்ணாளே, என் பெயர் உண்மையாகவே துஷ்யந்தன். மகாபாக்கியம் கொண்ட ரிஷி கண்வரை வழிபட நான் வந்தேன்."
1.92.13
क्व गतो भगवान्भद्रे गन्ममाचक्ष्व शोभने ।
गतः पिता मे भगवान्फलान्याहर्तुमाश्रमात्।
मुहूर्तं संप्रतीक्षस्व द्रष्टास्येनमुपागतम् ॥ १.९२.१३ ॥
ஓ நல்லவளே, ஓ அழகியே, பகவான் எங்கே சென்றார்? எனக்குச் சொல். என் தந்தை பகவான் பழங்களைக் கொண்டுவர ஆசிரமத்திலிருந்து சென்றிருக்கிறார். ஒரு கணம் காத்திரு; அவர் வருவதை நீ காண்பாய்.
1.92.14
अपश्यमानस्तमृषिं तथा चोक्तस्तया च सः ।
तां दृष्ट्वा च वरारोहां श्रीमतीं चारुहासिनीम् ॥ १.९२.१४ ॥
அந்த முனிவரைக் காணாமல், அவளால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவன், அழகிய இடையுடையவளும், ஒளிமிக்கவளும், இனிமையாகச் சிரிப்பவளுமான அவளைக் கண்டான்.
1.92.15
विभ्राजमानां वपुषा तपसा च दमेन च ।
रूपयौवनसंपन्नामित्युवाच महीपतिः ॥ १.९२.१५ ॥
உடலாலும் தவத்தாலும் அடக்கத்தாலும் ஒளிர்பவளும், அழகு இளமை நிறைந்தவளுமான அவளிடம் அரசன் இவ்வாறு கூறினான்.
1.92.16
का त्वं कस्यासि सुश्रोणि किमर्थं चागता वनम् ।
एवंरूपगुणोपेता कुतस्त्वमसि शोभने ॥ १.९२.१६ ॥
நீ யார், அழகிய இடையுடையவளே? நீ யாருடையவள், எதற்காக காட்டிற்கு வந்தாய்? இத்தகைய அழகும் குணமும் கொண்ட நீ எங்கிருந்து வந்தாய், ஓ அழகியே?
1.92.17
दर्शनादेव हि शुभे त्वया मेऽपहृतं मनः ।
इच्छामि त्वामहं ज्ञातुं तन्ममाचक्ष्व शोभने ॥ १.९२.१७ ॥
ஓ நல்லவளே, உன்னைப் பார்த்ததாலேயே என் மனதை நீ கவர்ந்துவிட்டாய். உன்னை அறிய விரும்புகிறேன்; அதை எனக்குச் சொல், ஓ அழகியே.
1.92.18
स्थितोस्म्यमितसौभाग्ये विवक्षुश्चास्मि किंचन ।
शृणु मे नागनासोरु वचनं मत्तकाशिनि ॥ १.९२.१८ ॥
அளவற்ற அதிர்ஷ்டமுடையவளே, நான் இங்கே நிற்கிறேன்; ஏதோ சொல்ல விரும்புகிறேன். யானைமூக்குப் போன்ற அழகிய தொடையுடையவளே, மத்தகாசினியே, என் சொற்களைக் கேள்.
1.92.19
राजर्षेरन्वये जातः पूरोरस्मि विशेषतः ।
वृण्वे त्वामद्य सुश्रोणि दुष्यन्तो वरवर्णिनि ॥ १.९२.१९ ॥
ராஜரிஷியின் வம்சத்தில், குறிப்பாக பூருவின் வம்சத்தில் பிறந்தவன் நான். அழகிய இடையுடையவளே, சிறந்த நிறமுடையவளே, துஷ்யந்தனாகிய நான் இன்று உன்னை தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.
1.92.20
न मेऽन्यत्र क्षत्रियाया मनो जातु प्रवर्तते ।
ऋषिपुत्रीषु चान्यासु नावरासु परासु च ॥ १.९२.२० ॥
ஒரு க்ஷத்திரிய பெண்ணைத் தவிர வேறு எவரிடமும் என் மனம் ஒருபோதும் செல்லாது. ரிஷிகளின் மகள்களிடமும், வேறு பெண்களிடமும், தாழ்ந்தவர்களிலும் உயர்ந்தவர்களிலும், அது செல்லாது.
1.92.21
तस्मात्प्रणिहितात्मानं विद्दि मां कलभाषिणि ।
यस्यां मे त्वयि भावोऽस्ति क्षत्रिया ह्यसि का वदा ॥ १.९२.२१ ॥
ஆகவே என்னை மனம் நிலைத்தவனாக அறிவாய், இனிய பேச்சுடையவளே. உன்னிடம் என் உணர்வு உள்ளது; நீ க்ஷத்திரியப் பெண்ணா? யார் நீ? சொல்லு.
1.92.22
न हि मे भीरु विप्रायां मनः प्रसहते गतिम् ।
भजे त्वामायतापाङ्गे भक्तं भजितुमर्हसि।
भुङ्क्ष राज्यं विशालाक्षि बुद्धिं मात्वन्यथा कृथाः ॥ १.९२.२२ ॥
பயந்தவளே, பிராமணப் பெண்ணிடம் என் மனம் செல்ல இடம் கொடுக்காது. நீண்ட கண்ணுடையவளே, நான் உன்னை விரும்புகிறேன்; பக்தனை ஏற்பது உனக்குத் தகும். விசாலக் கண்ணுடையவளே, அரசை அனுபவி; உன் எண்ணத்தை வேறாக்காதே.
1.92.23
एवमुक्ता तु सा कन्या तेन राज्ञा तमाश्रमे ।
उवाच हसती वाक्यमिदं सुमधुराक्षरम् ॥ १.९२.२३ ॥
அரசனால் ஆசிரமத்தில் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தக் கன்னி, சிரித்தபடி அவனிடம் மிக இனிய சொற்களில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
1.92.24
कण्वस्याहं भगवतो दुष्यन्त दुहिता मता ।
तपस्विनो धृतिमतो धर्मज्ञस्य महात्मनः ॥ १.९२.२४ ॥
துஷ்யந்தா, நான் பகவான் கண்வருடைய மகளாகக் கருதப்படுகிறேன் — அந்த தவசியும், உறுதியுடையவரும், தர்மம் அறிந்தவரும், மகாத்மாவுமான கண்வரின் மகள்.
1.92.25
अस्वतन्त्रास्मि राजेन्द्र काश्यपो मे गुरुः पिता ।
तमेव प्रार्थय स्वार्थं नायुक्तं कर्तुमर्हसि ॥ १.९२.२५ ॥
ராஜேந்திரா, நான் சுதந்திரமானவள் அல்லேன்; காஷ்யபரே என் குருவும் தந்தையும் ஆவார். உன் நோக்கத்தை அவரிடமே வேண்டு; தகாத செயலைச் செய்வது உனக்குத் தகாது.
1.92.26
ऊर्ध्वरेता महाभागे भगवाँल्लोकपूजितः ।
चलेद्धि वृत्ताद्धर्मोपि न चलेत्संशितव्रतः ॥ १.९२.२६ ॥
ஓ மகாபாகே, ஊர்த்வரேதஸ் ஆகிய பகவான், உலகால் போற்றப்படுபவர்; உறுதியான விரதமுடையவர். தர்மமும் தன் நடத்தையிலிருந்து தவறலாம்; ஆனால் அவர் தவறமாட்டார்.
1.92.27
कथं त्वं तस्य दुहिता संभूता वरवर्णिनी ।
संशयो मे महानत्र तन्मे छेत्तुमिहार्हसि ॥ १.९२.२७ ॥
அழகிய நிறமுடையவளே, நீ அவருடைய மகளாக எப்படிப் பிறந்தாய்? இதில் எனக்குப் பெரும் ஐயம் உள்ளது; அதை நீக்குவது உனக்குத் தகும்.
1.92.28
यथाऽयमागमो मह्यं यथा चेदमभूत्पुरा ।
अन्यथा सन्तमात्मानमन्यथा सत्सु भाषते ॥ १.९२.२८ ॥
இந்த என் வருகை எவ்வாறு நிகழ்ந்தது, முன்பு இது எவ்வாறு நடந்தது என்பதை [அறிக]; தான் ஒன்றாக இருந்துகொண்டு, சான்றோர் முன் வேறொன்றாகப் பேசுபவன்.
1.92.29
स पापेनावृतो मूर्खस्तेन आत्मापहारकः ।
शृणु राजन्यथातत्त्वं यथाऽस्मि दुहिता मुनेः ॥ १.९२.२९ ॥
பாவத்தால் மூடப்பட்ட அந்த மூடன், திருடன், தன்னையே கவர்ந்தவன். அரசே, நான் முனிவரின் மகள் என்பது உண்மையில் எவ்வாறு என்று கேள்.
1.92.30
ऋषिः कश्चिदिहागम्य मम जन्माभ्यचोदयत् ।
ऊर्ध्वरेता यथासि त्वं कुतस्त्वेयं शकुन्तला ॥ १.९२.३० ॥
இங்கு யாரோ ஒரு முனிவர் வந்து என் பிறப்பைப் பற்றி வினவினார்—'நீ ஊர்த்வரேதஸ் போல இருப்பதுபோல, இந்த சகுந்தலை எங்கிருந்து?'
1.92.31
पुत्री त्वत्तः कथं जाता तत्त्वं मे ब्रूहि काश्यप ।
तस्मै प्रोवाच भगवान्यथा तच्छृणु पार्थिवा ॥ १.९२.३१ ॥
மகள் உங்களிடமிருந்து எவ்வாறு பிறந்தாள்? காசியபரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். அப்போது பகவான் அவளிடம் கூறினார், அரசே, எவ்வாறு நடந்தது என்பதைக் கேளுங்கள்.
1.92.32
तप्यमानः किल पुरा विश्वामित्रो महत्तपः ।
सुभृशं तापयामास शक्रं सुरगणेश्वरम् ॥ १.९२.३२ ॥
பண்டைய காலத்தில் விசுவாமித்திரர் மிகுந்த தவம் செய்து, தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனை மிகவும் வருத்தினார்.
1.92.33
तपसा दीप्तवीर्योऽयं स्थानान्मां च्यावयेदिति ।
भीतः पुरन्दरस्तस्मान्मेनकामिदमब्रवीत् ॥ १.९२.३३ ॥
தவத்தால் ஒளிரும் வீரியம் கொண்ட இவன் என்னை என் இடத்திலிருந்து நீக்கிவிடுவான் என்று அஞ்சிய புரந்தரன் மேனகையிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
1.92.34
गुणैरप्सरसां दिव्यैर्मेनके त्वं विशिष्यसे ।
श्रेयो मे कुरु कल्याणि यत्त्वां वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १.९२.३४ ॥
மேனகையே, தெய்வீகக் குணங்களால் நீ அப்சரஸ்களில் சிறந்தவள். கல்யாணியே, எனக்கு நன்மை செய்; நான் உன்னிடம் சொல்வதைக் கேள்.
1.92.35
असावादित्यशङ्काशो विश्वामित्रो महातपाः ।
तप्यमानस्तपो घोरं मम कम्पयते मनः ॥ १.९२.३५ ॥
சூரியனைப் போன்று ஒளிரும் அந்த மகா தபஸ்வி விசுவாமித்திரர் கடுமையான தவம் செய்கிறார்; அதனால் என் மனம் நடுங்குகிறது.
1.92.36
मेनके तव भारोऽयं विश्वामित्रः सुमध्यमे ।
शंसितात्मा सुदुर्धर्ष उग्रे तपसि वर्तते ॥ १.९२.३६ ॥
மேனகையே, இந்தப் பொறுப்பு உன்னுடையது; அழகிய இடையுடையவளே, விசுவாமித்திரர் தன்னடக்கமும் வெல்லற்கரிய தன்மையும் உடையவராய் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார்.
1.92.37
स मां न च्यावयेत्स्थानात्तं वै गत्वा प्रलोभय ।
चर तस्य तपोविघ्नं कुरु मे प्रियमुत्तमम् ॥ १.९२.३७ ॥
அவன் என்னை என் நிலையிலிருந்து அசைக்காதபடி, நீ சென்று அவனை மயக்கு. அவனுடைய தவத்துக்குத் தடையிடு; எனக்கு மிகவும் விருப்பமான காரியத்தைச் செய்.
1.92.38
रूपयौवनमाधुर्यचेष्टितस्मितभाषणैः ।
लोभयित्वा वरारोहे तपसस्तं निवर्तय ॥ १.९२.३८ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, அழகாலும் இளமையாலும் இனிமையாலும், பார்வைகளாலும் புன்னகைகளாலும் சொற்களாலும் அவனை மயக்கி, அவனைத் தவத்திலிருந்து திருப்பு.
1.92.39
महातेजाः स भगवांस्तथैव च महातपाः ।
कोपनश्च तथा ह्येनं जानाति भगवानपि ॥ १.९२.३९ ॥
அவர் மகா தேஜஸ்வியும் மகா தவசியும், அவ்வாறே கோபக்காரருமாவார்; இதை பகவானும் அறிவார்.
1.92.40
तेजस्तपसश्चैव कोपस्य च महात्मनः ।
त्वमप्युद्विजसे यस्य नोद्विजेयमहं कथम् ॥ १.९२.४० ॥
மகாத்மாவின் தேஜஸ், தவம், கோபம் ஆகியவற்றால் நீயும் அஞ்சுகிறாய்; அவனால் நான் ஏன் அஞ்சாதிருக்க வேண்டும்?
1.92.41
महाभागं वसिष्ठं यः पुत्रैरिष्टैर्व्ययोजयत् ।
क्षत्रजातश्च यः पूर्वमभवद्ब्राह्मणो बलात् ॥ १.९२.४१ ॥
மகாபாக்கியசாலியான வசிஷ்டரை அவருடைய விருப்பமான புதல்வர்களிடமிருந்து பிரித்தவன்; முன்பு க்ஷத்திரியனாகப் பிறந்து பலத்தால் பிராமணனானவன்—
1.92.42
शौचार्थं यो नदीं चक्रे दुर्गमां बहुभिर्जलैः ।
यां तां पुण्यतमां लोके कौशिकीति विदुर्जनाः ॥ १.९२.४२ ॥
தூய்மைக்காக நீரால் கடப்பதற்கு அரிதாக்கிய நதியை உருவாக்கியவன்—உலகில் மக்கள் மிகவும் புனிதமான அந்த நதியைக் 'கௌசிகி' என்று அறிவர்.
1.92.43
बभार यत्रास्य पुरा काले दुर्गे महात्मनः ।
दारान्मतङ्गो धर्मात्मा राजर्षिर्व्याधतां गतः ॥ १.९२.४३ ॥
முன்பு ஒரு காலத்தில் அந்த மகாத்மா தன் மனைவியரை அங்கே பராமரித்தார்; தர்மாத்மாவான மதங்கன், அரச-முனிவன், வேடுவ நிலையை அடைந்தான்.
1.92.44
अतीतकाले दुर्भिक्षे अभ्येत्य पुनराक्षमम् ।
मुनिः पारेति नद्या वै नाम चक्रे तदा प्रभुः ॥ १.९२.४४ ॥
கடந்த காலத்தில் பஞ்சத்தின்போது முனிவர் மீண்டும் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்; அப்போது அந்த ஆண்டவர் அந்த நதிக்கு "பாரா" என்று பெயரிட்டார்.
1.92.45
मतङ्गं याजयाञ्चक्रे यत्र प्रीतमनाः स्वयम् ।
त्वं च सोमं भयाद्यस्य गतः पातुं सुरेश्वर ॥ १.९२.४५ ॥
மதங்கனைக் கொண்டு அங்கே மனம் மகிழ்ந்து அவரே யாகம் செய்வித்தார்; ஓ தேவர்களின் தலைவா, அவருக்கு பயந்து நீயும் சோமம் பருக சென்றாய்.
1.92.46
चकारान्यं च लोकं वै क्रुद्धो नक्षत्रसंपदा ।
प्रतिश्रवणपूर्वाणि नक्षत्राणि चकार यः।
गुरुशापहतस्यापि त्रिशङ्कोः शरणं ददौ ॥ १.९२.४६ ॥
கோபத்துடன் அவர் நட்சத்திரச் செல்வத்தால் இன்னொரு உலகையும் உண்டாக்கினார்; முன்னதாக வாக்களிக்கப்பட்ட நட்சத்திரங்களை உண்டாக்கியவர், குருவின் சாபத்தால் தாக்கப்பட்ட திரிசங்குவுக்கும் அடைக்கலம் அளித்தார்.
1.92.47
ब्रह्मर्षिशापं राजर्षिः कथं मोक्ष्यति कौशिकः ।
अवमत्य तदा देवैर्यज्ञाङ्गं तद्विनाशितम् ॥ १.९२.४७ ॥
பிரம்மரிஷியின் சாபத்திலிருந்து ராஜரிஷி கௌசிகன் எப்படி விடுபடுவான்? அப்போது தேவர்கள் அவனை அவமதித்து, யாகத்தின் அங்கத்தை அழித்தனர்.
1.92.48
अन्यानि च महातेजा यज्ञाङ्गान्यसृजत्प्रभुः ।
निनाय च तदा स्वर्गं त्रिशङ्कुं स महातपाः ॥ १.९२.४८ ॥
அந்த மகாதேஜஸ்வியான ஆண்டவர் யாகத்தின் மற்ற அங்கங்களைப் படைத்தார்; அந்த மகாதபஸ்வி அப்போது திரிசங்குவை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.
1.92.49
एतानि यस्य कर्माणि तस्याहं भृशमुद्विजे ।
यथाऽसौ न दहेत्क्रुद्धस्तथाऽऽज्ञापय मां विभो ॥ १.९२.४९ ॥
இவை எவருடைய செயல்களோ, அவரைக் கண்டு நான் மிகவும் அஞ்சுகிறேன். ஓ இறைவா, அவர் கோபித்தாலும் என்னை எரிக்காதபடி எனக்குக் கட்டளையிடுங்கள்.
1.92.50
तेजसा निर्दहेल्लोकान्कम्पयेद्धरणीं पदा ।
संक्षिपेच्च महामेरुं तूर्णमावर्तयेद्दिशः ॥ १.९२.५० ॥
அவர் தம் ஒளியால் உலகங்களை எரிக்கலாம், காலால் பூமியை நடுங்கச் செய்யலாம், மகாமேருவைச் சுருக்கலாம், திசைகளை விரைவில் சுழற்றலாம்.
1.92.51
तादृशं तपसा युक्तं प्रदीप्तमिव पावकम् ।
कथमस्मद्विधा नारी जितेन्द्रियमभिस्पृशेत् ॥ १.९२.५१ ॥
தவத்தால் நிறைந்து எரியும் நெருப்பைப் போன்ற அத்தகைய, புலனடக்கிய ஒருவரை என்னைப் போன்ற பெண் எப்படித் தொடுவாள்?
1.92.52
हुताशनमुखं दीप्तं सूर्यचन्द्राक्षितारकम् ।
कालजिह्वं सुरश्रेष्ठ कथमस्मद्विधा स्पृशेत् ॥ १.९२.५२ ॥
நெருப்பு போன்ற முகம், சூரியனும் சந்திரனும் கண்களும் நட்சத்திரங்களுமாக, காலனைப் போன்ற நாக்குடைய அவரை, ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, என்னைப் போன்ற பெண் எப்படித் தொடுவாள்?
1.92.53
यमश्च सोमश्च महर्षयश्च ।
साध्या विश्वे वालस्विल्याश्च सर्वे।
एतेऽपि यस्योद्विजन्ते प्रभावा-
त्तस्मात्कस्मान्मादृशी नोद्विजेत ॥ १.९२.५३ ॥
யமனும், சோமனும், மகரிஷிகளும், சாத்தியர்களும், விஸ்வதேவர்களும், வாலகில்யர்களும், இவர்கள் அனைவரும் எவருடைய ஆற்றலால் அஞ்சுகிறார்களோ, அவரைக் கண்டு என்னைப் போன்ற பெண் ஏன் அஞ்சாமல் இருப்பாள்?
1.92.54
त्वयैवमुक्ता च कथं समीप-
मृषेर्न गच्छेयमहं सुरेन्द्र।
रक्षां च मे चिन्तय देवराज ।
यथा त्वदर्थं रक्षिताऽहं चरेयम् ॥ १.९२.५४ ॥
நீங்கள் இவ்வாறு கூறிய பின் நான் முனிவரின் அருகில் எப்படிப் போகாமல் இருப்பேன், ஓ தேவேந்திரா? ஓ தேவராஜனே, என் பாதுகாப்பைப் பற்றி சிந்தியுங்கள்; உங்கள் பொருட்டு நான் பாதுகாக்கப்பட்டு நடமாட முடியும்படி.
1.92.55
कामं तु मे मारुतस्तत्र वासः ।
प्रक्रीडिताया विवृणोतु देव।
भवेच्च मे मन्मथस्तत्र कार्ये ।
सहायभूतस्तु तव प्रसादात् ॥ १.९२.५५ ॥
அப்படியே ஆகட்டும். அங்கு காற்று எனக்கு வாசஸ்தலமாகட்டும்; நான் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது அது என்னை வெளிப்படுத்தட்டும், தேவனே. அங்கே அந்தச் செயலில் மன்மதன் உங்கள் அருளால் எனக்குத் துணையாக இருக்கட்டும்.
1.92.56
वनाच्च वायुः सुरभिः प्रवाया-
त्तस्मिन्काले तमृषिं लोभयन्त्याः।
तथेत्युक्त्वा विहिते चैव तस्मिं-
स्ततो ययौ साऽऽश्रमं कौशिकस्य ॥ १.९२.५६ ॥
அந்த நேரத்தில், நான் அந்த ரிஷியை மயக்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, காட்டிலிருந்து நறுமணமுள்ள காற்று வீசட்டும். 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அது ஏற்பாடு செய்யப்பட்டதும், அவள் கௌசிகரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றாள்.