Mahābhārata · Adhyāya 1.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.92.1
ततो गच्छन्महाबाहुरेकोऽमात्यान्विसृज्य तान् ।
नापश्यच्चाश्रमे तस्मिंस्तमृषिं संशितव्रतम् ॥ १.९२.१ ॥
Então o rei de braços poderosos, seguindo sozinho após dispensar seus ministros, não viu naquele eremitério o sábio de votos severos.
1.92.2
सोऽपश्यमानस्तमृषिं शून्यं दृष्ट्वा तथाऽऽश्रमम् ।
उवाच क इहेत्युच्चैर्वनं सन्नादयन्निव ॥ १.९२.२ ॥
Não vendo aquele sábio e vendo o eremitério tão deserto, gritou em voz alta: 'Quem está aqui?', como se fizesse a floresta ressoar.
1.92.3
श्रुत्वाऽथ तस्य तं शब्दं कन्या श्रीरिव रूपिणी ।
निश्चक्रामाश्रमात्तस्मात्तापसीवेषधारिणी ॥ १.९२.३ ॥
Ao ouvir aquele som, uma donzela formosa como a própria Śrī, vestida com as roupas de uma asceta, saiu daquele eremitério.
1.92.4
सा तं दृष्ट्वैव राजानं दुष्यन्तमसितेक्षणा ।
सुप्रीताऽभ्यागतं तं तु पूज्यं प्राप्तमथेश्वरम् ॥ १.९२.४ ॥
Ao ver o rei Duṣyanta, a donzela de olhos escuros, muito contente, acolheu o hóspede venerável que chegara, um verdadeiro senhor.
1.92.5
रूपयौवनसंपन्ना शीलाचारवती शुभा ।
सा तमायतपद्माक्षं व्यूढोरस्कं महाभुजम् ॥ १.९२.५ ॥
Aquela donzela auspiciosa, dotada de beleza e juventude, de bom caráter e conduta, o contemplou: o rei de longos olhos de lótus, peito largo e braços poderosos.
1.92.6
सिंहस्कन्धं दीर्घबाहुं सर्वलक्षणपूजितम् ।
स्पृष्टं मधुरया वाचा साऽब्रवीज्जनमेजया ॥ १.९२.६ ॥
Dirigindo-se àquele rei de ombros de leão, de braços longos, honrado por todos os sinais auspiciosos, falou-lhe com palavras doces, ó Janamejaya.
1.92.7
स्वागतं त इति क्षिप्रमुवाच प्रतिपूज्य च ।
आसनेनार्चयित्वा च पाद्येनार्घ्येण चैव हि ॥ १.९२.७ ॥
Logo disse: "Seja bem-vindo", e, retribuindo a honra, recebeu-o com um assento, água para os pés e a oferenda de honra (arghya).
1.92.8
पप्रच्छानामयं राजन्कुशलं च नराधिपम् ।
यथावदर्चयित्वाऽथ पृष्ट्वा चानामयं तदा ॥ १.९२.८ ॥
Ó rei, tendo-o honrado devidamente, perguntou pelo bem-estar e pela saúde do senhor dos homens; depois, tendo-o honrado, perguntou pela sua saúde.
1.92.9
उवाच स्मयमानेव किं कार्यं क्रियतामिति ।
आश्रमस्याभिगमने किं त्वं कार्यं चिकीर्षसि ॥ १.९२.९ ॥
Sorrindo, por assim dizer, disse: "O que deve ser feito? O que pretendes fazer ao vir ao eremitério?"
1.92.10
कस्त्वमद्येह संप्राप्तो महर्षेराश्रमं शुभम् ।
तामब्रवीत्ततो राजा कन्यां मधुरभाषिणीम् ॥ १.९२.१० ॥
"Quem és tu, que vieste hoje a este auspicioso eremitério do grande sábio?" Então o rei disse àquela donzela de fala doce.
1.92.11
दृष्ट्वा सर्वानवद्याङ्गीं यथावत्प्रतिपूजितः ।
राजर्षेस्तस्य पुत्रोऽहमिलिनस्य महात्मनः ॥ १.९२.११ ॥
Ao ver aquela donzela de membros irrepreensíveis, honrado devidamente, disse: "Sou filho do rei-sábio, o magnânimo Ilina."
1.92.12
दुष्यन्त इति मे नाम सत्यं पुष्करलोचने ।
आगतोऽहं महाभागमृषिं कण्वमुपासितुम् ॥ १.९२.१२ ॥
"Ó de olhos de lótus, meu nome é verdadeiramente Duṣyanta. Vim servir o venerável sábio Kaṇva."
1.92.13
क्व गतो भगवान्भद्रे गन्ममाचक्ष्व शोभने ।
गतः पिता मे भगवान्फलान्याहर्तुमाश्रमात्।
मुहूर्तं संप्रतीक्षस्व द्रष्टास्येनमुपागतम् ॥ १.९२.१३ ॥
Ó afortunada, ó radiante, para onde foi o venerável? Diz-me. Meu pai, o venerável, saiu do eremitério para buscar frutos. Espera um momento; vê-lo-ás chegar.
1.92.14
अपश्यमानस्तमृषिं तथा चोक्तस्तया च सः ।
तां दृष्ट्वा च वरारोहां श्रीमतीं चारुहासिनीम् ॥ १.९२.१४ ॥
Sem ver aquele sábio, e assim interpelado por ela, contemplou-a: a de belos quadris, radiante, de sorriso encantador.
1.92.15
विभ्राजमानां वपुषा तपसा च दमेन च ।
रूपयौवनसंपन्नामित्युवाच महीपतिः ॥ १.९२.१५ ॥
Resplandecente no corpo, pela austeridade e o autodomínio, dotada de beleza e juventude, assim lhe falou o rei.
1.92.16
का त्वं कस्यासि सुश्रोणि किमर्थं चागता वनम् ।
एवंरूपगुणोपेता कुतस्त्वमसि शोभने ॥ १.९२.१६ ॥
Quem és tu, ó de belos quadris? De quem és, e com que propósito vieste à floresta? Dotada de tal beleza e qualidades, de onde vens, ó radiante?
1.92.17
दर्शनादेव हि शुभे त्वया मेऽपहृतं मनः ।
इच्छामि त्वामहं ज्ञातुं तन्ममाचक्ष्व शोभने ॥ १.९२.१७ ॥
Ó auspiciosa, só por te ver roubaste-me o espírito. Desejo conhecer-te; diz-mo, ó radiante.
1.92.18
स्थितोस्म्यमितसौभाग्ये विवक्षुश्चास्मि किंचन ।
शृणु मे नागनासोरु वचनं मत्तकाशिनि ॥ १.९२.१८ ॥
Ó tu de fortuna sem medida, aqui estou e desejo dizer algo. Escuta as minhas palavras, ó de coxas belas como tromba de elefante, ó embriagante.
1.92.19
राजर्षेरन्वये जातः पूरोरस्मि विशेषतः ।
वृण्वे त्वामद्य सुश्रोणि दुष्यन्तो वरवर्णिनि ॥ १.९२.१९ ॥
Nasci na linhagem dos reis sábios, especialmente de Pūru. Ó de quadris belos, ó de tez excelente, eu, Duṣyanta, escolho-te hoje.
1.92.20
न मेऽन्यत्र क्षत्रियाया मनो जातु प्रवर्तते ।
ऋषिपुत्रीषु चान्यासु नावरासु परासु च ॥ १.९२.२० ॥
Minha mente jamais se volta para outra mulher que não seja uma mulher kṣatriya; nem para as filhas dos sábios, nem para outras mulheres, nem para as inferiores ou superiores.
1.92.21
तस्मात्प्रणिहितात्मानं विद्दि मां कलभाषिणि ।
यस्यां मे त्वयि भावोऽस्ति क्षत्रिया ह्यसि का वदा ॥ १.९२.२१ ॥
Saiba, portanto, que meu ânimo é firme, ó de fala doce. Em ti repousa o meu afeto. És uma mulher kṣatriya? Diz-me, quem és tu?
1.92.22
न हि मे भीरु विप्रायां मनः प्रसहते गतिम् ।
भजे त्वामायतापाङ्गे भक्तं भजितुमर्हसि।
भुङ्क्ष राज्यं विशालाक्षि बुद्धिं मात्वन्यथा कृथाः ॥ १.९२.२२ ॥
Ó tímida, minha mente não suporta inclinar-se a uma mulher brâmane. Ó de olhos longos, eu te desejo; cabe-te aceitar um devoto. Ó de olhos grandes, desfruta do reino e não mudes teu juízo.
1.92.23
एवमुक्ता तु सा कन्या तेन राज्ञा तमाश्रमे ।
उवाच हसती वाक्यमिदं सुमधुराक्षरम् ॥ १.९२.२३ ॥
Assim interpelada pelo rei no eremitério, a donzela, sorrindo, proferiu estas palavras com sílabas muito doces.
1.92.24
कण्वस्याहं भगवतो दुष्यन्त दुहिता मता ।
तपस्विनो धृतिमतो धर्मज्ञस्य महात्मनः ॥ १.९२.२४ ॥
Ó Duṣyanta, sou considerada filha do venerável Kaṇva, aquele asceta, firme, conhecedor do dharma e de grande alma.
1.92.25
अस्वतन्त्रास्मि राजेन्द्र काश्यपो मे गुरुः पिता ।
तमेव प्रार्थय स्वार्थं नायुक्तं कर्तुमर्हसि ॥ १.९२.२५ ॥
Ó senhor dos reis, não sou independente; Kāśyapa é meu mestre e pai. Pede o teu propósito apenas a ele; não deves fazer o que é impróprio.
1.92.26
ऊर्ध्वरेता महाभागे भगवाँल्लोकपूजितः ।
चलेद्धि वृत्ताद्धर्मोपि न चलेत्संशितव्रतः ॥ १.९२.२६ ॥
Ó tu, de grande fortuna, aquele venerável de semente ascendente, honrado pelos mundos, é de votos firmes. Até o dharma poderia vacilar em sua conduta, mas ele não vacilaria.
1.92.27
कथं त्वं तस्य दुहिता संभूता वरवर्णिनी ।
संशयो मे महानत्र तन्मे छेत्तुमिहार्हसि ॥ १.९२.२७ ॥
Ó tu de tez excelente, como nasceste como filha dele? Tenho aqui uma grande dúvida; é próprio que a resolvas.
1.92.28
यथाऽयमागमो मह्यं यथा चेदमभूत्पुरा ।
अन्यथा सन्तमात्मानमन्यथा सत्सु भाषते ॥ १.९२.२८ ॥
Assim como ocorreu a minha vinda, e como isto aconteceu antes: quem é outro em si mesmo fala de outra forma diante dos bons.
1.92.29
स पापेनावृतो मूर्खस्तेन आत्मापहारकः ।
शृणु राजन्यथातत्त्वं यथाऽस्मि दुहिता मुनेः ॥ १.९२.२९ ॥
Aquele tolo, coberto de pecado, um ladrão, um roubador de si mesmo. Escuta, ó rei, a verdade de como sou filha do sábio.
1.92.30
ऋषिः कश्चिदिहागम्य मम जन्माभ्यचोदयत् ।
ऊर्ध्वरेता यथासि त्वं कुतस्त्वेयं शकुन्तला ॥ १.९२.३० ॥
Aqui veio certo sábio e levantou o assunto do meu nascimento: «Sendo tu de semente ascendente, de onde vem esta Śakuntalā?»
1.92.31
पुत्री त्वत्तः कथं जाता तत्त्वं मे ब्रूहि काश्यप ।
तस्मै प्रोवाच भगवान्यथा तच्छृणु पार्थिवा ॥ १.९२.३१ ॥
Como nasceu uma filha de ti? Diz-me isso, ó Kāśyapa. Então o venerável disse-lhe: Ouve, ó rei, como aconteceu.
1.92.32
तप्यमानः किल पुरा विश्वामित्रो महत्तपः ।
सुभृशं तापयामास शक्रं सुरगणेश्वरम् ॥ १.९२.३२ ॥
Outrora, Viśvāmitra, praticando grande austeridade, atormentou intensamente Indra, senhor das hostes dos deuses.
1.92.33
तपसा दीप्तवीर्योऽयं स्थानान्मां च्यावयेदिति ।
भीतः पुरन्दरस्तस्मान्मेनकामिदमब्रवीत् ॥ १.९२.३३ ॥
Pensando: 'Este, de poder resplandecente pela austeridade, poderá afastar-me do meu lugar', o assustado Purandara disse isto a Menakā.
1.92.34
गुणैरप्सरसां दिव्यैर्मेनके त्वं विशिष्यसे ।
श्रेयो मे कुरु कल्याणि यत्त्वां वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ १.९२.३४ ॥
Menakā, em qualidades divinas superas as apsarās. Ó auspiciosa, faze-me o bem; ouve o que te direi.
1.92.35
असावादित्यशङ्काशो विश्वामित्रो महातपाः ।
तप्यमानस्तपो घोरं मम कम्पयते मनः ॥ १.९२.३५ ॥
Esse Viśvāmitra, semelhante ao sol e de grande austeridade, pratica uma penitência terrível, e a minha mente treme.
1.92.36
मेनके तव भारोऽयं विश्वामित्रः सुमध्यमे ।
शंसितात्मा सुदुर्धर्ष उग्रे तपसि वर्तते ॥ १.९२.३६ ॥
Menakā, este fardo é teu, ó de cintura delgada. Viśvāmitra, de alma dominada e muito difícil de atacar, está entregue a uma austeridade feroz.
1.92.37
स मां न च्यावयेत्स्थानात्तं वै गत्वा प्रलोभय ।
चर तस्य तपोविघ्नं कुरु मे प्रियमुत्तमम् ॥ १.९२.३७ ॥
Que ele não me afaste do meu lugar; vai e seduz o, põe obstáculo à sua ascese e faz o que mais me agrada.
1.92.38
रूपयौवनमाधुर्यचेष्टितस्मितभाषणैः ।
लोभयित्वा वरारोहे तपसस्तं निवर्तय ॥ १.९२.३८ ॥
Ó tu, de quadris formosos, seduzindo-o com beleza, juventude, encanto, gestos, sorrisos e palavras, afasta-o da sua ascese.
1.92.39
महातेजाः स भगवांस्तथैव च महातपाः ।
कोपनश्च तथा ह्येनं जानाति भगवानपि ॥ १.९२.३९ ॥
Ele é de grande esplendor e grande ascese, e igualmente irascível; o venerável também o sabe.
1.92.40
तेजस्तपसश्चैव कोपस्य च महात्मनः ।
त्वमप्युद्विजसे यस्य नोद्विजेयमहं कथम् ॥ १.९२.४० ॥
Até tu te perturbas com o esplendor, a ascese e a ira daquele magnânimo; como não me perturbaria eu por ele?
1.92.41
महाभागं वसिष्ठं यः पुत्रैरिष्टैर्व्ययोजयत् ।
क्षत्रजातश्च यः पूर्वमभवद्ब्राह्मणो बलात् ॥ १.९२.४१ ॥
Aquele que separou o venturoso Vasiṣṭha dos seus amados filhos, e que, nascido antes kṣatriya, se tornou brâmane pela força—
1.92.42
शौचार्थं यो नदीं चक्रे दुर्गमां बहुभिर्जलैः ।
यां तां पुण्यतमां लोके कौशिकीति विदुर्जनाः ॥ १.९२.४२ ॥
Aquele que, para a purificação, tornou um rio difícil de atravessar com muitas águas — o rio que os homens do mundo conhecem como o mais sagrado, chamado Kauśikī.
1.92.43
बभार यत्रास्य पुरा काले दुर्गे महात्मनः ।
दारान्मतङ्गो धर्मात्मा राजर्षिर्व्याधतां गतः ॥ १.९२.४३ ॥
Em tempos antigos, aquele de grande alma sustentou ali suas esposas; o justo Mataṅga, sábio real, caiu no estado de caçador.
1.92.44
अतीतकाले दुर्भिक्षे अभ्येत्य पुनराक्षमम् ।
मुनिः पारेति नद्या वै नाम चक्रे तदा प्रभुः ॥ १.९२.४४ ॥
Em tempos passados, durante uma fome, o sábio voltou ao eremitério, e então aquele senhor deu ao rio o nome "Pāra".
1.92.45
मतङ्गं याजयाञ्चक्रे यत्र प्रीतमनाः स्वयम् ।
त्वं च सोमं भयाद्यस्य गतः पातुं सुरेश्वर ॥ १.९२.४५ ॥
Onde, com o coração satisfeito, ele mesmo fez Mataṅga oficiar um sacrifício; e, ó senhor dos deuses, por medo de quem tu foste beber o soma.
1.92.46
चकारान्यं च लोकं वै क्रुद्धो नक्षत्रसंपदा ।
प्रतिश्रवणपूर्वाणि नक्षत्राणि चकार यः।
गुरुशापहतस्यापि त्रिशङ्कोः शरणं ददौ ॥ १.९२.४६ ॥
Em sua ira, criou também outro mundo com uma riqueza de constelações; aquele que criou as constelações prometidas antecipadamente, e deu refúgio a Triśaṅku, atingido pela maldição de seu mestre.
1.92.47
ब्रह्मर्षिशापं राजर्षिः कथं मोक्ष्यति कौशिकः ।
अवमत्य तदा देवैर्यज्ञाङ्गं तद्विनाशितम् ॥ १.९२.४७ ॥
Como o sábio real Kauśika será libertado da maldição do brahmarishi? Então os deuses, desprezando-o, destruíram o membro do sacrifício.
1.92.48
अन्यानि च महातेजा यज्ञाङ्गान्यसृजत्प्रभुः ।
निनाय च तदा स्वर्गं त्रिशङ्कुं स महातपाः ॥ १.९२.४८ ॥
Aquele senhor de grande brilho criou também outros membros do sacrifício; e então aquele de grande austeridade conduziu Triśaṅku ao céu.
1.92.49
एतानि यस्य कर्माणि तस्याहं भृशमुद्विजे ।
यथाऽसौ न दहेत्क्रुद्धस्तथाऽऽज्ञापय मां विभो ॥ १.९२.४९ ॥
Daquele cujos são estes feitos, estou profundamente alarmada. Ó senhor, ordena-me como fazer para que, mesmo irado, ele não me queime.
1.92.50
तेजसा निर्दहेल्लोकान्कम्पयेद्धरणीं पदा ।
संक्षिपेच्च महामेरुं तूर्णमावर्तयेद्दिशः ॥ १.९२.५० ॥
Ele poderia queimar os mundos com seu esplendor, fazer a terra tremer com o pé, contrair o grande Meru e girar rapidamente as direções.
1.92.51
तादृशं तपसा युक्तं प्रदीप्तमिव पावकम् ।
कथमस्मद्विधा नारी जितेन्द्रियमभिस्पृशेत् ॥ १.९२.५१ ॥
Como uma mulher como eu poderia tocar alguém assim, dotado de ascese, resplandecente como o fogo, senhor de seus sentidos?
1.92.52
हुताशनमुखं दीप्तं सूर्यचन्द्राक्षितारकम् ।
कालजिह्वं सुरश्रेष्ठ कथमस्मद्विधा स्पृशेत् ॥ १.९२.५२ ॥
De rosto como o fogo sacrificial, resplandecente, com sol e lua por olhos e estrelas, com a morte por língua, como uma mulher como eu poderia tocá-lo, ó melhor dos deuses?
1.92.53
यमश्च सोमश्च महर्षयश्च ।
साध्या विश्वे वालस्विल्याश्च सर्वे।
एतेऽपि यस्योद्विजन्ते प्रभावा-
त्तस्मात्कस्मान्मादृशी नोद्विजेत ॥ १.९२.५३ ॥
Yama e Soma, os grandes sábios, os Sādhyas, os Viśvedevas e os Vālakhilyas: todos eles se alarmam com o poder dele. Por que então uma mulher como eu não se alarmaria?
1.92.54
त्वयैवमुक्ता च कथं समीप-
मृषेर्न गच्छेयमहं सुरेन्द्र।
रक्षां च मे चिन्तय देवराज ।
यथा त्वदर्थं रक्षिताऽहं चरेयम् ॥ १.९२.५४ ॥
Tendo sido assim instruída por ti, como não iria eu até o sábio, ó senhor dos deuses? Ó rei dos deuses, pensa na minha proteção, para que eu possa andar, protegida por tua causa.
1.92.55
कामं तु मे मारुतस्तत्र वासः ।
प्रक्रीडिताया विवृणोतु देव।
भवेच्च मे मन्मथस्तत्र कार्ये ।
सहायभूतस्तु तव प्रसादात् ॥ १.९२.५५ ॥
Assim seja. Que o vento seja minha morada ali, e que me revele quando eu estiver brincando, ó deus. E que Manmatha, por tua graça, seja meu auxiliar naquela empreitada.
1.92.56
वनाच्च वायुः सुरभिः प्रवाया-
त्तस्मिन्काले तमृषिं लोभयन्त्याः।
तथेत्युक्त्वा विहिते चैव तस्मिं-
स्ततो ययौ साऽऽश्रमं कौशिकस्य ॥ १.९२.५६ ॥
Naquele tempo, enquanto eu seduzo aquele sábio, que do bosque sopre um vento perfumado. Dizendo «Assim seja», e quando isso foi disposto, ela foi ao eremitério de Kauśika.